Mijn meisje.

    Genoeg.

Je vader
en broers
ze willen
het niet
horen
dat ik
steeds
weer
vertel
over het
kindje dat
we hebben
verloren
en zeggen
je hebt
lang
genoeg
getreurd
lang genoeg
je leven
grijs gekleurd.

    Nooit.

Jij hebt
nooit
een
luier vol
gemaakt
ik heb
je nooit
eens
aangeraakt
toch
raakte
jij mijn
hart.

   Draken.

Ik zou draken
willen verslaan
vechten met
de wind
om jou
gelukkig te
maken
mijn kind
reuzen willen
doden om
te lenigen
jou noden
maar ik
sta hier
machteloos
zo wanhopig
en zo
vreselijk boos.

     Zoek.

Mijn niets
aan de
hand gezicht
is zoek
ik kan
hem nergens
vinden
ik heb
gezocht in
elke la in
elke hoek
nu zullen ze
mijn pijn zien
mijn teerbeminden
naakt en
kwetsbaar
sta ik nu hier.

     Het orgel.

Het orgel
in mijn
hoofd
speelt
weer dat
treurig liedje
over een
lief klein
meisje ze
heette
Grietje*
hij speelt
en speelt
telkens
hetzelfde
liedje
mijn meisje
mijn lief
klein
Grietje*.

  Vergeet.

Zeg nou
niet ga
door en
vergeet
dat kan
ik niet
zoals
je weet
maak niet
dat ik me
schuldig
voelen ga
voor mijn
verdriet
om haar
alleen MIJN
verdriet is
nog over
van haar.

   Ik lach.

Ik lach
maar kan
wel huilen
echt
ik worstel
en ik vecht
om boven
te blijven
niet te
zinken
en in
verdriet
te verdrinken.

   Verjaardag.

Vandaag had het
feest moeten zijn
niet deze
knagende pijn
we hadden
jou geboortedag
moeten herdenken
maar je bent
niet hier
en niemand
die meer
een traan
om jou
vergiet
het is toch
al zo lang
geleden
zelfs je naam
word vermeden
maar voor mij
is het nog
maar pas
ik wou zo
ontzettend
graag dat je
hier was.

10 augustus.

  
     De dood.

Het grauwe
paard met
de dood
reed mij
achterop
nam mijn
kind mee
in galop
ik stond
met lege
armen
hij toonde
geen enkel
erbarmen.

   Je leefde nog.

sMorgens tijdens
het ontwaken
leefde je nog
tijdens de rit
naar het
ziekenhuis
leefde je nog
tijdens de tocht
door de gang
leefde je nog
tijdens het gesprek
leefde je nog
tijdens de prik
van het infuus
leefde je nog
maar na de
eerste weeën
leefde je
niet meer.....

     Boete

Moest ik
ergens boete
voor doen
en moest
jij daarom
sterven
gaan toen
of wilde
jij hier niet
naartoe
komen
niet hier 
in dit
tranendal
wonen?

     Zomer.

Het was
hartje zomer
toen het
winter werd
in mijn hart
dat vervuld
werd met
ijskoude
smart
nooit werd
het meer
zomer,
zomer in
mijn hart.

   Winter.

Na die dag
toen ik voor
het eerst
en voor
het laatst
je lief
gezichtje zag
werd het
winter in
mijn hart
voortaan
de zon was
voorgoed
onder gegaan
in mijn bestaan.

   De zee.

het stormt
de woeste
zee brult
en kolkt
net als het
verdriet
dat mijn
versufte
brein bevolkt
ik schreeuw
het uit tegen
de wind
het verdriet
om mijn
verloren kind.

     Vergeten.

Hoe zou
ik jou
kunnen
vergeten
je korte
bestaan
opeens
niet meer
weten
elke dag
denk ik
aan jou
soms lang
en dan
heel even
je bent
en blijft
een deel
van mijn
leven.

    
    Elfjes.

Elfjes trippelen
langs mijn bed
nemen al mijn
tranen mee
ver weg
naar die
grote koude
zee
vol met
moedertranen
geweend om
haar kind
en de
gebeden
voor haar
kind ruisen
in de wind

     

        Alleen.

De wereld
is zo
veel kouder
en ik
zoveel ouder
sinds de
dag dat je
verdween
en mij
alleen liet
zo vreselijk
alleen.

    Nieuw.

Dit geluk
was nieuw
je lakentjes
waren nieuw
je dekentjes
waren nieuw
je kleertjes
waren nieuw
je wieg
was nieuw

Deze pijn
was nieuw
dit gemis
was nieuw
deze wond
was nieuw

blijft nieuw.

     Stilte.

Op het
moment
dat je
werd
geboren
hebben
we je
verloren
nooit
mochten
we een
geluidje
van je
horen
in stilte
werd je
weggebracht
in stilte
word je
nog elke
dag
herdacht.