ik wens je ....

het leven is al jachtig genoeg, neem af en toe wat tijd voor jezelf:









Laat mij
de tijd
om eerst te zoeken
voor ik vinden kan

Laat mij
de tijd
om eerst te denken
voor ik zeggen kan

Laat mij
de tijd
te zijn
wie ik ben


anoniem

om even bij stil te staan...

Een zachte blik

een blij gelaat

een vriendelijk woord

een goede daad

al lijkt het weinig wat je schenkt

je geeft misschien meer dan je denkt ...

en met een beetje geluk....wie zoekt doe vindt ....

Je hoeft het maar te zoeken.
Geluk is er voor iedereen.
Ook jij zult het vinden,
kijk rustig om je heen.

Zie je die glimlach, voel je die kus?
Ze zeggen meer dan duizend zinnen.
Geluk is dichtbij, open je hart
en het stroomt vanzelf naar binnen.

auteur:anoniem

als afsluiter voor vandaag nog een mooi Russisch sprookje:
veel leesplezier:

hoe de mens en de hond vrienden werden:

In een groot bos woonde eens een hond helemaal alleen en dat beviel hem heel slecht. Dus ging hij op zoek naar een goede kameraad. In het bos ontmoette hij eerst een haasje. De hond stelde voor: "Laten we samen een woonplaats zoeken."

"Mij best," zei het haasje.

Toen het donker werd, maakte de haas een bed en de hond ging bij hem liggen. Ze sliepen in. Maar in het holst van de nacht begon de hond te blaffen. Het haasje schrok en zei: "Wat moet dat geblaf betekenen? Als de wolf het hoort, komt hij hierheen en dan zijn we allebei het haasje!" De hond dacht bij zichzelf: "Dit is geen goede kameraad voor mij."

De volgende dag zocht hij de wolf op. Hij vond hem en zei: "Wolf, laten we elkaar gezelschap houden."

"Mij best," zei de wolf. "Ik ben je maat!"

Het werd avond en ze legden zich neer om te slapen. Midden in de nacht begon de hond te blaffen. De wolf werd wakker en zei nors: "Waarom blaf je zo? Als de beer het hoort, komt hij hierheen."

De hond wilde nu ook niet meer bij de wolf blijven en hij ging op zoek naar de beer, voor wie de wolf wel en hijzelf niet bang was.

De hond ontmoette de beer en zei: "Beer, laten we bij elkaar blijven."

"Mij best," zei de beer. "Laten we dat doen."

Het werd avond en ze gingen slapen. Midden in de nacht begon de hond te blaffen. De beer werd er wakker van en gromde: "Waarom blaf je zo? Als de mens het hoort zijn we erbij!"

De hond dacht: "Geen van deze kameraden is voor mij de geschikte. Allemaal zijn ze bang voor een sterkere. Alleen de mens lijkt me iemand die bang is voor niemand."

De hond dwaalde door het bos tot hij een mens tegenkwam. Hij zei: "Kan ik bij je komen wonen?"

De mens nam de hond mee naar zijn huis. Het werd avond. Ze gingen slapen. Om middernacht begon de hond te blaffen. De mens werd er wakker van, maar hij verbood het blaffen niet. "Goedzo!" zei de mens tegen de hond. "Jaag ze maar weg, jij bent een goede waker !" En vanaf dat ogenblik waren ze bevriend.

russisch sprookje

doet de emmer soms overlopen, maar probeer om dat zo veel mogelijk te voorkomen:

Vanuit de hoge grijze hemel,
valt één druppel naar benee.
Hij heeft een lange weg te vallen,
samen, met die anderen mee.

Hij doorklieft een hoge luchtdruk,
verdampt dan even in een wolk,
wordt bij een koude golfstroom,
'de druppel', gekend door 't volk.

Nu, nog slechts honderd meter,
dan is hij waar hij moet zijn.
Precies als een geleide bom,
vliegt hij naar de aankomstlijn.

Daar beneden staat een emmer,
tot aan de rand gevuld met water,
wat gebeurt er als die druppel,
daar dan in valt, even later?

De inhoud, dus veel te veel,
begint dan over te lopen.
Er valt niet slechts één druppel uit
maar druppels in grote hopen

Zolang die emmer
daar blijft staan, vulbaar
door de regen.
zal het altijd verder gaan
en houdt niets
het overlopen tegen....

jura

geniet van de warme zonnestralen, het doet jezelf maar ook een ander goed:

Ik zal je iets vertellen:
ik zag een spiegelruit.
Die ving het gouden zonlicht
en zond het zelf weer uit.
Ik zou je willen wensen
blijf als een spiegel zo rein
En vang de volle stralen
van de warme zonneschijn.
Geef dan aan je omgeving
iets van die warme gloed,
Een mens die zo kan leven
doet in de wereld goed.


auteur niet gekend

is het leven veel lichter om dragen:

Wat voelt
Het leven licht

Als de zon schijnt
In je gezicht

En misschien klinkt
Het wat verward

Maar het mooist is

Als de zon schijnt
In je hart !

M.C.

nog een doordenkertje:









Het gras is immer
Groener
Aan de overkant


Het is zo vaak
Zo snel
Terecht
Gezegd

Omdat velen
Op de plaats
Van hun gras

Klinkers

Hebben gelegd ...

M.C.

stemt je tot nadenken:

Starend naar een ster,
midden in de nacht.
De stilte van die ster,
zo prachtig en fel.
Dat doet mij beseffen,
Ooit kom ik er wel!

auteur:luna

gewoon mooi:

Als je diep denkt en zacht voelt, zal blijken

dat je soms in het hart van een ander kan kijken

maar je dient er bovenal aan te wennen

dat je eerst jezelf grondig moet leren kennen


Al snel besef je, en je zou

het misschien wel anders willen

maar zijn er tussen die anderen en jou

wel zo immens veel en grote verschillen?


In wezen, en dat is van de grootste waarde

lijkt iedereen op elkaar, hier op deze aarde

Het is alleen dat, om goed samen te leven,

je mag nemen, maar minstens evenveel moet geven!

Marc

stonden we misschien uren te wachten in de rij:

Als zonneschijn te koop zou zijn
wat zou dat dan goed lopen
Want iedereen zou dan toch wel
een straaltje willen kopen

Wanneer alles somber lijkt
en je het even niet meer weet
Dan denk je ,
O, ik heb mijn straaltje nog;

en als je het doosje open deed,
dan kwam er een warm zonlicht uit,
dat je hart weer kan verwarmen
en alle somberheid verdreef;

Zodat je het leven weer kon omarmen,
De pijn verdween,
je leven had weer zin,
Er kwam een lach op je gezicht,
er was een nieuw begin,

Als zonneschijn te koop zou zijn,
zou ik dit willen geven
aan iedereen

voor een licht en zonnig leven,
Zodat ook zij ,net als ik
geen tijd meer gaan verspillen;
aan dagen,nachten vol somberheid;

maar gaan leven zoals ze willen!
met liefde en een hart.

Mireille

zo is het leven:

Een traan die altijd in je ogen staat

en die niet langs je neus je leven uitgaat

is een traan die een gegeven is

is een traan die ‘n deel van je leven is.

Maar een lach die uit zo’n traan geboren is

is een lach die van verre te horen is

is een lach die van binnen naar buiten is

is een lach die toch nooit meer te stuiten is.

L. Gerritsen

mooi gedicht dat aantoont dat vele kleine woorden het leven heel aangenaam kunnen maken:

Er zijn woorden die doen leven en dat zijn onschuldige woorden:

Het woord warmte, het woord vertrouwen, liefde, rechtvaardigheid,

en het woord vrijheid, het woord kind

en het woord vriendelijkheid.

En bepaalde bloemennamen en bepaalde vruchtennamen.

Het woord moed en het woord ontdekken.

En het woord broer en het woord kameraad

en bepaalde namen van landen en van dorpen

en bepaalde namen van vrouwen, mannen en vrienden...

p eluard

ben je blank, ben je zwart, het maakt niet uit, je bent wie je bent, en ....leef met je eigen talent ....

Niemand hoeft alleen maar goed of slecht te zijn
Niemand is alleen maar zwart of wit
Iedereen is anders, anders dan je verwacht.

En niemand die alleen maar haat of liefde voelt
We zijn allemaal mens van vlees en bloed
En we kunnen niet perfect zijn,
Want niemand weet hoe dat moet

Leef met je eigen talent,
Iedereen is mooi,
Als je bent wie je bent.
Leef met jezelf en elkaar;
Iedereen is blij
Met dat ene gebaar

Niemand kan alleen maar mooi of lelijk zijn
En niemand heeft de waarheid schoon in beeld
Maar het voordeel van de twijfel
Maakt ons minder verdeeld

En we zoeken de verschillen, waar we bruggen moeten bouwen
En we plakken etiketten op het hart van iedereen, maar het leven
Is geen leven als geen mens van je wil houden
Dus, we moeten bruggen bouwen....

W.Grootaers 

Pierewiet is een vogelverschrikker met een oranje wortelneus. Stel je voor, een oranje wortelneus! De andere vogelverschrikkers lachen hard als de boer Pierewiet op het veld zet. Op een dag zit er een kleine muis voor Pierewiet op het veld. Aha, denkt Pierewiet, werk,want muizen zijn gevaarlijk. Ze houden van de graantjes die de boer gezaaid heeft. Pierewiet begint te wapperen met zijn armen en vreselijk lelijk te kijken. Zo lelijk als hij maar kan.
"Hallo," zegt de muis en ze klimt omhoog langs zijn broek en zijn vestje tot op zijn wortelneus. Daar gaat ze parmantig zitten.
"Ga weg," zegt Pierewiet. "Ga van mijn neus en maak dat je wegkomt van dit veld."
"Waarom zou ik?" lacht de muis. "Ik vind je leuk met je oranje neus."
Opeens begint Pierewiet heel hard te huilen.
"Oei," schrikt de muis. "Heb ik iets verkeerd gezegd?"
"Ach," zegt Pierewiet. En hij begint te vertellen. Over zijn neus en de neus van de andere vogelverschrikkers.
"Ik ben niet eens een goede vogelverschrikker," zegt hij triest. " Muizen moeten weglopen als ik wapper."
"Dan ben ik vast geen goede muis," zegt muis zachtjes, "want ik ben niet bang van je. Maar dat komt omdat ik je zo mooi vind."
"Mooi, ik?" vraagt Pierewiet ongelovig. "Ach, pest me niet."
"Echt," zegt de muis. Die andere vogelverschrikkers met hun dikke aardappelneus, die zijn zo lelijk dat ik wegren als ik ze zie. Maar jij..."
"Waar woon je?" vraagt Pierewiet verlegen. Hij is helemaal in de war.
"Nergens," antwoordt de muis. "Maar ik wil graag in je jaszak mijn nestje maken. Om er in te schuilen als het regent of als ik het koud heb. En 's avonds kom ik erin slapen, als ik van mijn tochten thuiskom. En ik vertel je wat ik allemaal gezien heb."
"O," zegt Pierewiet, en verder niets. Maar zijn neus trilt van blijdschap en dat zegt genoeg. Elke ochtend vertrekt de muis en elke avond is ze er weer. Wat houdt Pierewiet van die grappige muis. En de andere vogelverschrikkers? Die lachten Pierewiet nooit meer uit. Pierewiet heeft immers iets dat zij niet hebben. Een vriend. Hij moet dus wel heel bijzonder zijn...

bron:"jeugdvieringen 'thomas'"

Eens waren alle bomen nog maar heel kleine plantjes. Ze wiegden in de wind en stoeiden met elkaar. O, wat was dat een vrolijk gedoe .Allemaal zochten ze met hun wortels in de grond naar eten en drinken en boven hun hoofd zorgde de zon dat ze het niet koud hadden en konden groeien. Maar al die boompjes hadden zoveel voedsel uit de grond gehaald dat alles opraakte. Toen begonnen ze honger te lijden en op zekere dag staken al die boompjes hun hoofden bij elkaar om een oplossing te zoeken voor de hongersnood. Een stevige flinke boom zei: " Wij zijn hier met teveel, enkelen zouden moeten verhuizen" "Neen", antwoordde een groene kastanje, "we houden zo van deze grond, we zijn hier geboren en hier wil ik blijven!" "Ik wil wel verhuizen", riep een klein denneboompje; maar een oud beukeboompje wreef even onder zijn kruin en het werd heel stil op de vergadering en toen opende hij zijn mond en sprak: "Vrienden, als we nu eens ieder jaar onze bladeren lieten vallen, voor we onze winterslaap begonnen, dan zou er de komende lente nieuw voedsel zijn voor iedereen!" Iedereen juichte dat voorstel toe en sindsdien lieten alle boompjes hun bladeren vallen in de herfst, en zie: in enkele jaren werden ze nu allemaal groot en sterk, ieder naar zijn soort. "Zie je wel", fluisterde de beuk tot de eik, "als iedereen DEELT van wat hijzelf heeft, dan is er genoeg voor iedereen."

uit: "wijze verhalen"

           Het leven is raadselachtig...
In je verdriet kun je soms ook de mooie dingen zien. De zon die als een grote vuurbal ondergaat of 's morgens glijbanen tovert in de nevel, een diamanten dauwdruppel op een grashelm, langs het strand lopen en dansen op het ritme van de golven.
Door een bos lopen, alleen met het geluid van je stappen en met het lied van de wind in de bomen. Het zijn momenten om nooit te vergeten.
En toch kan ik me inbeelden dat er ogenblikken zijn
dat niets van dat alles je aanspreekt, je voelt je leeg en je stemming is onder nul.
Op zo'n dag valt alles tegen. Soms voel je je klein en onmachtig omdat je niet meer in jezelf gelooft. Laat je niet ontmoedigen en neem de tijd om thuis te komen bij jezelf,
weet dat er altijd iemand is die om je geeft. Weet ook dat mens zijn met anderen pijn betekent. Zoals stenen elkaar schuren in de rivierbedding en mooi glanzend worden, zo worden mensen pas echt mens, door het schuren tegen elkaar, door elkaar niet uit de weg te gaan,
door elkaar te zoeken in vreugde en verdriet,
door helemaal bij anderen te willen zijn.
Misschien zijn er ook anderen die verwachten dat ze iemand ontmoeten die goed is en vol begrip,anderen die vriendschap en genegenheid zoeken en jij hebt hun zoveel te bieden,
je bent de moeite waard,
maar je moet het durven geloven.
Zie je leven als een geschenk, elke dag opnieuw zit het vol verrassingen.
Het zijn misschien allemaal mooie woorden en voornemens die stukspringen als zeepbellen.
Maar toch begint elke echte ommekeer in jezelf....

bron: 'samen op weg'

zonder vriendschap is het moeilijk te leven, en het doet heel goed te weten dat je jou vriendschap ook door kan geven ....









Voel jij je ook soms zo alleen
Met al die mensen om je heen
Als je lacht, als je huilt,
en er niemand luistert
Elke dag voor een muur komt te staan
Kijk me dan  aan,want...
Je hebt een vriend
Iemand die voor jou door een  vuur gaat
Elke dag weer voor je klaar staat
Voor altijd aan je zij
Je hebt een vriend in mij,
Iemand die je nooit alleen laat
Met jou de toekomst tegemoet gaat
Geloof me maar,
je hebt een vriend in mij
In elke wondermooie dag
Elke aanstekelijke lach
Is de nacht soms te lang,
is het pad te duister?
Steek je hoofd dan niet in het zand
Maar neem m'n hand
want...
Je hebt een vriend
Iemand die je nooit alleen laat
Met jou de toekomst tegemoet gaat
Geloof me maar,
je hebt een vriend in mij
Is de hemel daarboven niet altijd even blauw
Ik ga door, want ik weet,
ik heb ook een vriend in jou...

bron: jeugdvieringen 'thomas'

een mooie wens voor alle kinderen op deze wereld:

Ik hoop voor ieder kind,
dat het uitgestrekte moederarmen vindt.
Ik hoop voor ieder kind,
dat het thuis zijn liefde vindt.

Ik hoop voor ieder kind,  een thuis om bij te schuilen,
een thuis om bij te huilen.

Ik hoop voor ieder kind,
opgroeien door je eigen ouders als het kan,
want die zijn voor kinderen van groot belang.

Dat hoop ik voor ieder kind,
waar het ook in de wereld zich bevind.

Auteur:Corri