Berichten van 1 februari 2006 tot 28 februari 2006

    Dichtersgeest.

Als ik een
dichtersgeest bezat
buitelden vast
fleurige en
vrolijke woorden
over dit blad
maar ik
ik heb geen
dichtersgeest
maar een
gebroken moederhart
dus geen
gebuitel en jolijt
t gaat alleen
over haar
die ik mis
tot mijn spijt.

   De mijne.

Het vriest,
baby s warm
ingestopt in
hun wieg
de mijne
koud en kil
onder de grond
baby s warm
geknuffeld
en gekust
denkend aan
de mijne
alleen en
eenzaam op het
donkere kerkhof
geeft me
geen rust.

    Pijn.

Hoelang ga je
door met
dichten over
je pijn en
je gemis,
we weten
nu wel hoe
dat is.
denk je
dat echt,
echt waar?
dan weet je
ook dat het
niet overgaat
nooit meer.

     Koude aarde.

Herinneringen
alleen voor mij
van enige
waarde
vechten moet ik
om ze niet
net als jou
te laten
verdwijnen
in de donkere
koude aarde.

    Duizenden.

Ik kan
duizenden gedichten
maken over
jou missen
hoe dat voelt
maar alleen
wie het heeft
meegemaakt
zal echt weten
wat er word
bedoeld
zal voelen
de pijn en het
verlangen naar
het kind
dat niet
mocht zijn.

    Even maar.

Als ik
aan je denk
zie ik dat
ene beeld
van jou
dat is alles
wat ik heb
dat ene
beeld van jou
even mocht ik
je zien
heel even maar.

     Genoeg?

Heb ik
ooit genoeg
gepraat
over jou
en dat ik je
 zo graag wou
mijn liefde
en het gemis
kunnen tonen
misschien
en het
verlangen
je terug te
mogen zien.

        Geen dichter.

Een dichter
ben ik niet
alleen een
moeder met
verdriet
menig woord
niet goed
maar fout
geschreven
doet evengoed
de pijn
opnieuw
en herbeleven.

    Voorbij?

Zie ik je
ooit weer
op een keer
en zul jij
me dan direct
herkennen
en vol vreugde
naar me toe
komen rennen
of is alles
voorgoed voorbij
en ben en blijf
jij een verloren
droom voor mij.

     Weledelgeleerde heer.

Boven zijn
brieven staat
aan de
weledelgeleerde heer
dat kan
in deze tijd
toch niet meer
ik zou het
willen roepen
van elke toren
zodat ieder
het kan horen
hij een
weledelgeleerde heer?
door hem
leeft mijn
dochter niet meer.

    Wat....

Wat zal
het worden
hoe zal
het zijn
en wanneer
gaat het
komen
dat waren
onze dromen
maar niks
zal het
worden
en niks zal
het zijn
en dat
doet ontzettend
pijn.

    Donker.

het is
nog nooit,
nog nooit
zo donker
geweest
of het werd
altijd wel
weer licht
maar het licht
heeft zijn
glans verloren
dood
ben je
geboren.

      Golven.

De golven
van verdriet
je overleefd
ze bijna niet
losgeslagen
van alle
zekerheden
eenzaam
en moegestreden
eeuwig treurend
naar een teken
van jou speurend.

    Zo jij.

Dochter
van mij
zo mooi
zo jij
ongeloof
verdriet
je kwam
maar
bleef niet
zo koud
zo blauw....

     Vermoord.

Langzaam vermoord
nee heus
er is geen
ander woord
het doet
zo ontzettend
pijn
dat ik
daar het
instrument
voor moest zijn.

    Donker.

Het licht
was midden
op de dag
zomaar uitgegaan
in het donker
moest ik
verder gaan
nooit nee
nooit werd het
meer licht
in mijn bestaan.

     Niet mijn kind.

Ik kan het
niet geloven
dit kunnen
ze niet menen
daarboven
niet een kind
niet een
onschuldig kind
niet
mijn kind.

    Alleen zonen?

Heb jij
alleen twee
zonen nog?
Dan nog
even doorgaan
tot een
dochter toch?
Dom mens
waarom zeg
je dat.
Zie je
dan niet
in mijn hart
dat grote gat?

     Rozen.

Rozen verwelken
schepen vergaan
maar mijn
verdriet om
jou dood
blijft altijd
bestaan.

     Nooit.

Over de bergen
over zee
namen ze
mijn kleine
meisje mee
nooit zou
ze meer
bij me
terug komen
alleen heel
soms nog
in mijn
dromen.

       Echo.

Echo uit
het verleden
pijn uit
het heden
niet te
stuiten
gedachtenstroom
vernietigde
mooie droom.

     Vergeten.

Denk je altijd
nog aan haar
kun je haar
dan niet vergeten
nee,hoe dat
moet ik zou
het echt niet
weten
kom,leer
het mij,
leer mij
te vergeten.

    Mijn dochter.

Hoelang heb ik
jou gezien?
een paar
minuten misschien
wat had ik
 je graag
leren kennen
en je eindeloos
verwennen
je lief gezichtje
willen zoenen
en je mijn
dochter noemen.

    Meegenomen.

Ik was vast
al oma geweest
flitst het dikwijls
door mijn geest
maar je hebt
ze meegenomen
op je verre reis
ook mijn kleinkinderen
een dure prijs.

    Meisje uit mijn dromen.

Je bent gegaan
zoals je bent
gekomen
lief klein meisje
uit mijn dromen
je bent niet
levend aangekomen
dus bleef je het
lief klein meisje
uit mijn dromen.

     Je vader.

Je vader kijkt
mij verwijtend aan
weer een prettig
gesprek naar
de maan
als ze vragen
hoeveel kinderen
we hebben
kan ik niet
zwijgen
en vertel over
het kleine meisje
dat we niet levend
mochten krijgen.