.

Mary Hopkin (Pontardawe (Wales), 3 mei 1950) is een Britse zangeres.

Haar single "Those Were the Days", geproduceerd door Paul McCartney, kwam in Groot-Brittannië uit in augustus 1968 op het Apple label en bereikte daar een eerste plaats (en een tweede plaats in de Verenigde Staten).

Tevens vertolkte zij een prachtige compositie van McCartney (officiëel een Lennon/McCartney track), met de titel "Goodbye", welke hij eveneens produceerde.

Hopkin vertegenwoordigde Groot-Brittannië tijdens het Eurovisie Songfestival in 1970 en bereikte met het liedje "Knock Knock Who's There" een tweede plaats.

Mary bracht een drietal lp's uit op het APPLE label; Postcard, Earth Song Ocean Song en Those were the Days.

In 1971 trouwde Hopkin met platenproducent Tony Visconti. Zij zong daarna veel minder om voldoende tijd te hebben voor haar gezin. In 1981 zijn Hopkin en Visconti gescheiden.

.

Sérgio Santos Mendes (Niterói, 11 februari 1941) is een Braziliaans muzikant.

Mendes was een veelbelovend klassiek pianist, maar raakte geïnteresseerd in jazz. Hij begon eind jaren 50 te spelen in nachtclubs tijdens de opkomst van de bossa nova. Mendes speelde met Antonio Carlos Jobim, die trouwens als zijn mentor wordt gezien, en vele andere jazzmuzikanten door heel Brazilië.

Mendes vormde de groep Sexteto Bossa Rio en nam het album Dans Moderno op in 1961. Hij begon te touren door Europa en de Verenigde Staten, Mendes nam albums op met Cannonball Adderly en Herbie Mann en speelde in de Carnegie Hall. Mendes ging in de Verenigde Staten wonen omstreeks 1964 en nam twee albums met de groep Brazil '65. Toen de verkoop van het nieuwe album tegenviel, verving hij de Braziliaanse zangeres Wanda da Sah door de talentvolle Lani Hall. Daarmee nam hij het album op Sergio Mendes and Brasil '66.

Het album werd platina dat grotendeels was gebaseerd op het succes Mas Que Nada. Na deze baanbrekende plaat, ging Mendes commerciëlere nummers maken. Zo coverde hij het beroemde nummer van Burt Bacharach en Hal David The Look of Love wat meteen in de top 10 stond. Daarna volgden de covers van The Fool on the Hill (The Beatles) en Scarborough Fair (Simon and Garfunkel). Dit werden grote hits. Hierna zou hij jarenlang geen grote hits meer hebben tot Never Gonna Let You Go in 1983.

Sinds 1968 is Sergio Mendes de grootste Braziliaanse ster van de wereld. Hij trad onder meer op in het Witte Huis voor President Johnson en President Nixon.

De carrière van Mendes was over z'n hoogtepunt in de jaren 70, maar hij bleef zeer populair in Zuid-Amerika en Japan. Hij bleef de Braziliaanse muziek ontwikkelen, met onder andere Stevie Wonder, die de R&B-hit The Real Thing schreef. In de jaren 80 maakte hij weer succesvolle platen maar z'n echte succes komt pas met z'n album Brasileiro in 1992. Daarmee won hij een Grammy. In de jaren 90 ging hij albums maken zoals hij in het begin met Brasil '66 maakte. En ook anno 2006 lijkt Sergio Mendes weer de oude weg in te slaan met het album Timeless. Met sterren Stevie Wonder, Will.i.am, The Black Eyed Peas en vele anderen brengt hij oude nummers uit in een nieuw jasje.

.

De Britse Periode

De band werd opgericht als Peter Green's Fleetwood Mac door Peter Green die samen met John McVie en Mick Fleetwood in John Mayall's Bluesbreakers had gespeeld. Peter Green was de gitarist die de herinnering aan Eric Clapton in de Bluesbreakers had doen verbleken. De doorstroming in de "kweekvijver voor gitaristen", de Bluesbreakers, was hoog.
In 1967 werd Fleetwood Mac opgericht. Korte tijd daarna kwam slide-gitarist Jeremy Spencer de groep versterken. Aanvankelijk was eerste gitarist Peter Green bepalend voor het geluid: melancholieke blues en gitaarduetten tussen Green en Jeremy Spencer. Alleen op het eerste album is pure blues te horen, het geluid van de groep veranderde al snel, zeker nadat in 1968 de groep nogmaals wordt uitgebreid, ditmaal met gitarist Danny Kirwan.

Bekendste songs tot dan toe: Black Magic Woman, later gecoverd door Santana, Need your love so bad en Albatross.

Met het album Then Play On is Fleetwood Mac een rockgroep geworden. Het album is een schitterend voorbeeld van de veelzijdige muzikaliteit waartoe de band in staat is. Er staan prachtige ballads op, Closing My Eyes en Although The Sun Is Shining, die worden afgewisseld met ruige rocknummers als Rattlesnake Shake, Fighting and Searching for Madge en het beroemde symfonische Oh Well. Alleen al op het intro van Oh Well zullen heel wat gitaristen zich de blaren op hun vingers hebben geoefend.

In 1970 verliet Green de band onverwacht; als gevolg van zijn drugsgebruik was hij al enige tijd niet te handhaven, maar uiteindelijk nam hij zelf de beslissing om op te stappen. Hij werd vervangen door toetseniste Christine Perfect, leadzangeres op de enige hitsingle van de groep Chicken Shack, I would rather go blind, die eerder op het album Then Play On als gastmuzikante meespeelde. Ze trouwde hierna met John McVie en heette voortaan Christine McVie. In 1971 verliet ook Spencer de groep en werd vervangen door de Amerikaanse gitarist Bob Welch. Afgezien van de twee naamgevers van de groep, tevens de minst creatieve leden, McVie en Fleetwood, had Fleetwood Mac nu weinig meer van doen met de bluesband uit de jaren 60. Voortaan maakte Fleetwood Mac popmuziek, ondanks regelmatige bezettingswisselingen. Hierdoor werd een nieuw publiek aangesproken maar haakten fans van het eerste uur af.

De Amerikaanse Periode

Eind 1974 vestigden de leden van de band zich in Californië. Kort daarna verliet Welch de groep, waardoor alleen Fleetwood en het echtpaar McVie overbleven. Met de komst van het duo Stevie Nicks en Lindsey Buckingham kreeg de groep een belangrijke nieuwe impuls. Dat de groep hiermee een nieuw begin maakte wordt geïllustreerd door de titel van het eerste album in deze bezetting; de plaat heet eenvoudig Fleetwood Mac, net als het debuut van het oude Fleetwood Mac uit 1967. Het volgende album Rumours uit 1977, met de hit Go your own way, had een enorm commercieel succes en wordt als het beste van dit tweede Fleetwood Mac beschouwd. Doordat zowel het echtpaar McVie als het duo Nicks-Buckingham in die tijd relationele problemen hadden en zich middels muziek en teksten afreageerden bevat het album een aantal nummers met een sterke emotionele lading. Ook de opvolger Tusk was een groot succes, evenals Mirage uit 1982. De leden hielden zich in de volgende jaren vooral bezig met solo-projecten. In 1987 verscheen Tango in the Night, een album waaraan al vanaf 1985 was gewerkt. Het was een groot commercieel succes maar bleef in artistiek opzicht ver achter bij zijn voorgangers.

Na het verschijnen van Tango in the Night verliet Buckingham de band. Hij werd vervangen door gitaristen Billy Burnette en Rick Vito, waarmee in 1990 het zwakke album Behind the Mask werd opgenomen. In de jaren daarna stapten ook Stevie Nicks, Christine McVie en Vito uit de band. In 1993 trad de Rumours-bezetting op, bij de inauguratie van president Bill Clinton. Het betrof een eenmalige reünie, en in een nieuwe bezetting, met daarin onder meer Dave Mason, ging Fleetwood Mac in 1994 op tournee en werd het geflopte album Time opgenomen. In 1997 keerden Buckingham en Nicks terug voor een tournee, naar aanleiding waarvan het live-album The Dance verscheen. Een nieuw studio-album verscheen pas in 2003, Say You Will, dat een artistieke verbetering is ten opzichte van de voorgaande twee albums maar waarop Christine McVie node wordt gemist. Toch staan hier meerdere prachtige nummer op.

Fleetwood Mac is van plan in 2009 een nieuw album op te nemen. Stevie Nicks heeft eerder aangegeven niet als enige vrouw door te willen gaan met Fleetwood Mac. Christine Mac Vie heeft wéér aangegeven niet geïnteresseerd te zijn in een nieuwe samenwerking. Waarna Sheryl Crow is gevraagd om het team te versterken. Zij heeft eerder met Stevie Nicks samengewerkt.

.

Boudewijn de Groot werd geboren in 1944 in Nederlands-Indië, in een Japans concentratiekamp bij Batavia (het huidige Jakarta), waar zijn moeder overleed in 1945. In 1946 keerde de familie De Groot terug naar Nederland. De vader van Boudewijn moest echter terug naar Indië, dus kwam hij te wonen bij zijn tante in Haarlem. In 1951 kwam zijn vader weer terug en in 1952 verhuisden ze, met een pas aangetrouwde stiefmoeder, naar Heemstede. Boudewijn woonde in Heemstede in dezelfde straat als zijn latere tekstschrijver Lennaert Nijgh, die bevriend was met Boudewijns stiefbroertje.

In 1965 scoorde Boudewijn zijn eerste hit met Een meisje van 16 (een bewerking van een chanson van Charles Aznavour). Al snel kreeg hij succes met onder meer maatschappelijk geëngageerde liederen.

Veel van de teksten van nummers waarmee Boudewijn succes had, werden geschreven door Lennaert Nijgh, die ook een goede vriend van Boudewijn was. Nijgh overleed op 28 november 2002. Nijgh en De Groot schreven ook veel hits voor andere (veelal Nederlandse) muzikanten, zoals Rob de Nijs, Liesbeth List en Adèle Bloemendaal. In Groot-Brittannië mislukte een poging tot doorbreken onder de naam 'Baldwin'.

In 2004 was Boudewijn als acteur te zien in het zesde seizoen van de Vlaamse politiereeks Flikken als Robert Nieuwman, een Nederlandse profiler, die het team bijstaat in haar zoektocht naar een seriemoordenaar.

Datzelfde jaar eindigde hij op nr. 82 in de verkiezing voor De grootste Nederlander.

Een jaar daarna, in 2005, belandde Avond van De Groot eenmalig op de nummer 1-positie in de Radio 2 Top 2000. In alle voorgaande edities van de lijst bezette Bohemian Rhapsody van Queen die plaats. In 2006 neemt Queen de nummer 1-positie weer over. Naar aanleiding van de plotselinge populariteit van De Groot, werden het laatste album Eiland In De Verte en de single Avond opnieuw uitgebracht, onder de naam De Avonden. Net als in 1997, bij de eerste uitgave, bleef de single in de tipparade steken. In 2006 en 2007 stond Avond op nummer twee in de oudejaarslijst van Radio 2.

Boudewijn de Groot is getrouwd met Anja Bak. Hij heeft drie kinderen Marcel, Caya en Jim uit eerdere huwelijken.

Op 19 januari 2007 bracht hij het nieuwe album Lage Landen uit. Het album is bijna geheel door hemzelf geschreven op een paar teksten van Lennaert Nijgh en Freek de Jonge na. Het album werd in Nashville gemixt. Op 3 februari kwam het op nummer 1 de hitlijsten binnen, voor het eerst sinds hij ruim 30 jaar geleden nummer 1 stond met de elpee Hoe sterk is de eenzame fietser uit 1973. Op 19 januari werd ook de gelijknamige single uitgebracht. Op 27 oktober 2007 zond de TROS een registratie uit van de concerttoernee van mei van dat jaar uit.

Op woensdag 3 oktober 2007 kondigde De Groot in het NRC Handelsblad aan een sabbaticalbreak te nemen omdat hij, naar eigen zeggen, de afgelopen 12 jaar veel heeft opgetreden in Nederland en België. Wel voegde hij daar aan toe bezig te gaan met het schrijven van nieuwe liedteksten.