Verpletterd

     Zoveel liefde.

Ik had je
zoveel liefde
willen geven,
maar je mocht
niet blijven leven.
Nu kan ik
alleen nog
maar gedichten
over jou
schrijven.
Mijn dochter
leeft alleen
op de pc.
Daar doe ik
het dan maar
mee.

       Krampachtig.

Jij bent
zover weg
en de pijn
om jou
is zo dichtbij
het verdriet
om jou
schroeit
de vreugde
uit mijn leven
krampachtig
hou ik mijn
verdriet om jou
in toom.

       Meegegeven.

Een moederdier
beschermd
en bewaakt
haar overleden
kind.
Geen leeuw
of tijger
die het eerst
verslind.
Maar ik,
ik heb je
zomaar
meegegeven
mijn kind
en heb je
nooit meer
terug
gezien.

 

 

         Ik begrijp het niet.

Ik huil
stille tranen
van verdriet
want
begrijpen
doe ik het
nog steeds
niet
bij me
gekomen
om te
sterven
en voorgoed
je naam
in mijn
hart te
kerven.

      Zo......

Zo lang
op gewacht.
Zo mooi.
Zo rein.
Zo volmaakt.
Zo lief.
Zo klein.

Zo koud.
Zo stil.
Zo DOOD.

 

Welkom op mijn blog.

        Nooit meer.

Nooit meer
ECHT vrolijk.
Nooit meer
ECHT blij.
Want jij
bent er
niet bij.

        Geen waarde.

Een holle
oerkreet
van pijn
en gemis
breekt naar
buiten
als ze
het deksel
boven je
lieve
gemartelde
lijfje sluiten
nu gaan ze
je begraven
buiten
in de donkere
koude aarde
voor hen
heb jij
geen enkele
waarde.

 

 

           Grootste schat.

Men heeft
mijn grootste
schat
zo maar
meegenomen
ik kon
nooit meer
bij haar
komen
even gezien
en toen
weer afgenomen
tevergeefs
begon de
melk te
stromen.

         Nooit.

Het is
of je er nooit
bent geweest.
En dat
verwondt me
nog het meest.
Ondanks dat we
je al
teer beminden
is er niks
van je terug
te vinden.
Alleen de wonden
in mijn hart
en een
oneindige smart.

Welkom op mijn blog.

         Herinneringen.

De herinneringen
vervagen
het lijkt nu
makkelijker
te dragen.
Maar dan
opeens
weer die
felle pijn
van dat
mooie,
dat niet
mocht zijn.

        Nog nooit.

Ik had
nog nooit
iets gebroken,
tot die dag
dat jij stierf
en ik
je lief
gezichtje zag.
Die dag,
is mijn
hart gebroken.

            Wanhopig.

Je naam roepend
strompelend door de
hete woestijn
van verlies
zoekend
naar jou
wanhopig zwemmend
in de woeste
zee van
het eindeloos
verlangen
naar jou
kom ik mezelf
huilend tegen.

Bedankt voor jullie warme welkom.

        Bevende handen.


Ik sta
bij je grafje
tranen vallen
op mijn
bevende handen
handen die
in de donkere
koude aarde
willen graven
zoekend
naar sporen
van jou

dan ga ik
maar weer gauw.

         Stilte.

Ik voel
ruik en
hoor nog
jou sterven
de muren
je ochtendjas
en je
pantoffeltjes
vertellen van
jou pijn
een echo
van onmacht
en verdriet
het is nu
zo oorverdovend
STIL.........

 

De wind
ruist jou
naam
door de
kerkhof heg
je bent
al zo vreselijk
lang weg
verloren
staat je kleine
kindergrafje
tussen al die
grote grijze
stenen daar
kon ik je
nog maar
eenmaal zien
heel even maar.

 

 

               Dan pas.

Pas als ik
dood ben
dan sterf
jij ook
Voor mij
leef je nog
elke dag
Om me heen
denkt
misschien
zo nu en dan
iemand
o ja....
Maar ik
ik voel je
afwezigheid
dag en nacht.