de pijn van een kamerplant

Woensdag 10 november 2010

Voorgoed

Voorgoed

Engelenkind van mij
ongemerkt weggedragen
op de vleugels
van de wind
onbegrijpelijk blijft
jouw lot
waarom nou jij
mijn kind

Voorgoed chronisch verwond
nooit meer gezond

Geschreven door antje om 20:52 Reageer op dit bericht

Donderdag 23 september 2010

Nog even

Nog even

Nog even
dan ging je mij
verlaten
mijn buik zou
leeg zijn
mijn armen vol

Mijn buik
werd leeg
maar ook
mijn armen
bleven leeg

Mijn hart
werd vol
zo boordevol
verdriet.

Geschreven door antje om 21:29 Reageer op dit bericht

Donderdag 29 juli 2010

Wolken

Wolken

Dikke wollig
witte wolken
glijden gestaag
voorbij
Daarachter die
wolken daar
woon jij
O als dat
wolkendek nou
eens brak
en jij je
hoofdje er
zomaar
doorheen stak

Geschreven door antje om 10:28 1 reactie Reageer op dit bericht

Maandag 26 juli 2010

Geschreven door antje om 23:47 Reageer op dit bericht

Maandag 26 juli 2010

Nog steeds

Ik moet er nog steeds
aan denken
Hoe kan ik er
nou niet aan denken
Die zomer
je had al geboren
moeten worden
Maar ze wisten het
weer eens beter
Je vocht en leed
tot de 10de van de
volgende maand
Toen beslisten ze
in hun almachtige
wijsheid dat je
geboren mocht
worden
Maar jij
jij kon niet meer.

Geschreven door antje om 23:45 Reageer op dit bericht

Woensdag 16 juni 2010

Zo moe

Zo moe

Verdrietige ogen
spiegels van een
gepijnigde ziel
moeten lachen
ook als er
niks te
lachen viel
blij zijn
om bloemen
die weer bloeien
terwijl het verdriet
bleef groeien
Ik wil niet
meer doen
alsof ik
onderweg ben
met goede moed
naar iets beters
Ik wil mijn best
niet meer doen.

Geschreven door antje om 11:01 Reageer op dit bericht

Donderdag 15 april 2010

Teken

Teken

Geruisloos verdwijnt
het lichtje
in de
donkere nacht
erop geschreven
staat een
verdrietige
klacht
meisje
geef toch
een teken
al is het
nog zo klein
dan zal ik
niet meer
verdrietig zijn.