Berichten van 1 december 2005 tot 31 december 2005

 
     Het gevang.

Ik kan de
sleutel niet
meer vinden
van het gevang
en ik zit hier
al zo lang
wat voor
misdaad heb
ik gepleegd dan
dat ik nooit meer
vrijkomen kan?

 Mijn lach.

Mijn lach
bevroor
die dag
toen ik
jou verloor
voor altijd
gevangen in
radeloos
verlangen
naar mijn
verloren kind
mijn vlinderkind
zwevend op
de wind.

   Nooit.

Mijn handen
reiken
naar jou
maar vangen
donker,vangen
leegte en
kou nooit
zul jij
opgroeien
tot vrouw.

  één van mijn kinderen.

Je hebt er nog één,
maar één van mijn kinderen is dood
je bent nog jong,
maar één van mijn kinderen is dood
je hebt haar niet gekend,
maar één van mijn kinderen is dood
je hebt niet voor haar gezorgd dus...
maar één van mijn kinderen is dood
het is al zo lang geleden,
maar er is nog steeds één van mijn kinderen dood.

     Feest.

Geen
geboorte feest
verjaardags feest
kerst feest
feestdagen
maar
geboorte pijn
verjaardags pijn
kerst pijn
pijn dagen
want jij bent er niet.

     Mijn vlinderkind.

Mijn vlinderkind
laat je dragen
op de wind
kindje geboren
uit mij
nu begraven
in mij.

     Het virus.

Ik ben besmet
met een virus
het virus
van verdriet
de mensen
moeten
dat niet
doe vrolijk
speel
de clown
doe gewoon
anders val je
veel te veel
uit de toon.

   Mijn meisje.

Een vogel
fluit een
prachtig wijsje
maar ik
mis mijn meisje
fleurige bloemen
en vlinders
een zomers ijsje
maar ik
mis mijn meisje
hemelse muziek
zo n kippevel wijsje
maar ik
mis mijn meisje.

    Genoeg.

Je vader
en broers
ze willen
het niet
horen
dat ik
steeds
weer
vertel
over het
kindje dat
we hebben
verloren
en zeggen
je hebt
lang
genoeg
getreurd
lang genoeg
je leven
grijs gekleurd.

    Nooit.

Jij hebt
nooit
een
luier vol
gemaakt
ik heb
je nooit
eens
aangeraakt
toch
raakte
jij mijn
hart.

   Draken.

Ik zou draken
willen verslaan
vechten met
de wind
om jou
gelukkig te
maken
mijn kind
reuzen willen
doden om
te lenigen
jou noden
maar ik
sta hier
machteloos
zo wanhopig
en zo
vreselijk boos.

     Zoek.

Mijn niets
aan de
hand gezicht
is zoek
ik kan
hem nergens
vinden
ik heb
gezocht in
elke la in
elke hoek
nu zullen ze
mijn pijn zien
mijn teerbeminden
naakt en
kwetsbaar
sta ik nu hier.

     Het orgel.

Het orgel
in mijn
hoofd
speelt
weer dat
treurig liedje
over een
lief klein
meisje ze
heette
Grietje*
hij speelt
en speelt
telkens
hetzelfde
liedje
mijn meisje
mijn lief
klein
Grietje*.

  Vergeet.

Zeg nou
niet ga
door en
vergeet
dat kan
ik niet
zoals
je weet
maak niet
dat ik me
schuldig
voelen ga
voor mijn
verdriet
om haar
alleen MIJN
verdriet is
nog over
van haar.

   Ik lach.

Ik lach
maar kan
wel huilen
echt
ik worstel
en ik vecht
om boven
te blijven
niet te
zinken
en in
verdriet
te verdrinken.

   Verjaardag.

Vandaag had het
feest moeten zijn
niet deze
knagende pijn
we hadden
jou geboortedag
moeten herdenken
maar je bent
niet hier
en niemand
die meer
een traan
om jou
vergiet
het is toch
al zo lang
geleden
zelfs je naam
word vermeden
maar voor mij
is het nog
maar pas
ik wou zo
ontzettend
graag dat je
hier was.

10 augustus.

  
     De dood.

Het grauwe
paard met
de dood
reed mij
achterop
nam mijn
kind mee
in galop
ik stond
met lege
armen
hij toonde
geen enkel
erbarmen.

   Je leefde nog.

sMorgens tijdens
het ontwaken
leefde je nog
tijdens de rit
naar het
ziekenhuis
leefde je nog
tijdens de tocht
door de gang
leefde je nog
tijdens het gesprek
leefde je nog
tijdens de prik
van het infuus
leefde je nog
maar na de
eerste weeën
leefde je
niet meer.....

     Boete

Moest ik
ergens boete
voor doen
en moest
jij daarom
sterven
gaan toen
of wilde
jij hier niet
naartoe
komen
niet hier 
in dit
tranendal
wonen?

     Zomer.

Het was
hartje zomer
toen het
winter werd
in mijn hart
dat vervuld
werd met
ijskoude
smart
nooit werd
het meer
zomer,
zomer in
mijn hart.

   Winter.

Na die dag
toen ik voor
het eerst
en voor
het laatst
je lief
gezichtje zag
werd het
winter in
mijn hart
voortaan
de zon was
voorgoed
onder gegaan
in mijn bestaan.

   De zee.

het stormt
de woeste
zee brult
en kolkt
net als het
verdriet
dat mijn
versufte
brein bevolkt
ik schreeuw
het uit tegen
de wind
het verdriet
om mijn
verloren kind.

     Vergeten.

Hoe zou
ik jou
kunnen
vergeten
je korte
bestaan
opeens
niet meer
weten
elke dag
denk ik
aan jou
soms lang
en dan
heel even
je bent
en blijft
een deel
van mijn
leven.

    
    Elfjes.

Elfjes trippelen
langs mijn bed
nemen al mijn
tranen mee
ver weg
naar die
grote koude
zee
vol met
moedertranen
geweend om
haar kind
en de
gebeden
voor haar
kind ruisen
in de wind

     

        Alleen.

De wereld
is zo
veel kouder
en ik
zoveel ouder
sinds de
dag dat je
verdween
en mij
alleen liet
zo vreselijk
alleen.

    Nieuw.

Dit geluk
was nieuw
je lakentjes
waren nieuw
je dekentjes
waren nieuw
je kleertjes
waren nieuw
je wieg
was nieuw

Deze pijn
was nieuw
dit gemis
was nieuw
deze wond
was nieuw

blijft nieuw.

     Stilte.

Op het
moment
dat je
werd
geboren
hebben
we je
verloren
nooit
mochten
we een
geluidje
van je
horen
in stilte
werd je
weggebracht
in stilte
word je
nog elke
dag
herdacht.

  
 Eens.

Als ik er
niet meer
ben zal
niemand
meer van
jou weten
niet hoe
je had
zullen heten
of wat er
is gebeurd
en hoe ik
een leven
lang om jou
heb getreurd.


 

       Volbracht.

Als mijn
tijd op aarde
is volbracht
hoop ik
dat je
op mij wacht
dat we samen
gaan verpozen
tussen vlindertjes
en rozen
vergeten
 alle pijn
 eindelijk
samen zijn.

  
   s Nachts.

s Nachts als
de slaap niet
komen wil
sluip jij
binnen
o zo stil
beleef ik
weer de
film van
die dag
toen ik
voor het
eerst en
voor het
laatst je
lief gezichtje
zag.

    
     Een oma.

Een oma
zei nors
dat haar
kleindochter
s morgens zes
uur al was
opgestaan
oma
mijn dochter
zal nooit
en te
nimmer
opstaan
wat had
ik graag
mijn nachtrust
willen geven
als ze
maar had
mogen leven.