Archief

Welkom op mijn blog.

         Herinneringen.

De herinneringen
vervagen
het lijkt nu
makkelijker
te dragen.
Maar dan
opeens
weer die
felle pijn
van dat
mooie,
dat niet
mocht zijn.

        Nog nooit.

Ik had
nog nooit
iets gebroken,
tot die dag
dat jij stierf
en ik
je lief
gezichtje zag.
Die dag,
is mijn
hart gebroken.

            Wanhopig.

Je naam roepend
strompelend door de
hete woestijn
van verlies
zoekend
naar jou
wanhopig zwemmend
in de woeste
zee van
het eindeloos
verlangen
naar jou
kom ik mezelf
huilend tegen.

Bedankt voor jullie warme welkom.

        Bevende handen.


Ik sta
bij je grafje
tranen vallen
op mijn
bevende handen
handen die
in de donkere
koude aarde
willen graven
zoekend
naar sporen
van jou

dan ga ik
maar weer gauw.

         Stilte.

Ik voel
ruik en
hoor nog
jou sterven
de muren
je ochtendjas
en je
pantoffeltjes
vertellen van
jou pijn
een echo
van onmacht
en verdriet
het is nu
zo oorverdovend
STIL.........

 

De wind
ruist jou
naam
door de
kerkhof heg
je bent
al zo vreselijk
lang weg
verloren
staat je kleine
kindergrafje
tussen al die
grote grijze
stenen daar
kon ik je
nog maar
eenmaal zien
heel even maar.

 

 

               Dan pas.

Pas als ik
dood ben
dan sterf
jij ook
Voor mij
leef je nog
elke dag
Om me heen
denkt
misschien
zo nu en dan
iemand
o ja....
Maar ik
ik voel je
afwezigheid
dag en nacht.

                          Twee tranen.

Twee tranen
gleden over
mijn wangen
Ja,het
waren er
maar een
paar.
Ik dacht
dat we
samen
mijn kind
zouden
herdenken.
Ik had gebak
en zou
koffie schenken.
Maar
niemand kwam.