Ik droom van een wereld....

mooi gedicht dat aantoont hoe een simpel woord soms kan leiden tot een goede daad:









Een woord is o, zo gauw gezegd,
maar denk: waar komt dat woord terecht?
't is als een klein onooglijk zaad
dat stil verborgen wegen gaat.

Een woord van goedheid of venijn,
't maakt mensen groot of ... kraakt ze klein,
't kan zijn een woord dat stil vergeeft,
waardoor een mens opnieuw weer leeft.

Soms is het woord een goede raad,
ofwel een striem die mensen slaat,
per telefoon een lieve groet,
die de eenzaamheid verdwijnen doet.

Een woord kan zijn als een gebed,
dat nieuwe wegen openzet,
een brug voor 't hart dat lijdt,
zo'n woord dat overstijgt de tijd.

Hoe kostbaar is de taal, het woord
de ene spreekt, ... de ander hoort ...
Laat ons luisteren en verstaan,
en maak ons woord tot kostbaar graan.

M. Pijpers

           Er waren eens twee ijsblokken.
Tussen hen was een koele verhouding, wat begrijpelijk was.
De ene dacht: „ Waarom komt die andere niet dichter bij mij? "
Maar de ijsblok kon niet gaan of komen.
Toen dacht de ene: „ Als de andere ontdooit, dan ontdooi ik ook ".
Maar vermits de ijsblok niet uit zichzelf ontdooide,
ontdooide geen van beiden.

Zo gebeurde het dat niemand naar hen toekwam
en ieder nog meer verijsde in zichzelf.
Na maanden -of was het jaren –
ontdekte de ene ijsblok op een middag, toen de zon straalde,
dat hij kon smelten –
en hij zag dat hij vervloeide tot water, en dat hij toch zichzelf nog was.
Ook die andere deed die wonderlijke ontdekking.

Langs alledaagse greppels vloeiden ze naar elkaar toe.
Ze ontmoetten elkaar.
Ze proefden elkaars koude nog wel,
maar ook elkaars kleinheid en goede wil,
en elkaars nood en die van anderen.
Ze vonden dat ze elkaar nodig hadden,
en één moesten blijven.

Toen kwam er een kind, en dan nog één,
en andere kinderen,
en die lieten kleine scheepjes varen op dat grote, sterke water.
Ze hoorden dat de kinderen blij waren.
En die vreugde scheen als een zon in het water.

Mensen... stukjes ijs voor elkander, met snijdende hoeken en randen. Toch is het voldoende dat de zon op hen schijnt om de scherpheid te doen verdwijnen.

           Een meisje vond een spiegeltje
in het zand van de woestijn.
Ze keek erin en zag een meisje.
Ze stak haar tong uit, dat meisje ook.
Ze lachte, het meisje lachte terug.
Toen begreep ze dat zij het zelf was.
Wonderlijk.
Ze werd er stil van.
Lang keek ze naar haar eigen gezicht.
Twee ogen, zei ze.
Twee oren.
En toch maar één tong?
Moeder, moeder, riep ze,
Waarom twee ogen en twee oren?
Om scherp te kunnen zien en horen, zei moeder.
Maar waarom maar één mond?
Dat wist moeder niet en vader evenmin.
Ga naar de wijze in het dorp, zeiden ze.
En die vertelde:
De mens heeft twee oren en toch maar één mond
om twee keer zoveel te luisteren dan te spreken....

          Heb je ooit een touw van dichtbij bekeken?
Van jute, kokos, raffia, of wat dan ook.
Uiteengerafeld stelt het niets voor.
Wat frêle draadjes ineengestrengeld.

En toch, vele kleintjes maken één groot.
Vele dunne strengen maken een sterk touw.
De kracht van het touw zit hem juist in het ineenstrengelen.
Gevlochten touw valt niet vlug te verbreken.

Bij het aanmeren gooien scheepslui hun touw aan de kade.
Een anker alleen kan het niet redden.
Het robuuste touw belet de boot bij stormwind
een zwalpend schip te worden.
Bergbeklimmers rekenen op de vastheid van het touw en op de juiste knopen.
Hun leven hangt er letterlijk mee aan een draad.

Wellicht daarom dat "inzet", "samenhorigheid" en "het voor mekaar opnemen" spreekwoordelijk "in het getouw zijn" wordt genoemd...

Op een avond zaten de eekhoorn en de mier naast mekaar op de bovenste tak van de beuk. Het was warm en stil, ze keken naar de toppen van de bomen en naar de sterren. 'Ik ga deze avond bewaren ' zei de mier. 'Vind je dat goed?' De eekhoorn keek hem verbaasd aan. De mier haalde een klein wit doosje te voorschijn. ' Hier zit ook al de verjaardag van de lijster in ', zei hij. ' De verjaardag van de lijster.' vroeg de eekhoorn. 'Ja', zei de mier en hij pakte de verjaardag die zij zich konden herinneren. De mier stopte hem weer in het doosje. 'Daar stop ik deze avond ook bij', zei hij. Er zit al hel veel in.' Hij deed het doosje dicht, groette de eekhoorn en ging naar huis...

geniet van elke nieuwe dag die je beleven mag:

           Iedere dag heeft zijn eigen kleur.
Iedere dag groeit naar een geheel,
dat onvervangbaar in ons verweven ligt.
Geen dag zonder vreugde of zonder verdriet,
geen schaduw zonder licht.

Zo schuiven de kruimels van de dag
in de schaal van de avond:
blaadjes uit een zonnebloem,
een doorn in je pink,
een traan overgebleven van een harde slag,
een half woord dat echt goed deed,
een harde korst die nog niet verteerd is.

Iedere dag  heeft zijn kruimels.
Je kan ze bijeenpotten, optasten.
Je kan ze 's avonds uitstrooien
voor de laatste vogels,
en morgen weer blij opnieuw beginnen,
hopend dat je meer kan geven...

bron: gedichten en verhalen uit Thomas vieringen

mooi spreukje:








Geef mij een lach, geef mij wat zonneschijn,
geef mij een beetje levensvreugd.
Geef mij een lach, geef mij wat zonneschijn.
Het doet een mens zo heerlijk deugd...

           Kijk naar de stroom die zich een weg baant
Door het land, door akkers, dorpen heen
Zijn bron is ergens ver ontsprongen.
Het gaat zijn weg en niemand weet waarheen.
Zo vloeit er ook een stroom vol leven, in elke mens ,in jou en mij
Een droom die speelt, je doet bewegen, je weerbaar maakt, oneindig echt en vrij.

't Is een kracht die je doet leven, 't is de kracht die je diep voelt
't Is de wil, die je doet groeien, zodat je sterk staat en nooit ondergaat
ook in jou leeft zo een kracht, 

Zoals de stroom steeds weer zijn weg herneemt, voel je elke dag een beetje meer,
Wie je wel bent, wat 't leven met je voorheeft
Je leert vertrouwen, hopend altijd weer.
Zo deinen wij, zacht ingenomen in de kring van iemands adem mee.
Je deelt zo stil, elkanders pijn en dromen met zo een liefde ,eindeloos als de zee.

't Is de kracht die je zo lief maakt.
Heel teder broos en echt.
zodat je sterk staat en niet ondergaat.
Ook in jou leeft zo een kracht.


bron:'thomas'teksten

           Wie alleen loopt
raakt de weg kwijt.
Alleen uit de gemeenschap komt de wijsheid.
Eén hand alleen kan geen touw
om een bundel knopen.

Wie alleen loopt
raakt de weg kwijt.
Wie alleen valt
heeft niemand die haar hoort.

Wie alleen loopt
gaat zwaar gebukt onder haar last,
niemand deelt haar vreugde of verdriet.

Wie alleen loopt
raakt de weg kwijt.
Twee voeten heeft ze slechts
en maar twee armen.
Ze heeft slechts twee ogen.
Maar in de gemeenschap heeft
ieder duizend handen,
heeft ieder duizend voeten,
loopt niemand ooit alleen....

bron: 'thomas'teksten

en we kunnen er zelf heel veel aan doen om soms maar een stukje van die droom te laten uitkomen:

  Alle mensen dromen van een dag
dat zij vrede vinden in hun hart.
Zoals een kind zijn vreugde vindt
in al het moois en goeds dat hem omringt.
Zo wil ik blij, gelukkig zijn,
zo zou ik heel mijn leven willen zijn.

    Alle mensen hopen op een dag,
       dat er iemand is die op je wacht.
    In ieder mens, een stille wens
       al roepend vragen om een medemens,
    die jou ziet staan en jou verstaat,
die luisterend jouw pijn en vreugde draagt.

bron: 'thomas'jeugdteksten

een zeer mooie beschrijving over de vriendschap:

           Als iemand nu eens een kruik had
om het ongedane kwaad in te verbergen.
Als iemand nu eens een kruik had
om de schulden van mensen onvoorwaardelijk te schrappen.
Als iemand nu eens een kruik had
om vertrouwen te geven aan wie niet te vertrouwen is,
om te luisteren naar wie het niet kan zeggen,
om te kijken naar wie altijd over het hoofd wordt gezien...
Is het naïef van ons ?
Misschien...
Maar zeg eens: als we verschillende eigenschappen in één kruik mengen,
dan bekomen we : de ideale vriend.
Als iemand zo'n vriend zoekt,
dan is deze kruik voor jou....

even iemand de hand reiken, een helpende hand bieden, het is toch maar een kleine moeite:

             Het moet niet groot zijn,
Het mag teder
Met een klein gebaar.
Men hoeft het niet te weten.
Als het maar doordringt,
Voelbaar
Voor wie het is bedoeld.
Een glimlach, een hand, een dorstige gelaafd.
Hij die honger heeft, krijgt eten.
Het hoeft niet groot te zijn,
Het mag teder
Met een klein gebaar.
Ooit zal men het weten....

stel je hart open voor je medemens,het zal je altijd lonen:

          Is de maat van je hart
klein en bekrompen,
dan is je leefwereld
zo kleinzielig en gesloten.

Is de maat van je hart
open en hoopvol,
dan deel je je leven uit
aan wie ontvangen wil.

Is de maat van je hart
in millimeters gesneden,
dan is het afgegrendeld
in gemis aan vertrouwen.
Je krimpt ineen iedere keer,
als hij of zij je opeist
tot spreken en geven.

Is de maat van je hart
ongeschreven, blanco,
dan zoek je steeds voort
ook na ieder fiasco.
Het blijft gevrijwaard
van verstarde maatstaf.
Het heeft alleen de mateloze maat
van zoeken en geven,
van missen en beginnen,
van liefde en leven.

bron: bezinningstekst uit een jeugdviering 

Op een warme zomerdag danste en zweefde een eendagsvlieg rond de kruin van een oude boom. Ze voelde zich gelukkig. Toen ze even zat uit te rusten op de grote, frisse bladeren, zei de boom: "Arm klein ding! Je hele leven duurt maar één enkele dag! Wat kort! Wat triest!"
"Triest!" antwoordde de eendagsvlieg. "Wat bedoel je daarmee?
Alles is zo heerlijk licht, zo warm en mooi, en ik ben zo gelukkig! "
"Maar slechts één dag en dan is alles voorbij!"
"Voorbij!" zei de eendagsvlieg. "Wat is voorbij? Ben jij ook voorbij? "
"Nee, ik leef wel duizenden van jouw dagen en mijn dagen vormen telkens seizoenen. Dat is zo lang dat jij het jou zelfs niet kunt voorstellen!"
"Nee, want ik begrijp je niet! Jij hebt duizenden van mijn dagen, maar ik heb duizenden ogenblikken waarop ik blij en gelukkig kan zijn! Houdt dan al het mooie van deze wereld op als je sterft?"
"Nee, "zei de boom, "dat duurt zeker veel langer, oneindig veel langer dan ik kan denken. "
"Dan hebben we toch evenveel! We rekenen alleen anders."

Er was eens een man die zeven vogels had. Ze pronkten in gouden kooien. De een zong nog mooier dan de ander.
Elke ochtend zongen ze voor de man en de vogelman zong zijn mensenlied. Maar op een kwade dag kwam een harde windvlaag door het geopende raam. Een van de kooien viel om en brak. De vogel vloog verschrikt door het open raam naar buiten. De man was diep bedroefd want hij hield van de vogels alsof het zijn kinderen waren. De achtergebleven dieren treurden om het verlies van hun beste vriend.
Ze zongen niet meer, het werd stil in de kamer. De ramen bleven dicht en de dagen gingen voorbij.
Tot op een dag de zon naar binnen scheen. Eindelijk durfde de man het raam weer open te doen. Daar hoorden zij een lied, een vogel aan het raam, het was hun eigen vriend! Hij zong uit volle borst, mooier dan ooit tevoren, mooier dan wie dan ook.
'Wees niet bedroefd', zong hij, 'ik ben gelukkig, ik kan hoger vliegen dan de hoogste boom en verder dan het verste bos. Ik drijf op de wind tot boven de wolken, tot dicht bij de zon, niet meer gebonden, niet meer gekooid!
Alles heeft zijn plaats en alles heeft zijn tijd, alles is aan het wórden, het wordt zo mooi, zo mooi, maar vraag me nog niet hoe.
Zo mooi kan ik niet zingen.'

vrienden die je kan kopen en vrienden voor het leven :









vrienden zijn er in twee soorten
het eerste soort kun je kopen
met een paar goede woorden
blijven ze vanzelf achter je aan lopen
het tweede soort is onbetaalbaar
en die zijn altijd daar
zit je in een diep dal
dan staan ze voor je klaar
ze zullen je steunen
en je tranen drogen
voor hun hoef je je niet uit te sloven
voordat ze je mogen
voel je je even niet goed
dan kunnen ze je aan het lachen maken
ze weten door speciale dingen te zeggen
elke keer weer je hart te raken
*echte vrienden*
zo noemen ze die mensen
met een paar daarvan
heb je niet veel meer te wensen

schrijver anoniem

geniet van elke dag die je beleven mag, kijk steeds vooruit en niet achterom:








Laat het op je afkomen alles wat je beleeft,
wees niet bang als je teveel geeft.
Heb geduld met zoeken naar betere tijden.
Laat niemand de macht hebben jou leven te leiden.
Zoeken naar jezelf zal nachten lang duren,
laat alles op je afkomen ,blijf niet in het zwarte turen.
heb geduld ,je zal jezelf wel vinden,
ondanks alles, zal je op een gegeven moment het geluk verslinden.

N.I.

heb ik een plaatsje apart, ik probeer te genieten van het leven en ook aan anderen wat vreugde te geven:









Er woont een clowntje in m'n hart.
Heel klein, heel apart.
Hij kan lachen, zingen,
dansen en springen.
Heb je verdriet of moet je wenen?
Dan mag je hem gerust eens lenen.

Ik ben geboren in je ogen
Ik leefde op je wangen
En ik stierf op je lippen.....

E.K.