Klein meisje.

      De vissen.

Zoals de
vissen
die hun pijn
in stilte
dragen
dat is ook
wat ze van
mij na al die
jaren vragen
maar toch
vertel ik een
ieder die het
wil horen
over het
lieve kleine
meisje
dat we
hebben verloren.

      Donkere aarde.

Ik zag
een moeder
die verdwaasd
in de verte
staarde.
Haar geliefd
kind verdween
voorgoed
in de donkere
koude aarde.
Ze stond daar
verstomd door de
intense pijn.
Waarom
mocht haar
kind niet
meer bij
haar zijn?

        Ik hield me stil.

Ze vroegen
je vader
de leeftijd
van zijn
kinderen
en ik hield
me stil.
Ze vroegen
niet naar
het grote
leeftijds
verschil
en ik hield
me stil.
Hij noemde
jou niet.....
en ik hield
me stil.
Nu voelt het
alsof ik jou
heb verraden
want ik,
ik hield
me stil....

     Ziekte en geweld.

ik hoor van
ziekte van
geweld en
geestelijk verval
van oorlog
bijna overal.
Als ik daaraan
denk in het
donker van
de nacht
wil de slaap
niet komen.
Lief meisje hoog
daarboven
hou jij een
beetje over
je broers de
wacht?
Ze zijn mij
het dierbaarst
hier op aard
en als beschermer
ben IK niks
waard.
Help hen
op hun
aardse reisje
mijn meisje
mijn lief
klein meisje.

       Verdriet.

Soms word
het verdriet
van het
verleden
weer even
heden
de felle pijn
scheurd
je hart aan
flarden
Soms is
de pijn
weer even
niet te
harden.

    Terug geven.

Mijn drie
schoonzusters
hebben ook
dochters
gekregen.
Alleen ik
moest de mijne
terug geven.
Het doet
zoveel pijn
als ik  zie
hoe het had
kunnen zijn.

     Een teken.

Geef mij
een teken,
een teken
dat je me
niet vergeten
bent.
Dat je me
nog wel
kent.
Dat je in
mijn
nabijheid
bent.
Dat je mijn
verlangen
naar jou
kent.
Geef mij
een teken.

           Vlindertjes.

We hebben
je verloren
en je vertrok
naar het land
waar de
vlindertjes
worden geboren.
die kleurige
vlindertjes
groot en klein
zijn er
om mensen
te troosten
die verdrietig
zijn.

      Eenzaam.

Eenzaam vechtend
vol pijn,
om een
kind geboren
te laten
worden
die niet
levend
zou zijn.
De wereld
veranderd voorgoed,
wanneer je
als moeder
van een
overleden kind
verder moet.

     Achter de bergen.

Achter de
bergen,
de bergen
van verdriet
ligt een
land waar
elfjes en
engeltjes
wonen
met vleugeltjes
o zo teer.
Vleugeltjes
geweven
van tranen
en licht
van zilveren
manen.
Misschien
kom ik daar
ook op
een keer
en zie mijn
kleine meisje
daar weer.

       Hoeveel.

Vraag me niet
hoeveel kinderen
ik heb,de meesten
willen het
antwoord
niet horen.
Twee en ik
heb er een
verloren.
En toe......
zeg nou niet
bij de geboorte
was het toch
maar?
En twee en
dertig jaar
geleden,ben je
daar nou nog
niet mee klaar?

         Vergeten.

De zuster
zei het te
weten
ik mocht
van jou
geen foto,
ik moest
je vergeten.
Vergeten
dat mijn
hart was
gebroken
die dag,
toen ik
je lieve
levenloze
gezichtje zag.

       Oud.

Ik had je
mijn adem
in willen
blazen,
je met
mijn lichaam
willen verwarmen.
Maar ik kreeg
je niet eens
in mijn armen.
Toch blijf
ik hopen,
dat ik je ooit
mag zien en
omarmen.
Me aan je
aanwezigheid
warmen.
Want ik heb
het nu zonder
jou.
Zo koud
en voel me
oneindig oud.

        Schuilen.

In de kamers
naast mij,
hoorde ik
baby s
huilen
en nergens
kon ik
schuilen.
Telkens
hoorde ik
pasgeboren
baby s
huilen,
alleen niet
die van mij.
En nergens
kon ik
schuilen.

      Overdragen.

Je stierf
omdat je
was
overdragen.
Dat ze
dat
hebben
laten gebeuren
blijft me
plagen.
Overdragen
17 nachten
en dagen.

       Graven.

Ik sta
bij je
grafje.
Verdriet giert
door mijn lijf,
lig je hier echt
mijn kind?
Ik wil
gaan graven,
waarom mocht
ik je niet
vasthouden
bekijken
voelen
ruiken
in mijn
geheugen
prenten.
Men heeft
je zomaar
meegenomen
en ik,
ik heb je
nooit meer
terug gezien.

      Een moeder.

Een moeder
maar toch
geen kind
een moeder
van een
overleden kind
een moeder
geen kind.

een moeder.

     Zoveel wiegjes.

Bij het zien
van zoveel
wiegjes,
zei mijn
zoontje blij
daar is
vast wel
eentje
voor ons bij.
En de schrik
van die
jonge moeders
was groot,
als hij vroeg
of hij
hun baby
mocht zien
en zei,
die van ons
is dood.