Maandag 30 augustus 2010
Eenzaam, koud en verdrietig

Eenzaam, koud en verdrietig

Eenzaam, koud en verdrietig
Zit ik in mijn eigen wereld
Die ooit zo mooi bloeide
Maar nu zwart geblakerd
Door oorlogen zo wreed
En gevechten groot en lang.
Eenzaam voel ik mij
Omdat er niemand is
Die mijn gevoelens kent
Zelfs ik ken ze niet.
Wat zit er in mijn hoofd
Wat mij zo van stuk brengt
En elke keer de tranen laat lopen?
Ik heb het koud
Omdat de warmte die ik nodig heb
Niet in de buurt is.
Een warme arm om me heen
Of zomaar een hand op mijn schouder.
Verdrietig zonder reden.
Of is de reden er wel
Maar zie ik hem niet?













