want hij is echt wel mooi ....

Ik luister naar de wind
het is net of die een liedje zingt
met een hele hoge toon
de bladeren ritselen in de boom
vogels zitten te fluiten
het is zo mooi hier buiten
het water beukt tegen de kade
in mijn hoofd wordt dit een serenade
overal hoor ik muziek
en ik ben het enigste publiek
ik zit op een bankje te rusten
en luister naar de natuur met al zijn lusten

T.B.

uit het diepste van mijn hart ....

ik wens je,
bloemen in de zomer
ik wens je,
sterren in de nacht
maar vooral in droeve dagen,
een vriend die op je wacht.

die krijg je zo maar niet, die moet je verdienen, en als je ze hebt, verlies ze dan niet ....








Echte vrienden.. die heb je zomaar niet.
Vrienden die altijd voor je klaar staan,
Ongeacht het soort verdriet.
Waarmee je kunt lachen en kunt huilen.
Die je nog voor geen goud zou willen ruilen.
En als je ze hebt, verlies ze niet.

Sta voor ze klaar,
Ook al is het soms moeilijk.
Ook al is het soms zwaar.
Als je dit doet,
dan kun je verwachten,
Dat als jij hen nodig hebt,
Ze ook jou pijn komen verzachten.

Ik heb ze gevonden,
Zal ze nooit meer laten gaan,
Heb ze aan mijn hart gebonden.
Voor hen, een lach en ’n traan....


K.H.

het is goed te weten dat je vrienden hebt die om je geven ...

Vang de bladeren die vallen,
De grond los van zijn natuur,
omgeven door troostende woorden,
een vriendschap o zo puur.

Bloesems vervuld van pracht en schoon,
Het leven dat zo mooi kan zijn,
Maar dat alles is niks waard,
Als je geen vriend kan zijn.

Vier seizoenen op een rij,
Elk zijn zachte kant,
Maar niets is te vergelijken
Met een hechte vriendschapsband.

Het succes dat je creëert,
Het geld dat je verdient,
Dit alles wordt overtroffen
Door het hebben van een vriend....

S.Pauly

een prachtig verhaal om even bij stil te staan:

Er zit een jongen achter het raam,
hij kijkt naar buiten,
maar ziet niets.

En toch blijft hij voor het raam zitten,
tegen beter weten in,
en kijkt naar buiten.

Elke dag opnieuw zit hij daar,
staart naar buiten,
naar de straat,
hij zit er van 's morgens vroeg tot 's avonds laat.

Mensen komen vrolijk pratend en lachend voorbij,
wijzend kijken ze opzij,
zij zien al het moois in de wereld,
zij wel,
hij niet,
en toch doet het hem geen verdriet.

Niemand snapt het,
of wil het begrijpen,
ze vinden het allemaal raar,
zo door het raam naar buiten kijken en niets zien,
en toch zit hij daar.

Hij trekt er zich niks van aan,
van al dat gefluister,en al dat gepraat,
het is maar wat hij doet, wat hij wil,'t is daar dat het om gaat!
iedereen die langs komt gaat een eindje om,
ze kijken dan wat gemeen,
maar ze gaan niet kijken,
ze durven er niet heen.

Als ze wat beter keken,
dan zagen ze een doodgewone jongen,
even normaal als iedereen,
buiten het zicht,
dat heeft hij niet,
en dat is zijn probleem.

Mensen hou toch op met dat stom gedoe
en ga dichterbij,
hij bijt niet,
hij heeft alleen zijn ogen.....

......toe!!!....

auteur:"Dolfijntje"

geef dan niet op, en denk aan de dingen die jou het meeste boeien en aan alles wat je nog wil zien groeien....

je hebt liefde en je hebt haat
je heb goeie vrienden of een beste maat
je heb mensen die bemoeien en je heb mensen die zeggen
ach laat..!!
je heb kleine en grote dingen in het leven
je heb veel van je ouders mee gekregen
en met die dingen kan je nog zoveel goeds gaan beleven
zie je het even niet zitten geef dan niet op
kijk naar de dingen die je gelukkig maken en zeg tegen jezelf over de slechte dingen stop
kijk om je heen naar de dingen die je ook nog wil zien groeien
denk als je in de put zit alleen aan de dingen die je zouden moeten boeien….!!!!


C. Havelaar

Kleine bron in de woestijn

Er heerste eens in een land

ten zuiden van de Sahara

een grote droogte.

Het gras van de steppe kwijnde weg,

de dieren vonden geen water meer;

de woestijn rukte op.

Zelfs dikke bomen en struiken

die de droogte gewoon waren,

zagen hun einde naderen.

Bronnen en rivieren waren reeds lang opgedroogd.

Slechts één enkele bloem overleefde de droogte;

ze groeide dichtbij een héél kleine bron.

Maar ook de kleine bron was de wanhoop nabij.

Vol droefheid vroeg ze zich af:

‘Waarom doe ik al die moeite voor één enkele bloem,

terwijl alles in het rond verdort?’

Toen boog een oude knoestige boom zich over

de kleine bron en zei, eer hij stierf:

‘Lieve kleine bron,

niemand verwacht van jou dat je

de hele woestijn groen en levend maakt?

Jouw taak is het één enkele bloem

leven te schenken, méér niet.’......

ligt het geluk op een klein plaatsje, heb je het gevonden, probeer dan van het nooit meer los te laten ....

Soms heb je het geluk
dat je iemand vindt
iemand die je vertrouwt
en met heel je hart bemint

Soms heb je het geluk
dat er iemand met je lacht
er in donkere tijd iemand is
die altijd op je wacht

Soms heb je het geluk
dat er iemand is die bij je past
als je ooit zo iemand vindt
pak dan het geluk stevig vast...


R. Souren

wil je genieten van het leven, mag je niet vergeten dat het alleen kan met geven en nemen....en nooit de moed op te geven ...

Hoop doet leven
Moedeloosheid niet
je moet nooit opgeven
ook al heb je veel verdriet


Angst is een vijand
die je moet overwinnen
En krijgt angst toch de overhand
dan kun je morgen weer opnieuw beginnen


een huilbui op zijn tijd
is zeker niet slecht
dan ben je alles weer kwijt
en dan hou je je hoofd weer recht


Soms zit alles tegen
lijkt alles tegen je te zijn
maar heus, ook na een tijd van regen
komt altijd weer zonneschijn


Denk niet te negatief over het leven
want ondanks alle narigheden
heeft het ook veel goeds te geven
kijk vooruit, en niet naar je verleden


maar:
waar je ook naar verlangt
je zult eerst iets moeten geven
voordat je iets ontvangt
zo gaat het nu eenmaal in het leven....

D. Rameau

voor iedereen anders, de ene houdt van zon, zee en strand, de ander geniet van de bergen, de rust en de natuur,het maakt niet uit, geniet er van, elk uur.....

Aan alle blogvrienden een fijne vakantie toegewenst

Even weg van alle drukte, het haasten en de tijd
Geen zorgen voor morgen en achteraf geen spijt
Genieten van de stilte om zo tot jezelf te komen
Geen last van commentaar, als je even zit weg te dromen

De prikkeling op je huid van de warme zonnestralen
Eens andere winkels waar je de boodschappen gaat halen
Tussen de grote hoge bergen, verscholen en heel klein
Krijg ik het gevoel, dat ik daar voor altijd wil zijn
Ik denk er zo sterk aan terug,even lijkt het werkelijkheid
Maar dan open ik mijn ogen en ben ik terug in de realiteit
Niet meer de stilte, de bergen en de mooie kust
De vakantie is voorbij, het is gedaan met de rust

Maar de herinneringen blijven,
aan de plek waar ik niemand ken
De mooie herinneringen aan daar waar ik mezelf ben...

een beetje vreugde, een beetje verdriet, want een leven zonder verdriet bestaat er niet....

Vreugde en verdriet?
Door veel mensen onbegrepen
omdat je het verdriet niet ziet.
Soms gebeuren er dingen in het leven,
en dan denk je vaak heel even,
Waarom moet dit mij overkomen?
Waarom hebben ze niet iemand anders genomen?
Waarom voel ik nu al die pijn?
Waarom kon het niet iemand anders zijn?
Totdat je het verdriet hebt verwerkt,
en tussendoor hebt gemerkt,
Dat de vreugde kan overwinnen,
en dat je opnieuw moet beginnen.
Zonder vreugde geen verdriet,
Want zonder het èèn bestaat het ander niet ...

Anoniem

een verhaal over onze eigen dagdagelijkse levensstijl, kunnen wij nog wel leven met genoeg? ....









De Frans had eens een zakdoek nodig en had er geen bij zich. Hij passeerde juist een groot warenhuis en stapte er binnen. Boven het draaihekje hing een levensgroot bord met de waarschuwing dat iedere klant verplicht was om gebruik te maken van een boodschappenwagentje. Frans pakte er dus één en ging er vrolijk zijn boodschap mee doen. Toen hij aan de betreffende afdeling kwam, kon hij niet eenvoudig een zakdoek pakken. Van de papieren zakdoekjes moest hij er tien pakjes van tien tegelijk meenemen. Van de andere stoffen zakdoeken moest hij er een dozijn tegelijk kopen. Frans had er thuis nog een stapel van liggen, maar ja, daar was hij nu niks mee. Hij deponeerde dus het dozijn in zijn wagentje en kwam na veel omzwervingen bij de kassa terecht.
Intussen had reclame hem langs alle kanten aangepord om nog veel meer zaken te kopen. Maar Frans hield vol en stapte doelbewust richting uitgang. Bij de kassa stond zijn karretje als een vreemde eend in de bijt te midden van karren volgeladen met wat de reclame aanbevolen had te kopen. Andere kopers keken Frans aan, alsof ze wilden zeggen: zo iets doe je toch niet, zo'n wagentje is er voor om volgeladen te worden...

uit:'thomas' jeugdvieringen

maar zo bleef haar naam helemaal niet, .....

Het roosje stond niet waar rozen gewoonlijk staan. Ik bedoel, het stond niet in één van die prachtige rozentuinen of rozenperken bij een huis of in een park. Nee, het stond er helemaal alleen op een wegberm tussen brandnetels en koekoeksbloemen, allerlei spichtig gras en bloeiend onkruid. Het roosje was zo verdrietig over haar plekje op de wereld, dat het niet durfde op te kijken.
"Kijk eens, een mooi roosje!" riep Jetje, die met haar moeder over een veldweg naar de bakker ging. "Zal ik het plukken en in een vaasje zetten ?"
"Ik zou het niet plukken," zei moeder. "Nee, want kijk, de knop zit nog helemaal dicht en hangt ook een beetje naar beneden. Zo krijg je nooit een mooie roos. Zelfs niet in een vaasje."
"Het staat er zo alleen," zei Jetje. "Weet je wat ik denk, mama, ik denk dat het roosje verdriet heeft, omdat het hier helemaal alleen op zo'n wegberm staat. Helemaal alleen. Het is een roosje verdriet."
"Roosje verdriet", vroeg haar moeder. "Hoe kom je daarbij, meisje?" "Is het geen mooie naam voor dit roosje", vroeg Jetje. "Als we het nu eens meenamen met wortel en al en tussen onze rozen zouden planten in de tuin, zou het dan kunnen groeien?". "Nu niet. Als je het in de herfst of in de lente komt halen, dan wel...", zei moeder. "Kom, we lopen maar eens door, Jetje."
"Waarom zou dit roosje verdriet kunnen hebben ?' Oh, kijk mama, een kevertje. En daar, een glanzende pluizenbol! En een vlindertje. En een web van een spinnetje. En een bijtje en daar een klaproos en klavertjes. Een klavertje vier brengt geluk. Zal ik eens kijken of ik er één kan vinden "Het moet toch wel mooi zijn om me heen ", dacht het roosje toen het Jetje bezig hoorde, "Ik zal straks toch maar eens kijken!"
"Dag roosje verdriet!" fluisterde Jetje nog, voor ze aan de hand van haar moeder verder ging. Toen Jetje weg was, heeft het roosje eens aandachtig om zich heen gekeken. Het gras en de bloemen. De zon en de wriemelende dieren op de berm... "Ik heb geen reden tot ontevredenheid, "zei het roosje plechtig tegen zichzelf. " Ik zal maar eens laten zien hoe mooi een roosje kan bloeien op een wilde wegberm."
Toen Jetje de volgende dag langs kwam, bleef ze verrast staan. "Er is geen roosje verdriet meer," zei ze. "Oh nee, er staat een heel ander roosje." "Niet waar," lachte het kleine roosje met het gele hartje. "Niet waar! Ik ben het hoor!" "Morgen kom ik weer kijken", fluisterde Jetje, die de taal van de bloemen verstond. Je bent een prachtig roosje. Maar ik zal een nieuwe naam voor je bedenken..."
Hetgeen Jetje ook gedaan heeft. Maar ze verklapt die naam aan niemand, want het is haar geheim om met roosjes als deze te kunnen praten...
(Mariette Vanhalewijn)

niet alleen aan de hemel:










Wat is een ster
Een massa,die schittert van ver

Sterren stralen aan het firmament
Misschien is het je onbekend
Toch lopen er ook sterren rond
Bij ons gewoon op de grond
Nee,ik bedoel geen actrice of acteur
Maar mensen in de straat,bij ons bij de deur...

Sterren stralen overal...

en als het nodig is gaat het open, zodat ik mijn zonnestralen naar anderen kan doen lopen ....

Vaak schijnt de zon in je leven,
Soms lang soms even.
Maar altijd wanneer de zon er is,
Is het leven weer een belevenis.
Hij maakt alles net iets mooier,
Kleurt je leven rooier.

Vaak ook schijnt hij niet,
Brengt dan soms leed en verdriet.
Maar dan moet je maar denken,
Eens zal hij zijn stralen weer schenken.
Komt alles weer goed.
Zoals het wezen moet.

De zonnestralen zorgen dat alles bloeit,
Dat het leeft en groeit.
Maar in mijn hart sla ik ze op,
En hoor ik een zachte klop.
Dan open ik mijn hart zo als het luid,
En deel de zonnestralen uit.




Martin

geniet er van zolang je kan ....

Zie de zon aan de hemel verschijnen,
af en toe achter de wolken verdwijnen.
Zonnestralen vallen neer op aarde,
de zon is van immense waarde.
Zonder de zon kunnen wij niet bestaan,
en zou de wereld vergaan.
Licht hebben wij nodig om te leven,
dit is wat de zonnestralen ons geven.
De zon straalt een heerlijke warmte uit,
die wij voelen op onze huid.
De zon schijnt ons leven lang,
zonnestralen zijn van levensbelang!

E. Verstegen

hoeft vaak niet veel geld te kosten:

Ik wou je graag wat geven
maar ik wist niet waar je
echt plezier aan zou beleven

Tot ik plotseling bedacht:
het mooist is vaak iets kleins,
iets dat je niet verwacht

Dan kon ik je misschien
een lievelingszin geven
of de sterrenhemel laten zien

Een prachtig lied beluisteren,
bellen blazen of schommelen,
je een geheim toefluisteren:

Dat ik graag voor heel even
weer kind zou willen zijn
't sprookjesplezier herbeleven

En toen wist ik op slag:
'k geef je zo'n sprankeltje geluk
verborgen in 'n knuffel en 'n lach

beziet het leven van de positieve kant ...

dat wolken overtrekken,

heeft niemand in de hand.

maar ...één ding weet ik zeker

een zonnig-mens

schuift die wel aan de kant

strooi blijheid  in het leven,

bemoedig waar men treurt,

want  juist door jezelf te  geven

voel ik dat  't leven  

altijd vrolijker  kleurt

j. le bruyn

er was eens:

         een groot amfitheater,
met daarin duizend toeschouwers.
Op een avond, in het licht van de felle schijnwerpers,
staat daar plots een jongen in het midden van het podium.
Hij strijkt één lucifer aan.
"Kun je het zien?" roept hij.
Maar bijna niemand van die duizend toeschouwers ziet iets.
En lachen dat ze doen.
"Doof nu even alle lichten," vraagt de jongen.
Nu is het opeens pikdonker.
Dan strijkt hij opnieuw het lucifertje aan.
En vol verbazing zien ze het nu allemaal...
Dat piepkleine vlammetje.
"Neem alle lucifers en steek ieder van jullie eentje aan," vraagt de jongen verder.
Zo doen ze.
En die duizenden kleine vlammetjes zetten het hele amfitheater
in een zee van licht.
...net een grote zon
waaraan ieder zich voedt.
Een vuurpoel van enthousiasme
een vuurpoel van goede initiatieven
van geluk
van volharding
van goede moed...