Indien....

Zondag 13 april 2008

woorden van liefde

Veelzeggend citaat van Gaston Durnez over de liefde:

Voor echte liefde
schieten woorden zeer dikwijls te kort,
maar stamelen kan soms ook
sierlijk en veelzeggend zijn.

Geschreven door besoto om 12:45 Reageer op dit bericht

Zondag 13 april 2008

Wacht niet om gelukkig te zijn...

Prachtig weergegeven citaat over geluk van Valeer Deschacht.

Wacht niet
op zorgeloze dagen
om gelukkig te zijn,
want altijd zal een probleem
je bekommernis geven.

Wacht niet
op waardering van iedereen
om gelukkig te zijn,
want altijd zal er iemand
kritiek op je hebben.

Wacht niet
op een dag zonder fouten
om gelukkig te zijn,
want altijd maak je ergens
een grote of een kleine blunder.

Wacht niet
tot iedereen vriendelijk voor je is
om gelukkig te zijn,
want altijd zal er iemand
jaloers op je zijn.

Wacht niet
tot ze je'genoeg' betalen
om gelukkig te zijn,
want altijd zul je minder verdienen
dan je meent waard te zijn.

Wacht niet
tot je bij iedereen gelijk haalt
om gelukkig te zijn,
want altijd zal iemand denken
intelligenter te zijn.

Geschreven door besoto om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 12 april 2008

hoe ver kan men geraken?

Mooi citaat van D. Caldwell.

Het is verbazingwekkend
tot welke hoogten een mens kan stijgen,
door met beide benen
op de grond te blijven.

Geschreven door besoto om 11:44 Reageer op dit bericht

Zaterdag 12 april 2008

kunnen en doen

Prachtige levenswijsheid van H. Wissink.

Wat je bezit
is een bewijs van je kunnen,
Wat je er mee doet,
een bewijs van wie je bent.

Geschreven door besoto om 11:39 Reageer op dit bericht

Zaterdag 12 april 2008

de beste dokter in de wereld...

Citaat van Jonathan Swift over de wijsheden in het leven:

De beste dokters ter wereld zijn:
Dokter Matigheid,
Dokter Kalmte
en
Dokter Vrolijkheid.

Geschreven door besoto om 11:30 Reageer op dit bericht

Zaterdag 12 april 2008

vriendschap

Prachtig citaat van Karel Jonckheere over de vriendschap in ons leven:

Een vriend is iemand die tijdens je leven zegt
wat anderen na je dood vertellen.

Geschreven door besoto om 11:24 Reageer op dit bericht

Zaterdag 12 april 2008

wijsheid

Een mooi citaat over wijsheid van Maria Nels

Het geluk ligt dikwijls daar
waar wij het niet zoeken:
in het dagelijkse leven!

Geschreven door besoto om 11:21 Reageer op dit bericht

Vrijdag 11 april 2008

Het leven

Een mooie tekst van Jan Smit over het leven, geniet ervan want het is al zo kort.

Voor ik s avonds naar m’n kamer ga
Denk ik over vele dingen na
Ik denk aan hoe de wereld zou zijn zonder de zon
Wat zou het gek zijn als die niet bestond

Het leven duurt maar even
Wees blij als dan de zon weer naar je lacht
Ja het leven duurt maar even
het komt vaak anders dan je had verwacht

Je moet geven, leven en nemen
Doe altijd wat je wilt op je gevoel
Want dan weet je één ding is zeker
Je gaat je eigen weg en dat is nou precies wat ik bedoel

Het zijn de kleine dingen die het doen
Een schouderklopje of gewoon een zoen
Je maakt een complimentje
En dat maakt mensen blij
Kon iedereen maar altijd vrolijk zijn

Geschreven door besoto om 15:41 Reageer op dit bericht

Vrijdag 11 april 2008

vader en zoon

Een aangrijpend verhaal van Gerard de Vries over de onvoorwaardelijke liefde en de samenhorigheid van een vader en zijn kind:

De grote autowegen sluieren zich over bergen en door valleien
Ik denk dat ik ze in de loop der jaren allemaal bereden heb
Omdat de cabine van mijn truck al meer dan 25 jaar mijn huis is geweest
Voor mij zou het vreemd zijn een geregeld leven te moeten leiden
Ja ik herrinerde mijn eerste truck nog die ik bestuurde
Ik was zo trots als een pauw en popelde om hem
Aan mijn vrouw en zoontje te laten zien
De kleine knul was net zo onder de indruk
Als toen hij voor het eerst sneeuw zag
Hij kon nog maar een paar woordjes brabbelen
En zijn vaste begroeting was dan ook altijd
Giddy up go papa giddy up go
Daarom gaf ik mijn truck die naam
Giddy up go
Een slecht leven was het niet
Ontdanks het feit dat ik het altijd druk had
Het was een jaar of zes daarna
Toen ik op een dag thuis kwam en niemand aantrof
Mijn vrouw was met de kleine jongen vertrokken
En ik wist niet waarheen, niemand wist het
Vanaf die dag was ik alleen met mijn ouwe trouwe
Giddy up go
In de loop van de tijd had ik in vele koffietentjes
Langs de weg veel vrienden gemaakt
Niemand plaagde me met die bijzondere naam op mijn kar
Omdat ze wel wisten hoe ik eraan gekomen was
Ik had ze over mijn kleine knul verteld
En wat zijn reactie was toen hij voor het eerst mijn truck zag
Giddy up go
Verleden week denderde ik weer over de weg
Toen ik op een gegeven moment werd ingehaald
Door een splinternieuwe diesel truck
Dikke walmen uit zijn uitlaat blazend
Toen hij voor me reed kreeg ik een brok in mijn keel
En de tranen srpongen in mijn ogen
Want achter op die mooie kar stond geschilderd
Giddy up go
Ik gaf wat meer gas en bleef achter hem rijden
Bij het eerst volgende cafeetje zette hij zijn wagen aan de kant
En ik de mijne erachter
Toen we binnen waren bood ik hem een kop koffie aan
En we raakten aan de praat
Hoe kom jij aan die naam giddy up go
Op je wagen , vroeg ik hem
Ja zei hij ,mijn vader was ook truck chauffeur
En mijn moeder vertelde dat ik die naam altijd riep
Toen hij weg reed
Mijn moeder is overleden en mijn vader heb ik nooit kunnen vinden
Ik zei dat hij maar eens mee naar buiten moest gaan
Omdat ik iets had dat hij beslist moest zien
We liepen naar mijn ouwe truck
Ik veegde er wat vuil af zodat de naam goed zichtbaar werd
Verbaasd en met grote ogen las hij fluisterend
Giddy up go
Wat we toen allemaal te bepraten hadden jongens aan toe
Vanaf die dag crossen we samen over de wegen
En die knul manoevreert met dat gevaarte
Zoals ik nog nooit een chauffeur heb zien doen
Als onze wagens in het duister voort razen
Hebben de lichten op de weg een machtige glans voor ons
We zien de letters op onze wagens
Waar we de betekenis zo goed van kennen
Giddy up go

Geschreven door besoto om 15:25 Reageer op dit bericht

Donderdag 10 april 2008

geluk is niet te koop

Dit stukje tekst komt uit een lied van Frans Bauer, het stemt je tot nadenken en geloof het maar, het doet je beseffen, ja, t'is waar:

Het leven draait te vaak alleen om centen
De mensen kijken wat een ander heeft
En ga je meer dan één keer op vakantie
Dan zeggen ze dat je met schulden leeft
En koopt de buurman weer een nieuwe auto
Dan gaan de roddels vrolijk over straat
De mensen zouden beter moeten weten
Waar het in 't leven toch om draait

Je moet niet altijd naar een ander kijken
Jaloers zijn ach dat heeft zo weinig zin
De mensen zullen altijd blijven wijzen
Maar leef je leven fijn met je gezin
Dus gun een ander hele mooie dromen
Je weet dan dat 't jou niet slechter gaat
Want al die bluffers zullen er nooit komen
Laat ze maar gaan met hun gepraat

Geef me maar een ons geluk
Da's meer dan een pot goud
Pas er wel voor op dat je geen luchtkastelen bouwt
Want het leven duurt maar even
Alles gaat zo weer voorbij
Geef me maar een gulle lach dat maakt mij miljonair
Want met duizend tranen daarmee kom je niet zover
Want juwelen dragen velen
Maar geluk dat maakt je blij

Geschreven door besoto om 19:31 Reageer op dit bericht

Donderdag 10 april 2008

we zijn toch allemaal gelijk!!

Ik hou van liedjes met een diepere betekenis , mooie teksten, die je hart beroeren en waarvan je weet dat het de waarheid is.

Je bent geboren zonder iets
Maar wat je dan wordt meegegeven
dat is de basis van het leven
en helpt je eventjes op weg
Al stond je wiegje in een krot
maar heb je liefde mee gekregen
Dan denk je later pas heel even
die armoe was nog niet zo slecht

We zijn toch allemaal gelijk
Geluk dat maakt de mensen rijk
Al draait het vaak alleen om geld
dat is niet alleen wat telt
kijk maar goed om je heen
Al heeft een ander soms wat meer
dan zeg ik elke keer maar weer
Je kunt geluk er niet mee kopen
want hoe je bent dat telt alleen

Niet iedereen die krijgt een kans
want elders wordt ook veel geleden
Dus daarom wees hier maar tevreden
en kijk niet wat een ander heeft
Want rijkdom zit diep in je hart
Waar jij je leven op moet bouwen
het geeft de toekomst het vertrouwen
Het is maar hoe je het beleeft

Geschreven door besoto om 15:49 Reageer op dit bericht

Donderdag 10 april 2008

wonder van het leven

Mooie tekst voor een geboortekaartje:

Wie dit kleine mensje ziet,
gelooft zijn eigen ogen niet,
en zal moeten beamen,
wonderen maak je nog altijd samen.

Geschreven door besoto om 14:14 Reageer op dit bericht

Donderdag 10 april 2008

dank u, vriend, die ik niet ken!!!

Deze pakkende tekst vond ik op het rouwkaartje van een buurman die dankzij een donor hart nog een paar extra jaren van het leven genieten kon.

Ergens was iemand aan sterven toe,
maar ik wist niet waar.
Hier, was ik aan sterven toe.
Mijn leven was in groot gevaar.
Oprechte dank "Vriend, die ik niet ken",
dank zij het afstaan van Uw orgaan,
kon ik nog bijna vijf jaar verder door het leven gaan.

Geschreven door besoto om 13:52 Reageer op dit bericht

Woensdag 9 april 2008

iemand blij maken kost echt niet veel!

Dit verhaal van menslievendheid van Gerard De Vries vind ik ook een kanjer. Iemand blij maken hoeft echt niet veel te kosten, alleen een beetje moeite....

Ik heb veel gereisd en veel dingen gedaan
om een stuk van de wereld te kunnen zien.
In Amerika ben ik bijna twee jaar lang
truckchauffeur geweest.
En uit die tijd komt dit verhaal.

Ik stond met m'n truck even buiten
een klein plaatsje in het zuiden,
en nam m'n papieren door voor wat betreft
de lading en m'n bestemming.

M'n mobilofoon stond zoals altijd aan
op kanaal 19 en plotseling hoorde ik
op de lijn de stem van een kleine jongen.

Hij zei "He, is er iemand die luistert?
He truckchauffeurs, praat eens tegen Teddybeer".
Ik drukte m'n knop in en zei
"je hebt er eentje, Teddybeer",
en de stem van de jongen kwam weer in de lucht.

"Ik wil je niet van je werk houden
en je eigenlijk niet storen,
want mam heeft gezegd
dat ik je niet mocht oproepen
en van die mobilofoon af moest blijven.

Ja sorry hoor, ik voel me een beetje eenzaam
en het helpt als je 'ns met iemand praten kan,
want dat is een van de weinige dingen die ik kan doen.
Ik kan niet lopen."

Ik nam de microfoon en zei
dat 'ie net zo lang mocht praten als 'ie wilde.
"Dit is eigenlijk de mobilofoon van m'n vader,
maar hij is nu van mam en mij.

M'n pa heeft een ongeluk gehad
en die is d'r niet meer.
Mam werkt voor ons beiden,
en ik ben niet zo'n beste hulp voor haar.

Ik kan niet goed uit de weg.
Ze zegt vaak: 'geen zorgen, we redden het wel',
maar soms hoor ik haar
's avonds laat in bed huilen.

Jullie hebben 't druk maar
d'r is maar een ding dat ik graag zou willen,
omdat m'n vader me wel
eens meenam op een rit.
Maar dat kan nu niet meer."

Niet één chauffeur kwam op 't radiokanaal
zolang die jongen met me in gesprek was.
Ik kreeg medelijden met 'm,
want ik dacht aan m'n eigen knul thuis.

"M'n pa zei indertijd:
'eens zal deze truck voor jou zijn, Teddy',
maar ik zou toch nooit
in een achttienwieler kunnen rijden.

Gelukkig zorgt deze oude zendontvanger
nog voor een beetje verbinding
met al m'n vrienden in de trucks.
He, mam komt zo thuis, dus ik moet sluiten,
maar toeter eens als je langsrijdt,
dan weet ik dat jij 't bent,
en dan kom ik wel weer eens op de lijn."

"Zeg Teddybeer, waar woon je precies?", vroeg ik hem.
Hij noemde z'n adres.
Gelukkig had ik geen bederfelijke vracht.
Ik keerde m'n truck en reed naar z'n huis.
Toen ik de hoek omkwam en de straat
inreed wist ik niet wat ik zag.

Een stuk of twaalf enorme trucks
stonden in colonne geparkeerd.
Alle chaffeurs in de omtrek
hadden de oproep van Teddybeer gehoord
en bezorgden hem nu een waar feest.

Ze tilden hem van de ene truck in de andere
en overal mocht 'ie even achter 't stuur in de cabine.
Als laatste zat 'ie in mijn truck
en daarna zette ik 'm in z'n stoel terug.

Als ik ooit geluk heb gezien,
geluk zoals ik nooit in m'n
leven weer zal zien,
dan was 't dit keer 't geluk
in 't gezicht van die knul.

Ik ging met de pet rond
om z'n moeder ook nog iets te kunnen geven,
en alle jongens namen afscheid van Teddybeer,
voordat z'n moeder thuis zou komen.

Toen ik weer achter 't stuur zat,
stonden er tranen in m'n ogen,
want ik had gezien hoe je heel eenvoudig
iemand blij kunt maken.

Toen kwam er nog een verrassing,
een vrouwenstem op de lijn met
"bedankt van Teddy's moeder,
we wensen jullie alle goeds en zullen
bidden voor een veilige rit.

Jullie hebben een droom van m'n jongen
werkelijkheid gemaakt.
Ik ga maar van de lijn,
anders ga ik zelf nog huilen.
God bless you and goodbye."

Geschreven door besoto om 08:55 Reageer op dit bericht

Dinsdag 8 april 2008

je staat er niet bij stil, maar het is waar!!!

Ook deze levenswijsheid werd verteld door Gerard De Vries, een mooi verhaal, je staat er niet bij stil, maar als je er even over nadenkt besef je pas, ja, dat is waar.

Het spel kaarten.

Het was in de Tweede Wereldoorlog. Een groep soldaten kwam terug van patrouille en arriveerde in een klein dorp. De volgende morgen, zondag, ging een aantal van hen onder leiding van een sergeant, naar de kerk. Nadat de geestelijke een gebed had gelezen, begon hij te preken. De jongens die een kerkboek hadden ,haalden het te voorschijn. Maar één van hen had alleen maar een spel kaarten bij zich dat hij voor zich uitspreidde. De sergeant zag wat hij deed en zei dat hij de kaarten weg moest doen. Na afloop van de dienst werd de soldaat gestraft en bij de officier militaire politie gebracht.
"Waarom heeft U hem hier gebracht, sergeant?", vroeg de officier.
"Hij zat te kaarten in de Kerk", was het antwoord.
"Wat heb je daarop te zeggen, knaap?" zei de luitenant.
"Heel veel," was het antwoord van de bewuste soldaat.
"Dat zullen we hopen, want als je geen deugdelijke reden hebt, dan zal ik je strenger straffen dan wie ook."
De soldaat zei: "Luitenant, ik ben zes dagen op patrouille geweest. Ik had geen Bijbel of kerkboek, maar ik hoop U te kunnen overtuigen van de oprechtheid van mijn bedoelingen."
Nadat hij dat had gezegd begon hij met zijn verhaal:

"Kijk, Luitenant, als ik naar de aas van het spel kijk, dan weet ik dat er maar 1 God is, en de twee vertelt me dat de bijbel in twee delen verdeeld is, het oude en het nieuwe testament. ALs ik de drie zie, dan denk ik aan de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. De vier herinnert me aan de vier evangelisten die het woordpredikten, Matheus, Marcus, Lucas en Johannes. De vijf doet me denken aan de vijf wijze maagden die hun lamp brandend hielden en gespaard bleven. Vijf van de tien waren dwaas en werden verstoten, de overige vijf bleven gespaard. Zes, dat zijn de zes dagen waarin God de hemel en de aarde heeft gemaakt. Zeven, herinnert me aan de zevende dag, de rustdag. De acht doet me denken aan de acht mensen die gered werden toen de aarde vernietigd werd. Het waren Noach, zijn vrouw, zijn zonen en hun vrouwen. Bij de negen denk ik aan de melaatsen die onze Redder reinigde van de zonden, en negen van de tien bedankten Hem zelfs niet. Bij de tien denk ik aan de tien geboden die Mozes op de stenen tafelen ontving.Zie ik de Koning, dan weet ik dat er slechts 1 grote Koning is.
De vrouw herinnert me aan moeder Maria, koningin van de hemel. De boer van het spel is de duivel. Als ik de tekens op de kaarten tel dan kom ik tot 365, de dagen van het jaar. Er zijn 52 kaarten, de weken van het jaar. Vier kleuren zijn er, vier weken op een maand. Er zijn twaalf kaarten met een afbeelding, dat wil dus zeggen, twaalf maanden in een jaar.Ook zijn er dertien troeven in een spel, dertien weken in een kwartaal.Ziet U, luitenant, mijn speelkaarten betekenen voor mij een bijbel, een almanak en een kerkboek tegelijk."

Beste mensen, dit was een waar verhaal. Ik weet het zeker, want die soldaat, dat was ik.

Geschreven door besoto om 19:32 Reageer op dit bericht

Dinsdag 8 april 2008

helemaal gratis en voor niets

Deze tekst heb ik niet zelf geschreven maar vond ik terug in liedjesteksten uit de oude doos, het is eigenlijk een mooi levensverhaal verteld door Gerard De Vries, en ik denk dat velen onder ons dit stukje tekst misschien zelf ook wel tegengekomen zijn in hun leven.

Vanmiddag was mijn vrouw in de keuken bezig met het eten
Toen ons zoontje plotseling binnen kwam
Met een papiertje in zijn hand
Hij liep naar haar toe en gaf het haar
Terwijl ze haar handen afdroogde aan haar schort
Las ze wat er op stond:

Schuur opruimen, vijf gulden,
De hele week mijn bed opgemaakt, een gulden,
Boodschappen doen, vijtig cent
Op mijn broertje gepast terwijl jij boodschappen deed, vijfentwintig cent,
De vuilnisbak buiten zetten, een gulden,
Voor het halen van een goed rapport; vijf gulden,
En ook de tuin nog geharkt, twee gulden,
Totaal tegoed: veertien gulden vijfenzeventig.
Nou dat was het.

En terwijl hij vol verwachting naar zijn moeder opkeek,
Zag ik hoe de herinneringen door haar heen flitsten.
Ze pakte een pen,
draaide het papiertje om en schreef:

Ik heb je bij me gedragen tot aan je geboorte, gratis,
Aan je bedje gezeten en voor je gebeden, gratis,
Alle dagen en weken voor je gezorgd en naar je omgekeken, gratis,
Tel het allemaal op, je moeder doet alles gratis en voor niets,
Iedere avond de zorgen voor de dag van morgen, gratis,
Je medicijnen gehaald en je schoolgeld betaald, gratis,
Ik heb je kleren versteld en vaak om de dokter gebeld, gratis,
Tel het allemaal op, je moeder doet alles gratis en voor niets.

Toen hij dat had gelezen, stonden zijn ogen vol grote tranen,
En heel zacht zei hij: mammie, ik hou van je , heus waar,
Hij nam de pen uit haar hand en schreef met grote letters:
ALLES IS BETAALD.

Als je het allemaal optelt: echte liefde is

Gratis en Voor Niets.

Geschreven door besoto om 13:40 Reageer op dit bericht

Maandag 7 april 2008

de terugreis naar Belgie

Terugreis naar Belgie

Geschreven door Ludo

---------------------------------------------

Om 6 u ben ik opgestaan, ik maakte me klaar en pakte voor de laatste maal mijn rugzak in.

Na het ontbijt vertrokken we met ons drieën naar de bushalte, er werd weinig gezegd.

Om 6u 55 stopte de bus die mij naar La Coruna zou brengen. Ik legde mijn rugzak in de koffer en nam afscheid van Guy en Fons.

Ik stapte in en de bus zette zich in beweging, ik zwaaide nog even naar mijn twee vrienden die ik moest achterlaten.

Er ging vanalles door mijn hoofd, in het halfdonker zag ik nog verschillende vuurhaarden gedurende de rit naar La Coruna, die twee uur duurde.

Ik was fier op mezelf omdat ik het had gehaald, maar ik was intens verdrietig omdat de laatste vier dagen naar Finesterre, een anticlimax waren, door de bosbranden.

Waarom verwoesten mensen zo een schone natuur???

Om 9u15 ben ik in La Coruna aangekomen, ik stapte het busstation binnen en daar moest ik wachten tot 13u eer ik kon vertrekken naar België.

Om 12 u ging ik al naar buiten om te vragen waar ik juist moest zijn.

Aan halte nummer 2 moest ik opstappen, maar om 12u30 was er nog niets te zien. Ik nog maar eens gevraagd, bleek dat ik aan de overkant moest zijn.

Ik was het wachten moe en ging eens over het muurtje kijken,wat daar zoal te zien was. Stond daar toch ook een bus met nummer 2 en dat was mijn bus naar België.

Ik haalde vlug mijn rugzak en maakte dat ik op de bus zat, ze zat goed vol.

Wat een geluk dat ik nog even over dat muurtje ging kijken of de bus was zonder mij vertrokken.

De bus bracht ons naar een grote verzamelplaats met eetgelegenheid in Palencia.

Daar moesten we overstappen op bus nr. 13. Zou dat een ongeluksnummer zijn?

Het instappen verliep echt chaotisch en met een uur vertraging konden we pas vertrekken.

De bus bracht ons via Burgos en Irun naar Frankrijk, richting Bordeaux en dan verder richting Parijs.

We hadden regelmatig een stoppauze, iedereen lag te slapen maar ik kan dat niet. Van Parijs reden we naar Lille, met ongeveer twee uur vertraging.

Daar werden we eindelijk verlost van een hele hoop lawaaimakers en werd het weer terug rustig in de bus. We reden verder naar Antwerpen, waar we omstreeks 16.00 u de volgende dag dus, zijn aangekomen.

Ik pakte vlug mijn rugzak uit de koffer en liep naar het station om de trein van 16.36 u te halen naar Hasselt.

Ik belde naar Diana om mij te komen ophalen rond 17u45.

Ik was terug in België, na drie maanden stappen, het voelde raar.
                     FIN DE CAMINO

              EINDE VAN MIJN WEG

                           Ludo.

Geschreven door besoto om 10:41 Reageer op dit bericht

Maandag 7 april 2008

het einde van de wereld!

Do. 10/08/2006 CORCUBION --- FISTERRA 19 KM

---------------------------------------------------------------------------

We krijgen een eenvoudig ontbijt om 7u30 en daarna ... start...

Na een paar honderd meter zien we op het pad papier en linnen aangestoken, maar gelukkig gedoofd. Ik verwittig wat verder een bewoner. Overal links en rechts van ons verbrandde bossen, nog smeulend,overal rook.

Voor ons een berg in brand, helikopters, blusvliegtuigen vliegen aan en af.

In een dorp mogen we van de bewoners niet de berg over, we volgen de grote baan, links en rechts ook de bossen weg. De camping is ontruimd. Auto's keren terug, brandweerwagens, de blusvliegtuigen zijn vlakbij.

We komen uiteindelijk aan de baai van Fisterra, er is nu geen gevaar meer, het strand is breed en kilometers lang. De aanblik is aangrijpend, het einddoel voor ons... voor Ludo,... maandenlang te voet onderweg is het allemaal te veel...

Hij schreit, stilletjes op een bank. Het einde van zijn tocht, de verwoesting van de natuur, het is hem te machtig.

Op blote voeten lopen we over het strand op zoek naar enkele "Jacobsschelpen".

Ludo vindt enkele halfweg.

We gaan naar pension Lopez in het centrum. De prachtige kamer nr. 43 is echter bezet. We nemen een kamer met 3 bedden en met zicht op de baai, maar helaas, geen terras.

We betalen 30 euro, zo zijn we toch nog tevreden.

Met rugzak vertrekken we naar de Cabo- de vuurtoren-.. de laatste 3.5 km. We zingen "aan het noordzeestrand" en "hutje op de hei"... hoor ik daar niet een tikkeltje heimwee?

Vlak voor de vuurtoren de "mojon" of mijlpaal met aanduiding: "KILOMETER NUL"

FISTERRA FIN DO CAMINO

FIN DE LA TERRA !!!

Bij de terugkeer schudden Ludo en Guy elkaar de hand, zonder woorden, maar wel veelbetekenend, alles erin!!

Onze zoektocht naar eten verloopt niet zo vlot, het is al wat laat en men wil geen menu meer serveren.

Uiteindelijk, waarschijnlijk weer met de hulp van Jacobus, vinden we een restaurantje aan de haven.

Met een vissoep en een visschotel met 5 soorten vis zwemmend in enkele flessen wijn , sluiten we passend af.

We gaan langs de Albergue en krijgen ons "FISTERRA-Dokument".

We slenteren nog wat rond, kopen een souveniertje en sluiten af met een tapa en een kommetje Ribeiro wijn...

Ik val achterover op mijnen tram en val binnen de 15 sekonden in slaap.

Blijkbaar heb ik daarna verschillende eucalyptusbomen afgezaagd en alzo mijne goeie vriend Ludo wakker gehouden... Ocharme...

We staan op om 6 u. Om 6u55 stopt de bus voor Ludo naar La Coruna...Naar Huis... Hasta la Vista!!

Guy en ik bestellen een koffie in de bar rechtover, het is nog donker... we staren wat voor ons uit. Een uur later is onze bus naar Santiago, het pad naar het strand is verkoold... gisteren was het nog groen....

Veel Liefs

Uw reporter

Fons Nuyts.

Geschreven door besoto om 10:34 Reageer op dit bericht

Maandag 7 april 2008

de derde dag

Wo. 09/08/2006 APICOTA----CORCUBION 29 KM

-------------------------------------------------------------------------

Omstreeks 7 u worden de duiven gelost. Ik stap al wat vlotter mee met Ludo-TGV!!!

We passeren OLVEROA na 5 km, na 10 km , Hospital, de laatste koffiestop voor de zee 15 km verder.

Het landschap zeer mooi, bergop, de hoogvlakte, prachtig weer, niet te warm, nevelig, helaas niet door echte nevel.

We zien in de verte verschillende brandhaarden en rook.

We eten een boke met choco aan de "Ermita de Nosa Senora das Neves".Er is een eindeloze stilte, alleen de wind.

Plotseling begint de afdaling, heel in de verte in de rook zien we "FINISTERRE", links van ons een berg in brand, vlammen huizenhoog.

De afdaling naar zee is zeer steil en komen aan in CEE;

We drinken een verfrissing en "go again".

Omstreeks 14 u komen we aan de nieuwe refugio van Corcubion.

We kunnen pas binnen om 16 u, dus, "Quivrain, wachten"!!!

De Hospitalero is wat vroeger en we kunnen binnen om 15u30.

De Hospitalero, een man van weinig woorden, kijkt even op wanneer Ludo hem zijn Credencial of geloofsbrief overhandigt...in zijn blik zie je veel respect, bewondering... hij schrijft Ludo in en staat recht en begeleidt hem naar de slaapzaal. Ludo mag kiezen...wij niet...voor ons blijft hij zitten!!

De Hospitalero verdwijnt later, de rook is dikker, hij zit buiten urenlang, met een GSM in de hand, komt luisteren naar het radionieuws. We horen sirenes, ontploffingen, lawaai...

Er ligt een gitaar in de eetzaal en 's avonds net voor het avondmaal, we krijgen hier eten, begint iemand te zingen en te spelen en nog goed ook... ik speel mee met mijn mondharmonika.. een uniek "pelgrimmoment".

Sommigen zingen mee of zitten gewoon te luisteren.

De "Toeristen-pelgrims" rommelen tot 23u30 met het licht aan...

wat kribbig doe ik het licht uit...

"buenos noches"

Geschreven door besoto om 10:29 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Besoto