Zanger Justin Timberlake gaat een MTV-serie produceren gebaseerd op een Nederlands concept.

Het reality-programma luistert naar de naam The Phone (de telefoon) en begint met twee verborgen mobiele telefoons die op verschillende plaatsen in een stad beginnen te rinkelen. Wie opneemt krijgt de mogelijkheid een geldbedrag te winnen door binnen een bepaalde tijd opdrachten uit te voeren.

The Phone, destijds uitgezonden door Nederland 3, was in Nederland geen kijkcijfercanon. Het programma wist wel een prestigieuze Gouden Roos in de wacht te slepen.

De beroemde Turkse sopraan Leyla Gencer is gisteren op 79-jarige leeftijd overleden in haar woning in Milaan. Dat heeft het beroemde operahuis La Scala meegedeeld. La Scala eerde Gencer als "één van de meest ontroerende stemmen van haar tijd". Een culturele stichting in Istanboel, die verantwoordelijk is voor een zangconcours dat haar naam draagt, maakte bekend dat de as van de operazangeres wordt uitgestrooid in de Bosporus.

Leyla Gencer werd in 1928 geboren in Istanboel. De operazangers, die bijnamen als "de Turkse diva" en "de koninging" meekreeg, zou vanaf de jaren vijftig haar carrière uitbouwen in Italië. Ze vertolkte meer dan zeventig rollen en zong in de meest befaamde operahuizen ter wereld, maar ze wordt vooral geassocieerd met haar bijdrages aan opera's van Donizetti. In de jaren tachtig beëindigde Gencer haar carrière op het podium en ging ze zich toeleggen op de begeleiding van jong talent.

Enrique Miguel Iglesias Preysler (Madrid, 8 mei 1975) is een Spaans zanger.

Enrique Iglesias is de jongste zoon van Julio Iglesias en Isabel Preysler. Iglesias heeft een oudere zus, journaliste Isabel Chabeli Iglesias (1 augustus 1971, Estoril) en een oudere broer, zanger Julio José (25 februari 1973, Madrid). Toen Enrique 3 jaar was gingen zijn ouders uit elkaar.

Enrique's moeder heeft nog twee dochters uit latere relaties: Tamara Fálco en Ana Boyer. Zijn vader heeft ook nog vijf kinderen met de Nederlandse Miranda Rijnsburger: Miguel Alejandro (7 september 1997, Miami), Rodrigo (3 april 1999, Miami), de tweeling Cristina en Victoria (1 mei 2001, Miami) en Guillermo (5 mei 2007, Miami).

Enrique heeft vanaf 2002 een relatie met de Russische tennister/model Anna Kournikova. Ze leerden elkaar kennen op de set van de videoclip voor zijn hit Escape. Geruchten dat de relatie zou zijn verbroken bleken een grap te zijn van Kournikova en haar vriend zelf. Anna en Enrique zijn verloofd. Enrique werd in september 2005 gekroond tot 'meest sexy vrijgezel' door het Spaanse tijdschrift People en Espanol. Hij werd geprezen om zijn 'smeulende uiterlijk en zijn succesvolle crossover uitstraling'. In juni 2007 verscheen zijn nieuwe album Insomniac waarvan de eerste single 'Do You Know (Ping Pong Song)' een grote hit werd. Op 19 november 2007 gaf hij zijn tweede concert in Nederland in Ahoy Rotterdam. Eerder stond hij in 2002 in dezelfde zaal.

Een stel grapjassen heeft geprobeerd het huwelijk van Frans Bauer en zijn Mariska te saboteren, meldt De Telegraaf. Ze hadden kettingen om het hek voor het Mauritshuis in Willemstad gebonden. De medewerkers van het gemeentehuis hebben de kettingen inmiddels verwijderd.

Honderden fans
Een zonovergoten Willemstad stroomt vol. Langs de route staan honderden fans te wachten op hun volksheld. Ze zijn het hele land afgereisd om Frans met zijn Mariska te zien trouwen. Zelfs de politie lijkt aangestoken door de feestelijke stemming en laten zich de aangeboden koffie en taart goed smaken.

Frans en Mariska trouwen vanochtend om 10.00 uur voor de wet in het Mauritshuis in Willemstad. 's Middags geven de twee elkaar het jawoord in de basiliek in Oudenbosch.

Extra treinen
Duizenden fans worden verwacht in de Brabantse dorpen. Het politiekorps heeft al geadviseerd om voldoende water mee te nemen. Ook zijn er sanitaire voorzieningen langs de route aangelegd. En de spoorwegen hebben besloten alle stoptreinen die Oudenbosch aandoen, te verlengen.

Ludwig (Louis) Neefs (Gierle, 8 augustus 1937 - Lier, 25 december 1980) was een Belgisch zanger en een belangrijk voorvechter van het Vlaamse lied en de Vlaamse kleinkunst. Zijn bekendste nummers waren: "Mijn Vriend Benjamin", "Oh Oh, Ik Heb Zorgen", "Aan het strand van Oostende", "Jennifer Jennings", "Margrietje", "Martine" en "Laat Ons Een Bloem".

Louis Neefs werd als Ludwig Neefs geboren in Gierle op 8 augustus 1937. De grootste tijd van zijn Lagere School heeft hij doorgebracht in de Lagere School te Gierle, waar hij zelfs les kreeg van zijn eigen vader. In het Middelbaar Onderwijs heeft Louis verschillende scholen doorlopen, waaronder de Jezuietenschool in Turnhout, het Sint-Romboutscollege in Mechelen en daarna, alweer in Mechelen, de Technische Scholen Mechelen.

Zijn betrachting was om Technisch Tekenaar te worden met als specialiteit Bruggenbouw. Tijdens zijn collegetijd kwam zijn Zangerstalent aan het licht en zijn eerste muzikale vorming kreeg hij in het College-koortje. Tijdens zijn studies aan de Technische School leerde Louis de Gitaar bespelen. Tijdens zijn studententijd waren Zang en Muziek slechts een hobby naast het Voetbal. Louis begeleidde zichzelf op de gitaar bij het zingen van liedjes van Jo Erens en Fritz Rademaker. Louis trad aanvankelijk op voor Familie en kennissen en werd uiteindelijk zanger in het groepje Sun Spot (Einde van de jaren 50). Via optredens en talentenjachten kreeg hij een Platencontract aangeboden.

Jacques Kluger en Bobbejaan Schoepen zorgden ervoor dat Neefs onder de aandacht kwam van de platenmaatschappijen, wat liedjes als Anita my love, Ach Margrietje en Ein kleines Kompliment opleverde.

In 1959 stond hij in de Belgische ploeg tijdens de Europabeker te Knokke. De eerste hit kwam er in 1960 (het jaar dat Louis huwde) :Ein kleines Kompliment. Deze single betekende de doorbraak voor een onstuitbare carriere met vele Singles en Langspeelplaten

Naast zanger was Neefs presentator bij de BRT en was hij samen met Rocco Granata impresario voor diverse artiesten. Hij vertegenwoordigde België tweemaal op het Eurovisiesongfestival, in 1967 in Wenen met Oh oh ik heb zorgen en in 1969 te Madrid met Jennifer Jennings. Beide keren eindigde hij als zevende.

In Vlaanderen was Neefs presentator van televisieprogramma's als Binnen en Buiten en Tienerklanken. Daarnaast was Neefs politiek actief, als gemeenteraadslid in Mechelen.

Hij verleende zijn stem aan de Nederlandse versie van de Disney- film De Aristokatten.

Louis Neefs en zijn vrouw Liliane kwamen op eerste Kerstdag 1980 om het leven bij een verkeersongeval in Lier. Het paar had twee zonen: Ludwig en Günther. De laatste werd ook een bekend zanger.

Laat ons een bloem van Neefs werd in mei 2006 verkozen tot het mooiste Nederlandstalige lied het programma Zo is er maar één op de Vlaamse zender één.

Louis Neefs' feeling voor sterke nummers en zijn karakteristieke diepe, warme stem maakten hem tot één van de bekendste Vlaamse zangers ooit.

Mark Uytterhoeven en Daan zijn uitgesproken fans van zijn muziek.

In 2005 was hij ook één van de kansmakers op de titel De Grootste Belg, maar haalde de uiteindelijke nominatielijst niet en strandde op nr. 223 van diegenen die net buiten de nominatielijst vielen.

Op 5 augustus 2007 werd in Gierle, zijn geboortedorp, een borstbeeld onthuld. Op 8 augustus 2007 zou Neefs zeventig geworden zijn.

The Kinks was een Engelse rockgroep ontstaan in 1963 met singer-songwriter Ray Davies, zijn broer leadgitarist en zanger Dave Davies, en bassist Pete Quaife. De hevige nummers uit hun beginperiode waren toonaangevend voor de rock & roll in het midden van de jaren '60 en albums zoals Face To Face, Something Else, Village Green, Arthur en Muswell Hillbillies staan hoog aangeschreven bij fans en muziekcritici.

Begin jaren zestig besloten twee broers uit Muswell Hill (Noord-Londen), Ray en Dave Davies, een professionele band te beginnen. Eind jaren vijftig hadden de broers in de pub The Clissold Arms hun debuut gemaakt als duo. Terwijl oudere broer Ray vervolgens de kunstacademie bezocht probeerde Dave met buurtgenoot en vriend Pete Quaife een band op te richten. De naam van de groep wisselde voortdurend en was vaak afhankelijk van diegene die een optreden wist te regelen. Af en toe werden ze door Ray bijgestaan op de piano. Nadat in de zomer van 1963 Ray definitief toetrad tot de band en drummer Mick Avory werd aangenomen noemde de band zich The Ravens, wat in het voorjaar van 1964 op advies van manager Larry Page veranderde in The Kinks. Volgens Ray was de naam afgeleid van een uitspraak van Page nadat hij Ray op een dag in een eigenaardige kledingcombinatie in de studio zag binnenlopen: You look like a Kink!

Al gauw boekten ze succes met liedjes als You Really Got Me en All Day And All Of The Night. The Kinks scoorden veel hits in Nederland en België, waaronder Tired Of Waiting, Set Me Free, Till The End Of The Day, Dedicated Follower Of Fashion, Dandy, Dead End Street, Waterloo Sunset, Autumn Almanac, Wonder Boy en Days. Hun grootste succes hadden zij echter in de zomer van 1966 met Sunny Afternoon.

Na afloop van hun tournee door de VS in de zomer van 1965 werd hen door de Amerikaanse regering vanwege unprofessional behaviour voor een periode van vier jaar verboden weer naar de VS te komen. Dit zorgde ervoor dat The Kinks werden uitgesloten van de grootste markt voor muziek ter wereld op een moment dat in de VS de zogenaamde Britse invasie op zijn hoogtepunt was. Ook kwamen The Kinks enigszins buiten het hele hippiegebeuren van de late jaren '60 te staan.

Ray Davies, de bandleider en liedjesschrijver, ging vanaf 1966 steeds meer nostalgische en introspectieve nummers schrijven. Muzikaal werden de liedjes van The Kinks steeds minder bepaald door ruige R&B-invloeden en meer door typisch Britse muziektradities als musichall en Engelse volksmuziek. Deze verandering van oriëntatie betekende geenszins dat de kwaliteit van de muziek van The Kinks erop achteruitging. In de periode 1966-1971 maakten ze volgens velen zelfs hun beste werk. The Kinks was een van de eerste bands die een zogenaamd conceptalbum maakten, te weten The Village Green Preservation Society uit 1968.

In 1970 hadden de Kinks een grote wereldhit met Lola. In 1972 scoorden ze opnieuw met het nummer Supersonic Rocketship, maar het superieure Celluloid Heroes ging roemloos ten onder. Veel diskjockeys vonden de lengte van het nummer bezwaarlijk, een vreemd argument als je bedenkt dat het nummer qua lengte niet veel verschilt van Hey Jude van The Beatles of Like A Rolling Stone van Bob Dylan. De meeste albums van The Kinks tot 1975 waren conceptalbums en rockopera's. Daarna gingen ze zich opnieuw meer op hardrock richten. Precies 10 jaren na het laatste singlesucces met Supersonic Rocket Ship scoorde de groep in de Verenigde Staten een top 10-hit met het nummer Come Dancing. Hierna volgden ook het Verenigd Koninkrijk en Europa. Het singlesucces werd niet op deze schaal gecontinueerd, al had de groep met de opvolgende single Don't Forget To Dance in 1983 een top 10-hit in Oostenrijk. Beide voornoemde singles kwamen van het album State Of Confusion. Dit album was tevens een afsluiting van een zeer succesvolle periode die begon in 1977 met de release van het Sleepwalker-album. Toen in 1984 het album Word Of Mouth uitkwam was de relatie tussen de broers Ray en Dave zo slecht dat Dave weigerde te touren. Hierdoor stagneerde de opgaande succesvolle lijn die de groep had gekend vanaf 1977. Ondanks alles bleven ze tot in de jaren '90 goede albums maken, maar het niveau van de jaren '60 en vroege jaren '70 zouden ze niet meer halen.

Momenteel treedt Ray Davies solo nog steeds op en hij geeft regelmatig soloconcerten.

Alison Moyet (18 juni 1961, Billericay, Essex) is een Britse zangeres.

Alison Moyet werd geboren in Billericay en groeide op in Basildon. Op haar zestiende ging ze van school. Na een tijdje in een winkel gewerkt te hebben begon ze een opleiding tot pianostemmer, waar ze echter na twee jaar mee ophield, omdat ze toen met de band Yazoo, waar ze samen met Vince Clarke in zat, een hit had met het liedje "Only You".

Moyet maakte met Yazoo twee albums, en de band kreeg een Brit Award voor Beste Nieuwe Band, voordat ze de band verliet om solo te gaan. Haar solodebuut noemde ze Alf, naar de bijnaam die ze van Vince Clarke gekregen had. Ze maakte verschillende cd's, won nog drie Brit Awards en verschillende andere prijzen, en tourde over de hele wereld. Ze staat in de top 5 van best verkopende Britse zangeressen ooit.

In 2001 speelde Moyet Matron ‘Mama’ Morton in de musical Chicago, en kreeg goede kritieken.

Intussen brengt Moyet nog steeds goed verkopende albums uit.

Alison Moyet is getrouwd met David en heeft drie kinderen.

Johan Verminnen (Wemmel, 22 mei 1951) is een Vlaamse liedjesschrijver en zanger. Hij werd vooral bekend dankzij nummers als "Laat me nu toch niet alleen", "Rue des Bouchers", "'k Voel Me Goed" en "Mooie Dagen".
Verminnen werd geboren als jongste in een gezin van vijf kinderen en groeide op in Wemmel, net ten noorden van Brussel. In 2004 schreef hij een boek over zijn moeder: Prinses van het Pajottenland, in 2006 verscheen van zijn hand het boek De laatste boot, en in 2007 Van Brussel naar de Wereld (in het kader van zijn nieuwe theatertournee). Deze drie boeken werden vergezeld van een speciaal opgenomen CD. Al van jongs af aan wou Verminnen zanger worden. Eerste ruimere bekendheid verwierf hij dankzij een televisie-optreden in het programma "Ontdek de Ster" in 1969, en zijn eerste plaat verscheen in 1971. In zijn beginjaren werkte hij nauw samen met Will Tura en Raymond Van het Groenewoud.

Vaak is Brussel het thema of de inspiratiebron van Verminnen's chansons, een stad waar hij zich nauw mee verbonden voelt. Een van zijn bekendste liedjes en tegelijk een klassieker op feest- en dansgelegenheden, is Rue des Bouchers uit 1979 (in het Nederlands Beenhouwersstraat, de bekendste horecastraat in het centrum van Brussel). Nochtans is dit nummer minder representatief voor Verminnens werk (het is in het Brussels dialect gezongen en heeft een volks, feestelijk ritme). Andere bekende liedjes van hem zijn Laat me nu toch niet alleen (1974), 'k Voel me goed (1981), Mooie dagen (1989). Het is in Vlaanderen minder bekend dat Verminnen ook heel wat Franstalige liederen opnam en daardoor ook in de Franstalige wereld enige bekendheid geniet.

Verminnen heeft zich ingespannen voor een aangepast economisch en juridisch statuut voor kunstenaars en richtte in 1992 mee de belangenvereniging Zamu voor zangers en muzikanten op. Sinds 2007 is Verminnen gedelegeerd bestuurder van de auteursrechtenvereniging Sabam.

Verminnen trouwde in 1986 met fotomodel Catherine Mattelaer, en een jaar later werd hun dochter Pauline geboren, waaraan hij een gelijknamig lied wijdde (1987). Tegenwoordig woont Verminnen in Hansbeke, een deelgemeente van Nevele.