klinkers....

stemt je tot nadenken:

Starend naar een ster,
midden in de nacht.
De stilte van die ster,
zo prachtig en fel.
Dat doet mij beseffen,
Ooit kom ik er wel!

auteur:luna

gewoon mooi:

Als je diep denkt en zacht voelt, zal blijken

dat je soms in het hart van een ander kan kijken

maar je dient er bovenal aan te wennen

dat je eerst jezelf grondig moet leren kennen


Al snel besef je, en je zou

het misschien wel anders willen

maar zijn er tussen die anderen en jou

wel zo immens veel en grote verschillen?


In wezen, en dat is van de grootste waarde

lijkt iedereen op elkaar, hier op deze aarde

Het is alleen dat, om goed samen te leven,

je mag nemen, maar minstens evenveel moet geven!

Marc

stonden we misschien uren te wachten in de rij:

Als zonneschijn te koop zou zijn
wat zou dat dan goed lopen
Want iedereen zou dan toch wel
een straaltje willen kopen

Wanneer alles somber lijkt
en je het even niet meer weet
Dan denk je ,
O, ik heb mijn straaltje nog;

en als je het doosje open deed,
dan kwam er een warm zonlicht uit,
dat je hart weer kan verwarmen
en alle somberheid verdreef;

Zodat je het leven weer kon omarmen,
De pijn verdween,
je leven had weer zin,
Er kwam een lach op je gezicht,
er was een nieuw begin,

Als zonneschijn te koop zou zijn,
zou ik dit willen geven
aan iedereen

voor een licht en zonnig leven,
Zodat ook zij ,net als ik
geen tijd meer gaan verspillen;
aan dagen,nachten vol somberheid;

maar gaan leven zoals ze willen!
met liefde en een hart.

Mireille

zo is het leven:

Een traan die altijd in je ogen staat

en die niet langs je neus je leven uitgaat

is een traan die een gegeven is

is een traan die ‘n deel van je leven is.

Maar een lach die uit zo’n traan geboren is

is een lach die van verre te horen is

is een lach die van binnen naar buiten is

is een lach die toch nooit meer te stuiten is.

L. Gerritsen

mooi gedicht dat aantoont dat vele kleine woorden het leven heel aangenaam kunnen maken:

Er zijn woorden die doen leven en dat zijn onschuldige woorden:

Het woord warmte, het woord vertrouwen, liefde, rechtvaardigheid,

en het woord vrijheid, het woord kind

en het woord vriendelijkheid.

En bepaalde bloemennamen en bepaalde vruchtennamen.

Het woord moed en het woord ontdekken.

En het woord broer en het woord kameraad

en bepaalde namen van landen en van dorpen

en bepaalde namen van vrouwen, mannen en vrienden...

p eluard

ben je blank, ben je zwart, het maakt niet uit, je bent wie je bent, en ....leef met je eigen talent ....

Niemand hoeft alleen maar goed of slecht te zijn
Niemand is alleen maar zwart of wit
Iedereen is anders, anders dan je verwacht.

En niemand die alleen maar haat of liefde voelt
We zijn allemaal mens van vlees en bloed
En we kunnen niet perfect zijn,
Want niemand weet hoe dat moet

Leef met je eigen talent,
Iedereen is mooi,
Als je bent wie je bent.
Leef met jezelf en elkaar;
Iedereen is blij
Met dat ene gebaar

Niemand kan alleen maar mooi of lelijk zijn
En niemand heeft de waarheid schoon in beeld
Maar het voordeel van de twijfel
Maakt ons minder verdeeld

En we zoeken de verschillen, waar we bruggen moeten bouwen
En we plakken etiketten op het hart van iedereen, maar het leven
Is geen leven als geen mens van je wil houden
Dus, we moeten bruggen bouwen....

W.Grootaers 

Pierewiet is een vogelverschrikker met een oranje wortelneus. Stel je voor, een oranje wortelneus! De andere vogelverschrikkers lachen hard als de boer Pierewiet op het veld zet. Op een dag zit er een kleine muis voor Pierewiet op het veld. Aha, denkt Pierewiet, werk,want muizen zijn gevaarlijk. Ze houden van de graantjes die de boer gezaaid heeft. Pierewiet begint te wapperen met zijn armen en vreselijk lelijk te kijken. Zo lelijk als hij maar kan.
"Hallo," zegt de muis en ze klimt omhoog langs zijn broek en zijn vestje tot op zijn wortelneus. Daar gaat ze parmantig zitten.
"Ga weg," zegt Pierewiet. "Ga van mijn neus en maak dat je wegkomt van dit veld."
"Waarom zou ik?" lacht de muis. "Ik vind je leuk met je oranje neus."
Opeens begint Pierewiet heel hard te huilen.
"Oei," schrikt de muis. "Heb ik iets verkeerd gezegd?"
"Ach," zegt Pierewiet. En hij begint te vertellen. Over zijn neus en de neus van de andere vogelverschrikkers.
"Ik ben niet eens een goede vogelverschrikker," zegt hij triest. " Muizen moeten weglopen als ik wapper."
"Dan ben ik vast geen goede muis," zegt muis zachtjes, "want ik ben niet bang van je. Maar dat komt omdat ik je zo mooi vind."
"Mooi, ik?" vraagt Pierewiet ongelovig. "Ach, pest me niet."
"Echt," zegt de muis. Die andere vogelverschrikkers met hun dikke aardappelneus, die zijn zo lelijk dat ik wegren als ik ze zie. Maar jij..."
"Waar woon je?" vraagt Pierewiet verlegen. Hij is helemaal in de war.
"Nergens," antwoordt de muis. "Maar ik wil graag in je jaszak mijn nestje maken. Om er in te schuilen als het regent of als ik het koud heb. En 's avonds kom ik erin slapen, als ik van mijn tochten thuiskom. En ik vertel je wat ik allemaal gezien heb."
"O," zegt Pierewiet, en verder niets. Maar zijn neus trilt van blijdschap en dat zegt genoeg. Elke ochtend vertrekt de muis en elke avond is ze er weer. Wat houdt Pierewiet van die grappige muis. En de andere vogelverschrikkers? Die lachten Pierewiet nooit meer uit. Pierewiet heeft immers iets dat zij niet hebben. Een vriend. Hij moet dus wel heel bijzonder zijn...

bron:"jeugdvieringen 'thomas'"

Eens waren alle bomen nog maar heel kleine plantjes. Ze wiegden in de wind en stoeiden met elkaar. O, wat was dat een vrolijk gedoe .Allemaal zochten ze met hun wortels in de grond naar eten en drinken en boven hun hoofd zorgde de zon dat ze het niet koud hadden en konden groeien. Maar al die boompjes hadden zoveel voedsel uit de grond gehaald dat alles opraakte. Toen begonnen ze honger te lijden en op zekere dag staken al die boompjes hun hoofden bij elkaar om een oplossing te zoeken voor de hongersnood. Een stevige flinke boom zei: " Wij zijn hier met teveel, enkelen zouden moeten verhuizen" "Neen", antwoordde een groene kastanje, "we houden zo van deze grond, we zijn hier geboren en hier wil ik blijven!" "Ik wil wel verhuizen", riep een klein denneboompje; maar een oud beukeboompje wreef even onder zijn kruin en het werd heel stil op de vergadering en toen opende hij zijn mond en sprak: "Vrienden, als we nu eens ieder jaar onze bladeren lieten vallen, voor we onze winterslaap begonnen, dan zou er de komende lente nieuw voedsel zijn voor iedereen!" Iedereen juichte dat voorstel toe en sindsdien lieten alle boompjes hun bladeren vallen in de herfst, en zie: in enkele jaren werden ze nu allemaal groot en sterk, ieder naar zijn soort. "Zie je wel", fluisterde de beuk tot de eik, "als iedereen DEELT van wat hijzelf heeft, dan is er genoeg voor iedereen."

uit: "wijze verhalen"

           Het leven is raadselachtig...
In je verdriet kun je soms ook de mooie dingen zien. De zon die als een grote vuurbal ondergaat of 's morgens glijbanen tovert in de nevel, een diamanten dauwdruppel op een grashelm, langs het strand lopen en dansen op het ritme van de golven.
Door een bos lopen, alleen met het geluid van je stappen en met het lied van de wind in de bomen. Het zijn momenten om nooit te vergeten.
En toch kan ik me inbeelden dat er ogenblikken zijn
dat niets van dat alles je aanspreekt, je voelt je leeg en je stemming is onder nul.
Op zo'n dag valt alles tegen. Soms voel je je klein en onmachtig omdat je niet meer in jezelf gelooft. Laat je niet ontmoedigen en neem de tijd om thuis te komen bij jezelf,
weet dat er altijd iemand is die om je geeft. Weet ook dat mens zijn met anderen pijn betekent. Zoals stenen elkaar schuren in de rivierbedding en mooi glanzend worden, zo worden mensen pas echt mens, door het schuren tegen elkaar, door elkaar niet uit de weg te gaan,
door elkaar te zoeken in vreugde en verdriet,
door helemaal bij anderen te willen zijn.
Misschien zijn er ook anderen die verwachten dat ze iemand ontmoeten die goed is en vol begrip,anderen die vriendschap en genegenheid zoeken en jij hebt hun zoveel te bieden,
je bent de moeite waard,
maar je moet het durven geloven.
Zie je leven als een geschenk, elke dag opnieuw zit het vol verrassingen.
Het zijn misschien allemaal mooie woorden en voornemens die stukspringen als zeepbellen.
Maar toch begint elke echte ommekeer in jezelf....

bron: 'samen op weg'

zonder vriendschap is het moeilijk te leven, en het doet heel goed te weten dat je jou vriendschap ook door kan geven ....









Voel jij je ook soms zo alleen
Met al die mensen om je heen
Als je lacht, als je huilt,
en er niemand luistert
Elke dag voor een muur komt te staan
Kijk me dan  aan,want...
Je hebt een vriend
Iemand die voor jou door een  vuur gaat
Elke dag weer voor je klaar staat
Voor altijd aan je zij
Je hebt een vriend in mij,
Iemand die je nooit alleen laat
Met jou de toekomst tegemoet gaat
Geloof me maar,
je hebt een vriend in mij
In elke wondermooie dag
Elke aanstekelijke lach
Is de nacht soms te lang,
is het pad te duister?
Steek je hoofd dan niet in het zand
Maar neem m'n hand
want...
Je hebt een vriend
Iemand die je nooit alleen laat
Met jou de toekomst tegemoet gaat
Geloof me maar,
je hebt een vriend in mij
Is de hemel daarboven niet altijd even blauw
Ik ga door, want ik weet,
ik heb ook een vriend in jou...

bron: jeugdvieringen 'thomas'

een mooie wens voor alle kinderen op deze wereld:

Ik hoop voor ieder kind,
dat het uitgestrekte moederarmen vindt.
Ik hoop voor ieder kind,
dat het thuis zijn liefde vindt.

Ik hoop voor ieder kind,  een thuis om bij te schuilen,
een thuis om bij te huilen.

Ik hoop voor ieder kind,
opgroeien door je eigen ouders als het kan,
want die zijn voor kinderen van groot belang.

Dat hoop ik voor ieder kind,
waar het ook in de wereld zich bevind.

Auteur:Corri

Een Franse jongen was op reis door Afrika.
In Senegal hoorde hij een lied in de inheemse taal.
De jongen dacht "Hé, wat klinkt dat raar."
En hij vroeg: "Hoe komt het toch dat wij zo verschillend zijn van jullie, zwarte mensen?"
Niemand antwoordde.
Of toch... Een oude man nam het woord.
"Weet je wat wij doen als we honger hebben?"
De jongen vond dat een vreemde vraag.
"Eten", antwoordde de man zelf.
Weet je wat wij doen als we iets te zeggen hebben?
"Praten", zei de jongen.
"Juist, ja", prees de man. "En als er iets belangrijks gebeurt?"
Weer zweeg de jongen.
"Feesten, dansen, zingen", was het antwoord.
De oude man glimlachte.
"Hoe denk jij dat we ons het liefste voelen?"
"Gelukkig", probeerde de jongen.
"Inderdaad", prees de man. "Wij proberen gelukkig te zijn."
"Maar meneer..." De jongen wist niet goed hoe hij het moest zeggen. "Meneer, dat willen wij ook allemaal."
"O, natuurlijk", antwoordde de oude man geheimzinnig, "natuurlijk."
"Meneer, dan zijn we eigenlijk allemaal gelijk "

Het bleef even stil.
Iedereen keek naar de oude man.
Die glimlachte en schudde het hoofd....

uit: 'wijze verhalen'

 Auteur: Noella

Een haas dacht dat hij sneller kon lopen dan wie ook;
Al wie trager liep, lachte hij uit- ook de schildpad.
Op een dag werd de schildpad
dat echter zo beu, dat ze zei:
"Wie denk jij wel dat je bent?"
Het is waar dat je snel kan lopen,
maar zo onklopbaar ben je echt niet!
Daar moest de haas erg om lachen: "En wie zou mij dan wel verslaan?
Jij misschien? Ik wed dat niemand sneller is dan ik.
Of wil jij het misschien eens proberen?"
Omdat ze die verwaande haas wel eens een lesje wilde leren,nam de schildpad de uitdaging aan.
Ze stippelden de weg uit die ze zouden afleggen en spraken af voor de volgende dag bij zonsopgang.

De volgende morgen kwamen de haas en de schildpad
naar de afgesproken plaats.
Ook de vos was aanwezig, want hij zou de scheidsrechter zijn.
Nadat de vos het startsignaal gegeven had, ging de schildpad langzaam op weg, maar ze leek zich geen zorgen te maken.
De haas geeuwde en was zo moe dat zijn ogen bijna dichtvielen van de slaap.
Toen hij zag hoe traag zijn tegenstander was, riep hij:
"Ga jij maar rustig verder, ik doe eerst nog een dutje
en dan kom ik in vier sprongen bij je!"

De haas deed een hazenslaapje tot hij plotseling wakker schrok.
Maar de schildpad was nog vlakbij en had nog geen derde van de weg afgelegd.
"Mooi zo, " dacht de haas,"dan heb ik nog alle tijd om te ontbijten"
En gretig zette hij zijn tanden in wat smakelijke  kolen
die hij vond in een veld.
Maar hij at zo veel en de zon scheen nu zo fel dat hij zich alweer erg slaperig voelde.Toen hij zag dat de schildpad nog maar halfweg was,besloot hij om nog wat te slapen.
"Haha, ik wil haar gezicht wel eens zien als ik haar heb ingehaald,"dacht hij lachend en sliep tevreden in.
De zon begon al te zakken toen de schildpad eindelijk de eindstreep naderde.De hele dag had ze gelopen.
De haas schrok in paniek weer wakker en zette vliegensvlug de achtervolging in.Met zijn lange poten liep hij zo hard hij kon,zodat zijn tong uit zijn bek hing. Nog een laatste sprong en dan ...
maar de schildpad was al over de eindstreep, ze had gewonnen.
Die arme haas! Hijgend en beschaamd liet hij zich neervallen in het zand.
De schildpad keek hem lachend aan en zei:
"Nu zie je wat er van komt! Haast en spoed is zelden goed!"
Bron: "wijze verhalen"

kies de juiste weg en je komt goed terecht....










 Het leven is een reis.
Een reis langs heel veel wegen.
We reizen samen of alleen.
We weten soms niet goed waarheen,
maar gaan op hoop van zegen.

Altijd zijn we onderweg.
Onderweg naar morgen.
Met de dromen van vandaag,
Met geluk en zorgen.
Af en toe een beetje zon,
af en toe wat regen,
want soms is het leven fijn
en soms zit het tegen.

Altijd zijn we onderweg,
zoeken nieuwe wegen.
En we komen elke keer
nieuwe mensen tegen.
Vragen naar de goede weg,
Bang om te verdwalen.
Kiezen hoe we verder gaan
en de koers bepalen.

Uit: Jeugdwerken KLJ

Een jongeman had een droom...

Achter de toonbank in een winkel zag hij een engel staan.
'Wat verkoopt u, mijnheer?', wilde hij weten.

De engel antwoordde vriendelijk: 'Alles, wat u maar wil.'

De jongeman zei: 'Dan had ik graag
een mooi getuigschrift
een boeiende en goedbetaalde job
een gelukkig gezin
een wereld zonder honger
een wereld zonder oorlog
een...'

Toen viel de engel hem in de rede en zei:

'Excuseert u mij,
u hebt mij verkeerd begrepen.
Wij verkopen hier geen vruchten, mijnheer,
wij verkopen alleen de zaden en
de uitnodigingen om eraan te beginnen werken.....'

Bron: Samen op weg

Moed is een kostbare gave.
Je kunt veel verliezen zonder echt ongelukkig te zijn.
Als je de moed verliest, verlies je alles.

Moed heeft alles te maken met je kijk op dat kleine stukje leven, dat je
eigen leven is, heel even tussen de wieg en het graf, zo kwetsbaar en zo
kort.
Als je ogen zuiver zijn en je hart vrij van die vele "zuchten" zoals
hebzucht, zelfzucht, geldzucht, genotzucht, ga je je eigen leven veel
klaarder zien.
Je gaat positief kijken en dan zie je weer licht.
Dan zie je toekomst.

Wie de moed verliest, is als een vogel die zijn vleugels verliest.
Er zijn geen open luchten meer.
Er is geen zon meer en geen toekomst.
Met de moed in je schoenen kom je niet vooruit.
De moed in je schoenen is de dood in je hart.

Moedeloosheid weegt op je hart,
ligt op je maag en zit in je benen.
Moedeloosheid is een loodzwaar blok dat je moet meeslepen.
Moedeloosheid is de totale verlamming van je geestelijke en lichamelijke
krachten.
Zonder moed kun je niet leven, niet lachen, niet bidden.

Moed is een wonderlijke kracht.
Moed houden en anderen moed geven is het allerbeste wat een mens kan doen,
in alle omstandigheden, in elke situatie.
Met moed geraak je overal door en doe je de zon schijnen, door alle wolken heen.
Bron: Noella

Voel jij je ook zo aangetrokken door een bouwwerf?
Zie jij ook zo graag het huis groeien? Wat ruwe stenen, een hoop zand, water en vooral veel kundigheid en inspanningen, zorgen er steeds
voor dat het ene steentje netjes naast en op het andere komt.
Maja is er in ieder geval gek van.Ze kan uren staan turen naar een bouwterrein.
Meestal staan er hekkens omheen. Allerlei mensen zijn er druk in de weer, er wordt gemeten, gemetseld, getimmerd.  Ze staat er elke dag wat naar te kijken, op weg van en naar school. En nieuwsgierig als ze is  vraagt ze aan een  van de bouwvakkers:
Wat zijn jullie hier eigenlijk aan het bouwen?
"Ik heb er geen idee van, ik ben een
metselaar, ik moet alleen maar de muren
afmaken, dat is mijn taak."
Maja was natuurlijk niet tevreden met dit
antwoord. Ze wou meer weten.
 Wat ben jij hier aan het bouwen?,vraagt ze aan de loodgieter en deze antwoordt;"Ik ben alleen maar gevraagd om
loodgietwerk uit te voeren, je moet niet
zulke moeilijke vragen stellen........ Als je
het echt wil weten vraag het aan degene
die mij aan het werk heeft gezet.
Nieuwsgierig loopt Maja  naar de chef van de bouwwerf.
Wat zijn jullie hier aan het bouwen?
"Dat is een moeilijke vraag. antwoordt de chef.Je kunt er
verschillende meningen over hebben. Ik
houd me daar niet zo mee bezig.Het gaat
er bij mij alleen om dat mensen de
handen uit de mouwen steken. Als ieder
maar zijn ding doet.
Maja vroeg zich af :"Maar als ieder alleen "ZIJN" ding doet, zal
alles dan wel goed in elkaar passen ?"
Maja had veel gezien op de werf. Ze had
ook met veel mensen gepraat.
Toen zocht ze de werfleider weer op:
"Meneer, dank je dat ik hier een kijkje mocht nemen.
Weet je, als ieder zijn steentje bijdraagt dan komt het voor mekaar maar toch moet er samengewerkt worden. Ik heb dat hier gezien. De metselaar kan niet zonder de loodgieter en deze kan niet zonder de elektricien. Ieder heeft zijn taak en doet zijn deel om de bouwwerf groot te maken."
" Er zijn grote stenen maar zelfs het kleinste kiezeltje heeft zijn nut en veel waarde in het geheel..."
uit: Jeugd cathechese

nog een mooi gedicht voor alle vaders:








Een vader
wordt te weinig
in het zonnetje
gezet
Een vader
is een kameraad
maar is door
zijn werk
zo vaak
druk bezet...

Vaders moeten
vaak de ´Boeman´
spelen...
Vaders worden
verafgood of
verguisd
Vaders moeten
straf uitdelen
en dat vind ik
erg onjuist

Vaders zijn
onmisbaar
voor hun kind´ren
Groot en stoer
en weten veel
en ook al
lijken ze
in opvoeding
vaak heel passioneel...
Toch verdienen
ze een grote pluim,
want dat schiet
er vaak bij in
en het raakt
te vaak
in het verzuim...

J.Hogendam