Even teruglopen om me te overtuigen.... Jawel daar is ie al, de krokus bloeit. Weliswaar vlak tegen een mogelijk wat warmere huiskamergevel, tussen uiteen liggende stoeptegels, steekt een eigenwijze bloem al uit. Eeeh... Ja het is toch pas helemaal begin Februari. Aan het station geven de matrixborden aan dat op drie plaatsen, het treinverkeer stil ligt, vanwege stelen van koperdraad. Schering en inslag overigens in ons land. Incluis de wekelijkse spoorwerken die de dagjestripper in hun planning hoofdbrekens kost. Ik bof, voor mij geldt die vertraging niet. Door het erg stille Boxtel zet ik me in gang naar de startlokatie, een schoolkantine van het plaatselijke lyceum. Geheel verbouwd sinds mijn laatste bezoek en rondom kun je nu naar buiten kijken. Na de inschrijving en wat korte begroetingen, tref sinds lang geleden ook Roland Weyers weer aan een Benelux wandelmakker sluit ik me aan bij de meute. We gaan al meteen dwars door het oude centrum van het stadje. Komen ook over het Marktplein waar het standbeeld staat van de befaamde Stapke Voets, een fameuze gemeentewerker, straatveger van vroegere tijden, levensecht, met bats en bezem bij de hand kijkt hij over de schone markt. De route zet zich voort door straten tussen deftige oude herenhuizen, statige 19e eeuwse oude herenhuizen en statige villa's 19e eeuw. Mogen dan een smal steegje in met oude muren weerszijds, wat even verderop weer verbreed. Draai een fietspad op. Een groot plantsoen, waar doorheen de Dommel zijn weg zoekt, een val heeft van 'n meter, en het geluid van kabbelend water de ochtendstilte doorbreekt. Even wat straten met appartementen- rijen. Een villawijk in met grote tuinen en als vanzelf veel groen in breedste zin. Een pad in met hoge beukenheggen bruinig uitziend. Een trits villawegjes gaand mogen we een bos in, van een landgoed, trappen legio boswegjes en paadjes door. Opnieuw een fietspad op die behoort aan de oude rijksweg naar Den Bosch. We gaan een fameuze truckerscafé langs van vroeger tijden. Slaan af een geleidelijke opgaande weg op, die over de A2 autoweg voert, en dan zijn we eindelijk echt de kom uit van het stadje. Niettemin een aardig begin van de route. De weg daalt en brengt me een brede verharde zand/grindweg op langs een bosrand, en anderzijds landerijen, erg mooie taferelen overigens over de landerijen van het Dommeldal. Blijven ruimschoots in het beschermde groen, steken eindelijk de bosweg van St.Michielsgestel-Boxtel over, om hier een poos het fietspad te volgen. Sla weer af een oud dennenbos in en slingeren door het gebied, wat zich verderop verwijdt met landelijke taferelen, doorkijkjes, weiden en akkers en opgaat in een dijkje doorheen het gebied. Rust en vredig. Kom langs paarden en een tuin met schichtige hertjes uitkijkend vanuit hun onderdak, grazende schapen onverstoord hun ochtendontbijt tot zich nemende, een bomenwegje zanderig, Verruilt zich weer met bewoning, villaatjes, ik ben in St.Michielsgestel, waar ik naar de rustpost in een scoutinggebouw op weg draaf. Als vanouds erg gezellig en opnieuw democratische prijzen, prima bediening. Korte gesprekken, en voortdurend in en uitstromende deelnemers. Het is er knus. Na fijn verpozen ga ik de villawijk uit, steek doorgaande weg over een golfterrein, dwars er doorheen. Het gebied behoort bij landgoed Zegenwerp. Ik stop tot tweemaal toe geduldig voor het golvend volkje om hun slagen te laten doen, met hun sticks, een wederzijdse groet en bedankt, met wat begrip en inleving voor mekaars hobby lukt het prima. Slinger door een natuurgebied, rododendrons struiken rijkelijk aanwezig, wat drassige boswegjes. Erg veel klimop op bodem en wat zijn weg zoekt in oude bomen, wat verspreide huisjes in het groen verstopt. Een poort door bereik ik de 40 tal meter brede Dommelrivier en ga een poos door beemden en weideland, broeklanden, met veel biezenplanten, aan de overkant een ooievaarsnest hoog op paal wachtend op de terugkeer van overwintering van deze vogels. In de verte steekt de oude stompe toren van St. Michielsgestel eindweegs de rivier boven de bomen uit. Een tweesporig pad volgend steek ik de stuw van de rivier over middels een draaihek, en loop tegenstrooms pad langs dit water. Daal een pad in door bosgebied, slinger hier doorheen over nattige oude bladeren, valt op vandaag dat aan struikgewassen in de bossen nog rijkelijk veel groene bladeren zitten. Klim een dijkje op en sta in oog met een sierlijke oude witte molen, waarvan de wieken stilstaan. Het wegje asfalt op. Roland komt me achteraan met aldoor bebbelende Nicole, die verderop afslaan voor de lange route. Ik zet m'n weg voort door geploegde akkerlanden, tuinderijen , plant en boomkwekerijen, coulissenlandschappen, zich koesteren in de wolkenloze hemel vandaag. Een groot veld potplanten, omzoomd wegje populieren, bereik ik verderop het vriendelijk ogend en rustig klein dorpje Gemonde. Loopstraat "?"... , en vervolgens de lach opwekkende naam Lariestraat in, ik zelf zie niks larisch, maar er wordt vandaag wel door gelopen dus. Merkwaardige namen toch. Blijven zoveel als mogelijk rand dorp gaan langs wuivend riet in de bermen, een beukenhegpad, een enorme villa in aanbouw, bijna gereed valt zonder meer het oog op. Een absolute miljonair da's vast en zeker. Even van de weg af, buiten het dorpje, piekt een oude molen zonder wieken , wat verwaarloost ogend naar boven. Tref een voetbalterrein waar spelers aldoor naar mekaar lopen te schreeuwen, en aanwijzingen geven en dan hebben we ertegenover rust in een schutterijlokaal. Belandt bij Jan en z'n lieve vrouwke uit Valkenswaard aan tafel, in het goedbezette levendige lokaal. Krijg een tik op m'n schouder , blijkt Willy uit Nijmegen present te tekenen. Willy en ik gaan later er vandoor, om de tocht verder af te maken. We gaan de mooie landerijen van de Meierij doorheen. Laten een rustpost annex Bed en Breakfest incluis, voor wat het is, en vervolgen. Een zandweg stuurt ons een splitsing en verhard padje langs wat een kanaaldijk noemt. Verhard wegje wordt zandpadje die we volgen tot een brug deze overgaande gaat het naar benee een donkere tunnel onderdoor een zesbaans autoweg met bermen zulke breedte, voor ons dus lengte, door. Er komt licht aan het einde van de tunnel, zoals een spreekwoord het zegt, beloofd, en voor ons ook uitkomt. Treffen aan tunneluitgang vredig dooretende pony's, en gaan verharde paden op. Een lang wandelpad slingert randje bebouwing asfaltbelegd door het landschap. Zien in een plas een der zwanen klapwiekend. landen op het water. Aan de overkant van het pad druk met zomaar dagjeswandelaars, zien we Canadaganzen, donkere ganzensoort kennelijk een tussenstop makend op weg naar de Scandinavische landen, waterhoentjes, inheemse ganzen, eenden, meeuwenzwermen, kortom een levendig vogelreservaat. Het leeft er van verschillend gevogelte. Zien in het voorbijgaan een veldje gele krokussen. Wat ook opvalt, on-Nederlands, veel daken in de wijk rechts van ons met zonnepanelen belegd. De nieuwe toekomstige energiebron, naast de windmolens. Blijven door enorm park langsheen de Dommelrivier gaan. Dagjesmensen koesteren zich in de zou bijna zeggen vroege voorjaarszon, en genieten van de overweldigende fauna aan de overkant van het water. Zou het al vroeg lente worden? Willy en ik bereiken de oude rijksweg nu. Gaan een oud fietspad erlangs volgen. Kunnen aan een rotonde daar oversteken met zeer beleefd verkeer voor ons wandelaars, ik neem dan even een verkeerde afdraai. Will roept me tot de orde, en even verderop dan toch echt de juiste afdraai belanden we aan het eindpunt, het lyceum weer. We laten ons het glas goed smaken, in de mooie ruime kantine. Ontmoeten er nog vele getrouwen uit de wandelwereld natuurlijk. Het aantal deelnemers ergens ver over de 700, waarmee de club vandaag in z'n nopjes was, want de concurrentie loerde op korte afstanden van elkaar in de oostelijke helft van onze provincie vandaag, overal. Het was alleszins geslaagd, wat club en leden vandaag hier neerzette. Veel nieuwe delen in de route, verschillend in natuurlijke beleving. Zonder meer geslaagd, maar daar staan de Keistampers altijd wel borg voor. Keistampers, zonder meer de promotie van/ voor de wandelsport-{ers}. Het prachtige helder zonnige weer vandaag heeft vast er toe bijgedragen, aan het welslagen . Tot ergens weer te velde beste lezer en/of medewandelaar-{S} Houdoe! En tot volgend keer weer, wie weet treffen we ons ergens langs de dreven. Gegroet: Peter Heesakkers
Op mijn weg naar het station, mag ik een stukje flora en fauna genieten in de plantsoenen in onze wijk. Ik zie op een gazon toch echt die kleine witte bloempjes, meizoentjes, welig tieren, het gras is ondanks de winter toch weer zichtbaar gegroeid. Een merel wacht eerst , maar schiet dan toch schichtig de veilige bossages in, geschrokken van die stevige stapper op de vroege morgen, en een eindweegs verder blijft een kolonie duiven toch aan de grond en laveer ik, tussen het volkje door , omzichtig hun uitwerpselen ontwijkend. Ik tref geen loopliefhebbers aan en de chauffeur waar ik zijdelings achter plaatsgenomen heb, is niet in voor een gesprek, en antwoord mokkig en kort. Ik laat me niet kennen en wens hem een prettige dienst en een fijne dag, en bedank hem bij het uitstappen. Ah het wordt bij het scheiden van de markt , dan toch wat vriendelijker. Wetende van de stevige tippel naar de nieuwe startplaats, zet ik er weer een evenzo stevige pas in. Het gaat recht toe recht aan het stadje uit de weg naar Leende op. Had vooraf gegoogeld hoe en waar te gaan, maar dan plots bots ik op de voorbereidingen van wegwerken die vanaf morgen hier plaats zullen vinden. De autoweg wordt maanden afgesloten....Ik kom eerst langs hekwerken van de afzetting een met los zand gemarkeerd pad op dat even verderop in asfalt zal veranderen, dacht wel goed te zitten, maar dan ineens is de doorgang verspert. Ik zal een steil talud op moeten klimmen, langs de vangrails gaan een poos, en dan via een afgegraven deel van een talud mijn weg naar beneden veilig moeten zien te gaan, dat valt niet mee , en moet erg omzichtig te werk gaan, en in de remmen. . Breng het er heelhuids van af. Nu ontbreekt het straatnaam bord dat ik wist, ga het toch maar in, even een draai naar links en daar is een overbezette parkeerplaats zichtbaar. Dat is het, ik ben er. Loop de toonzaal in van een autohandelaar van welbekend Amerikaans automerk, de brede gang door en stuit daar op het inschrijfburo, met zitjes en eigen keuken compleet. De auto's staan keurig in het gelid als groet uitgestald. De startplaats is gekozen , vanwege ligging aan randje natuurgebied vertelt Lizette me en de medewerking van de zaak is geweldig zo weet ze me te vertellen Ja subliem dat wel maar wat een kuier vanaf het centrum. Ik ben dus al ingelopen. Ben vlot ingeschreven en op weg. Hein uit Bladel voegt zich bij me, en dat zal duren tot de eerste rustpost. De route is voorzien door het onvolprezen Leenderbos, waar volgens kenners het wemelt van de everzwijnen, we zullen ze zeker treffen verwacht ik. Kort een fietspad op en direct een asfaltwegje de hoek om en ben al meteen gescheiden van immens industrieterrein enerzijds, de natuur anderzijds. Een paar honderd meter gaans mag ik al de weg af moeder natuur in. De hazelaar bloeit er al volop, en glibber en glijer, gaat het al over paadjes die de avond en nacht ervoor rijkelijk met vocht besprenkeld zijn, edoch, de zon schijnt, maar de weerman voorspeld opnieuw een regengebied later op de dag. Mag ons en mij niet deren. Gaan voorbij enorme visvijvers toeristische routes koppaaltjes. Brugske Tongelreep over. Bij een hoogstaande uitkijk hut eronderdoor, een brugje weer gaat het het grote bos in. Nog even een fietspad op dat dit bos van alle kanten doorklieft met andere verbindingen, is het bos en natuurfeest aangevangen. Veldjes en delen gerooid bos voor andere begroeiïng, en nog steeds boswerken, en allerlei boomsoorten en percelen is ons wandelaars deel. Ben al geheel in mijn hum. Hier en daar een ven of vennetje, het is uit de kunst wat de parkoersmensen ons voorschotelen. Geniet met volle teugen. Rust en ruimte, behoudens nu en dan fietscrossersclubjes, maar dat lossen we in der minne op. Ieder zijn meug. Krijg een hele reeks van paden te gaan. Mossen vallen op in vroege uitgroei. Dan weer bruine varensvlakten. Kom voorbij boswerken waar een enorme machine de grond van gekapt bos en boomstompen verpulvert en zeeft, en als reusachtige composthopen bouwt. Geraken eindelijk het bos uit en brengt me op een wegje via weitjes en akkers bij de rustpost in de schuur bij een particulier. Het smaakt naar meer met de route vandaag, weet ik na ruim 7 k.m. Het is levendig druk binnen, en in die drukte zie ik plots eerst Gonny opduiken, en vlak erachter Jos. Van Beneluxwandelen. Yes ! Ze hebben er al de lus opzitten, en zijn vandaag met de route duidelijk in hun nopjes. Jos schouwt zijn cameraopnamen van de dag, en ik denk dat hij al een everzwijn gespot heeft. Mis Peer ! Een hangbuikzwijn. Ach ja nu zie ik het. Er volgt een kort en levendig onderhoud. Een fijne ontmoeting. Zal ze moeten laten gaan omdat ik de lus nog voor de boeg heb. Een onbewoonde boomhut trekt mijn aandacht aan het begin van de lus. Die gaat een eindweegs stukkie terug, en vanaf hier volgt een schitterende route langs bosranden door heidevelden, wandelroutes van Vennekespad en LAW Grand Route naar Lanaken, slingerend om immens heide en weidevelden heen, absoluut mooi. Om het Hassels ven smalle paadjes, boomknoesten, Een perceel bos met bruine varens en mossen smullend van schitterende natuur die zich ontrolt. Kom na een bosroute weer aan een open ruimte waar ik de fout in ga, niet opgelet, zie linksom van me wandelaars en vermoed, dat dit de lange afstanders zijn op hun retour na hun ommetje, ga een mooi beukenwegje in met anderzijds de ruimte enerzijds oud berkenbos, maar vermoed toch niet de goede route te hebben. Ga terug naar dit punt en inderdaad, mijn fout, pijl is overduidelijk. Bietenvelden met akkers leeg doorsteken wat wijde blik, een graswegje doorgaand stuit ik op een enorme boom die het loodje heeft moeten leggen, zomaar in zijn uppie neergelegd door natuurlijke elementen. Ga maïsakkers langsheen, en bosrand anderzijds, nattige paden, die we vandaag veel te nemen hebben modder en graswegjes. Hoor vlakbij een specht tikken, {is die ook niet wat vroeg? Geraak weer op wandelrondweg om Eindhoven van het Vennekenspad. Zie een groep kale bomen, afgetopt of afgebroken door onstuimige wind. Ik moet nu dichtbij de Achelse Kluis zijn, vlak bij de buurmans land dus, maar blijven toch op Hollands grond. Komen door moerasgebied een knuppelbrug over met daarna nog twee plankenbruggen, een broekgebied met biezenstruiken in een dalletje van de Tongelreep, almaar klaphekjes doorgaand, en nattige graspaadjes ertussen in, een brede verharde zandweg volgt, gebied uit wijdse ruimte in veel akker en weidegebied met trekpaarden, en in de verte wat schapen. Een draai van deze weg af ben ik aan het tweede familieverblijf geraakt. Particulier dus. Beland bij Martien en Nellie aan tafel en raak in gesprek. Wend hierna de steven een asfaltwegje op door boerenlanden. Vervolg weg door voormalig spoorbaantracé naar Neerpelt , zien door de velden op afstand wegverkeer zich haasten naar België v.v. Verhard zand weer te gaan, achter een camping door, meteen na lange hoge coniferenhaag weer bosje in, en volgt een slingerpad langsheen een flink groot ven met watervogels. Een pad , tapijt van sprokkelhout en oude dennennaalden belegd, en rottend blad. Een prachtig stuk te gaan. De Tongelreep, een riviertje, piept weer. Twee keer een oude spoorbaan volgend, de verharding van stenen ondergrond verraadt en vertelt van de tijd van toen. En dan leidt een asfaltwegje ons langs de rustpost van voor deze lus. Ben onderweg in gesprek geraakt met Jan vrouw en zijn gevolg, uit Valkenswaard, die naast een bestuursfunctie bij andere club ook nog lid is van de club die vandaag tekent voor deze tocht. We slaan deze post over, wetende dat we nog maar drietal k.m. te gaan hebben. Gaan vlak na deze post weer een bossage in. Volgen rode paaltjesroute toeristisch bedoeld. Vervolgen pad langs stenen oud bruggetje over beekje Tongelreep. Krijgen een serie bruggetjes en sluisjes te gaan. Bladwerk en onnoemlijk veel takjes, voorkomt glijpartijen op de erg vochtige grond. De route brengt weer herkenbare paadjes tegendraads gaans van vanmorgen bij de start , door kunstmatig vennengebied, en visvijvers. Zompig en hier passen enkel goede wandelschoenen. Links en rechtsaf verharde weg te gaan belanden we aan het tipje van een industrieterrein, waar zich ook de verkoopgarage, de start van vanmorgen bevindt. Na afmelding en ballpoint van de club als herinnering ontvangen te hebben, zet ik me neer bij Martien en Nellie. Een afsluiting van een grandioos mooie tocht van "De Voetjes" vandaag. Geen everzwijnen gezien, wel wroetsporen. Joop: Je moet je personeel, een pluim op de hoed steken voor hun inspanningen vandaag. Absoluut subliem, maar ook de route-uitzetters hebben een klasse natuurtocht in optima forma neergezet. Ik, en andere deelnemers vast ook, hebben genóóten! Ook de gastheer, {heet dat garagist?}, vandaag past een compliment, ook voor hun gastvrijheid.
De organisatie, personeel, en de tocht door de omgeving stonden als een huis. Hartelijk bedankt ! Martien geeft me nog een lift naar het dorp. Voor komende zondag staat Boxtel gepland. {Tja moet weer een moeilijke keus maken.} Misschien beste lezer {s}, treffen we elkaar daar ook. Houdoe ! { De Brabantse groet}. Tot volgend keer.
Klokvast meldt Noud zich aan de deur. Het z.g. Brabants kwartierke is hem onbekend. We reppen ons via de A2 op Boxtel en vervolgens Esch aan , {c.a. Haaren }. Langs de toevoerweg treffen we al hele hordes wandelaars die al vroeg ook zijn gestart. Het is best even zoeken naar een geschikte parkeerplaats. Het dorpke, met echte oude dorpskern, zelfs dorpspomp, en maar enkele straten groot, moet nog uit de vroege zondagochtend ontwaken, en zal meteen klaarwakker schrikken als het raamscherm omhoog gaat of de gordijnen open. Het is zo'n vroege invasie als van een wandellegioen absoluut niet gewend. Kan mij heel niet voorstellen, dat het ooit bij welke dorpse manifestatie dan ook hier zo druk was en zo vroeg al. We vinden na enig zoeken en parkeer - aanduiders, een veldje aan wat nieuwbouwhuizen, en Noud weet een binnendoortje om aan de startlokatie te komen. Bij binnenkomst en aan de straat voel je het al meteen. De Olatsfeer. Toch gaat de aanmelding rap, vullen zelf de aanmeldkaart in, en na wat begroetingen her en der rondom ons en korte laatste nieuwtjesuitwisselingen, gaan we de zaal uit. Het piepkleine dorpje gonst van het wandelverkeer, de aan komende rijders en de starters. Gaan overkant van huizenrij al meteen een z.g. achterom in met hekken op ons pad wat fietsers en bromfietsers doet afstappen. Nog even een straatje door en dan volgt er een knotwilgenpaadje de open ruimten in, het landelijke. Gaan een wijdse draai om het dorpje. Een bedrijf vrachtauto's in goeden doen, de spoorweg over, de dubbele rails liggen er al dus er zullen wel treinen komen. Horen dan uit de gelederen dat ze niet zullen komen vanwege spoorwerken, en draven een betonnen fietspad op, een woonklooster, voorheen een echte, en mogen dan een paadje afslaan die door landgoed Eikenhorst slingert, meteen een prachtige opening. Rododendronstruiken en hulstbomen maken de hoofdmoot uit van de beplanting, geeft een kerstgevoel. Schilderachtige landhuizen, lage en hoge dennen, sparren, rode bessenbomen. Schitterende knoestige oude bomen, watertjes, vennetjes, bruggetjes zijn ons deel naast bospercelen en diverse grondgroei. Het is meteen al genieten. Gaan een brede oude eikenlaan met landerijtjes doorsteken, veel waterplassen op de velden door de vele regens voorbije dagen. Een pad dat donker en dicht is gegroeid van voornamelijk rododendrons, draaien we met onze schouders door, bereiken we een eindweegs verder de veldrustpost, waar het immer gezellig is. Hierna gaat de route via een bos met talloze rechte slootjes, over, landgoed Sparrenrijk in, wat zijn naam vol eer aan doet. Een mooi smal jonge beukenlaantje doorheen, wat even later opgaat in een donker sparrenbospaadje of laantje. Genieten met een grote G. Het lijkt erop dat we richting Boxtel zullen koersen. Maar niks daarvan, na enig padennetwerk gaans mogen we op adem komen op een asfaltwegje dat ons weer over de spoorweg zet, wordt het een poos ruim zicht gaan. Een mariakapel trekt opvallend veel wandelaars binnen. Maria kijkt versteend toe naar alle wandelvolk, haar voeten worden opgewarmd met talloze kaarsen. Staat volop in het licht zodanig en er warmpjes bij. Bij het zoveelste toeristische wandelknooppuntpaaltje, {iets voor Scrabble}? , krijgen we een wegje van verhard zand te gaan kan zo zonder ondergrond geasfalteerd worden. Even voorrangsweg oversteken komt wat verderop een mooie groensingel die we in mogen, absoluut mooi, subliem. Gaat hierna over in landelijke asfaltweggetjes. Wat blaffende honden en ook uit het wandellegioen die mekaar nablaffen wat we toch niet verstaan, hondentaal weet je wel, en plots is daar de kantine van een camping, waar we mogen verwijlen, maar boordevol wandelvolk, en de warmte slaat ons tegemoet bij binnenkomst . Toch wel gezellig daarbinnen. Kringelen na de pauze tussen wat eigen parkeerplaatsen en sta-caravans door en worden weer de doorgaande weg opgestuurd. De wijde wereld openbaart zich nu, aan de westelijke hemel en aan de einder donkere luchten, het zal verdorie toch niet?... We blijven er toch van bespaard. De kortere afstanden splitsen nu, en de slinger gaat de velden in , wij vervolgen onze route. Steken een sluis met brug over. Van de Kleine Aa. Huisje, boompje, beestjes, akkervelden, weiden , de rust van het boerenland. Een weldadige rust. Uilenbroek en Luisel luiden de wegnamen, dan volgt een doodlopende weg, en mogen we zomaar een privé terrein op van de landbouwer, die daar ook woont. Door zijn stalen poort wordt het een poos balanceren langs schrikdraad van de weiden op een 40 tal c.m.rs breed enigzins begaanbaar pad, glibberen we erdoor en langs de boorden van de velden, beetje avontuurlijk toch. Gaan nu de stuw en smalle brug eigenlijk een balk van de bredere Essche stroom oversteken en opnieuw de velden in, wijde blik en zien we naast op onze route de eersten van de grotere afstanden naderen en ons vervoegen later. Weer met permissie over eigen gronden en privé boerderij langs, met grote dank aan de eigenaar. Een strook bossen langs van een waterbergings en winningsgebied, langs en door, met voorwaar al koeien in de weigebied , naast de vele paarden die we al eerder zagen met vaak hun jassen aan. Zien de hazelaarboompjes al volop in bloei staan en gaan langs onafzienbare velden met buxusboompjes kweek, keurig in rijen geplant. Wandelknooppunten toeristisch langsheen. De "Scheurbroeksesteeg" doet ons alert zijn. Brengen dat er goed van af toch. Gaan we links rechts enz. door een gedoogde woongemeenschap van vakantiehuizen en aftandse caravans, zomaar rondgestrooid in het buurtschap. Dient zich weer de z.g. wagenrustpost aan der club. De klapbankjes zitten overvol, laten ons brood, soep en koffie goed smaken, met alle gekeuvel met andere deelnemers. Vervolgen onze weg de bospartijen uit de velden weer in waar we aan de einder de kerken van Helvoirt ontwaren. Gaan een planken platte brug over die een drietal sloten overdekt en moeten hier even de gemeentegrens van Vught, Bergenshuizen genaamd door. Het wordt opnieuw landerig. Steken we de Esschebaan over de Pickensteeg in waar bomen met rode bessen opvallen. Als kersen zo groot. Een fietspad te gaan. Ruilen een fietspad in voor de Haarenseweg, die ons opnieuw een fietspad opstuurt. Voor een brug van de Esschestroom in plaats van het dorp Esch in te lopen krijgen we van de parkoersmeesters nog een ommetje te gaan. Rondje van de club zullen we maar zeggen. Een graspad langs die stroom, een eindweegs verder over een smalle betonbalk over de stroom met stuw eronder stuurt, met een val van dik anderhalve meter. Nog een smal pad, een klaphek door waarmee we haast symbolisch, de landerige route afsluiten. Een twee a driehonderd meter straten te gaan, dient zich plots de finishzaal aan. Het is er nog wat aangenaam naverpozen na afmelding, en allerlei wel en wee nieuwtjes uitwisselen als over een bekend wandelaar die aan een lange wandelweg naar de heer gegaan is. Bij het scheiden van de markt, zien we naast andere binnenkomers plots sinds lang geleden Patrick en Linda binnenstiefelen, een verrassend en blij weerzien, met onze siteredacteur en zijn aller innemendst vrouwtje. Een blijde begroeting en opnieuw de laatste uitwisselingen en wetenswaardigheden volgen.
Dan nemen Noud en ik hartelijk afscheid van ze en zetten de thuisreis in. Het was natuurlijk als vaste prik weer de slogan "Echt Olat" die vandaag hier weer van toepassing was. Het padenwerk de modder, gras en zandpaden kortom, vanalles wat, een echt Olatparkoers, waarop niks af te dingen valt. Een organisatie die staat als een huis. Noud heeft deze week op de site van Olat.nl weer een foto- impressie geplaatst, van deze dag onder zijn Picasa webalbum. Volgende week zondag wordt het weer Valkenswaard, voor mij voelt het daar bij die club als een warme deken. Hun route die dag spreekt me zonder twijfel aan. Olat is volgende maand weer the place to be, dan vanuit De Rips op de grens van Brabant en Limburg, daar wil ik bij zijn ! Tot dan weer gewaardeerde lezers. Houdoe !
Wanneer ik de deur achter me sluit, zie ik aan de zuidoostelijke hemel het eerste ochtendgloren. De daken van de huizen zijn wit uitgeslagen en in de plantsoenen ook. Fietspaden zijn gestrooid. Het witte ochtendlicht verandert rap in ochtendrood en later roze lucht. De gebouwen van de binnenstad steken als zwarte silhouetten af tegen de oplichtende ochtendhemel. Het lijkt een zwart/wit tekening. Een prachtig schouwspel. Ik trek mijn wollen muts nog maar eens extra laag over m'n oren. Zie inmiddels ook lichte ochtendnevels aan de einders opkomen. De winter laat even van zich gevoelen. Het ge-emmer aan de kaartautomaat doet me haasten naar het perron. Conducteur en treinmachinist zien m'n gehaastheid, en manen me tot kalmte. Ik zit en direct zet de trein zich in beweging. Buiten de bebouwing van de stad trekt de lucht dicht en verandert het landschap in het schemerlicht, van nevelig tot dichtere mist. Daarboven zie ik toch nog het hemelzwerk zich pogen te openen, en zo gebeurt het al ras. Het landschap dat snel voorbijschuift is in een wit kleedje gehuld. In Tilburg op de eindbestemming is het een wip naar de aanleunende startlokatie, een zalencentrum, waar de club al weer jaren hun domicilie heeft. Tref vanuit dezelfde trein komende, Annie uit Best. Op vraag hoe is het lang niet gezien, komt bedremmeld het antwoord, na ruim een jaar mijn eerste tocht deze, ze heeft een lange herstelperiode achter de rug na enige omleidingen van haar tikkertje en probeert het weer met de draad op te pakken met een vijf kilometer afstand. Je hoort door de wandeljaren heen zo nog vaak van die wandelwonderen. Dat is nog es doorzetten! Knap hoor. Na inschrijving kan ik op weg. Zoek nog even de bepijling maar in tegenstelling tot gewoonlijk, mag ik rechtaan de schuifpoort doorgaan die me op het asfaltfietspad afzet. Ga dit pad een eindweegs paralel tussen een langgerekte vijver en de spoorlijn volgen. Niks stedelijke bebouwing. Na enig doorlopen gaat het 't Wandelbos in, een asfaltwegje, een eertijds bos, dat tot wandelpark verheven is. Het is afwisselend papieren zwart/wit pijlen volgen maar ook krijtpijlen als markeringen op de bestrating onderweg , en gezien de vochtige gronden, ben ik daar niet gelukkig mee, en hoop maar dat ze overleven in zichtbaarheid. Moet een houten lattenbrugje over die nog met rijm bedekt is, opletten dus. De routeuitzetter of 's proberen de wandelaar zoveel las mogelijk de uitgebreide nieuwe wijken westelijk van de stad te ontwijken, en ons door bosgebieden te sturen en daar lukken ze redelijk wel in. We gaan voorbij diverse houtsculpturen in boomstammen en aan boomresten. De kunstenaar heeft zich goed uitgeleefd hier. Echte blikvangers. Nemen toch nog van wijken wat straatjes tussendoor mee. Krijgen dan gemarkeerde Elfenpad en Reuzenpad te volgen. Takken, rotsblokken en liggende boomstammen , markeren eveneens de te lopen route. Intussen opmerkelijk veel honden uitlaters ontmoeten wij. Gaan over knuppelbruggen. Paden met gemene geniepige boomwortels die uit de grond steken. Langs totempalen. Nevelige zonnestralen tussen de bomen, van de laagstaande ochtendzon, hebben iets feeërieks. Langsheen diepliggende sloten met water zowel als droog. Gaan langs een golfterrein. Een enorm sportcomplex. Ontkomen dan toch niet aan de bebouwing. Gaan onder een spoorwegviaduct, een lange straat door, einde straat waar men alom aan de autoruiten staat te krabben en de motoren van de auto's ter verwarming laat lopen, gehuld in witte stoomwolken, en rotonde oversteken, de weg glinstert, want vochtig en in de nog lage morgenzon, gaat het langs een spoorlijn waar het graspad erg zompig is omdat de dooi lijkt ingevallen, en toch weer bosgebiedje in. Opnieuw een golfterrein langs, weer een drassig en modderpad en ik zoek wat hoger gelegen delen op, maar is toch moeilijk te ontsnappen. Hoeks gaat het langs randje grote woonwijk van recente bouw, leidt een fietspad ons uiteindelijk , voor goed de bebouwing uit. Naar de oude rijksweg gaat het, de weg Breda- Tilburg, mogen een poos paralel hieraan blijven en op een wat ongelukkig punt die weg oversteken die ons brengt een dicht aangeplant nieuw groot bosgebied. Erg mooi en goed idee toch om zo nog natuur rust en ruimte terug te winnen. Wordt een eindweegs verder de Hultenseweg opgestuurd. Een wat landelijke wijde blik weg, geen wegbelijning, pas geasfalteerd, dikke beukenbomen erlangs, eigenlijk wat saai... Een man die mij voorbij steekt merkt eindweegs van de weg af een vogel op een weidepaal op, hij denkt dat het een uil is, ik denk echter een buizerd. Net ver genoeg weg om te onderscheiden. Bakens voor de landings en startbanen van vliegveld Gilze-Rijen zijn te zien in de verten en velden, alsook de hangars en bijbehorende gebouwen. Het is rustig daar vandaag. Eindelijk mogen we dan deze toch lange weg af een bosgebied in. Groot deel nieuw aangeplant weer. Aan de takken hangen als schitterende parels de druppels van de inmiddels ingezette dooi, blinkend als piepkleine kerstboomlampjes. Het gebied heet, Baronie Hoogschaar. De streek heet hier dan ook, De Baronie van Breda. Ga dit gebied met vaak drassige paden en graswegjes doorheen, een brugje over en een eindweegs verder, doemt dan de rustpost na 13 k.m. op. Een manege, waar we de kantine of hoe het ook heet, mogen gebruiken. Achter een grote glaswand zien we in een nog grotere hal de paarden door hun berijders gedresseerd worden. Als ik de kantine binnenstap is er juist een toespraak aan de gang voor de binnenzijnde paardenliefhebbers, welke al snel beëindigd wordt. Wandelaars met bezoekers en berijders vermengen zich hier. Laat me de consumptie goed smaken, en ga al ras weer in de hoeven zelf. De wijdse wereld weer in, ik herken dit gebied, veel wegjes zijn inmiddels geasfalteerd. Weer glinstert het natte asfalt in de laagstaande zon. Betreur inmiddels dat ik mijn zonnebril niet bij me heb gestoken. Het zij zo. Ga een eindweegs door open gebied, landerijen , vergezichten, een enorme mesthoop voorbij, zeg maar gerust berg, aldoor meest weidegebieden en enorme geschoren maïsvelden. Een zevenstammige eikenboom trekt mijn aandacht. Maar ook een ijsvlies op een waterplas. Het landschap heeft inmiddels afscheid genomen van de witbevroren laag alom. De asfaltweg door de wijdse ruimte maakt plaats voor een modderig graswegje met diepe sporen van landbouwmachines. Opnieuw ter rechterzijde een golfterrein, een bordje op dit pad met opschrift, verboden toegang, en , eigen weg, zal niet voor dit pad gelden, denkt de routeuitzetter. Laveer ik weer aan de boorden van een maïsakker, vastere grond, dan aangrenzend moeilijk begaanbaar pad. Steek een brug over eindweegs verder, meteen de bosrand, en dus bos in met aanmerkelijk veel sparren en dennen naast ander loofhout. Tref hier een bijkomende route van 15 k.m. lopers, raak in gesprek met wat blijkt een stadgenoot. Zomaar, toevallig, en gemarkeerde wandelroutes zijn ons deel, en sloffen paden in en uit almaar. De wat oudere baas naast me loopt met twee kunstheupen verneem ik, maar wat doorzettingsvermogen vermag blijkt weer eens, hij stapt nog aardig mee op.... Een erg actieve wandelaar zo blijkt, ook door de week. Steken een ouderwets echt oud, klinkerwegje over, uit het jaar ergens 1800 mogelijk. En genieten al keuvelend van de werkelijk schitterende bossen hier die we voorgeschoteld krijgen. Gaan een oude poort door met monumentale palen, klimmen een stuk en belanden we op een fietspad-traject van het z.g. Bels lijntje de eertijdse spoorweg van Tilburg via Baarle Nassau/ Hertog -enclaves naar Turnhout. Via even zo oude knoesten van beuken en linden , eiken en andere bomen , een soort van bospark komen we aan de oude rijksweg Tilburg-Breda. Ik zie aan verkeerslichten bovenin licht branden en druk op de knop, grappend aan m'n wandelmaat, ze zijn thuis want er brandt licht daarboven, zien of ze benedenkomen. Zijn van de dolle grap vergeten over te steken en staat dus weer op rood.... Laten het verkeer gedwee voorbijgaan. Steken dan eindelijk groen weer over, waar we voorlangs hockeyvelden moeten gaan het Warande bos en park ingaande. Einde hockeyvelden een brug over. Het wordt een schitterende finale van deze tocht. Opnieuw dagjesmensen, hondenuitlaters en sportievelingen als joggers en terreinfietsers, en meer van alle bewegingzoekenden ,kennelijk de goede nieuwjaars voornemens gestand doende. Een hele resem van boswegen en paden volgen we, allerlei wandelroutes markeringen, maar wij houden aan de onze vast. Steekt er later een erg hoog flatgebouw in de ruimte omhoog, gaan langs studentenappartementen en deels over de universiteitsterreinen. Kringelen nog wat parken door tussen flats en rijen huizen. Een klein winkelcentrum doorheen. Om doorgaande weg te nemen de Conservatoriumlaan genaamd. Tunnel van een spoorwegstation onderdoor, klimmen een talud met trappen omhoog, en zijn dan bij de finish bij Boerke Mutsaers, het zalencentrum aanbelandt. Het was een tocht met een veranderd parkoers. Wordt gezegd een nieuwe route-uitzetter {s}. We nemen samen nog een "köpke" koffie ,en gaan na onderhoudend gesprek ieder ons weegs. Het drukke zaalbezoek achterlatend. Mijn wandelmakker kleedt zich om zegt ie want hij moet nog een uitvoering met een orkest verzorgen elders, ja hij is muziekant. Ik kijk terug op een tevreden wandeltocht, over het geheel beoordeeld. Een prachtig zonnige dag ook. Tref in de zaal ook nog onverwacht en voor het eerst, mede-benelux-inzender, Jack Bertrums, en bomen nog wat na. Tiny Kauters tekent eveneens aanwezig, aan de foldertafel te zien, maar die tref ik niet. Is vast nog ergens onderweg. Ik ga weer op huis aan via de rails van onze nationale spoorwegen. Tot volgend keer beste lezers dezes. Houdoe!
Lang geleden alweer, dat OLAT vanuit haar thuisbasis weer een officiële dagwandeltocht organiseert. Voor mij vangt de dag aan met een fietstochtje naar hoffotograaf Noud, om samen van daar uit op weg te gaan naar het dorp in de Meierei van -'s Hertogenbosch zoals de streek noemt. Eerst dacht ik dat Noud z'n bike vergat. Nee hij had echt zin in een wandeltocht vandaag na alle voetperikelen van voorbije tijd. We draaien eerst noordelijke route om de plaats heen, om aan de rand van de bebouwing te geraken, alwaar we de vroege starters al massaal tegemoet rijden. We moeten een eindweegs van de startlokatie de auto parkeren, een van de parkeerruimten die al tamelijk volstaan vinden we een plekkie. Het rijdt flink aan, dus alles wijst er op dat de dag een topper wordt van de club. De startlokatie is voorzien aan camping en vakantiebungalowpark De Kienehoef de kantine. Laat zich raden dat het een drukte van jewelste is, en de inschrijvingskaarten grif van de hand gaan aan het inschrijfburo. We scharen ons in de wandelmeute die op weg gaat. Al deze wandelaars zullen splitsen onderweg, naargelang de afstand die zij lopen. Die drukte heeft vaak toch iets gezelligs, want al pratende met gelijkgestemden, wordt er eigenlijk besloten wie met wie verder zal gaan op de routes, en als dit lopers van dezelfde afstand zijn, is het voor mekaar. Van de bebouwing van het dorp zien we niets en zo gaat het 't wijdse landschap in. Wegnamen als Stekelbrem, Bosbes, en Jeneverbes zal op de beplantingen slaan die we passeren. Een weg met weerszijden, Vliegden, zoals de weg ook lijkt te heten doet wat vreemd aan in een landschap en gebied, waar je geen vliegdennen verwacht , maar eerder vooral hoogstammige populieren, waarvan de klompen-industrie gebruik maakt die in deze streek opgeld doet. Nevelig, al veel kale bomen, dus enorm veel blad op de grond, maar toch ook weer nog erg veel groene bomen, terwijl het toch al echt herfst is en al half November voorbij. Via groensingeltjes soms zandwegjes maar asfalt dat overheerst, genieten we van een zwart of grijs/wit schilderachtig landschap. Het lijkt wel een potloodtekening. Een echt herfstachtig uitzicht. De nevel staat ons een paar honderd meter vrij zicht toe. Valt op, dat nog veel wilde bloemen in aller soort zich openbaren. Of dit met de z.g. klimaatverandering samengaat is de vraag, meende jaren vroeger dit verschijnsel niet of nooit/zelden tegengekomen te zijn. Het wijdse zich duurt een kleine 4/5 k.m. om dan al aan de eerste wagenrust-{open luchtpost } -- te arriveren. Wat vroeg, maar we besluiten toch de gelegenheid maar te nemen, en zetten ons met koffie en brood op de bankjes die rondom de rustgelegenheid staan. Als immer goed en gezellig verpozen, en de nodige bekenden ontmoeten in meest kort onderhoud. Die ongedwongen sfeer en gezelligheid is altijd weer fijn bij OLAT. Het lijkt er op dat de parkoersmensen ons zo snel en kort als mogelijk naar het bosgebied en uit de vlakten willen sturen. De post grenst aan een enkelspoorlijntje de vroegere verbinding tussen Boxtel en de Duitse stad Wesel, en kent nog een invasiegeschiedenis uit de inval van de Duitsers in Mei 1940. Ze wilden hun rollend materieel via o.a. deze lijn aanvoeren, maar werd flink vertraagd door de Ned. ondergrondse die de lijn aan de grens saboteerden. o.a. De brug over de Maas was geëxplodeerd. Vandaar dat dit spoorlijntje nog de naam Duits lijntje draagt. Direct vanaf deze rustpost veranderd het parkoers op slag. We gaan de beslotenheid van de natuur in het gebied Geelders, raken meteen het asfalt kwijt, dat we tot nu toe rijkelijk hadden, maar verruilen het voor een kuilige bosweg. Het padenfeest vangt hier aan. We zien onderweg een keur van toeristische wandelpaden en borden of routes, maar de parkoersmannen houden een eigen versie er op na. We struinen door bladval waarmee de paden en de grond rijkelijk vol ligt. De natuur neemt afscheid van de nazomer in haar prachtigste kleuren. Fotograven als mijn metgezel Noud kunnen zich uitleven, en raakt nogal eens achterop om zijn plaatjes te schieten, Bladerenbedekte paden, en het geritsel ervan onder de schoenen. Talloze paddenstoelen completeren het echte herfstbeeld onderweg. Boomzwammen ook in alle kleuren en groottes. . Wildroosters, en houten slootbrugjes markeren onze wandelroute, en de vochtige muffe herfstbosluchten vullen onze neusgaten. Het is hier een walhalla voor de natuur fotograven. Smalle bospaden, soms glibberig en behoedzaam lopen, platte smalle bruggetjes, over sloten , we worden door de parkoersmensen verwend door en door. Nu en dan doorkijkjes door landelijke gebieden en landbouw/ veeteelt taferelen. Ja, de beesten staan nog volop in de weiden. We komen in het Groene woud, wat een enorm bosgebied vormt in de driehoek Den Bosch, Tilburg, St. Oedenrode, en oostelijk Noord Brabant. Volstrekte stilte heerst om ons heen. Later hoorden we geluiden van ver wat volgens ons een Sinterklaasintocht ergens moest zijn. Even raken we het grote bos uit via weer een houten plat brugje, over graspaden, die we tot nu al vaker hadden. Ik noem ze maar schoenpoetsers, dat gras, in de modder na het wekenlange nattige weer. Een tientallen meters lange hoge coniferenhaag tracht het achterliggende terreinzicht te ontnemen van een bloemen en potplantenkwekerij, en gaan een poos langs een diepliggende sloot. om via een z.g. duiker een fietspad op te gaan. Steken een drukke 80 k.m. weg over. Slingeren over landelijke wegjes en zien dan in de verte brandweerauto's staan en een handvol volk. Een oefening oppert Noud, hij kan gelijk hebben want we zien geen rook. De ladderwagen heeft zijn automatische ladder over de nok van het dak geschoven zo van afstand te zien. De publieke belangstelling groeit snel en flink aan. We komen naderbij, en herkennen de naam van de omschreven rustplaats, activiteitenboerderij en café/zaal Het Dommeltje. Niemand mag naar binnen, en alle lopers zitten op de banken van het buitenterras. Pech voor de eigenaar en OLAT. De eigenaar biedt ons een gratis beker koffie aan, en zo schuiven wij onder de brandweerladder aan tafel voor een bekertje. Een blik in de resto/zaal zien we water uit de plafonds lopen van door de brandspuit. Het verhaal wil dat dakklimmers plotseling vuur bij de schoorsteen zagen en alarm sloegen. Schoorsteenbrand dus. Ik opper dat als het in de late nacht was gebeurd, er geen redden meer aan was geweest. Niettemin had de eigenaar en personeel toch een grote inkomstenstrop. We laten het brandweerpersoneel hun werk doen deels boven onze hoofden. Het lijkt mee te vallen met de materiële schade. We vervolgen langs een aangrenzende koeienstal, en komen aan een snelweg, de A2 naar Amsterdam waar het zesbaans verkeer voortraast. Blijven een grasweg volgen langs een zowat kanaal brede sloot wat overgaat in asfalt, en laten dan de verkeersherrie achter ons. Gaan dan een diepdoorploegd pad/ zandwegje in tussen onmetelijke boomkwekerijen door. Tractor en vrachtautosporen moeten ons op hogere stukken langs een immense modderpoel sturen. Gaan landelijke zichten weer verwisselen voor natuurgebied De Geelders, en gaan via een Laarzenpad-route door slagbomen en over en langs wandelknooppunten en klaphekjes. Boven ons horen we een flinke groep trekganzen overkomen, op weg naar warmere oorden. Verderop zie ik een kranige oudere dame met loopstokken zich voortbewegen, en geleid ik haar door een diepe brede sloot zonder water gelukkig, maar de kanten wel glibberig. Een echte doorzetster. We geraken weer aan het z.g. Duits lijntje. We gaan door bijna oerbos en oerwoudachtige toestanden via smalle paadjes, duwen zo nu en dan takken opzij. Overwegend graswegjes door. Even later verandert het weer in ruime landschappelijk en golvend terrein, om toch weer terug te vallen in veranderend bosgebied, van gebied Maai. Aldoor in een donker herfstig nevelig landschap. Een zand en graswegje brengt ons aan de rustpost aan een strand gelijkend punt aan de Dommelrivier, waar de rustpost veldpost weer bedacht is. Soep staat op het menu en nog sneetjes brood, met nog koffie na. Het pad na rust stuurt ons langs weiden en kikkerpoeletjes, en ruigtegebiedjes. Via een draaipoortje gaan we langs de boorden van de Dommelrivier die door het landschap meandert. Een groot koolzaadveld ontvouwd zich na een bocht, nog in geelkleurige bloem volop. We naderen nog wat bebouwing van het dorpje Olland, behorend tot St. Oedenrode, waar in een café zomaar door een paar bezoekers in de midzestiger jaren OLAT als wandelclub opgericht werd. Het café bestaat nog steeds in naam ook. Steken een drukke doorgaande weg over om een pad in te gaan. Zien op een padsplitsing enige reuzen paddenstoelen bij elkaar staan, als krukjes zo hoog. Moet vast veel gefotografeerd zijn door deelnemers aan de tocht. Een lange asfaltweg wordt toch weer zandweg. . Zien nieuwe gebouwen die bij een camping toebehoren, nog in gebruik te nemen, en zien enerzijds talloze vakantiebungalows, anderzijds erg veel caravans en wat later tentruimtes. Gaan door een grote traliepoort, en weten dat dan de finishruimte niet ver meer is. Bij de ingang vallen de enorme klonters slijk op, op de tegelvloer, en vervolgens geraken we in de zaal. Na afmelding volgen dan nog de veelal korte gesprekjes met deze en gene. Na de bijpraat en consumptie aanvaarden we dan weer de weg terug op huis aan door het grauwe donkere weer. Het was opnieuw de slogan van de club waard weer vandaag; "Echt Olat". Vooraf hadden we toch onze vraagtekens voor het gebied van vandaag, maar de club heeft er weer een geslaagde dag van weten te maken. Noud heeft de tocht van de dag weer vereeuwigt met zijn fotocamera voor het wandelalbum van de site van OLAT. Zie w.w.w. Olat.nl. Er zullen vast en zeker nog meerderen foto's hebben gemaakt voor Beneluxwandelen .eu, en ook Wandelervaring.nl : Willy Timmermans, heeft zich weer met z'n camera uitgeleefd. Kijken dus.
Tot volgend keer weer beste lezer: Houdoe! Peter Heesakkers
De "R" is in de maand geslopen, en dit houdt in een pover wandelprogramma, voor de komende wintermaanden. De weersvoorspellingen voor vandaag klinken erg somber en byzonder nattig, maar ik waag het er maar op. Even wat bezorgdheid aan het busstation. De bus is er niet voor de vertrektijd, en ook niet op tijd en enige minuten erna als ik begin rond te ijsberen, en wat ongeduldig me afvraag waar blijft ie nou? Verschijnt eindelijk de bus. We zijn dan nog niet weg, want de erg jonge chauffeuse, moet nog vanalles uittesten. Ze krijgt de voordeur niet open. Achter is ie al wel open dus ik stap achterin. De chauffeur van een naburige bus, geeft via een zijraampje instructies. Betekent dat de klok doortelt. Ik heb er geen goed gevoel bij deze weekendhulp {?}. Dat beloofd , voorvoel ik deze reis. Bij het eindelijk aanrijden vergeet de deerne, de achterdeur te sluiten. Ook dat wordt opgelost. Zwierig rijdt de bus de stad uit en op weg, en onderweg passeert ze met ongewone snelheden wegversmallingen, en andere wegblokkades. Het schiet wel op moet ik zeggen, en niet veel later dan gewoon arriveer ik in Lierop. Startburo Het Jagershuis is druk bezocht zo vroeg, en er is een intense aan en uitloop van de ingeschrevenen. Onder klokkengebeier van de immense en dominante monumentale koepelkerk, gaat het 't dorpje uit. Een grasverzorger van een sportpark voetbalveld doet zijn laatste inspecties van de grasmat. Ik kom langs prachtige oude en monumentale boerderijen voorbij, en bemerk en passant, dat een gecomputeriseerde kleine grasmaaier in een tuin om het huis, zijn werk grondig gedaan heeft. Een zelfdoener dus. Ik hoor in de verte motorengeronk op een crossbaan. Bij vlagen laat de wind zich gelden. Het is herfst, maar niettegenstaande zie ik nog erg veel blad aan de bomen en een meest groenig natuurlandschap. Een wandelknooppuntpaal stuurt me een vochtig zandweggetje in. Het heeft recent in de voorbije avond en nacht nog flink geregend. Ik mag een poos het "Vlerkenpad" volgen en dat voor mijn leeftijd. Voel me eigenlijk zeer gevleid. Kom voortdurend huisjes en boerderijtjes voorbij waaruit openhaardvuurdampen mijn neusgaten bereiken. Doet me aan grootmoeders tijd denken. Tuinkassen, en ga over een beekje de Kleine Aa. Vast een tak van de grote dus. Het landschap blijft breed, open, weiden, akkers en ruigten, afgewisseld met groensingels, en in de verte zie ik autoverkeer langs de Zuid-Willemsvaart koersen. Ik passeer een monument ter nagedachtenis van een neergekomen Lancasterbommenwerper op 25-5-1944, waar op die plek zes inzittenden omkwamen. Namen en leeftijden, taken vermeld. In de verten zie ik een groep silo's, die naar mijn gevoel bij dorp Asten behoren. Aan de gemeentegrens dus. Volg nog wat landweggetjes asfalt en zanderige, en sta plots aan een rotonde, welke ik herken van andere tochten van deze club. Moet even een fietspad op en verdwijn opnieuw in een afwisselend landschap van boer en tuinder. Kom voorbij een groot perceel boskap waarvan ik de reden en nut niet inzie, takken en stammen hoog opgetast. Asfalt wordt weer zand en toch weer asfalt verderop. Ik bereik de rustpost bij een wat groot agrarisch bedrijf, met plastieken koeien grazend aan de oprijlaan, een waterbad voor schone banden van /voor vrachtauto's ontwijk ik. Kom in een erg grote nieuwe schuur, waar de wandelaars hartelijk ontvangen worden en een geroezemoes van talrijke aanwezigen. Voldoende stoelen. Eerst maar aan een kop erwtensoep. Na enige tijd wordt ik op de schouder geklopt en begroet. Marian en Servee tekenen ook present. Servee heeft juist de monstertocht Amsterdam-Leeuwarden {160 k.m.}, achter de rug, en neemt nu een kortere tocht van 20 km, Om het af te leren, nou ja. We gaan gedrieën weer de benen in. Kempenweg, oversteken. Over een sloot, langs een camping, deels in ruste, mogen we de toeristische Bontvenroute een deel volgen. Gaan vanaf nu een echte bosroute volgen, alternatieve paden moeten we op, want boswerkmachines hebben de wandelpaden finaal omgeploegd. Het is nu en dan springen om te passeren, wat avontuurlijk, dus over zwaar bemodderde wegjes en diepe sporen van immense banden, paden. Over een wildrooster volgen we een tijd een grindfietspad, en de boskappers hebben hier enorm huis gehouden. Ik dacht om de heidegronden te doen terugwinnen, maar later herinner ik me om zandverstuivingen te doen ontstaan. We hobbelen voortdurend zand en graspaden door afwisselend open heide en bossen. Plots herkennen we van verre eminence grise Jan v. der Z. een wandelicoon, die met zijn onafscheidelijk hondje staat te wachten midden in de hei en zijn fiets geparkeerd, om wandelaars de geschiedenis te vertellen van een nabijgelegen oud onderduikerskamp, van piloten en burgers, uit de laatste wereldoorlogsjaren. We horen z'n verhaal aan en vervolgen na enig nakouten onze bos en heidewegjes en paden. Opnieuw is het uitwijken voor omgeploegde zandpaden en wegen. Onze schoenen worden vanzelf gepoetst door het hoge buntgras van de alternatieve paden. We doorkruisen de Strabrechtse hei in haar allermooiste natuur met nu en dan vennen en bossen of wijds zicht. Indrukwekkend mooi. De stilte is overweldigend. Het aantal en verschillende paddestoelen ook. Ondertussen doet de kille vlagerige wind haar best om de herfst te completeren. Hoort de wind waait door de bomen. Ik begin het spontaan te zingen. Het is voortdurend gedraai door een netwerk van afwisselende paden, met evenzo afwisselende begroeiïngen, dan weer even open gebied, dan weer bos allerlei, of een ven. Hier kan de natuurgenieter zijn/haar hartje ophalen. Komen dwars door een hondentrainingsveld in ruste nu. Even verderop heeft een kunstenaar in de loop der jaren een tempel nagebouwd. In préhistorische stijl. Opnieuw belanden we in grote tuinbouwvelden, akkervelden en weiden en weer zijn we uit de beschutting van de najaarswind. Duiken wat dieper in onze jacks. Op afstand in de verten zien we het verkeer jagen op de A67/E34 autosnelweg die Antwerpen met het Ruhrgebied verbindt. Herinneren ons dat bij een verzamelaar/ sloper die ook in de verten zichtbaar is, lange tijd een helicopter naast allerlei auto's bergde. We zien de vliegende koffiemolen niet meer, zou deze verpatst zijn? Wel een diesellocomotief die nu de verzameling siert. Dan ineens in plaats van linea recta het dorp Lierop in te gaan stuurt de parkoersman ons met eerst een bocht westelijk om het dorp, dan pas het dorp in. Volgen nog een drietal straten, om dan aan de enige grote en echte kruising van het dorpje te belanden, aan Het Jagershuis. Het is er levendig druk met toerfietsersclubjes, en zomaar fietsers, en wandelaars. Het dorp telt drie cafés, waarvan er twee nog gesloten blijken. De bediening kan de drukte nauwelijks aan maar een blik op de klok, doet me besluiten maar meteen naar de bushalte te gaan, anders is mijn verblijf een uur langer. Lever alzo mijn startbewijs in, begroet en bedank wandelmaatjes van de dag Servee en Marian. En zet het min of meer op een draf naar de halte. De organisatie had weer een heel nieuw parkoers verzonnen vandaag en is er cum laude in geslaagd. Complimenten zeker op z'n plaats. De omgeving leent zich prima voor veranderingen. De begeleidende routebeschrijving zag er vooraf al veelbelovend uit. Bij thuiskomst vermeldden allerlei nieuwsanalen welk een verschrikkelijk weer de dag vandaag gegeven heeft. Hagelbuien, felle regenbuien tot zelfs windhozen toe. Hermode is er van verschoont gebleven. We hebben zowat de hele tocht meest zonnig weer gehad. En droog. Enkel op het eind betrok de lucht flink. Tot volgend keer beste lezers. Houdoe! Tot lezens weer. Peter Heesakkers
Maatje Noud meldt zich ruim voor de afgesproken tijd, ik ben verbaasd als ik bij inladen van mijn rugbagage, zijn trouwe terreinfiets of bike mis. Nog verbaasder als hij met een trots verklaard mee te doen zij het op de kortere afstand. Hij geniet zichtbaar van mijn opmerking. En even later gaat het de nieuwe autoweg A 2 op, zopas zesbaans geworden. Bij het binnenrijden van Helvoirt, blijkt de hoofdader door het dorp afgesloten en kringelen we door het dorp en volgen de omleidingsrouteborden, maar ook inmiddels goed zichtbare OLAT bewegwijzering. Het startburo blijkt nog een heel eind buiten het dorp te zijn, in the middle of nowhere. We komen met een flinke omweg aan de spoorwegovergang randje dorp. De spoorbomen staan neer, een file vormt zich, en we zien maar geen trein aankomen die na sluiting van die spoorbomen anders in een minuut passeert. Dan plots verschijnt er een klein tractorachtig wagentje op de rails, en meteen realiseer ik me dat dit weekeinde de verbinding Den Bosch -Tilburg niet gebruikt wordt vanwege spoorwerkzaamheden. We gaan de spoorweg over en een lange rit door het platteland, brengt ons eindelijk in een natuurgebied, waar we aanbelanden bij een groot conferentieoord, met bijbehorend hotel accomodatie. Het staat er al barstensvol met auto's en we worden naar een voetbalveld gedirigeerd, dat ook snel vol raakt. Voorzitter Joop vertelt dat hij gisteravond nog voor de routebepijling naar de start in de omgeving zorg gedragen had. Die was feilloos aangegeven. We blijven niet lang binnen de zaal, maar gaan op weg, meteen de natuur in. Noud de camera in de aanslag, ziet al meteen mooie foto-objecten die op de gevoelige plaat vastgelegd worden. De eerste herfstkleuren dienen zich aan hier in het bos, al moet opgemerkt worden dat het nog opvallend erg veel groen is en dit late jaargetijde. We zien opvallend veel holen door groot wild gegraven kennelijk. Noud weet me perfect te vertellen welke planten en bloemen we zien onderweg. De kluifzwammen zijn z'n eerste object. Een spelende hond, noodt ons tot het weggooien van stukken flinke takken en rent als een zot achter de objecten aan. Een stuk route met trimtoestellen laten we voor wat ze zijn. We genieten al meteen van het bosrijke gebied waar we doorheen mogen gaan. Komen aan een hoge en lange laurierheg nu en dan open stukken wei, met weidevee maar merkwaardig vooral paarden aller ras. Gaan z.g. wandelknooppunten voorbij, maar Ad parkoersman heeft andere zelfbedachte routes met ons voor. Gaan een asfaltwegje oversteken, een vennetje langs, en komen voor een paar meter brede rivier, de Zandlei genaamd , en tja Ad heeft iets met watertjes en stroompjes, en we zullen deze beek nog menigmaal overkruisen via laagliggende betonnen brugovergangen. Het is opmerkelijk modderig en drassig vandaag, de voorbije dag, dagen en nacht moet het hier gehoosd hebben zo lijkt mij. Niettemin wordt het ongemak ruimschoots gecompenseerd, door weer een schitterend parkoers. Volgen een lang bospad zowat bezaaid met liggende boomstammen, vast om motorcrossers tegen te gaan in het gebied, dus benen en knietjes moeten nogal eens getild worden. Gaan aan asfaltwegje en tijdje later de brug weer over van de beek, na een tijd graspaden, en krijgen een veestapel van herten, reeën, koeien, een byzonder ras, lama's en zelfs albino's, kangeroes te zien. Een vertederend beeld. Een kleurig beukenlaantje, en dan vertelt een bord , dat we het gebied van de Loonse en Drunense duinen betreden. Het is het een der meest uitgebreide stuifzandgebieden van Europa. Naast een kampeerboerderij is de OLAT openluchtpost voorzien. Laten ons het voorziene brood en koffie goed smaken en vervolgen weer. Gaan opnieuw de Zandlei over en opnieuw volgen een trits bosweggetjes en paden om je vingers bij af te likken. We zien talloze paddestoelen in alle soorten en maten, in groepen zelfs op boomstronken en omgevallen bomen, en Noud leeft zich uit met z'n camera. Er zijn heel byzondere exemplaren bij. Ons valt ook op een veld met paardebloemen en zaadbollen, nog in bloei staand, toch echt lentetaferelen? Gaan graswegje langs en een bord vertelt ons, dat we gebied De Brand ingaan, een moerasgebied zo weten kenners. Welnu, zullen we geweten hebben, een modderballet van jewelste. Met behulp van laaghangende boomtakken slingeren we ons als apen erdoor. Wandelpoortjes langs weer water van die beek en duikers overgaand. Afgewisseld met veldwegjes door onze voorgangers al platgelopen graswegjes. Een slootovergang met vier dunne betonnen paaltjes en even daarna 'n twee bielzen balken brugje struinen we door de natuur. We zien in een veld op afstand twee torens waarvan een van een kerk. Blijkt later Udenhout te zijn. Na wat gepadder komen we aan een doorgaande weg, volgen die even om aan een brasserie/café de rust te nemen. Na verpozen steken we de weg ertegen over meteen een bospad in, via een smal provisorisch slootbruggetje. Slingeren weer over brugjes en duikers door randje bos en akker en graslanden, gaan weer een doorgaande wegje over en hier begint het feest. We zullen pal van noord naar zuid een uitgestrekt duinenlandschap doorheen steken, door rulle droge zandgronden, met spaarzaam bomengroepen op heuveltoppen van gemiddeld 20 meters hoogten. Langs een schapenkolonie die op afgezette gronden de spaarzame grassprieten verorberen. Het is een enorme kudde. Het schouwspel trekt vele wandelfotograven aan. Ik raak Noud uit het oog en maak me even zorgen vanwege zijn al jaren durende voetproblemen in dit tientallen c.m. rs rulle diepe zand, met spaarzaam begroeide heuveltoppen. Zou je hier hartje zomer doorheen moeten ploegen, bij 25 a 30 graden , krijg je het geweldig voor de kiezen, maar het landschap is zonder meer uniek, en niet te missen, absoluut prachtig. We volgen knooppuntpalen dwars door half woestijnachtig gebied. Zwoegen en ploeteren door het mulle zand. Bereik heelhuids weer meer bebost gebied, van wandelpaal naar wandelpaal met opvolgende nummering. Plots zien we tussen de bomen de oase van OLAT opdoemen, het is er flink druk op de banken, en gewillig wordt er plaats voor aankomende wandelaars gemaakt. We laten ons brood , soep en koffie goed smaken. Het is er gezellig, levendig op de plek. Na een poos vervolg ik en blijk dan juist achter het gehucht Giersbergen met de opvallende rieten dakenhuisjes en boerderijen te moeten gaan, een toeristisch trekpleister, en dat merken we ook. Alom rond ons treffen we dagjesmensen en jonge families aan, die even het aangrenzende bos een eind inwandelen. In het zicht van het gehucht draaien we een even asfaltwegje af een smal klimmend pad de bossen in, even een vlak geschoren graswegje langs weiland, en opnieuw de rimboe in. Gaan een bosgebied in waar varens geel en groen de hoofdmoot zijn. Een hele trits padenwerk volgt, en moet secuur op mijn papier volgen, hoewel het fenomenaal goed aangegeven staat, maar ik vertrouw al dat toerisme niet en spelende kinderen die zomaar spelenderwijs pijlen zouden kunnen afhalen..... Of uit baldadigheid. Het wordt rustiger naargelang de route vervolgt, met de dagjesmensen. Het gaat eindeloos door bosgebieden nu , in alle samenstellingen bomen en struiken. Een weldadige rust overvalt me. Het riekt naar rottende bladeren. Weiden, ruigten, randjes bos en langs graslanden wisselen af, genieten met een grote G. "Echt OLAT", hun slogan, is weer helemaal waargemaakt vandaag in alle opzichten. Ad en consorten hebben er vandaag weer iets byzonders van gebrouwen. Enige minpunt,-- in mijn visie--, de start en finishplaats is wat te deftig voor het bemodderde wandelvolk gekozen. De modder zit velen met kluiten aan broekspijpen en schoenen. Is toch wat genant. Op het grote terras buiten, is het een drukte van jewelste, in een wat zomerse temperatuur, en zonnig najaarsweer is het wie weet voor de laatste keer nog genieten, onder kolossale parasols. Het hele parkoers was zonder uitzondering een juweeltje om te lopen, in een uitnemend gebied. Later op de avond thuis wordt op de kijkbuis, uitvoerig verslag gedaan in de nieuwsmedia, dat er een stevige windhoos door het wandelgebied van die dag gegaan is, enorme schade, en met enorme neerslag. Dat kon OLAT-gangers niet meer gedeerd hebben. Gelukkig maar. Bij mij thuis, enige tientallen k.m. rs verderop was er niets aan het handje, en droog gebleven. Noud zijn foto's kunt u zien op de site, OLAT.nl/ fotoalbum. Ik kijk daar naar uit ook, want soms kroop en sloop hij over het parkoers, om er het beste van te maken. Drie en half vel parkoersbeschrijving stuurde ons door fabelachtig mooie streken. Hun volgende tocht, volgende maand, staat alweer op mijn verlanglijstje, vanuit St. Oedenrode. De gemeente waar ze ooit opgericht zijn. Ik kijk er naar uit weer.
Tot volgend keer weer beste lezer. Ik groet u met het Brabantse "Houdoe"! Van, Peter Heesakkers
Het hemelzwerk blijft deze ochtend gesloten, donkergrijs. Ik bedenk dat de hemel tijdelijk gesloten is, omdat ze de toevloed van mensen die het aardse voor het hemelse verwisselen, niet meer kunnen bergen. Tijdelijk dan, misschien... Het is een laaghangend gesloten wolkendek, en buiten de bebouwing is het flink nevelig. Bijna ga ik de halte vlak voor het startburo voorbij, met de lijnbus, maar de chauffeur stopt gewillig op tijd voor me. Binnen het stationskoffiehuis tref ik diverse werklieden die aan een grondige verbouwing bezig zijn aan het interieur. Het startburo is vlak aan de buitendeur. Bij de aanloop naar het parkoers tref ik altijd aanwezige Frans, een der steunpunten van de club. Even een praatje. De parkoersbouwer{s} stuurt me al meteen de parkeerplaats over , waar ik opvallend veel auto's van onze zuiderbuur ontwaar. Ik mag er al direct het grote bos inwandelen. Dat ziet er al veelbelovend uit. Vanaf hier laat de natuur er al geen twijfel over bestaan, de R is in de maand geslopen, en dwarrelt het blad om me heen, en zie ik een rijkdom aan soorten van paddenstoelen. Het is duidelijk, de herfst doet zijn intrede. Bomen tonen de eerste herfstkleuren, in al haar schoonheid. De bepijling verkeert in optima forma en dat zal de hele route vandaag zo zijn. Nu en dan een adempauze in het begin van de route door een heideveldje, gevolgd door weer bos. Een natuurschilder of hobbyfotograaf kan onderweg z'n hartje ophalen hier. Heel uitvoerig wordt elk paadje en situatie op mijn parkoerspapier omschreven , in meters lengten, het is mij nu al duidelijk, de route uitzetter kiest zijn route, met zorg en passie. De omgeving leent er zich ook prima voor, en hij kan zijn talent hier botvieren. Ik tref boomzwammen, die talrijk zijn, grote groepen paddenstoelen, maar ook diverse soorten paddenstoelen verspreid in de natuur. De geur van slijk en rottende bladeren op de grond, die ook aldoor om me heen dwarrelen. Ik steek een fietspad over , en even verderop komt er even wijde blik op een drukke rijksweg van de A2 en A67, die te lande en in de streek als berucht om z'n dagelijkse files bekend staat. Ik trek een grondwaterbeschermingsgebied in, wat vloekt met de mesthopen die op het land gedeponeerd zijn. Langzaam sterft het wegengeluid weg, ga een ruiterpad op. Een wandelaar passeert in gezwinde pas en mist een zijpad, ik roep 'm nog maar hij kijkt niet op of om en zal zijn oren verstopt hebben met dopjes voor een meegevoerde radio misschien. Wat later tref ik de man weer, lijkt wel of hij de weg hier al wist. Ik tref veel betonblokken die de toegang tot boswegen en paden blokkeren. Een pad dat heiveld, van akkers scheidt. Weer een stukje bos en dan een afdalinkje naar het zogenoemde Gat van Waalre, een enorm meer, waaruit het zand gewonnen is met de aanleg van de naburige autosnelweg. Ga draaien ruim halfweg om dit meer, langs rietkragen en andere oeverbegroeiïng, kleine stranden, en kom aan west Indisch aandoende woningen, met een boulevard overgaand met uitzicht wijds over het water. Achter een raam wordt een blijde gebeurtenis aangekondigd in een feestelijke slinger van kinder of beter babyhemdjes, met de naam Olivia vermeld. Volgen wat paadjes tussen sjieke bewoning en wegjes tussendoor om een weg over te steken, waar het startburo op afstand zichtbaar is, een flinke lus dus. Even zie ik de kastanjebolsters alom me heen liggen. Het gaat de Waalrese bossen weer in, kris kras, m.b. paden, en lijkt parkoersman, in vervoering te raken met het geboden padennetwerk alhier. Elke tientallen meters een afdraai, keurig bepijld, leeft hij zich uit hier. Het begint intussen te regenen, en net als ik van de warmte m'n trui uitgedaan heb. Ik bereik de rustpost en kantinewagen van de club en kan onder een tentdak schuilen, niet lang overigens , en ik zal ook mijn eigen tentdak boven m'n hoofd moeten gaan houden, {paraplu}, want het regent inmiddels gestaag. Kom langs een prachtig ven, zie aan de overkant een groep eenden bij elkaar en een zilverreiger, de kringetjes in het water nemen ook toe van de regendruppels , maar een boswerker die ik voorbijga, gaat rustig door met het uitdunnen van de bossen, een stoere jongen. Vervolg een tijd het padenwerk en belandt dan in een rijk van groen voorziene villawijk, met schitterende woningen, opvallend veel bordjes, alsdat bewakingsfirma's hun werk doen. Het drenst van de regen inmiddels. Dan komt er dichtere bewoning in zicht, blijkt Aalst te zijn. De gestage regen stopt en een flets zonnetje komt tevoorschijn. Ga door de z.g. Oranje-namen wijk straten door, ga voorbij een enorm gebouw appartementen voor ouderen/ bejaarden voorbij en mag weer de bossen in , met haar herfstige kleuren. Even verwarring, de pijlen zijn niet meer daar, teruglopend waar de laatste nog hing maar de parkoersbrief biedt weer uitkomst en die volg ik maar en even later hangt er inderdaad weer een pijl. Een routecontroleur komt langszij en ik leg hem het probleem uit, hij gaat terug en herstelt het. Even ben ik in weidegebied nu met opvallend veel trekpaarden. Met ruigten tussen de weiden als afscheiding van gronden. Even een asfaltwegje op en dan mag ik vlak voor een brug door een diepe droge sloot doorheen, een smal pad in tegenstrooms een brede beek, is de Tongelreep in, een smal pad blijven volgen slingerend met de beek. Ontzaglijk mooi hier maar ook drassig vanwege de voorbije buien eerder. Ik loop erg lang om een enorm golfterrein heen, met bordjes , afrastering terreinen, vanwege aanwezige everzwijnen. Zou ik ze ook aantreffen? Niet dus. Het blijkt een heel lang eenzaam pad te zijn met toch veel ruige natuurboorden, volstrekte stilte hier. Kom na een lange eenzame gang langs een groot schoolcomplex en dan weet ik dat Valkenswaard in zicht komt. Ik verloop me op een punt en achterop komende wandelaars roepen me terug. Ik beloop een dijkje tussen bomen en randje V.wrd gaat het naar een met verkeerslichten voorziene kruising. Opnieuw een plantsoen door, om dan een lange wat brede zandweg op te gaan, in mijn herinnering een voormalig enkelspoorlijn van Eindhoven naar België. Stiefel dit pad af en kom een eindweegs verder terug van een lus aan de tent en kantinewagen post van de club. Neem weer kort plaats en gesprekje hier en daar, en ga dan de natuurtocht weer voortzetten. Het is een route van helaas veel uitdrogende en halfdroge en drooggevallen vennen, veelkleurig jonge boompjes, klimmende paadjes, dalletjes, het summum van natuurgenot. Een groepje tegemoetkomende wandelaars vragen me de weg naar een jeugdherberg, ik wijs ze met een ruim gebaar de richting erheen. Globaal want zo precies met al die boswegen en paden hier. Even later kom ik n.b. aan de jeugdherberg, en heb ik toch even meelij met de zoekende wandelgroep, ik heb ze helemaal de verkeerde tegenovergestelde kant opgestuurd....! Ik geraak aan een bosrand met wat boerderijen op afstand zichtbaar , wat wijde blik dus, en geschoren akkervelden van voorheen maïs, en zowaar in the middle of nowhere, een voetbalveld, zo ver van de bewoonde wereld. De belijning en het onderhoud ontbreekt goeddeels. Uitgeschoten aspergevelden omringen het geheel naast wat weiden. Het valt me op dat ik zo laat in het jaar nog veel zwarte bostorren tegenkom, die volgens mij zo dadelijk toch onder het vallende gebladerte zullen moeten gaan overwinteren. Ik hoor bovenkruinen van bomen kreunen in de opgestoken wind. Ik passeer weer een uitgedroogd ven, en ben op een oud voormalig spoortracé aanbeland. Een langs liggend pad wordt ook benut, en zo gaat het op Waalre aan. Plots kom ik aan een doorgaande weg en sta ik oog in oog met de finishplaats, een absoluut schitterend einde, aan een even zo mooi begin van dit parkoers. Het was zonder meer het summum van natuurgenot deze wandeling, een prachtparkoers, met alles wat onderweg met de herfst te maken had te bewonderen, en een evenzo fenomenale bepijling en verzorging onderweg. De herfst in al haar facetten. Het zal weer wennen zijn met de korte daglicht-dagen en de winter die er aan komt. Maar een wandelaar mag hier niet bij stilstaan. Toch? Dik tevreden vandaag.
Tot lezens of ziens wie weet ergens langs 's-heren wegen beste medewandelliefhebbers. Houdoe! Tot volgend keer.
De lichtjesroute. Vanaf 18 September, de gedenkwaardige dag voor Eindhoven dat deze stad bevrijdt werd in 1944 van de Duitse bezetting, door de 101e Amerikaanse Luchtlandingsdivisie vanuit het noorden van de stad, en door het 30e Britse grondleger vanuit België, onder de actiecodenaam Market Garden. Doel was, om in een beweging, via Oost Nederland tot het IJselmeer, in en na een z.g. tangbeweging naar het Duitse Ruhrgebied op te rukken, het hart van de economische belangrijke streek van Duitsland. Een geweldige misrekening van de strategen, achteraf bezien. De tragische afloop van deze actie, m.n. bij Arnhem, is welbekend. Ik ga U niet vermoeien in die geschiedenis. Toen de geallieerden Eindhoven binnentrokken zetten vele Eindhovenaren een brandende kaars of een gloeilamp ten teken van hoop op een nieuwe toekomst voor de voorramen, en uit blijdschap. Dat moeten destijds ongekende taferelen opgeroepen hebben.
Daaruit is destijds de z.g. Lichtjesroute voortgekomen, een route door vooroorlogse wijken van deze stad, met verlichte straten pleinen parken en gebouwen, in z.g. floodlight of tableaus en figuren met kleine gekleurde lampen. Een bewegwijzerde route door de stad met speciaal ontworpen pijlen, lokten vele tienduizenden bezoekers van heinde en verre door de stad te gaan. De energiecrisis van eind 1973 gooide roet in het eten van dit festijn. Het festival ging teloor. Jaren later stond een groep vrijwilligers op, om de lichtjesroute weer te herstellen. Dit is in het kort het verhaal van de lichtjesroute, van de lichtstad, de stad ook waar de eerste gloeilampen geproduceerd werden en nadien nog meer electronica van de plaatselijke fabrikant, op de markt kwam. Deze industrie hebben de stad een geweldige boost gegeven, zo is eenieder wel bekend. Ik ga u verder niet vermoeien in dié geschiedenis, maar zo maakte de stad de naam lichtstad wel waar. Ik twijfel nog, maar ik besluit de Lichtstadstappers toch ook te steunen met een bezoek. Zij namen destijds het initiatief over van welbekende club OLAT, om de traditie van deze wandeltocht door avondlijk Eindhoven voort te zetten. De wandelroute van 23 a 24 k.m. is wel voor de helft zeg maar ingekort, dit om reizende en gebruik van openbaar vervoer makende en komende wandelaars in de gelegenheid te stellen , laat avond nog naar huis te kunnen. Voor mij is het een wandeling van pak 'm beet 15, 20 min. vanuit thuis, naar de startplaats, een grote aktiviteitenzaal annex café, in stevige tred. Ik zie al bij schemering wanneer de feestverlichting nog niet ontstoken is, al wandelaars vertrekken. Mijn opmerking dat het zinloos is, want de verlichting is nog niet ontstoken slaan ze in de wind. Het zij zo. Een der oprichters der club staat wat zenuwachtig in afwachting van de opkomst buiten de zaal een sigaretje te paffen. Ik schrijf me in, maak her en der nog een kort praatje, als met bekenden, en zet er dan de sloffen in. De avondschemer, duiken we in. De lucht kleurt bij de ondergaande zon, werkelijk schitterend. De eerste verlichte straat is de Zwaanstraat, en elk huis heeft een met lampjes versierde zwaan aan de gevel, zo heeft elke straat of buurt zijn eigen uitingen, moeten even een nieuwbouwwijk in nog ontwikkeling door en volgt een donkere groene straat, rand bebouwing, die anders verlicht is maar de lichtjesbouwers laten hier dit jaar verstek gaan. Langs ons wandelaars heen rijden voortdurend files auto's, en niet zelden staat het stil. Na wat verlichte straten komen we aan een vijver temidden van de wijk, waarin de verlichtingsornamenten weerspiegelen. Fantastisch mooi en menig fotograaf kan hier z'n hartje ophalen. Mensen, bezoekers lopen te hoop ook. Ik vervolg mijn weg langs lichttableau's, als een walvis een byzonder nagebouwd gebouw ergens in de stad, een duikende dolfijn, het kunstmuseum, en z.g. over de schutting loerende koppies, een sprookjesfee, kaboutertjes. Veel ornamenten lijken te bewegen zoals die fakir die op z'n vliegend tapijt zit. Een schommel met kinderen, een speeltuin nagebootst. Een draaiende Hollandse molen. Boven de straten hangen verlichtingsslingers en aan de huizen, koningskronen. Ornamenten als fakkels , die lijken te branden. Het is op de donkere stoepen oppassen vanwege boomwortels van oude bomen die de stoepen opkrikken. Steek een doorgaande weg over en loop tegen een geweldig paneel met vliegtuigen en vallende parachutes. Het is op deze plek waar de parachutisten destijds de stadsgrens bereikten. Gedropt diverse k.m. noordelijker. Een Airbornemonument nu extra verlicht vertelt over die geschiedenis. Een straat met ornamenten van horoscopische uitbeeldingen. Na wat verlichtingswerk aan lantaarnpalen stuiten we op een toneel/podium met een dansende groep keurig in de maar en kleding met vooronder een zaal kopjes met publiek, ook in verlichting dus. Zo kan ik nog wel doorgaan , maar het is een feestelijke bedoening toch al die uitbeeldingen. Dan is er plots even twijfel omtrent de route. De routeuitzetter laat ons een deel bewandelen waar enkel gewone straatverlichting brandt. Toch zien we links van ons de verlichtingsroute doorgaan. Jammer ! Dan wat verderop komen weer panelen, en losse verlichtingsornamenten in zicht aan bomen en lantaarnpalen. Het evoluon en het voormalige oude nu gesloopte stadhuis staan uitgebeeld. Een verlicht symbool van het nakende evenement de Marathon in de stad. Enfin, diverse uitbeeldingen passeren de revue. Lopen door de Churchill-laan. Montgomerylaan, toch sprekende namen uit de 2e wereldoorlog. Zien Eisenhower uitgebeeld, met de legendarische gedenkwaardige woorden, "o.k. Lets go" . De start van de landingen aan de kust van Normandië. Het P.S.V. stadion in zijn glorie. We gaan omlaag en dan komt zij het wat laat de rustpost in zicht, die onder een van de vele naburige tunnels om diverse verkeer te scheiden, is geposteerd. De tunnelverlichting is in de donkerte meegenomen , maar er staan wat weinig stoelen. De consumpties zijn aan erg democratische prijzen. Het loopt er even druk aan, en even zo drukke gesprekken. We lopen hierna een stukje de binnenstad in, langs het bus en treinstation. Gaan over een brede winkelboulevard, met trottoirverlichting, vanuit de grond dan, met kleurige luikjes, en spots van boven uit de gevels van omringende warenhuizen. Helaas de bijhorende fonteinen werken niet. Passeren de toren van de oude plaatselijke gloeilampenfabriek, de top ervan in floodlight. Nu als winkelgalerij en appartementen erboven wat vroeger werkplaatsen waren. Een oude boom op een pleintje staat te stralen met telkens van kleuren veranderende lampjes in zijn kruin. Gaan voorbij de voetbalarena van de grote bekende club. Een routeomleiding vanwege wegwerken, welke niet op het papier vermeld staat. Op afstand zijn voormalige gebouwen van de productie, van de electronica fabrikant vele etages hoog , een stad op zichzelf, verlicht te zien. Is nu een woongebied van vele appartementen en winkels ingepast in de oude arbeidersgebouwen. Die de groei en geschiedenis der stad en ommelanden bepaald heeft. De bepijling klopt niet of is helaas weggehaald, maar duidelijk is, dat we recht op de startzaal afstevenen. Ik weet een gezin in mijn omgeving nog de juiste alternatieve route door te loodsen. Gaan langs een schitterende oude verlichte fontein, met plantsoen erom heen. Hier heeft de organisatie een steekje laten vallen. We hebben vanavond de z.g. noordelijke route gevolgd enkel. De zuidelijke route laten we voor wat het is. Menig loper zou te laat aankomen, als je ze de 23-24 routelengte zou laten lopen. Ook jammer. De naam lichtstad is weer eens neergezet. We weten de weg in het aardedonker te vinden naar de finishzaal. Daar wordt onder een drankje met deze en gene nagekaart over wat er allemaal te zien was op het parkoers en andere wandelverhalen. Het is in alle geval een byzondere ervaring zo'n lichtjes-wandeltocht. Lopers van allerlei tongval druppelen binnen, melden zich af en nemen hun speciale medaille in ontvangst. Pas wanneer de zaal leger loopt , besluit ik toch ook maar om niet de laatste te zijn. In soepele tred zet ik mijn weg naar huis voort. Nog een kopke koffie, mijn verhaal aan mijn Annemie bij thuiskomst, en dan zien we pas hoe laat het is geworden. Zoeken we toch maar de echtelijke sponde op. Houdoe, { gegroet} beste lezer. Tot de volgende wandeling weer.
Het is wat men noemt, een last minute beslissing. De moeilijke keuze, wie van de twee vandaag. Na lange overweging , stap ik in de bus, die me naar dit dorp vervoeren zal. Het wordt de gemeente waar Vincent van Gogh de beroemde tekenaar en schilder, een van z'n vroegere woonplaatsen, gepropageerd wordt. Vreemd, de info balie in het buskantoor heeft men geen weet van de halte die ik zal moeten hebben. De chauffeur weet het wel.... Ik stap uit in kerkdorp Gerwen, en ben zo rap aan de startlokatie, een cultureel centrum. Het naburige kerkplein staat ramvol met geparkeerde auto's. Het slaat aan, zoveel is duidelijk. Waar een dorp nog dorp is gebleven, zodoende loop ik al gauw de bebouwing uit. Midden op de weg, zie ik een hond kwispelend met z'n staart, voor me uitlopend, middelgroot beest, zonder baas. Ik bedenk laat het beest me rustig passeren. Naderbij komend zie ik , dat het een hangbuikzwijn betreft. Ik benader het beest eerst omzichtig, maar het beest is zo vriendelijk om zich te laten benaderen, laat zich gewillig knoedelen en knuffelen, ik aai het en voel harde beharing. Het dier loopt even mee, maar gaat randje dorp een weiland in het malse gras proeven. Het beest is gewis van iemands erf ontsnapt. Ik vervolg mijn wandeling. Ga al meteen een padje in, tweesporig, die me randje dorp de velden vooral maïs , instuurt. Slinger er wat rond, om bij een afslag, een donker sparrenwegje in te gaan die me vervolgens afzet aan een doorgaande provinciale weg. Daar gaat het een poos een drie meter breed fietspad op, en volg dit pad en tijdje. Ik ben al meteen in een beboste omgeving. Passeer een particuliere tuin met een ven en daarachter een mooi wit prieeltje. Een echte blikvanger. Blijf in dit bos wat rondstruinen met her en der bewoning van mensen van goeden doen, een wijkje met vogelnamen. Dan wordt het na beschutting van bossen , even wat opener. Aan een boerderijtuin staan ezels, alpaca's, lama's en veel kippen. Het is nu een verharde weg intussen door wat agrarisch gebied, her en der een huis, en oude boerderijen, een gehucht de Deense hoek genaamd. Geraak aan het Wilhelmina-kanaal en een fietspad op, die ons brengt aan de eerste rustpost in de openlucht. Het waait hier duchtig en de parasol boven het improviseerde buffet in de open lucht, gaat er dan ook bij liggen. Ik rijg m'n jack toch maar dicht want de najaarskou doet zich al gevoelen, niettemin prachtig helder en dus zonnig weer. Na de pauze wordt ik de diepte vanaf een talud ingestuurd, het pad daalt geleidelijk af naar een mooi stukje broekgebied, moerassig dus. Haast ondoordringbaar maar fantastisch mooi, onderbroken met verholen liggende weitjes. De bosanemoon gedijt hier rijkelijk, de balsemien, en andere wilde bloemen en planten, loofhout, over almaar graspaden. Er blijkt met de herfst aan de deur nog vanalles te groeien en te bloeien. Een waar lusthof. Grote varens, boven mij jaagt de wind door de bomen. Mijn route beschrijving belooft hier een vogelgebied met o.m. goudvink, wielewaal, goudhaantje, havik sperwer, bosuil. Geen van allen gezien noch gehoord. Ik geraak dan aan een veld onafzienbare maïsvelden omzoomd langs zijn paden met vooral vlierbesstruiken, rietkragen. Na enige tijd klim ik weer een talud op die me terug aan voornoemd kanaal brengt, na een slagboom en vervolg ik een fietspad, zie op afstand de rustpost van daarstraks, maar ik draai nu een ophaalbrug over, en landelijk wegje in met opnieuw enorme maïsvelden, en een hoogspanningsleiding onderdoor. Op een viersprong gaat het richting een bosperceel, de wijdse ruimte uit. Na een motorcrossbaan gaat het een pad in vol kuilen en gaten , waar de crossers behoorlijk huisgehouden hebben, en worden knieën enkels en beenspieren getest. Aan dit pad liggen enorme huisvuilzakken en hele hopen laminaatvloeren of planken gedumpt. Uit de eikenbomen vallen geregeld hoorbaar de eikels met een plof of bladergeritsel omlaag. Ik zal er toch gespaard van blijven er een op mijn test te krijgen, gelukkig, er zijn beste exemplaren bij n.l. Steek de weg Son -Lieshout over en vervolg bosparkoers. Gaan een brug over om een wel erg brede sloot langs te gaan over een breed graspad. Voorbij een groep kasten , bijenkolonie, en een wilde bloemenveld aangrenzend. Voor weer een andere brede sloot afslaand die me via een dammetje een pad opstuurt. Het wordt verharde weg en even volgen huisje boompje beestje om even verderop een groenwal in te gaan. Smal paadje ervan door, volgt een klaphek die ons tussen vennen en sloten in gebied de Mosbulten brengt. Slingeren graspad links rechts door dit gebied en treffen vogelobservatoren aan met reusachtige kijkers. Op vraag kan een der vogelwachters een hele trits namen noemen welke vogels hij ziet. Gaan een parkeerterrein over een weggetje op door veld en bos Een beek de Beeksche waterloop genaamd langsheen. Weg Lieshout-Son oversteken. Zie veel vlindersoorten onderweg maar het koolwitje overheerst toch, naast de citroenvlinder . De rustpost is voorzien in boerenschuren die volgens de borden als een provisorische fietsroute post fungeert, en als zorgboerderij. Hierna even pad teruglopen die me weer afzet aan Wilhelmina-kanaal. Het weidevee is onderweg alom nog rijkelijk aanwezig, in al haar soorten. Een reeks paarden schouwt me toe langs weidedraad. Ik ga eindweegs verder weer kanaal oversteken en volg landelijke wegjes met kastanjebomen die ook hun last verliezen en weer ben ik alert dat Jan de Wind, ze wel eens op mijn koppie kan doen belanden. Om me heen snuif ik hooilandlucht, en alom zijn tractoren bezig voor het laatst hooi van het land te halen. Op zondag; dat zag je vroeger nooit, tenzij noodzakelijk te doen. Asfaltwegje slingert door een buurtschap en toch gaat het over in zandweg en gaat het een eikendreef in. Populieren wegjes volgen waar de wind doorheen ruist. Verliezen bladeren en takken. Afgewaaide takken en jes , bladeren bedekken het wandelpad. Opnieuw langs schilderachtige boerderijen , en her en der een huisje van recentere tijden. Motoren van tractoren op het land, doorklieven de stilte, wat het anders was geweest. De Evert de Vriesdreef zegt een straatnaambord , een eertijdse schaapherder leefde van 1888 tot 1962, de dreef leidt naar een brandkuil, waar een monument ter ere hem is opgericht. Ik ben terug in Gerwen en passeer nog allerlei bewoning, en ga recht op de finish af. Voor oude kerk die Vincent ook toendertijd inspireerde om na te schilderen, beland ik in het startlokaal. Ik overweeg er nog een loopje van vijf k.m. erbij te lappen, de z.g. Vincent-route die grotendeels door het dorp Nuenen leidt. Het kan ruim voor sluitingstijd van de afmeldburo's, dus ik overweeg niet langer, maar doen. Via weg , dorp uit, ga een zijwegje in op bebouwing van Nuenen aan via weiden met koeien en paarden. Kom in een villawijk met vijvers en brugjes en parken , langs het gemeentehuis, en tref alom fotograferende en filmende toeristen en rondhangend bij infopanelen. Bij objecten , die een en ander over Vincents leven vertellen of een rol speelden. Infozuilen te over onderweg, maar ik lees er maar enkelen, het zou te veel oponthoud geven. In het Nederlands en Engels, over het rijke tekening en schildersleven van Vincent van Gogh, uitleg over z'n leven en wat hij op die plek schilderde en wat al meer. Mijn routepapier vermeldt in ruime mate en omkaderd wat ik allemaal qua geschiedenis zou moeten of willen weten. Allerlei namen als van straten en pleinen en huizen die in Vincents leven een rol speelden , of die hij tekende of schilderde passeren op de route. Het is al Van Gogh wat in Nuenen's kern de klok slaat. Via windmolen De Roosdonck die hij ook enkele malen schilderde of tekende gaat het 't fietspad op terug naar Gerwen langs de smalle provinciale weg, is iets minder in de route. Passeer nog een huis waar in de voortuin pompoenen in alle grootten en maten en kleuren staan opgesteld. Fotogeniek gezicht, dat wel. Kom in een vrijwel lege zaal terug, en geraak er nog met wat organisatoren in gesprek. Ik kan ze zonder meer complimenteren omtrent de tocht vandaag. Het was zonder meer de keuze uit een overbezet wandelprogramma in Oost Brabant vandaag , die mij in mijn keuze parten speelde. En vast en zeker meer wandelaars. Die hun keuze elders lieten vallen. Een absoluut geslaagde wandeldag met heel andere parkoersen dan verwacht. Ik ga er weer van tussen beste lezer. Tot mijn volgende tocht, en wie weet waar, anders, zeker tot ziens. Houdoe! Peter Heesakkers.
Op mijn gang naar het busstation klettert in een tunnel achter me een tiener van haar rolplank af en duikelt een eindweegs voor me uit op het fietspad. Het loopt toch goed af. Ze staat op en rijdt verder of er niks gebeurt is. Ze zal van rubber of elastiek geweest zijn.... De jeugd kan zich zulks nog veroorloven. Wat ouderen zouden vanalles breken wat ze konden breken. De eerste busdiensten lijken het 'szondags niet zo nauw te nemen met de starttijd van diensten. Ik kan een mopper niet onderdrukken. Maar ziet dan. Wat laat maar hij komt dan toch, en haalt de tijd ruimschoots in. Mooier kan niet. De snelbus brengt me inderdaad snel ter plekke. De looproute naar het clubhuis, is me door de jaren welbekend. Het is op het centrale plein van de gemeente, het Ridderplein, nog even laveren over stalen platen tegen de modder, langs bouwhekken , en over nieuw aangelegde, en nog aan te leggen bestrating. Vooral voetgangersgebied. Het beloofd duidelijk een opwaardering, het oogt prachtig. Het clubhuis mag er ook zijn. Een ex-schoolgebouw, waaruit een tussenmuur eertijds uitgebroken twee klaslokalen samenvoegt tot een geheel van ontspanningszaal. En een voorplein. De zaal getooid met wandel -troffeën, uit een rijk wandelverleden van ooit, publicaties, foto's en wat al meer. Er zijn niet meer zoveel eigen clublokalen voor zover het wandelclubs betreft. Het is erg rustig als ik de zaal betreed, maar de jonge dame achter het inschrijfburo verzekert me dat er al veel op weg zijn. Ik bekijk aandachtig de route-omschrijving die ik bij inschrijving bekom. Ik bedenk dat het me weinig nieuws zal leveren, maar ik heb het behoorlijk mis. Al op de eerste rustpost krijg ik van een al tientallen jaren oud lid der club te horen, dat men een nieuwe routeuitzetter heeft weten te strikken, en dat heb ik vooral op het eerste deel der tocht al mogen ervaren. Welliswaar duurt het even alvorens we de bebouwde kom achter ons laten. Gaan kris-kras door heel andere en wat groenige straten en pleinen het dorp uit. Alhoewel "dorp". Het is door de jaren uitgegroeid tot een flinke gemeente. Ik zie m.n. in bossages als in plantsoenen, talloze spinnewebben, bedekt met dauw. Dit zegt me dat de herfst in aantocht is. De bomen beginnen ook al te kleuren, en toch ontluikt er nog groen , ook op de bodem vanwege recente regenbuien. Een tweeslachtigheid in de natuur toch dus. De spin denkt nog gauw wat insecten te vangen voor de winterkost. Tijdens mijn uitloop van de bebouwing blijken de stoepen bezaaid met eikels, wat volgens natuurkenners de voorboden zouden zijn van een strenge of vroege winter. De ochtendtemperatuur voelt al fris, en het warmt langzamer op. Mag een tussenstraat door met weerszijden hoge heggen. Sporthallen en velden langsheen. Belandt in een gegoede wijk, en ga wat parken door. Achter me naderen Servee en Marian, die mijn wandelmaatjes een groot deel van de tocht zullen blijven. In deze wijk, valt een pony op, die aangelijnd loopt te grazen, van het toch korte gras van een gazon. Het beest wordt even geknuffeld door me, maar het graast onverstoord door. De wijk kent ook veel grachten. We geraken eindelijk buiten de bebouwing door velden, met doorgeschoten aspergeplanten, en bieten gewassen en andere nog veldgewassen, met in de verten kassen, en boerderijen. Geen heide, maar toch noemt gebied zo. De Doonheide. Een eerste pad dient aan, en we gaan over een sloot met sluisje, in die sloot waden jonkie's op zoek naar kikkers, en nota bene, ze hebben er al enkele gevangen. Zien in een voortuin pompoenen uitgestald liggen en het veld ernaast met pompoenplanten, in diverse kleuren en maten, tot kolossaal. Mogen vervolgens een bos in, en het komt op goed lezen aan welk pad of bocht te gaan. Moeten ook nog al eens het pad af voor mountain bikers. Slingeren het bos door tot we aan een natuurlijke uitspanning geraken met kantine. Een prachtige plek, waar de natuur omheen zijn gang mag gaan, in aanplant en spontane groeisels. Byzonder mooi. Temidden een tentoonstellingsruimte mogen we onze rust genieten, in de vorm van een café-zaal. Heel democratisch geprijsd ook. Het heet Natuur-educatiecentrum De Specht, aan de rand van dorpje Handel. Er valt veel te bewonderen en te lezen, maar onze tijd staat niet toe. Marianne wijst me op spring balsemien, rose bloemen die als je op de knoppen ervan knijpt springen alsof het electrische stroom betreft. Pets, is het geluid en je schrikt even. Gaan door een fietssluis een bospad in, en dit bos een poos doordraven. Komen langs een grasveld waar een zit-grasmaaier een aangename groengeur verspreidt. Bos wordt na een poos ingeruild voor open landschappen, met asfaltwegjes en wat lange echte Peelwegjes veelal omzoomd met eikenbomen en landelijke vergezichten, niet eens onaardig. Wel treffen we voortdurend fietsers en fietsclubjes tegenover ons naderend. Tot mijn verrassing hoor ik mijn naam roepen, en tref Willy Timmermans, de wandelaar welbekend. Willy heeft twee weken terug de wandelmarathon van Diekirch naar Valkenswaard gelopen een zevendaagse tocht, en heeft last van een achillespeesblessure, maar ja Willy is geen stilzitter en compenseert met zijn levensgezellin Rianne dit euvel met een grote fietstourtocht van uit dorp Zeeland. Een korte ontmoeting volgt. Dan gaat hij weer fluks op de pedalen, achter het fietsclubje aan. We lopen onder Boekel langs, gaan landelijk weer ruilen voor bossen , om opnieuw in het natuurcentrum van ons ommetje uit te rusten. We gaan in de tuin zitten aan een pick-nick bank. Lekker in het inmiddels warmer zonneke. Na deze rustpauze toucheren we even dorp Handel om er met een boog landelijk , omheen te trekken, en vervolgens toch weer in de kern uitkomen, even dan want het dorpje is hier nog echt klein. Servee en Marian gaan in de kerk nog even een kaarsje aanstoken en een kerkhof bezoeken , maar ik besluit door te gaan en zal ze wel weer zien onderweg. Ik loop randje dorp weer de bossen in . Rust, ruimte en zaligheid. Na weer een poos volg ik een grindwegje die me aan de weg Handel-Gemert brengt, me het fietspad opstuurt, langs de "keskes", zo men in de streek ze noemt, maar het zijn kapelletjes om de zoveel honderd meter die naar bedevaartdorp Handel leiden. Met bos en rust is het nu gedaan. Ik steven recht op Gemert aan nu. Hoor vanachter struikgewas aanmoedigingen en vreugdekreten vanwege een voetbalwedstrijd die er gaande blijkt, die in het voorbijgaan vanzelf weer verstommen. Ik moet een zijwegje in, even rand bebouwing en alras een aanzienlijke woonwijk in met grachten en hele kolonies eenden en ganzen. Fietspaden, tegelpaden gaande wordt ik toch een park ingestuurd weer met een goedbezochte speeltuin langsheen. Het wordt nog wat straten te gaan en omdat zowel bepijling als straatnaambord ontbreekt, op een omschreven punt, stiefel ik door. De zeer recente bouwsels veranderen in jaren 50 of 60 vorige eeuw- wijken, en weer even laat de omschrijving een steek vallen, maar gelukkig herken ik mijn positie van de terugweg naar de finishzaal. Daar is het niet druk, om het maar eufemistisch te zeggen. Het merendeel heeft kennelijk voor de kortere routes gekozen. Wat verenigingsleden zitten zich er goed te begieten zo aan het praten en de ogen en het tafelblad te zien. Al met al mag gezegd, dat het over het algemeen een mooie en wisselende wandelroute was vandaag. Vernieuwde routes door een actief lid {?}, uitgezocht. En dit is zonder meer een Pré. Het was alleszins de moeite waard vandaag. Smaakt naar meer en beter voor de komende tijd. Houden zo. Ik blijf er maar niet te lang zitten, tot Servee en Marian met Tineke arriveren, de laatste met haar onafscheidelijk hondje. Ja; ik had er qua parkoers een goed gevoel bij vandaag toch. Tot volgend keer. Houdoe!