Dinsdag 20 april 2010
Gorillaz bijzonder straf op Coachella
Gorillaz bijzonder straf op Coachella
Het is altijd gokken hoe Gorillaz, het geesteskind van Jamie Hewlett en Damon Albarn, live overkomt: de band was nooit bedoeld om echt te zijn. Maar als afsluiter van het Coachella-festival in Indio (bij Palm Springs in de Californische woestijn) bewees Gorillaz dat het kan en dat qua concept, uitvoering en emotie er momenteel geen enkele band ter wereld is die de tijdsgeest zo goed vertolkt.
Gorillaz is wat dan heet een totaalconcept: er zijn de drie releases (Gorillaz, Demon Days en Plastic Beach), het stripverhaal, de video's. Albarn is binnen het project verantwoordelijk voor de muziek, een op het eerste gezicht combinatie van hiphop, dub, funk, electro en rock. Striptekenaar Hewlett houdt zich vooral bezig met het visuele gedeelte en het verhaal rondom de Gorillaz-wereld. Met 16 miljoen verkochte exemplaren is de band één van de grootste muzikale successen van de afgelopen tien jaar.
Tot nu toe betekende Gorillaz live-projecties van de virtuele bandleden 2D, Murdoc Niccals, Noodle en Russel Hobbs met achter een doek de silhouetten van de "echte muzikanten". Op Coachella pakte Gorillaz echter uit met naar eigen zeggen een "light-versie": de band prominent op de voorgrond, met een constante stroom van videoprojecties.
Albarn liet zich tijdens de 90 minuten durende show (18 nummers) bijstaan door ondermeer Mick Jones en Paul Simonon (de helft van The Clash, voor het eerst in 25 jaar weer samen op een podium), Bobby Womack, De La Soul, Yukimi Nagano (de Zweedse zangeres van Little Dragon) en het Lebanese Orchestra for Oriental Arabic Music.
Zowat elke track van Plastic Beach passeerde de revue. Het verhaal van die jongste plaat - waarin de Gorillaz na een ecologische ramp stranden op een eiland - speelde als een rode draad doorheen de set op de videowalls. Hoogtepunten een supersobere versie van "El Manana", het jazzy "Empire Ants" (met Nagano), "Broken" (de Clash-boys samen achter de microfoon).
Singles
Gorillaz kreeg het publiek ook aan het dansen met de jongste singles "Stylo" (met Bobby Womack) en "Superfast jellyfish" (met De La Soul). Oudere hits zoals "Demon Days", "Clint Eastwood" en "Feel Good Inc" maakten het feestje compleet.
Het mooiste zat echter in het staartje met "To Binge", een showtune-achtig duet tussen Albarn en Nagano en "Cloud of Unknowing", een melancholische ballade met Womack op lead-vocals. De conclusie: Gorillaz maakte op Caochella komaf met het idee dat de band perfect is voor je iPod en op je tv, maar live ondoenbaar is. De Gorillaz-vibes werd overgebracht, het klonk allemaal schitterend en iedereen kon naar huis met het gevoel iets unieks meegemaakt te hebben. Dat belooft voor Roskilde, het enige andere festival dat de band kon strikken dit jaar. Albarn en Hewlett lieten alvast weten iets speciaals in petto te hebben voor het Deense muziekfeest, dat z'n veertigste verjaardagsfeest viert: "Het wordt meer, groter en eenmalig". (br.hln)
Geschreven door artist lover om 13:15
Reageer op dit bericht
