een jongeman had een droom ...

Moed is een kostbare gave.
Je kunt veel verliezen zonder echt ongelukkig te zijn.
Als je de moed verliest, verlies je alles.

Moed heeft alles te maken met je kijk op dat kleine stukje leven, dat je
eigen leven is, heel even tussen de wieg en het graf, zo kwetsbaar en zo
kort.
Als je ogen zuiver zijn en je hart vrij van die vele "zuchten" zoals
hebzucht, zelfzucht, geldzucht, genotzucht, ga je je eigen leven veel
klaarder zien.
Je gaat positief kijken en dan zie je weer licht.
Dan zie je toekomst.

Wie de moed verliest, is als een vogel die zijn vleugels verliest.
Er zijn geen open luchten meer.
Er is geen zon meer en geen toekomst.
Met de moed in je schoenen kom je niet vooruit.
De moed in je schoenen is de dood in je hart.

Moedeloosheid weegt op je hart,
ligt op je maag en zit in je benen.
Moedeloosheid is een loodzwaar blok dat je moet meeslepen.
Moedeloosheid is de totale verlamming van je geestelijke en lichamelijke
krachten.
Zonder moed kun je niet leven, niet lachen, niet bidden.

Moed is een wonderlijke kracht.
Moed houden en anderen moed geven is het allerbeste wat een mens kan doen,
in alle omstandigheden, in elke situatie.
Met moed geraak je overal door en doe je de zon schijnen, door alle wolken heen.
Bron: Noella

Voel jij je ook zo aangetrokken door een bouwwerf?
Zie jij ook zo graag het huis groeien? Wat ruwe stenen, een hoop zand, water en vooral veel kundigheid en inspanningen, zorgen er steeds
voor dat het ene steentje netjes naast en op het andere komt.
Maja is er in ieder geval gek van.Ze kan uren staan turen naar een bouwterrein.
Meestal staan er hekkens omheen. Allerlei mensen zijn er druk in de weer, er wordt gemeten, gemetseld, getimmerd.  Ze staat er elke dag wat naar te kijken, op weg van en naar school. En nieuwsgierig als ze is  vraagt ze aan een  van de bouwvakkers:
Wat zijn jullie hier eigenlijk aan het bouwen?
"Ik heb er geen idee van, ik ben een
metselaar, ik moet alleen maar de muren
afmaken, dat is mijn taak."
Maja was natuurlijk niet tevreden met dit
antwoord. Ze wou meer weten.
 Wat ben jij hier aan het bouwen?,vraagt ze aan de loodgieter en deze antwoordt;"Ik ben alleen maar gevraagd om
loodgietwerk uit te voeren, je moet niet
zulke moeilijke vragen stellen........ Als je
het echt wil weten vraag het aan degene
die mij aan het werk heeft gezet.
Nieuwsgierig loopt Maja  naar de chef van de bouwwerf.
Wat zijn jullie hier aan het bouwen?
"Dat is een moeilijke vraag. antwoordt de chef.Je kunt er
verschillende meningen over hebben. Ik
houd me daar niet zo mee bezig.Het gaat
er bij mij alleen om dat mensen de
handen uit de mouwen steken. Als ieder
maar zijn ding doet.
Maja vroeg zich af :"Maar als ieder alleen "ZIJN" ding doet, zal
alles dan wel goed in elkaar passen ?"
Maja had veel gezien op de werf. Ze had
ook met veel mensen gepraat.
Toen zocht ze de werfleider weer op:
"Meneer, dank je dat ik hier een kijkje mocht nemen.
Weet je, als ieder zijn steentje bijdraagt dan komt het voor mekaar maar toch moet er samengewerkt worden. Ik heb dat hier gezien. De metselaar kan niet zonder de loodgieter en deze kan niet zonder de elektricien. Ieder heeft zijn taak en doet zijn deel om de bouwwerf groot te maken."
" Er zijn grote stenen maar zelfs het kleinste kiezeltje heeft zijn nut en veel waarde in het geheel..."
uit: Jeugd cathechese

nog een mooi gedicht voor alle vaders:








Een vader
wordt te weinig
in het zonnetje
gezet
Een vader
is een kameraad
maar is door
zijn werk
zo vaak
druk bezet...

Vaders moeten
vaak de ´Boeman´
spelen...
Vaders worden
verafgood of
verguisd
Vaders moeten
straf uitdelen
en dat vind ik
erg onjuist

Vaders zijn
onmisbaar
voor hun kind´ren
Groot en stoer
en weten veel
en ook al
lijken ze
in opvoeding
vaak heel passioneel...
Toch verdienen
ze een grote pluim,
want dat schiet
er vaak bij in
en het raakt
te vaak
in het verzuim...

J.Hogendam

een mooi gedicht ter ere van alle vaders:








Een kind krijgen
met de vrouw waar je van houdt
Dat is waar vader worden mee begint
Je kind te eten geven
en laten weten dat je van hem houdt
Dat is waar vader worden mee begint
Je kind geborgenheid geven
en zorgen dat ie je vertrouwt
Dat is waar vader worden mee begint
Je kind een toekomst bieden
en een zorgeloos bestaan
Dat is waar vader worden mee begint
Je kind helpen met een opleiding
en later ook een baan
Dat is waar vader worden mee begint

Van je kind oprecht te horen:
"Papa jij bent mijn nummer één!"
Dan is Papa opnieuw geboren

Dat, dat is waar vader zijn mee begint...

Gizmo

            Heel veel mensen geven geld uit om 'mooi'
en 'aantrekkelijk' te zijn.
Probeer eens een nieuwe methode, een methode die niets kost en zeer efficiënt is: de glimlach!
Deze methode begint in het hart van de mens.
Het gaat hier immers niet om de kunstmatige glimlach,
die wordt opgelegd om klanten te winnen.
Het gaat om de glimlach, die groeit uit de diepe vrede
en de innige vreugde van een goed hart.
Deze glimlach maakt een ieder van ons 'mooi'!
Begin elke dag met een vrolijk gezicht.
Doe moeite want er is een wisselwerking
tussen je gezicht en je hart.
Als er zon is in je hart, krijg je een zonnig gezicht
en alles verandert.
Je wordt niet meer zo moe van je werk.
Je geniet meer van de goede en schone kanten van het leven.
Met een open en lachend gezicht
zet je elke dag je huisgenoten in de zon.
Je bent sterker in tegenslagen.
Je mildert het lijden.
Zieken worden opgemonterd, anderen krijgen nieuwe moed.
Veel mensen danken hun morele redding aan een vriendelijk gezicht en een vriendelijk woord.

bron:"het boek der wijzen"

Er zijn in de wereld vele soorten mensen:
grote en kleine, mannen en vrouwen, zwarte en blanke,
rijke en arme, machtige en machteloze.
Al deze mensen wonen onder eenzelfde zon
en in een zelfde dorp dat aarde heet.
Toch worden deze mensen niet allemaal gelijk behandeld.
In de grote wereld wordt de waarde van een mens
meestal bepaald door de waarde van zijn bankrekening,
door zijn titel, zijn stand of rang.
Een arme, die economisch niet meetelt,
een zieke, die op een eiland geraakt,
een werkloze, die geen werk vindt,
een machteloze die zich nergens kan doen gelden.
Voor deze mensen heeft de grote wereld geen aandacht.
Toch zijn arme, zieke, kleine en machteloze mensen soms echte parels.
Ze hebben ons veel te bieden en ook veel te leren.
Wij kunnen elkaar niet missen, we hebben elkaar nodig.
Maar te veel mensen kruipen weg als men hen nodig heeft
en komen slechts tevoorschijn als er geld zichtbaar wordt.
Een goed mens is zoals de zon, sympathiek voor iedereen en hij maakt geen onderscheid zoals de zon geen onderscheid maakt.
uit:" het boek der wijzen"

gewoon mooi:









Als ik een vogel was,
dan vloog ik sierlijk van plas tot plas,
dan hield ik de mensen bij elkaar,
dan vloog ik naar om het even waar,
dan zong ik mijn hoogste lied,
dan had ik ook nooit verdriet,
dan gaf ik vrede aan alle mensen,
dan deed ik de mooiste wensen,
maar helaas ik kan niet vliegen
en ik kan niet blijven liegen,
dus zeg ik maar: dit was maar een wens,
want ik ben zoals iedereen een heel gewoon mens

K.Lintermans

Je krijgt het niet zomaar, je moet het zelf maken.
Je moet het bevechten, bewaren, bewaken.
Het is o zo kostbaar, dus koester het goed.
Je weet het, je zegt het, je voelt het: het moet!
Zorg dat het niet steeds door je vingers heen glijdt,
Maar neem voor jezelf af en toe even t i j d !

auteur:P.Nanan

HET DAPPERE VOGELTJE

Er was eens.......
Een heel mooi en dapper tropisch vogeltje,
haar gekleurde veertjes parmantig en fijn.
zij kon de hele grote wereld aan,
want zij moest en zou de sterkste zijn...

Niets bedreigde haar onbezorgd bestaan.
Kwinkelerend zong ze, jolig en blij.
overdag voor de zon, 's nachts voor de maan
en 's middags voor haar mooie bruine ei.

Tot er op een mooie dag iets naars gebeurde,
Een grote vogel, met een prachtig verenbont
Jaloers haar zorgeloze leven verscheurde
haar mooie pluimen vlogen in het rond

“Die staan je niet”, zei hij, terwijl hij plukte
en gooide alles in de vieze modder neer,
“dacht je werkelijk dat mij zoiets verrukte,
kom nou toch”, hup, daar ging de laatste veer.

“Zo, dat is dat, dag kale kip”, lachend  vloog hij heen
haar verlatend met een leeg en warrig verstand
en zonder veertjes, helemaal `vel over been'
snikkend en tranend kroop ze door het vuile zand

Ze was wanhopig...., en wilde niet meer verder leven
niet sterk meer, maar zielig, klein en zwak
“Ze groeien wel weer aan, dat duurt maar even”,
zei een oude raaf vanaf een dikke tak

“Kop op meisje, het kost een beetje tijd,
maar als je een paar weekjes wacht
en niet toegeeft aan je depressiviteit,
dan heb je een nog veel mooiere verenpracht."

Door haar tranen heen, de ogen vol van hoop
“Is het eerlijk waar wat U daar zegt,
dat ik dan niet meer in mijn blootje loop?
dan is het waard dat ik er voor vecht.”

En inderdaad een paar weekjes later
Zag de oude raaf tot zijn tevredenheid
het kleine vogeltje, met veel geschater
weer vliegen met veel bevlogenheid...

auteur: P. Plenter

            Op zekere dag ontving ik een brief van mijn vriend die mij uitnodigde voor een vergadering
Hij was de week ervoor geweest, schreef hij, en raadde mij aan dit ook eens mee te maken. Op de afgesproken dag vertrok ik.
Maar groot was mijn verwondering:
de plaats van afspraak was een open veld.
Geen huis, geen zaal, geen stoel of bank te zien. Bovendien was ik daar heel alleen.
Geen enkele andere luisteraar of zelfs spreker kwam opdagen. Eigenaardig!
Had ik mij dan vergist in dag, plaats of uur?
Het was nu al voor de derde maal dat ik de uitnodiging woord voor woord herlas. Straat, plaats, dag en uur: alles klopte.
Was dit weer één van die eigenaardige bevliegingen van mijn vriend?
Ik begreep er niets van.
Gelukkig was het een prachtige, warme zomerdag en maakte ik van de nood een deugd.
Op mijn rug in het warme gras keek ik naar de schaarse avondwolkjes, die zich schijnbaar haastten om nog voor het donker thuis te zijn. Enkel het geruis van duizenden verse eikenbladeren vulde de eeuwenoude stilte die op deze plaats woonde. Het was een stilte die ik nog nooit ervaren had. Je kon haar zien en voelen.
Als je luisterde, kon je haar zelfs horen. Hoelang ik daar lag, wist ik niet.
In ieder geval was het al donker geworden en zag ik mezelf niet meer.
Het was een onbeschrijfelijk gevoel. Ik voelde geen grens meer tussen mezelf en de stilte, tussen mezelf en de nacht. Het was alsof ik zelf dat gras, die warmte, de wind, het leven en de nacht was.
Plotseling zag ik alles zoveel bewuster, ruimer en dieper. En in een fractie van een seconde begreep ik ook deze uitnodiging van mijn vriend.
De titel van de vergadering was immers:
" Als de stilte spreekt, weet dan dat je niet alleen bent. "

bron: liturgische teksten 'thomas'

ieder mens leeft met zijn eigen dromen, en hoopt dat ze  ooit uit zullen komen:

           Ik droom van een wereld...
waar het goed is om in te wonen.
Waar geen tegenstelling meer is
tussen noord en zuid, tussen west en oost.
Waar verschil tussen arm en rijk
is verdwenen.
Waar zwart en blank, rood en geel
elkaar de hand zullen geven.

Ik droom van een wereld...
waar het goed is om te wonen.
Waar geen tegenstelling meer is
tussen natuur en mens.
Waar geen milieuschandalen meer zijn.
Waar mens en dier elkaar
niet naar het leven staan.
Waar de aarde en de mens elkaar de hand zullen geven.

Ik droom van een wereld...
waar het goed is om te wonen.
Waar geen oorlog en haat meer zijn.
Waar mensen elkaar
niet naar het leven staan.
Waar mensen als broeders en zussen
door het leven gaan.
Waar mensen elkaar de hand zullen geven.

Wat een droom...

bron: voorgelezen tijdens de Vormselviering in onze parochie

mooi gedicht dat aantoont hoe een simpel woord soms kan leiden tot een goede daad:









Een woord is o, zo gauw gezegd,
maar denk: waar komt dat woord terecht?
't is als een klein onooglijk zaad
dat stil verborgen wegen gaat.

Een woord van goedheid of venijn,
't maakt mensen groot of ... kraakt ze klein,
't kan zijn een woord dat stil vergeeft,
waardoor een mens opnieuw weer leeft.

Soms is het woord een goede raad,
ofwel een striem die mensen slaat,
per telefoon een lieve groet,
die de eenzaamheid verdwijnen doet.

Een woord kan zijn als een gebed,
dat nieuwe wegen openzet,
een brug voor 't hart dat lijdt,
zo'n woord dat overstijgt de tijd.

Hoe kostbaar is de taal, het woord
de ene spreekt, ... de ander hoort ...
Laat ons luisteren en verstaan,
en maak ons woord tot kostbaar graan.

M. Pijpers

           Er waren eens twee ijsblokken.
Tussen hen was een koele verhouding, wat begrijpelijk was.
De ene dacht: „ Waarom komt die andere niet dichter bij mij? "
Maar de ijsblok kon niet gaan of komen.
Toen dacht de ene: „ Als de andere ontdooit, dan ontdooi ik ook ".
Maar vermits de ijsblok niet uit zichzelf ontdooide,
ontdooide geen van beiden.

Zo gebeurde het dat niemand naar hen toekwam
en ieder nog meer verijsde in zichzelf.
Na maanden -of was het jaren –
ontdekte de ene ijsblok op een middag, toen de zon straalde,
dat hij kon smelten –
en hij zag dat hij vervloeide tot water, en dat hij toch zichzelf nog was.
Ook die andere deed die wonderlijke ontdekking.

Langs alledaagse greppels vloeiden ze naar elkaar toe.
Ze ontmoetten elkaar.
Ze proefden elkaars koude nog wel,
maar ook elkaars kleinheid en goede wil,
en elkaars nood en die van anderen.
Ze vonden dat ze elkaar nodig hadden,
en één moesten blijven.

Toen kwam er een kind, en dan nog één,
en andere kinderen,
en die lieten kleine scheepjes varen op dat grote, sterke water.
Ze hoorden dat de kinderen blij waren.
En die vreugde scheen als een zon in het water.

Mensen... stukjes ijs voor elkander, met snijdende hoeken en randen. Toch is het voldoende dat de zon op hen schijnt om de scherpheid te doen verdwijnen.

           Een meisje vond een spiegeltje
in het zand van de woestijn.
Ze keek erin en zag een meisje.
Ze stak haar tong uit, dat meisje ook.
Ze lachte, het meisje lachte terug.
Toen begreep ze dat zij het zelf was.
Wonderlijk.
Ze werd er stil van.
Lang keek ze naar haar eigen gezicht.
Twee ogen, zei ze.
Twee oren.
En toch maar één tong?
Moeder, moeder, riep ze,
Waarom twee ogen en twee oren?
Om scherp te kunnen zien en horen, zei moeder.
Maar waarom maar één mond?
Dat wist moeder niet en vader evenmin.
Ga naar de wijze in het dorp, zeiden ze.
En die vertelde:
De mens heeft twee oren en toch maar één mond
om twee keer zoveel te luisteren dan te spreken....

          Heb je ooit een touw van dichtbij bekeken?
Van jute, kokos, raffia, of wat dan ook.
Uiteengerafeld stelt het niets voor.
Wat frêle draadjes ineengestrengeld.

En toch, vele kleintjes maken één groot.
Vele dunne strengen maken een sterk touw.
De kracht van het touw zit hem juist in het ineenstrengelen.
Gevlochten touw valt niet vlug te verbreken.

Bij het aanmeren gooien scheepslui hun touw aan de kade.
Een anker alleen kan het niet redden.
Het robuuste touw belet de boot bij stormwind
een zwalpend schip te worden.
Bergbeklimmers rekenen op de vastheid van het touw en op de juiste knopen.
Hun leven hangt er letterlijk mee aan een draad.

Wellicht daarom dat "inzet", "samenhorigheid" en "het voor mekaar opnemen" spreekwoordelijk "in het getouw zijn" wordt genoemd...

Op een avond zaten de eekhoorn en de mier naast mekaar op de bovenste tak van de beuk. Het was warm en stil, ze keken naar de toppen van de bomen en naar de sterren. 'Ik ga deze avond bewaren ' zei de mier. 'Vind je dat goed?' De eekhoorn keek hem verbaasd aan. De mier haalde een klein wit doosje te voorschijn. ' Hier zit ook al de verjaardag van de lijster in ', zei hij. ' De verjaardag van de lijster.' vroeg de eekhoorn. 'Ja', zei de mier en hij pakte de verjaardag die zij zich konden herinneren. De mier stopte hem weer in het doosje. 'Daar stop ik deze avond ook bij', zei hij. Er zit al hel veel in.' Hij deed het doosje dicht, groette de eekhoorn en ging naar huis...

geniet van elke nieuwe dag die je beleven mag:

           Iedere dag heeft zijn eigen kleur.
Iedere dag groeit naar een geheel,
dat onvervangbaar in ons verweven ligt.
Geen dag zonder vreugde of zonder verdriet,
geen schaduw zonder licht.

Zo schuiven de kruimels van de dag
in de schaal van de avond:
blaadjes uit een zonnebloem,
een doorn in je pink,
een traan overgebleven van een harde slag,
een half woord dat echt goed deed,
een harde korst die nog niet verteerd is.

Iedere dag  heeft zijn kruimels.
Je kan ze bijeenpotten, optasten.
Je kan ze 's avonds uitstrooien
voor de laatste vogels,
en morgen weer blij opnieuw beginnen,
hopend dat je meer kan geven...

bron: gedichten en verhalen uit Thomas vieringen

mooi spreukje:








Geef mij een lach, geef mij wat zonneschijn,
geef mij een beetje levensvreugd.
Geef mij een lach, geef mij wat zonneschijn.
Het doet een mens zo heerlijk deugd...

           Kijk naar de stroom die zich een weg baant
Door het land, door akkers, dorpen heen
Zijn bron is ergens ver ontsprongen.
Het gaat zijn weg en niemand weet waarheen.
Zo vloeit er ook een stroom vol leven, in elke mens ,in jou en mij
Een droom die speelt, je doet bewegen, je weerbaar maakt, oneindig echt en vrij.

't Is een kracht die je doet leven, 't is de kracht die je diep voelt
't Is de wil, die je doet groeien, zodat je sterk staat en nooit ondergaat
ook in jou leeft zo een kracht, 

Zoals de stroom steeds weer zijn weg herneemt, voel je elke dag een beetje meer,
Wie je wel bent, wat 't leven met je voorheeft
Je leert vertrouwen, hopend altijd weer.
Zo deinen wij, zacht ingenomen in de kring van iemands adem mee.
Je deelt zo stil, elkanders pijn en dromen met zo een liefde ,eindeloos als de zee.

't Is de kracht die je zo lief maakt.
Heel teder broos en echt.
zodat je sterk staat en niet ondergaat.
Ook in jou leeft zo een kracht.


bron:'thomas'teksten