De zee.

     Vergeten.

Hoe zou
ik jou
kunnen
vergeten
je korte
bestaan
opeens
niet meer
weten
elke dag
denk ik
aan jou
soms lang
en dan
heel even
je bent
en blijft
een deel
van mijn
leven.

    
    Elfjes.

Elfjes trippelen
langs mijn bed
nemen al mijn
tranen mee
ver weg
naar die
grote koude
zee
vol met
moedertranen
geweend om
haar kind
en de
gebeden
voor haar
kind ruisen
in de wind

     

        Alleen.

De wereld
is zo
veel kouder
en ik
zoveel ouder
sinds de
dag dat je
verdween
en mij
alleen liet
zo vreselijk
alleen.

    Nieuw.

Dit geluk
was nieuw
je lakentjes
waren nieuw
je dekentjes
waren nieuw
je kleertjes
waren nieuw
je wieg
was nieuw

Deze pijn
was nieuw
dit gemis
was nieuw
deze wond
was nieuw

blijft nieuw.

     Stilte.

Op het
moment
dat je
werd
geboren
hebben
we je
verloren
nooit
mochten
we een
geluidje
van je
horen
in stilte
werd je
weggebracht
in stilte
word je
nog elke
dag
herdacht.

  
 Eens.

Als ik er
niet meer
ben zal
niemand
meer van
jou weten
niet hoe
je had
zullen heten
of wat er
is gebeurd
en hoe ik
een leven
lang om jou
heb getreurd.


 

       Volbracht.

Als mijn
tijd op aarde
is volbracht
hoop ik
dat je
op mij wacht
dat we samen
gaan verpozen
tussen vlindertjes
en rozen
vergeten
 alle pijn
 eindelijk
samen zijn.

  
   s Nachts.

s Nachts als
de slaap niet
komen wil
sluip jij
binnen
o zo stil
beleef ik
weer de
film van
die dag
toen ik
voor het
eerst en
voor het
laatst je
lief gezichtje
zag.

    
     Een oma.

Een oma
zei nors
dat haar
kleindochter
s morgens zes
uur al was
opgestaan
oma
mijn dochter
zal nooit
en te
nimmer
opstaan
wat had
ik graag
mijn nachtrust
willen geven
als ze
maar had
mogen leven.

  Gedragen.

Ik heb
jou dood
gedragen
als een man
maar weet niet
of ik dat
nu nog
wel kan
het werd
zwaarder
met de jaren
waarom
kan ik niet
verklaren
jou missen
duurt een
leven lang
en gaat nooit
meer over
ben ik bang.

   Wanneer.

Ik vaar
op de zee
van tranen
probeer me
door het
bos van
verdriet
een weg
te banen
mijn naam
is eenzaamheid
wanneer word
ik van mijn
ketenen bevrijd?

Iets vrolijkers.

Dit hoef
je voor ons
niet te
doen
al die
trieste
gedichten
van toen
schrijf eens
iets vrolijkers
zeg eens
iets olijkers
dood is
immers dood
je verdriet
lijkt ons
te groot.

     Verdriet.

Door het
verdriet
versteend
niet eens
veel om
jou
heengaan
geweend
het hielp
toch niet
meer
het deed
alleen
zo ontzettend
zeer.

   De mensen van voorbij.

Ik kan nog
zoveel kaarsjes
branden bij
je foto
meisje
van mij
maar het
gemis en
het intens
verdriet
gaan nooit
voorbij
ik heb je
even gezien
en toen
ben je
vertrokken
naar de
mensen
van voorbij
leegte en
verlangen
naar jou
rest nu alleen
nog maar
voor mij.

      Soms.

Soms meen ik
je nabijheid
te voelen
de rilling langs
mijn rug
het briesje
langs mijn wang
maar dat is
maar fantasie
ben ik bang
toch wil ik
het zo graag
geloven
mijn meisje
van daar boven.

    Klein meisje.

Klein meisje
uit het
verleden
droeve pijn
van het
heden
je kaarsje
heeft veel
te kort
gebrand
je scheepje
is veel
te vroeg
gestrand.

      De vissen.

Zoals de
vissen
die hun pijn
in stilte
dragen
dat is ook
wat ze van
mij na al die
jaren vragen
maar toch
vertel ik een
ieder die het
wil horen
over het
lieve kleine
meisje
dat we
hebben verloren.

      Donkere aarde.

Ik zag
een moeder
die verdwaasd
in de verte
staarde.
Haar geliefd
kind verdween
voorgoed
in de donkere
koude aarde.
Ze stond daar
verstomd door de
intense pijn.
Waarom
mocht haar
kind niet
meer bij
haar zijn?

        Ik hield me stil.

Ze vroegen
je vader
de leeftijd
van zijn
kinderen
en ik hield
me stil.
Ze vroegen
niet naar
het grote
leeftijds
verschil
en ik hield
me stil.
Hij noemde
jou niet.....
en ik hield
me stil.
Nu voelt het
alsof ik jou
heb verraden
want ik,
ik hield
me stil....