In mijn droom.

     Duur betaald.

Mijn lichaam
heeft gefaald,
dat heb jij
met je kostbaar
leven betaald.
Het deed niet
zoals het hoort
en heeft jou
toen langzaam
vermoord.
Ik heb gefaald,
dat heb jij
duur betaald.

     Pijn.

En leven
lang pijn,
omdat jij
er niet
mocht zijn.
Het raakt
nooit versleten,
ik had
zo graag
de kleur
van je
oogjes geweten.
Het geluid
van je
stemmetje
willen horen,
maar ik heb je
voorgoed verloren.

     Verloren.

Ik
voel
mij
verloren.
O,
was
ik
maar
nooit
geboren.
Verdriet
om
jou,
gaf
mijn
leven
een
rand
van
rouw.

       Die kille hand.

De kille
hand van
de dood,
greep jou
zomaar uit
mijn schoot.
De ontreddering
was groot.
Zo onherstelbaar.
Het was
en bleef,
zo oorverdovend
stil.......

       Ze wilden het niet geloven.

Vaak had ik
het al
aangegeven.
Maar ze
wilden me
niet geloven.
Door de
eindeloze
arrogantie
van de heren
doktoren,
heb ik mijn
dochter verloren.
Ze dachten
dat ik de
maanden niet
goed kon
tellen.
En gingen
tot het
te laat was,
de geboorte
uitstellen.

    Alleen.

Het stortregend
en de wind
giert om het huis.
Daar buiten
is het helemaal
niet pluis.
Het is
om jou
mijn meisje
dat ik ween,
jij ligt daar
op dat
verre kerkhof
in de regen
en de kou.
Helemaal
alleen.

    Ontzetting.

Ik had je
zo graag
in mijn armen
gehad,
je vastgehouden,
je lief gezichtje
van dichtbij bekeken.
Maar de zuster
stond zo ver weg
met jou
en wij,
wij konden alleen
maar stom van
ontzetting
naar je kijken.

      Geen dochter voor mij.

Als het deksel
boven je
kleine babyhoofdje
zich sluit.
gil ik het
van ellende
uit.
Het is
echt voorbij,
geen dochter
voor mij.
Alles heeft
zijn glans
verloren
dood ben je
geboren.

     Radeloos.

Alle hoop
verloren
dood
ben je
geboren.
Radeloos
sta ik
hier,
kermend
als een
gewond dier
de mensen
denken,
is het nou
nog niet
klaar.
Bij de
geboorte
was het
TOCH MAAR.

      Ik had een dochter.

Ik had
een dochter
ze is
gegaan
zoals ze
is gekomen
even gezien
en toen
weer
meegenomen
zonder afscheid
te nemen
zomaar
weer verdwenen
eens had ik
een dochter
even.

       Zwarte wagen.

Haar kleine kisje
in die grote
zwarte wagen,
die grote zwarte
auto is haar
komen halen
de klokken luiden
alsof ze mijn
verdriet vertalen.
Daar gaat mijn
kleine meisje
helemaal alleen.
Ik sta voor
het raam
en ween.

          Verpletterd.


Mijn jonge hart
verpletterd
in een slag
die dag
waarna ik
nooit meer
lachen mag
zo eenzaam
en bezeerd
het leven
verdween
uit mij
in die jaren
van weleer
nee
dromen heb ik
allang niet meer.

     Zoveel liefde.

Ik had je
zoveel liefde
willen geven,
maar je mocht
niet blijven leven.
Nu kan ik
alleen nog
maar gedichten
over jou
schrijven.
Mijn dochter
leeft alleen
op de pc.
Daar doe ik
het dan maar
mee.

       Krampachtig.

Jij bent
zover weg
en de pijn
om jou
is zo dichtbij
het verdriet
om jou
schroeit
de vreugde
uit mijn leven
krampachtig
hou ik mijn
verdriet om jou
in toom.

       Meegegeven.

Een moederdier
beschermd
en bewaakt
haar overleden
kind.
Geen leeuw
of tijger
die het eerst
verslind.
Maar ik,
ik heb je
zomaar
meegegeven
mijn kind
en heb je
nooit meer
terug
gezien.

 

 

         Ik begrijp het niet.

Ik huil
stille tranen
van verdriet
want
begrijpen
doe ik het
nog steeds
niet
bij me
gekomen
om te
sterven
en voorgoed
je naam
in mijn
hart te
kerven.

      Zo......

Zo lang
op gewacht.
Zo mooi.
Zo rein.
Zo volmaakt.
Zo lief.
Zo klein.

Zo koud.
Zo stil.
Zo DOOD.

 

Welkom op mijn blog.