Clapton werd op 30 maart 1945 in The Green, Ripley, Surrey (Engeland) geboren als zoon van de 16-jarige Patricia Molly Clapton en de 24-jarige Canadese militair Edward Walter Fryer die in Engeland was gelegerd. Fryer keerde nog voor Clapton's geboorte terug naar zijn echtgenote in Canada. Omdat zijn moeder nog erg jong was, werd Clapton opgevoed door zijn grootmoeder Rose, en haar echtgenoot Jack Clapp, die de stiefvader was van Clapton's moeder. Zijn moeder die doorging voor zijn zuster, trouwde met de Canadese militair Frank McDonald, en volgde haar echtgenoot naar Duitsland en later naar Canada.

"Ricky", zoals Clapton door zijn grootouders genoemd werd, was een stil kind met kunstzinnige aanleg en een goed verstand. Op 9-jarige leeftijd ontdekte hij de waarheid omtrent zijn afstamming. Hij trok zich nog meer terug in zichzelf en begon zijn schoolwerk te verwaarlozen. Toen Clapton eind jaren 50 met de opkomende rock 'n roll in aanraking kwam, was hij meteen enthousiast. Voor zijn dertiende verjaardag vroeg en kreeg hij een gitaar. Hij ging op zoek naar de oorsprong van de rock & roll en kwam bij de blues terecht. Op zijn 16e liet hij zich inschrijven bij het Kingston College of Art, maar al na een jaar werd hij weggestuurd.

Toen hij van school af was begon hij te werken in de bouwsector, samen met zijn grootvader. In zijn vrije tijd leerde hij de elektrische gitaar te bespelen die hij had gekocht nadat hij in contact was gekomen met de elektrische blues van onder meer Freddie King, B.B. King en Muddy Waters.

Begin 1963 richtte hij zijn eerste groep op: de bluesband The Roosters. Na de opheffing van deze band speelde hij een maand in de groep Casey Jones and The Engineers. In oktober werd hij opgenomen in The Yardbirds, waarvan hij 18 maanden lid zou blijven. Op een bepaald moment omvatte deze band drie van de grootste Britse gitaristen van de jaren 60: Eric Clapton, Jimmy Page en Jeff Beck. De groep verwierf faam door zijn bluesgetinte rock, en Clapton verwierf de bijnaam waaronder hij nog steeds bekend is: Slowhand. Deze bijnaam kreeg hij omdat hij door zijn stijl van spelen regelmatig snaren brak, en hij deze dan ter plekke verving, terwijl het publiek hem begeleidde met traag handgeklap. De beide platen die hij met de Yardbirds uitbracht hadden veel succes. Desondanks verliet hij de Yardbirds in 1965, omdat hij vond dat de groep te veel de commerciële poptoer opging.

Van april 1965 tot midden 1966 maakte hij deel uit van John Mayall's Bluesbreakers. In deze periode kwam zijn talent definitief tot ontplooiing. Hoogtepunt was de LP Bluesbreakers With Eric Clapton, inmiddels een echte klassieker.

Eind 1966 richtte hij samen met bassist Jack Bruce en drummer Ginger Baker de groep Cream op. Met deze groep vestigde hij definitief zijn reputatie als de nummer één van de rockgitaristen. Door het uitbrengen van drie opeenvolgende sterke LP's, en door energieke en uitgebreide tournees, verwierf Cream een internationale reputatie die amper onderdeed voor die van de Beatles en de Rolling Stones. De optredens van de band kenmerkten zich door veel improvisatie, waarbij alle drie de bandleden hun muzikale talenten ten volle konden uiten. De karakters van de drie leden waren echter zo sterk dat ze voortdurend met elkaar botsten, waardoor de band geen lang leven beschoren was. Maar hoewel de band slechts twee jaar bestond, wordt hij toch beschouwd als een van de voornaamste van die periode.

Begin 1969 richtte Clapton de eerste "superband" van de geschiedenis van de popmuziek op: Blind Faith. Andere leden van deze groep waren Steve Winwood, Rick Grech en Ginger Baker. Na slechts één LP en één Amerikaanse tournee viel ook deze band uit elkaar.

Een tijd lang trad Clapton op als gastmuzikant met Delaney & Bonnie, die het voorprogramma van de tournee van Blind Faith hadden verzorgd. In de zomer van 1970 leidde dit tot de oprichting van Derek and the Dominos. Ook deze band maakte het niet lang: na één LP en een Amerikaanse tournee was het opnieuw over. Dit leverde echter wel de klassieke dubbel LP "Layla and other assorted love songs" en een dubbele live LP "In concert" op. Layla wordt nog steeds gezien als één van de hoogtepunten in de populaire muziek, mede door het feit dat hierin duidelijk de pijn van Clapton is te voelen die hij heeft vanwege de onbeantwoorde liefde voor Pattie Boyd, de vrouw van zijn vriend George Harrison. Door de combinatie daarvan met getalenteerde en gedreven muzikanten ontstond een echte klassieker. Onder andere de inbreng van gitarist Duane Allman bracht het geheel op een hoog niveau.

Ondanks zijn professionele successen ging het Clapton in deze periode privé niet voor de wind. De druk van zijn carrière, zijn (voorlopig) onbeantwoorde gevoelens voor Pattie Boyd en zijn verslaving aan heroïne maakten dat hij van de scène verdween. Na een onderbreking van drie jaar wist hij met de hulp van Pete Townshend (The Who) van zijn verslaving af te komen. Hij had een rol in de verfilming van Townshend's rockopera Tommy, en begon weer platen op te nemen. Zijn stijl had echter een verandering ondergaan; De nadruk lag meer op de songs en minder op de individuele kwaliteiten van de muzikant. Dit werd hem door veel van zijn vroegere fans en sommige critici niet in dank afgenomen. Een belangrijke oorzaak is dat Clapton door een aantal bandleden uit het Amerikaanse Tulsa in aanraking kwam met muziek van J.J.Cale, die vanaf dat moment een enorme invloed zou hebben op de sound en repertoire van Clapton. Clapton was geraakt door de ingetogenheid van Cale en zijn composities.

Aan het einde van de zeventiger jaren kreeg hij opnieuw te maken met een verslaving, ditmaal aan alcohol, waardoor hij in 1981 zelfs in het ziekenhuis belandde. Ondertussen was hij in 1978 ook gehuwd met Pattie Boyd, die inmiddels van Harrison was gescheiden.

Gedurende de jaren tachtig bleef hij met groot succes albums uitbrengen, alhoewel hij nooit meer de immense populariteit bereikte van de jaren zestig en zeventig. In 1985 treedt hij op tijdens Live Aid, in Philadelphia. Zijn optreden vormt één van de hoogtepunten van het Amerikaanse gedeelte van Live Aid. In 1988 speelt hij mee met Dire Straits tijdens het Nelson Mandela 70th Birthday Tribute Concert. Tevens laat Clapton zich in de jaren '80, samen met vele andere artiesten, vaak zien tijdens concerten voor The Prince's Trust, een stichting van de Britse prins Charles. In 1987 werd hij lid van de Anonieme Alcoholisten, en sindsdien lijkt zijn alcoholverslaving onder controle. Tijdens de opnamen van het album Behind the sun in 1985 leerde hij Yvonne Khan Kelly kennen, met wie hij een verhouding én een kind kreeg: zijn oudste dochter Ruth (°1985). Clapton verliet Pattie Boyd, en in 1988 scheidden zij. De verhouding met Kelly duurde echter niet lang, en Clapton vond in het Italiaans model Lori Del Santo een nieuwe levensgezellin. Uit deze verhouding werd in 1986 een zoon, Conor geboren

Begin jaren '90 beleefde Clapton weer een aantal persoonlijke drama's. Bij een helikopterongeval, eind 1990, kwamen een goede vriend en een aantal crewmembers om het leven: gitarist Stevie Ray Vaughan, zijn Amerikaanse manager Bobby Brooks, assistent-tourmanager Colin Smythe en bodyguard Nigel Browne. Clapton zelf zat in een andere helikopter. Vaughan en Clapton hadden opgetreden in East Troy in Wisconsin, VS. Op 20 maart 1991 viel zijn vierjarig zoontje Conor uit een raam op de 49'ste verdieping van een wolkenkrabber, waar hij samen met zijn moeder woonde, in Manhattan, New York. Clapton drukte zijn verdriet hierover uit in het nummer "Tears in Heaven" waarmee hij in 1992 een Grammy-award won.

Met de verschijning van het album "From the Cradle" in 1994 boorde Clapton weer zijn oude bronnen aan en de traditionele blues gingen weer een prominentere rol spelen in zijn muziek (zie The blues (1999), Riding with the King (2000)...).

In 1997 richtte hij op het eiland Antigua het Crossroads Centre op, een internationaal afkickcentrum voor alcohol-, drug- en andere verslavingen.

In januari 2002 trouwde hij met Melia McEneryin in dezelfde kerk waar hij tien jaar geleden afscheid heeft genomen van zijn zoon. Het echtpaar kreeg drie dochters, Julie Rose (2001) en Ella Mae (2003) en Sophie (2005). In 2004 verleende Clapton zijn medewerking aan de nieuwe CD van zijn oude vriend Rod Stewart, genaamd Stardust. In 2005 kwam Eric Clapton met nieuw werk naar buiten op het album Back Home. In het begin van 2006 is Clapton begonnen met een wereldtournee. Op 3 november 2006 kwam een duetalbum van Eric Clapton & J.J. Cale uit genaamd "Road To Escondido" met medewerking van o.a. Billy Preston (RIP), Doyle Bramhall II, Albert Lee, Nathan East, Derek Trucks en de vertrouwde band van J.J. Cale. Op 28 juli 2007 werd voor de tweede keer het Crossroads Guitar Festival gehouden in Chicago voor Clapton's Crossroads Antigua Foundation. Vele artiesten verleenden belangeloos medewerking zoals; Eric Clapton (organisator), BB King, John Mayer, Albert Lee, Jeff Beck, Sheryl Crow en Buddy Guy. Eind augustus 2007 is na jaren van afwezigheid Clapton.nl gelanceerd, de website voor en door Eric Clapton fans met een Nederlandse invalshoek. In september 2007 komt het album Complete Clapton uit met 36 hits uit zijn gehele carrière van 1968 tot 2006 plus een boek over zijn leven onder dezelfde titel.

De naam Clouseau komt van de bekende filmfiguur Inspector Clouseau. Het was tevens de radionaam van Bob Savenberg toen die bij de lokale radio in Sint-Genesius-Rode werkte, Radio Ro. Bob imiteerde graag -en goed- het Frans-Engels accent van Inspector Clouseau. Toen hij met de band begon, lag de naam Clouseau dus voor de hand.

In 1987 volgde de ontdekking van Clouseau op Marktrock in Leuven. Hun eerste single Brandweer verkocht 427 stuks. Een jaar later scoorde Clouseau hun eerste hit met Alleen met jou.

In 1989 deed Clouseau mee aan de Belgische voorronde voor het Eurovisiesongfestival met het lied Anne. Clouseau werd tweede, maar Anne werd een enorme hit in België en een bescheiden hit in Nederland. De populariteit van Clouseau in België steeg naar enorme hoogte. In 1989 bracht Clouseau haar eerste album Hoezo? uit.

In 1990 werd de single Daar gaat ze een groot succes in België en Nederland. Meerdere succesvolle singles volgden. Op 30 september van dat jaar verliet Tjenne Berghmans de groep.

In oktober 1990 verscheen het tweede album Ofzo. In maart 1991 verliet Karel Theys de groep, waarna Clouseau met drie leden overbleef. In dat jaar werd Clouseau 16e op het Eurovisiesongfestival, maar de deelname betekende wel een Europese doorbraak. Het Engelstalige album Close Encounters werd vooral in Duitsland een succes. In deze periode werd ook een live-album uitgebracht.

In mei 1992 volgde weer een Nederlandstalig album Doorgaan. Tegelijkertijd begon Clouseau aan een Europese tour als voorprogramma van Roxette. Het tweede Engelstalige album In every small town werd in december 1992 opgenomen in Los Angeles.

In 1995 kwam het album Oker uit. Hierop stond de single Passie . Oprichter Bob Savenberg verliet in 1996 de groep. In september 1996 kwam het album Adrenaline uit. Na het uitbrengen van dit album volgde een grote tour.

Op 22 december 1998 trouwde zanger Koen Wauters met de Nederlandse voormalige journaalpresentatrice Carolyn Lilipaly (dit huwelijk werd in 2002 weer ontbonden). In 1999 kwam het album In Stereo uit. Ook begon Clouseau aan een nieuwe tournee. Een live-album van Clouseau kwam in 2000 uit. Ook begon Clouseau een nieuwe tour door België en Nederland.

In de herfst van 2001 kwam er een nieuw album uit, En Dans. Dit album klonk anders dan alle eerdere Clouseau-platen. Moderner en avontuurlijker volgens zanger Koen. En Dans werd een groot succes. De cd stond maar liefst 11 weken op 1 in de Belgische Ultratop 50 Albums.

In december 2001 speelde Clouseau tweemaal in het Antwerpse Sportpaleis, waarna de En Dans-tour begon (2002), bestaande uit 74 optredens.

December was inmiddels de vaste Clouseau Sportpaleis maand geworden, want ook in 2002 traden ze erop. Ditmaal stroomde de zaal maar liefst negen keer helemaal vol. Hierna werd het optreden uitgebracht op dvd: Clouseau live in het Sportpaleis.

In 2003 werd er voor de tweede maal een Zingt toer gedaan. Ditmaal trad Clouseau vooral op in theaters en werden voor een groot deel covers gezongen.

In december 2003 trad Clouseau wederom op in het Sportpaleis te Antwerpen. En weer werd het vorige jaar overtroffen: 14 keer uitverkocht (240.000 mensen).

Op 16 april 2004 werd bekend gemaakt dat Koen Wauters' vriendin Valerie De Booser (24) zwanger was. Op 17 juli huwden zij, het huwelijk stond al gepland vóór de zwangerschap. Op 25 oktober werd hun dochter Zita geboren. Hun zoon Nono kwam op 19 mei 2006 ter wereld.

Op 1 oktober 2004 kwam het nieuwe album Vanbinnen uit. In de voorverkoop was dit album in België al platina. In december-januari zijn er veertien optredens geweest in het Sportpaleis.

In 2005 werd er een Vanbinnen-toer gedaan door geheel Vlaanderen. In datzelfde jaar bracht Clouseau ook het succesvolle Ik zie de hemel uit.

2006 was het jaar waarin Clouseau opnieuw bekend werd in Nederland. Het album Vanbinnen werd in een speciale editie uitgebracht. Met de single Ik zie de hemel stonden ze op Koninginnedag en in Top of the Pops. In december werd in België de single Vonken & Vuur uitgebracht. Dit werd een nummer 1 hit.

30 maart 2007 komt de nieuwe cd Vonken en Vuur uit in België, 9 april komt deze cd uit in Nederland. 2007 wordt een bijzonder jaar voor Koen en Kris want in 2007 bestaan ze 20 jaar.

Clouseau bestaat 20 jaar in 2007 en tal van bekende artiesten werken mee aan een "tribute to..." cd. Op deze cd zijn te vinden: Marco Borsato, Stan Van Samang, Natalia Druyts, Helmut Lotti, Sandrine, Scala & Kolacny Brothers, Bart Peeters, Udo Mechels, Will Tura, The Scene, Tom Helsen, Gorki en Isabelle A. De naam van de cd is heel toepasselijk: "Braveau Clouseau". Alle artiesten brengen een legendarische Clouseau-hit op hun eigen manier.

Op 14 december 2007 is de Top 2000 van radiozender Donna afgelopen en het bleek dat Clouseau de meest voorkomende artiest/groep was met de meeste hits in de lijst. Liefst 32 keer stonden ze genoteerd. De hoogste notering was voor Afscheid van een vriend, daar kwamen ze mee op nummer 7 terecht !

KISS werd opgericht in 1972 door Gene Simmons (echte naam: Chaim Witz , later (Eu)Gene Klein) en Paul Stanley (echte naam: Stanley Eisen). Zij wilden van KISS de band maken 'die ze altijd al hadden willen zien, maar nooit te zien kregen', zoals zij het zelf noemden 'The hottest Band in the World'. De band werd compleet gemaakt door Ace Frehley (echte naam: Paul Daniel Frehley) en Peter Criss (echte naam: George Peter John Criscuola).

De groepsnaam KISS is door Paul Stanley gekozen en ontleend aan een song van de New York Dolls, 'Looking for a kiss'. Het verhaal dat de naam een afkorting is van Kings in Satan's Service of soortgelijke betekenissen werd voor het eerst vermeld in christelijke publicaties. Dit is door band altijd ontkend.

In het begin werden de fans vooral gegrepen door de extravagante kleding en optredens. Gekleed in futuristische kostuums met als maskers aandoende make-up en omgeven door rook en vuur wilde KISS van elk concert een spektakel maken. Muzikaal is KISS, zeker in de beginperiode, altijd een beetje ondergewaardeerd geweest. De muziek is commerciële hardrock, bombastisch met veel melodie.

Van februari 1974 tot april 1975 bracht de band 3 albums uit en traden ze bijna doorlopend op in Amerika om op die manier een grote schare fans te krijgen, waarop het album Hotter than Hell meer aandacht werd besteed aan het technisch perfectioneren van de composities.

KISS vervolgde hun albumreeks met Alive!, een verzameling van hun beste nummers tot dan toe opgenomen tijdens optredens. In Amerika kwam dit album terecht in de album top tien en nog steeds wordt door critici en rockfans dit album gezien als één van de betere live-albums. Het nummer Rock 'n' Roll All Nite werd op single uitgebracht en werd tevens de eerste hit van Kiss in Amerika. Hun vierde studioalbum Destroyer bevatte de eerste nummer een single van KISS (al was het eigenlijk de B-Kant van Detroit Rock City), het nummer Beth. Daarnaast bevatte het album nummers als Detroit Rock City, God of Thunder het meezingnummer Shout it out loud. Al deze nummers worden steevast gespeeld bij optredens. De muziek verwerd meer tot commerciëlere rock en KISS besloot om terug te vallen op het iets rauwere geluid van hun beginperiode met het album Rock and Roll over. Het daarna uitgebrachte Love Gun was meer in lijn met het commerciëler klinkende Destroyer. De populariteit van KISS werd mede bepaald door hun excentrieke uiterlijk. Dit werd door KISS commerciëel uitgebuit door het uitbrengen van poppen en ander speelgoed. Door alle activiteiten rondom de band, kregen de bandleden het druk, wat leidde tot interne strubbelingen. De band besloot het rustiger aan te doen. Wel bracht elk lid in 1978 een soloalbum uit, waarop duidelijk hun eigen voorkeuren te horen waren. Zo liet Gene Simmons (alter ego The Demon) horen dat hij hield van ouderwetse musicalmuziek. Het album van Ace Frehley verkocht het best, mede door de hit New York Groove. In 1979 besloot KISS weer gezamenlijk de draad op te pakken door het album Dynasty op te nemen. Dit album was zeer commercieel en had duidelijke invloeden van disco wat resulteerde in de wereldwijde hits I was made for loving you en Sure know something. Veel KISS fans stelde deze afwijking van de oorspronkelijke KISS sound niet op prijs.

Vanwege drugsproblemen verliet Peter Criss de band in 1980. Op het album KISS unmasked werd het drumwerk al gedaan door Anton Fig, maar Peter Criss stond nog wel bekend als de drummer. Een permanente vervanging werd gevonden in de persoon van Eric Carr. Zowel Unmasked als het daarop volgende Music from the Elder behaalden niet de successen van vroegere tijden wat mede kwam door het rustiger geluid van deze albums. Ook een tweede bandlid, Ace Frehley verliet de band. Hij had alcoholproblemen en werd vervangen door Vinnie Vincent.

In 1983 besloot KISS de maskers af te zetten. De make-up had zijn dienst bewezen: de band bekend maken. Grondleggers Paul Stanley en Gene Simmons dachten dat het ontmaskeren van de band goed zou zijn voor de verkoopcijfers. Het album Lick it up verkocht zeer goed en was de eerste plaat in vier jaar die platina werd. Ook de opvolger Animalize was succesvol en KISS leek zijn magie te hebben hervonden. Vinnie Vincent verliet de band en werd vervangen door Mark St.John, die korte tijd later bleek te lijden aan Syndroom van Reiter. Hij werd vervangen door voormalig Black Jack gitarist (waar ook Michael Bolton in Zat) Bruce Kulick.

In 1990 ging KISS met hun voormalige producer de studio in voor een nieuw album. Op dat moment werd bij Eric Carr kanker ontdekt. Aan de gevolgen van deze ziekte overleed hij in 1991. Hij werd vervangen door Eric Singer. In 1992 werd Revenge uitgebracht, dat het redelijk deed, maar het live album Alive III van de bijbehorende tournee kon niet tippen aan de voorgaande live albums.

In 1995, bij een akoestisch optreden voor MTV, stapten Peter Criss en Ace Frehley weer op het podium, voor een succesvol reünieoptreden. KISS besloot weer op te gaan treden in de oude bezetting en ook weer met make-up, kostuums en een grote show. Het album Psycho Circus werd gedeeltelijk met sessiemuzikanten opgenomen, onder andere omdat KISS zich voornamelijk richtte op de merchandising. De Psycho Circus wereldtournee, die in 1998 van start ging, was de laatste wereldtournee in de oude bezetting. Tijdens de daarop volgende tournee (die Kiss niet meer naar Europa bracht) in 2000 verliet Peter Criss wederom de band en zijn plaats werd ingenomen door een voormalige vervanger, Eric Singer, die de zogeheten Farewell tour afmaaktte(begin 2001)met Paul, Ace & Gene in Japan en Australie, die ook het katkostuum en de bijbehorende make-up van Peter Criss overnam. In 2001 kwam misschien wel het meest extravagante merchandiseproduct op de markt, een KISS-doodskist. Na het verschijnen van de autobiografie van Gene Simmons in 2002 verliet Ace Frehley opnieuw de band. Hij werd vervangen door Tommy Thayer(voormalig gitarist van de door Gene Simmons ontdekte hairband Black 'N' Blue).

In 2003 trad KISS op met het Melbourne Symphonic Orchestra, weer met Peter Criss op de drums. Na deze tournee welke ook in America en Japan plaatsvond onder de naam 'World Domination'tour, verliet Peter Criss nogmaals de band vanwege zakelijke meningsverschillen over de verdeling van opbrengsten.

In 2004 maakte KISS in de nieuwe bezetting (Paul Stanley, Gene Simmons, Tommy Thayer en Eric Singer) een nieuwe wereldtournee genaamd 'Rock the Nation'. In december 2005 is de dvd van deze tournee wereldkundig gemaakt in het Hard Rock Cafe Amsterdam.

Tot nu toe heeft KISS nog steeds invloed op de huidige rockbands, daar velen opgegroeid zijn met de muziek van KISS. Artiesten als Anthrax, Lenny Kravitz en anderen hebben zelfs een album opgenomen met enkel KISS covers, getiteld KISS My Ass. Op 15 juni 2008 speelt KISS op het Arrow Rock Festival in het Goffert Park in Nijmegen. De tour is naar aanleiding van het 35-jarig bestaan van KISS en heet dus: KISS ALIVE 35. KISS geeft voor het eerst sinds 9 jaar weer een optreden in Nederland. Ook staan ze op 28 Juni 2008 als Headliner voor de zaterdag van Graspop Metal Meeting gepland.

The Primes was een groep uit Birmingham (Alabama), gevormd uit Eddie Kendricks, Paul Williams, Kel Osborne en Wiley Waller. Ze begonnen als groep in 1955 en noemden zichzelf toen nog The Cavaliers. In 1957 verliet Wiley Waller de groep en het overgebleven trio wilde nu echt doorbreken in de muziekwereld. Nadat ze een tijdje hun heil hadden gezocht in Cleveland (Ohio) gingen ze al snel naar "The Motor City", Detroit. Daar hadden ze de groep een nieuwe naam gegeven, namelijk The Primes. Ze kregen zelfs een zustergroep, genaamd The Primettes. Daar zaten onder andere Florence Ballard, Diana Ross en Mary Wilson in, het trio dat later wereldberoemd werd als The Supremes.

The Distants was een groep gevormd uit Otis Williams, Melvin Franklin, Richard Street, Elbridge Bryant en James "Pee-Wee" Crawford. De groep werd in 1958 in Detroit gevormd. Toen heette de groep nog Otis Williams & The Siberians. Op dat moment zaten Melvin Franklin en Richard Street er echter nog niet in. Hun plaatsten waren toen bezet door Arthur Walton en Vernard Plain. Zij hadden een single opgenomen met daar de nummers "Pecos Kid" en "All Of My Life" erop. De nummers haalden echter de muziekmarkt buiten Detroit niet. Vlak hierna noemde de groep zichzelf The El Domingoes. In 1959 werd Arthur Walton dus vervangen door Melvin Franklin en Richard Street werd leadzanger in plaats van Vernard Plain, die ook vertrok. De groep kreeg een contract bij Northern Records. Rond deze tijd werd James "Pee-Wee" Crawford vervangen door Albert "Mooch" Harrell. De groep werd in deze zelfde tijd door baas van Northern Records, Johnnie Mae Matthews, veranderd in Otis Williams & The Distants. Nadat twee singles waren uitgebracht ("Come On" en "Alright") en ze het minder goed deden dan verwacht werden ze ontslagen bij Northern Records.

Toen The Distants ontslagen waren, verlieten Richard Street en Albert Harrell de groep. Ook verloor de groep de rechten op hun naam. Toevallig had in die tijd Kel Osborne The Primes verlaten en waren dus alleen nog Eddie Kendricks en Paul Williams over. De twee groepen kenden elkaar, doordat ze aan dezelfde talentenshows en dergelijke meededen. Ze waren dan wel rivalen, maar konden wel goed met elkaar overweg. Toen Eddie Kendricks Otis Williams opbelde, omdat hij wist dat Williams twee zangers nodig had, nodigde Williams Kendricks uit om ook lid van de groep te worden. Dat vond Kendricks een goed idee, maar hij had wel één voorwaarde. Die voorwaarde luidde dat zijn jeugdvriend en lid van The Primes Paul Williams ook in de groep mocht komen. Daar stemde Otis Williams mee in.

Toen Paul Williams en Eddie Kendricks ook lid waren van de groep mochten ze een auditie doen bij Berry Gordy, de baas van Motown. Ze moesten wel nog een naam verzinnen voor de groep. Die naam werd "The Elgins". Toen de auditie in maart 1961 was afgelopen besloot Berry Gordy de groep te contracteren. Vlak voordat hij ze contracteerde kwam Gordy er echter achter dat er al een andere groep was die de naam The Elgins droeg. De groep moest snel een nieuwe naam verzinnen. Uiteindelijk werd dat "The Temptations".

Toen "The Tempts" (zo werden ze liefkozend door hun fans genoemd) in '61 waren aangenomen bij Motown werden de leads vooral verdeeld tussen Paul Williams en Eddie Kendricks. Soms zong één van de andere drie lead. Alle 7 singles die van 1961 tot en met 1963 waren opgenomen haalden echter de US toplijst niet. "Dream Come True", opgenomen in 1962, haalde nog het grootste succes. Het haalde namelijk nummer 22 op de R&B lijst. Verschillende liedjesschrijvers, o.a. Berry Gordy zelf en Norman Whitfield, hadden geprobeerd een hit te maken voor de groep. Het lukte hun allemaal echter niet. Toen kwam Smokey Robinson in beeld als songwriter. Het eerste nummer dat hij schreef was, "I Want A Love I Can See". Uit dit nummer bleek dat op dat moment Robinson de beste man was voor The Temptations.

Elbridge Bryant werd in 1963 ontslagen. Nadat The Temptations hun optreden hadden afgerond op het kerstfeest van Motown, stelde Paul Williams voor om nog een paar liedjes te gaan zingen. Hij hoorde namelijk het publiek de naam van de groep schreeuwen. De rest stemde er mee in om nog een paar liedjes te doen, behalve Bryant. Hij was moe en had geen zin meer. Toen Paul Williams daar wat van zei, begon Bryant op hem los te slaan. Om deze reden werd hij ontslagen.

Vervanger van Bryant werd David Ruffin. Hij was het neefje van Melvin Franklin en het broertje van Motown-ster Jimmy Ruffin. Na de komst van Ruffin leek alles veel beter te gaan. Iedereen kreeg een eigen rol. Otis Williams werd de leider en regelde de financiën, Paul Williams maakte dansjes, Eddie Kendricks zorgde voor de kleding, David Ruffin entertainde het publiek en Melvin Franklin zorgde voor de goede sfeer in de groep en in heel Motown.

In januari 1964 schreef Smokey Robinson samen met Bobby Rogers "The Way You Do The Things You Do". Het schrijven van het nummer begon als een grap in de bus van Motortown Revue (de optredens van alle Motown-artiesten samen). Toen bleek dat ze echt wat hadden begonnen ze het nummer uit te werken voor The Temptations. In april van hetzelfde jaar werd dit hun eerste hit. Het haalde nummer 11 op US-lijst. In december werd "My Girl" opgenomen, dit keer geschreven door Robinson en Ronnie White. In maart 1965 werd dit hun eerste nummer-1-hit in Amerika, zowel op de US-lijst als op de R&B-lijst. Na dit succes schreef Robinson ook nog de nummers "It's Growing", "Since I Lost My Baby" en "My Baby". Allemaal haalden ze de top 20. Op de b-kant van My Baby stond "Don't Look Back". Dit bleek onverwacht nog een grote hit te worden op de R&B lijst en is later nog gecoverd door Peter Tosh en Mick Jagger.

In 1966 werd Norman Whitfield de nieuwe songwriter en producer van The Temptations, in plaats van Smokey Robinson. De reden hiertoe was dat Whitfields "Ain't Too Proud To Beg" het beter deed dan Robinsons "Get Ready". Hierna werden nog hits geschreven als "Beauty Is Only Skin Deep" en "(I Know) I'm Losing You". In december 1967 werd de ballad "I Wish It Would Rain" geschreven. Ook dit werd een hit. Vanaf dat nummer schreef Norman Whitfield alle nummers samen met Motownzanger Barrett Strong.

Door al dit succes, met vooral Ruffin als leadzanger, begon Ruffin zich als enige verantwoordelijk te voelen voor het succes van de groep. Hij eiste dat hij zijn eigen limousine te krijgen om naar optredens te komen, in plaats van in de groepslimousine te zitten waar de andere vier wel in zaten. Ook eiste hij dat de naam The Temptations veranderd zou worden in "David Ruffin & The Temptations". Hij wilde hetzelfde als The Supremes, want daar was de naam veranderd in Diana Ross & The Supremes. Ook gebruikte Ruffin op dit moment cocaïne en miste hij repetities en optredens. Dit vonden de andere Temptations maar niks. Ze hadden met z'n vieren besloten dat David Ruffin de groep moest verlaten. Toen in juni 1968 Ruffin weer een optreden miste om in plaats daarvan naar een optreden te gaan van zijn toenmalige vriendin, vonden The Temptations het genoeg.

Ruffin werd ontslagen en vervangen door Dennis Edwards, toen zanger van "The Contours" een andere Motowngroep. Ruffin en Edwards waren goede vrienden en Ruffin ging er eerst mee akkoord dat Edwards hem had vervangen. Na een tijdje vond Ruffin het echter niet zo'n goed idee meer. Hij verscheen bij optredens van The Temptations, klom dan op het podium en stal de microfoon en begon te zingen. Hoewel het publiek het geweldig vond, vonden The Temptations het verschrikkelijk. Uiteindelijk werd er extra beveiliging ingezet om Ruffin weg te houden bij het podium.

Door de komst van Dennis Edwards begon er weer een heel nieuw tijdperk voor The Temptations. Door zijn krachtige stem kon Norman Whitfield een nieuwe stijl toepassen, namelijk psychedelic soul. Samen met Sly & the Family Stone waren zij de grondleggers voor deze nieuwe stijl. Deze stijl was meestal om iets duidelijk te maken aan de wereld. Ook kregen nu meestal in elk liedje alle Temptations een lead. Ook was er altijd een scheurende gitaar in het nummer. Het eerste psychedelic nummer van The Tempts was "Cloud Nine" uit 1968. Het werd een mega-hit in de US en kreeg een Grammy voor beste R&B-nummer van een groep in 1969. Andere psychedelic nummers waren bijvoorbeeld "I Can't Get Next To You" en "Psychedelic Shack". Als The Temptations deze stijl niet hadden toegepast en populair gemaakt, waren nummers als "Love Child" voor The Supremes en "What's Going On" van Marvin Gaye er waarschijnlijk nooit geweest.

Paul Williams had sikkelcelziekte en begon eind jaren zestig ook met drinken. Deze combinatie was niet goed en in begin jaren zeventig moest ook bij elk optreden van The Temptations een zuurstoftank voor Williams mee worden genomen. Ook ging ex-Distant Richard Street mee met optredens. Vaak was Paul Williams dan nog wel aan het dansen en aan het liplezen, maar Street zong de stukjes van Williams. Rond de zomer van 1970 nam Street zelfs vaak de plaats van Williams in op het podium, omdat Williams het niet meer kon en ook vaak in het ziekenhuis lag.

Eddie Kendricks raakte ook steeds losser van de groep. Hij vond het niet leuk dat zijn jeugdvriend Paul Williams niet meer mee kon doen en wilde liever ook weer ballads zingen net zoals in de beginjaren. Hij kreeg nu ook steeds vaker ruzie over wie de leider in de groep zou zijn met Melvin Franklin en Otis Williams. Na een nieuwe ruzie met Otis Williams en Melvin Franklin tijdens een optreden in de Copacabana verliet hij tijdens het optreden het podium en kwam niet meer terug. Nu was duidelijk dat Kendricks de groep zou verlaten. Het laatste nummer waarbij Kendricks zou zingen was hij ook leadzanger (behalve voor één zin die zong Paul Williams). "Just My Imagination" was de naam van het nummer en was weer een ballad net zoals in de beginjaren. Het liedje werd nummer 1, maar tegen die tijd was Kendricks al vertrokken. Hij begon een solocarrière. Op zijn eerste album hebben Dennis Edwards, Melvin Franklin, Paul Williams en Otis Williams geschreven dat ze hem veel succes wensen en dat ze niet boos op hem zijn dat hij de groep had verlaten.

Net nadat Kendricks was vertrokken moest Paul Williams vanwege zijn gezondheid ook de groep verlaten. Williams werd vervangen door Richard Street. Kendricks in eerste instantie door Ricky Owens. Owens beviel echter niet goed en na een paar weken werd hij vervangen door Damon Harris.

Na het vertrek van Eddie Kendricks en Paul Williams werden hun plaatsen ingenomen door Damon Harris en Richard Street. Een van hun eerste hits met de nieuwe formatie was "Superstar (Remember How You Got Where You Are)". Dit liedje was gericht tegen David Ruffin en Eddie Kendricks. In september 1972 werd "Papa Was A Rollin' Stone" geschreven. Dit werd de vierde nummer-1-hit van The Temptations en is vandaag de dag op "My Girl" na nog het meest bekende liedje van The Tempts. Het nummer heeft een intro van bijna 2 minuten en duurt in totaal bijna 7 minuten. Het is hiermee het langste liedje gemaakt door The Temptations. Dit nummer bracht de twee Grammy's op voor The Temptations. Whitfield en Strong kregen voor dit nummer een Grammy voor beste R&B nummer. Ook kreeg Whitfield samen met Paul Riser een Grammy voor beste instrumentele prestatie. Na dit nummer zou Whitfield voortaan nog alleen de nummers schrijven, dus zonder Barrett Strong. Één van de nummers die hij alleen schreef was "Masterpiece". In 1973 stopte hij met schrijven voor The Temptations. Dit was vlak nadat hun laatste album met nummers van hem erop was verschenen. Het album heette "1990".

In 1973 pleegde ex-Temptation Paul Williams zelfmoord. De Temptations kregen dit bericht te horen van zijn vervanger Richard Street. The Temptations waren op dat moment op de bruiloft van Damon Harris. Paul Williams was helemaal kapot van emotionele en gezondheidsproblemen en dit was de reden van de zelfmoord. Hij werd dood op de straat gevonden vlakbij het hoofdkwartier van Motown. Op 24 augustus werd de begrafenis gehouden. Er kwamen ruim 2500 fans die week daarvoor hun laatste eer betuigen. De kist werd gedragen door Eddie Kendricks, Otis Williams, David Ruffin, Melvin Franklin, Dennis Edwards en Cornelius Grant (gitarist van The Temptations, vaak zesde Temptation genoemd). Tijdens de dienst zong Ruffin "The Impossible Dream". Midden in het liedje kon hij door emoties echter niet verder zingen. De andere vier Temptations kwamen het podium op om Ruffin te helpen met het zingen. Ook zij konden het niet en de vijf liepen in tranen van het podium af terug naar hun plaatsen. Toen de kist voor het laatst werd gedragen om daarna begraven te worden deed Kendricks nog een speciaal gebaar. Vlak voor het graf opende hij de kist nog een keer en gaf zijn jeugdvriend Paul Williams een laatste zoen vaarwel.

In 1975 werd Damon Harris vervangen door Glenn Leonard. Na het vertrek van Whitfield waren er echter geen hits meer voor The Temptations geweest. In 1977 verliet Dennis Edwards de groep voor een solocarrière en werd vervangen door Louis Price. Ook met hem in de groep kwamen er geen hits meer voor The Temptations. In die tijd hadden ze ook Motown verlaten voor Atlantic Records. In 1980 kwam Edwards weer terug in de groep in plaats van Price. In 1982 kwamen er nog meer terug op de "Reunion Tour".

In 1982 kwam Otis Williams op het idee om een Reunion Tour te houden. Ruffin en Kendricks kwamen weer terug in de groep. Ze hadden een hit met het nummer "Standing On The Top". De Reunion Tour was financieel wel succesvol voor The Temptations, maar emotioneel niet. Kendricks zijn stem was slechter geworden door jarenlang kettingroken en Ruffin was weer net als vroeger aan de cocaïne en miste optredens. Uiteindelijk werd de Reunion Tour geen succes. Ruffin en Kendricks werden ontslagen en ook Leonard verliet de groep. Zijn vervanger was Ron Tyson.

The Temptations bestaan nog steeds. Er hebben nog veel veranderingen plaatsgevonden in de line-up. Dennis Edwards heeft zijn eigen groep die de naam "Dennis Edwards & The Temptations Revue" draagt. In 1991 stierf David Ruffin door een overdosis cocaïne. In 1992 stierf Eddie Kendricks aan longkanker. In 1995 stierf Melvin Franklin aan diabetes en een week lang in coma gelegen te hebben. Otis Williams is nog het enige levende originele groepslid van The Temptations.