Eenzaam.

     Achter de bergen.

Achter de
bergen,
de bergen
van verdriet
ligt een
land waar
elfjes en
engeltjes
wonen
met vleugeltjes
o zo teer.
Vleugeltjes
geweven
van tranen
en licht
van zilveren
manen.
Misschien
kom ik daar
ook op
een keer
en zie mijn
kleine meisje
daar weer.

       Hoeveel.

Vraag me niet
hoeveel kinderen
ik heb,de meesten
willen het
antwoord
niet horen.
Twee en ik
heb er een
verloren.
En toe......
zeg nou niet
bij de geboorte
was het toch
maar?
En twee en
dertig jaar
geleden,ben je
daar nou nog
niet mee klaar?

         Vergeten.

De zuster
zei het te
weten
ik mocht
van jou
geen foto,
ik moest
je vergeten.
Vergeten
dat mijn
hart was
gebroken
die dag,
toen ik
je lieve
levenloze
gezichtje zag.

       Oud.

Ik had je
mijn adem
in willen
blazen,
je met
mijn lichaam
willen verwarmen.
Maar ik kreeg
je niet eens
in mijn armen.
Toch blijf
ik hopen,
dat ik je ooit
mag zien en
omarmen.
Me aan je
aanwezigheid
warmen.
Want ik heb
het nu zonder
jou.
Zo koud
en voel me
oneindig oud.

        Schuilen.

In de kamers
naast mij,
hoorde ik
baby s
huilen
en nergens
kon ik
schuilen.
Telkens
hoorde ik
pasgeboren
baby s
huilen,
alleen niet
die van mij.
En nergens
kon ik
schuilen.

      Overdragen.

Je stierf
omdat je
was
overdragen.
Dat ze
dat
hebben
laten gebeuren
blijft me
plagen.
Overdragen
17 nachten
en dagen.

       Graven.

Ik sta
bij je
grafje.
Verdriet giert
door mijn lijf,
lig je hier echt
mijn kind?
Ik wil
gaan graven,
waarom mocht
ik je niet
vasthouden
bekijken
voelen
ruiken
in mijn
geheugen
prenten.
Men heeft
je zomaar
meegenomen
en ik,
ik heb je
nooit meer
terug gezien.

      Een moeder.

Een moeder
maar toch
geen kind
een moeder
van een
overleden kind
een moeder
geen kind.

een moeder.

     Zoveel wiegjes.

Bij het zien
van zoveel
wiegjes,
zei mijn
zoontje blij
daar is
vast wel
eentje
voor ons bij.
En de schrik
van die
jonge moeders
was groot,
als hij vroeg
of hij
hun baby
mocht zien
en zei,
die van ons
is dood.

       Strijd.

Wat heb jij
een vreselijke
strijd
gestreden
toen.
En ik,
ik kon
niks voor
je doen.
Geen dokter
die naar me
luisterde toen.
Daarom moest
jij sterven
gaan.
Liet mij
met lege
handen staan.

         In mijn droom.

In mijn
droom
ging de bel
en jij
'stond daar.
Je zei
moeder
ik leef,
hier ben ik.
Maar alleen
in mijn dromen
leef jij maar.
En ik
werd wakker
met een snik.

     Duur betaald.

Mijn lichaam
heeft gefaald,
dat heb jij
met je kostbaar
leven betaald.
Het deed niet
zoals het hoort
en heeft jou
toen langzaam
vermoord.
Ik heb gefaald,
dat heb jij
duur betaald.

     Pijn.

En leven
lang pijn,
omdat jij
er niet
mocht zijn.
Het raakt
nooit versleten,
ik had
zo graag
de kleur
van je
oogjes geweten.
Het geluid
van je
stemmetje
willen horen,
maar ik heb je
voorgoed verloren.

     Verloren.

Ik
voel
mij
verloren.
O,
was
ik
maar
nooit
geboren.
Verdriet
om
jou,
gaf
mijn
leven
een
rand
van
rouw.

       Die kille hand.

De kille
hand van
de dood,
greep jou
zomaar uit
mijn schoot.
De ontreddering
was groot.
Zo onherstelbaar.
Het was
en bleef,
zo oorverdovend
stil.......

       Ze wilden het niet geloven.

Vaak had ik
het al
aangegeven.
Maar ze
wilden me
niet geloven.
Door de
eindeloze
arrogantie
van de heren
doktoren,
heb ik mijn
dochter verloren.
Ze dachten
dat ik de
maanden niet
goed kon
tellen.
En gingen
tot het
te laat was,
de geboorte
uitstellen.

    Alleen.

Het stortregend
en de wind
giert om het huis.
Daar buiten
is het helemaal
niet pluis.
Het is
om jou
mijn meisje
dat ik ween,
jij ligt daar
op dat
verre kerkhof
in de regen
en de kou.
Helemaal
alleen.