Wat....

    Donker.

het is
nog nooit,
nog nooit
zo donker
geweest
of het werd
altijd wel
weer licht
maar het licht
heeft zijn
glans verloren
dood
ben je
geboren.

      Golven.

De golven
van verdriet
je overleefd
ze bijna niet
losgeslagen
van alle
zekerheden
eenzaam
en moegestreden
eeuwig treurend
naar een teken
van jou speurend.

    Zo jij.

Dochter
van mij
zo mooi
zo jij
ongeloof
verdriet
je kwam
maar
bleef niet
zo koud
zo blauw....

     Vermoord.

Langzaam vermoord
nee heus
er is geen
ander woord
het doet
zo ontzettend
pijn
dat ik
daar het
instrument
voor moest zijn.

    Donker.

Het licht
was midden
op de dag
zomaar uitgegaan
in het donker
moest ik
verder gaan
nooit nee
nooit werd het
meer licht
in mijn bestaan.

     Niet mijn kind.

Ik kan het
niet geloven
dit kunnen
ze niet menen
daarboven
niet een kind
niet een
onschuldig kind
niet
mijn kind.

    Alleen zonen?

Heb jij
alleen twee
zonen nog?
Dan nog
even doorgaan
tot een
dochter toch?
Dom mens
waarom zeg
je dat.
Zie je
dan niet
in mijn hart
dat grote gat?

     Rozen.

Rozen verwelken
schepen vergaan
maar mijn
verdriet om
jou dood
blijft altijd
bestaan.

     Nooit.

Over de bergen
over zee
namen ze
mijn kleine
meisje mee
nooit zou
ze meer
bij me
terug komen
alleen heel
soms nog
in mijn
dromen.

       Echo.

Echo uit
het verleden
pijn uit
het heden
niet te
stuiten
gedachtenstroom
vernietigde
mooie droom.

     Vergeten.

Denk je altijd
nog aan haar
kun je haar
dan niet vergeten
nee,hoe dat
moet ik zou
het echt niet
weten
kom,leer
het mij,
leer mij
te vergeten.

    Mijn dochter.

Hoelang heb ik
jou gezien?
een paar
minuten misschien
wat had ik
 je graag
leren kennen
en je eindeloos
verwennen
je lief gezichtje
willen zoenen
en je mijn
dochter noemen.

    Meegenomen.

Ik was vast
al oma geweest
flitst het dikwijls
door mijn geest
maar je hebt
ze meegenomen
op je verre reis
ook mijn kleinkinderen
een dure prijs.

    Meisje uit mijn dromen.

Je bent gegaan
zoals je bent
gekomen
lief klein meisje
uit mijn dromen
je bent niet
levend aangekomen
dus bleef je het
lief klein meisje
uit mijn dromen.

     Je vader.

Je vader kijkt
mij verwijtend aan
weer een prettig
gesprek naar
de maan
als ze vragen
hoeveel kinderen
we hebben
kan ik niet
zwijgen
en vertel over
het kleine meisje
dat we niet levend
mochten krijgen.

     Koud.

Ik heb het
zo koud
geen kachel
of zelfs de zon
kan deze
kou verdrijven
alleen jou zien
en dat je dan
mag blijven
kan deze kou
verdrijven.

    Zij allemaal.

Kijk dat zijn
de moeders
de moeders van
een overleden kind
een hele zaal
bij elkaar, ze
delen dezelfde pijn
zij allemaal
ze vertellen
elkaar snikkend
hun verhaal
ze voelen dezelfde
pijn
zij allemaal.

    Kinderstemmetjes.

Kinderstemmetjes klinken
in mijn hoofd
er was mij ook
een kindje beloofd
maar dat werd zomaar
uit mijn buik geroofd
nu hoor ik telkens
haar stemmetje
in mijn hoofd
het stemmetje van
het kindje dat mij
was beloofd.