Berichten van 1 januari 2008 tot 31 december 2008

Nog een paar van die mooie moedercitaten:







Een bevalling betekent
bloed, zweet, tranen en inspanning.
En toch is dit het makkelijkste onderdeel
van het moeder worden ...
(H.Ausens-Habes)


Geen koele schaduw
is als een moeder;
geen toevlucht is als een moeder;
geen bescherming is als een moeder;
geen liefde is groter
dan die van een moeder.
(Indische wijsheid)


Moeders hebben een hart
met een sleutel.
Als ze het opendoen,
stroomt de liefde eruit.
(anoniem)

Beste mensen, met Moederdag in het vooruitzicht vond ik in mijn grote citatenboek enkele zeer mooie moedercitaten die ik U niet wil onthouden:








Een baby krijgen doet een vrouw beseffen
wat haar moeder haar leven lang
voor haar gedaan heeft.
(anoniem)


Vier moeder niet één dag,
maar alle dagen
in je leven.
(Phil Bosmans)


Er is slechts één lief kind
in de ganse wereld ...
Maar elke moeder bezit dat éne kind!!!
(chinees gezegde)


Wat een kind van zijn moeder leert,
zal het onthouden,
zijn ganse leven lang.
(ward Fokker)

Een Indisch sprookje vertelt over een hond die in een kamer rondrende, waarvan alle wanden van spiegels voorzien waren.
Plotseling zag hij veel honden, en hij werd woedend, liet zijn tanden zien en gromde.
Alle honden in de spiegel werden even woedend, lieten hun tanden zien en gromden.
De hond schrok en begon rondjes te lopen tot hij eindelijk in elkaar stortte.
Had hij maar eenmaal met zijn staart gekwispeld, dan hadden al zijn spiegelbeelden hetzelfde vriendelijke gebaar teruggegeven....

 Toen vader en zoon na een paar dagen weer terugreden naar hun landgoed, vroeg de vader aan zijn zoon wat hij van de afgelopen dagen vond.

"Ik vond het geweldig, vader", zei de zoon.

"Heb je nu ontdekt hoe arm mensen kunnen zijn?" vroeg zijn vader.

"Ja, ik heb veel geleerd", antwoordde de zoon. "Ik zag dat zij vier honden hebben, terwijl wij er maar een hebben. Ik zag dat zij een beekje hebben dat doorloopt tot het eind van de wereld terwijl wij een vijver hebben die maar tot halverwege de oprit komt.

Wij gebruiken lantaarns, terwijl zij iedere nacht naar de sterren kunnen kijken en ons landgoed loopt maar tot aan de weg, terwijl zij de wereld tot aan de horizon hebben. Wij hebben bedienden die voor ons zorgen, terwijl zij voor anderen zorgen. Wij hebben muren om ons landgoed staan om ons te beschermen, terwijl zij vrienden hebben om hen te beschermen."

De vader zweeg verbijsterd. Toen sprak zijn zoon: "Dank je dat je mij hebt laten zien hoe arm we eigenlijk zijn."

 De steenhouwer werd de rijke man. Hij bezat meer rijkdom dan hij ooit had kunnen dromen. Maar al snel kwam er een hoge regeringsbeambte op bezoek, vergezeld door bedienden en geescorteerd door soldaten. Iedereen, rijk of arm, moest een diepe buiging maken voor de stoet.
"Wat is die man machtig", dacht de steenhouwer. "Ik zou willen dat ik die beambte kon zijn."

De steenhouwer werd de beambte. Hij werd rondgedragen in zijn draagstoel, gehaat door de mensen die voor hem moesten buigen en gevreesd vanwege zijn macht.
Het was een hete zomerdag en de steenhouwer voelde zich benauwd in zijn draagstoel. Hij keek op naar de brandende zon en dacht:
"Wat is de zon toch machtig. Ik zou willen dat ik de zon was."

De steenhouwer werd de zon. Hij scheen onbarmhartig over het land, verschroeide akkers en scheen neer op alle mensen. Maar een enorme wolk schoof tussen de zon en de aarde zodat zijn licht het land en de mensen niet meer raakte.
"Wat is die regenwolk machtig", dacht de steenhouwer. "Ik wilde maar dat ik die wolk was."

De steenhouwer werd de regenwolk. Hij overstroomde de akkers en de dorpen. Al snel merkte hij echter dat hij werd weggeduwd door de wind.
"Wat is die machtig. Ik wou dat ik de wind kon zijn", dacht de steenhouwer.

En hij werd de wind. Hij ontwortelde bomen, blies de pannen van het dak en werd gevreesd door iedereen. Maar na een tijdje stuitte hij op iets dat niet meegaf: het was een grote steen, die boven alles uittorende.
"Wat is die steen machtig", dacht hij. "Ik wilde maar dat ik die steen was."

En toen werd hij de steen. Machtiger dan al het andere op de wereld. Tot hij het geluid hoorde van een hamer en een beitel die in de massieve steen stond te hakken.

"Wat zou er nou machtiger kunnen zijn dan ik?", dacht hij.
Hij keek omlaag en zag daar de gedaante van een beeldhouwer.....

 Nieuwsgierig roept de jongen: "Wie ben jij?"
Het enige antwoord dat hij terugkrijgt is: "Wie ben jij?"
Hij wordt kwaad en roept: "lafaard!", waarop de stem roept: "lafaard!"

De jongen kijkt zijn vader aan en vraagt wat er gebeurt. De man antwoordt: "Let maar eens op" en roept vervolgens: "Ik bewonder jou."
De stem antwoordt: "Ik bewonder jou!"
De man roept: "Jij bent prachtig!"
De stem antwoordt: "Jij bent prachtig!"

De vader legt daarop uit: "De mensen noemen dit een echo, maar eigenlijk is het 'het leven'. Het leven geeft je altijd terug wat jij geeft. Het leven is een spiegel van jouw handelingen. Als je meer liefde wil, geef dan meer liefde. Wil je dat mensen begripvol en respectvol met je omgaan? Geef ze dan begrip en respect. Dit gaat op voor alle aspecten van het leven. Wat je geeft wordt weerspiegeld in wat je terugkrijgt van het leven."

 'Vandaag sloeg mijn beste vriend mij in mijn gezicht.'

Gezamenlijk lopen ze verder. Na een uur komen ze bij een oase. De vrienden lessen hun dorst en nemen een bad in het verkoelende water. Als hij weer uit het water wil stappen, raakt de vriend die eerder geslagen werd in het drijfzand. Zijn vriend snelt toe en redt hem van de verdrinkingsdood. Nadat hij hersteld is van de wisse dood die hij voor zich zag, schrijft de vriend op een steen:

'Vandaag heeft mijn beste vriend mijn leven gered.'

De ander ziet wat zijn vriend aan het doen is en vraagt verbaasd: "Nadat ik je sloeg schreef je in het zand. Nu ik je gered heb, schrijf je op steen. Waarom doe je dat?"

De vriend antwoordt: "Wanneer iemand je kwetst en je schrijft het in zand, dan zal de wind van vergeving het uitwissen. Als iemand iets goeds voor je doet, zou je het in steen moeten schrijven. De wind kan het dan nooit uitwissen."

De moraal van het verhaal: leer je pijn in het zand te schrijven en beitel de mooie dingen in je leven in steen.

Mijn vriend trok de lade van de kast van zijn echtgenote open en haalde er een klein pakketje gewikkeld in zijde papier uit: Dit is niet zo maar een pakje, dit is lingerie. Hij maakte het papier open en bekeek de zijde en het kant. De eerste keer dat wij naar New York gingen, acht of negen jaar geleden kocht ik dit. Zij heeft het nooit gebruikt. Zij wilde het voor een speciale gelegenheid bewaren. Ik geloof dat dit wel het goede moment is. Hij ging naar het bed en legde het bij de andere dingen die de begrafenisondernemers zouden meenemen. Zijn vrouw was zojuist overleden. Terwijl hij zich naar mij toe draaide, zei hij: Bewaar niets voor een speciale gelegenheid, iedere dag dat je leeft is een speciale gelegenheid. Nu denk ik altijd aan die woorden en ze hebben mijn leven veranderd.

Tegenwoordig lees ik veel meer dan vroeger en ik maak minder schoon. Ik zit op mijn terras en bewonder het landschap zonder aandacht te schenken aan het onkruid in de tuin. Ik breng meer tijd door met mijn familie en mijn vrienden en minder tijd op het werk. Ik heb begrepen dat het leven een geheel is van ervaringen om te waarderen. Voortaan bewaar ik niets meer, ik gebruik mijn kristallen glazen iedere dag, ik draag mijn nieuwe jasje als ik daar zin in heb om naar de supermarkt te gaan, ik bewaar mijn duurste parfum niet voor hoogtijdagen, ik gebruik het wanneer ik daar zin in heb.

De uitspraken als "ooit..." en " een dezer dagen..." probeer ik niet meer te gebruiken. Als het de moeite waard is, wil ik nu de dingen zien, horen en doen.Ik ben er niet zeker van wat de vrouw van mijn vriend zou hebben gedaan als zij had geweten dat zij er morgen niet meer zou zijn (een morgen die wij allen te licht opvatten). Ik geloof dat zij haar familie en intieme vrienden zou willen zien. Misschien zou ze enkele oude vrienden hebben opgezocht om vrede te sluiten of zich te verontschuldigen voor een oude ruzie. Ik vind het een prettig idee om te denken dat zij misschien Chinees zou zijn gaan eten omdat het haar lievelings-eten was.

Het zijn de kleine niet gedane zaken die mij zenuwachtig zouden maken als ik wist dat mijn uren geteld waren. Het zou me dwars zitten bepaalde vrienden niet meer te hebben gezien die ik "een van deze dagen" zou hebben opgezocht, of brieven niet te hebben geschreven die ik nog van plan was te zullen schrijven, of niet vaak genoeg aan mijn dierbaren te hebben gezegd hoeveel ik van ze houd. Nu stel ik niets meer uit, onderdruk niets en houd niets meer achter dat zou kunnen bijdragen aan de vreugde en vrolijkheid van onze levens. Ik zeg dat iedere dag speciaal is.... iedere dag, elk uur, iedere minuut is bijzonder....

Een paar maanden voor ik werd geboren ontmoette mijn vader in de plaats waar hij woonde een vreemdeling. Mijn vader raakte meteen geboeid door die vreemdeling en nodigde hem na een tijdje uit om bij hen thuis in te trekken. De vreemdeling voelde zich weldra thuis en was al helemaal ingeburgerd toen ik enkele maanden later geboren werd.

Ik groeide op en ik vroeg me nooit af wat hij eigenlijk deed in ons gezin. In mijn kinderlijke gedachtenwereld had ieder zijn eigen plaats. Mijn broer,  die vijf jaar ouder was dan ik, was mijn voorbeeld. Mijn jongere zus, gaf mij de gelegenheid om zelf een "grote broer" te zijn en ontwikkelde in mij de kunst om te plagen. Mijn ouders vulden elkaar perfect aan: mama bracht mij de liefde bij voor het geloof en mijn vader leerde mij om  te gehoorzamen.

Maar de vreemdeling was onze verhaaltjesverteller. Hij kon de meest fantastische vertellingen opdissen. Avontuur, geheimzinnigheid, humor... het maakte allemaal deel uit van zijn dagelijks repertoire. Hij kon heel ons gezin elke avond uren geboeid houden.

En wanneer ik iets wilde weten over politiek, geschiedenis of wetenschap, dan kon ik altijd bij hem terecht; hij wist alles. Hij kende het verleden, begreep het heden en hij leek soms de toekomst te kunnen voorspellen. De beelden die hij ophing waren zo levendig dat ik er de ene keer mee moest lachen en de andere keer bij kon huilen.

Hij was een vriend voor het hele gezin. Hij nam mijn vader, mijn broer en mij mee naar onze eerste grote voetbalmatch. Hij moedigde ons aan om nieuwe films te gaan bekijken en zorgde er zelfs voor dat we verschillende filmsterren konden ontmoeten. Mijn broer en ik kwamen diep onder de indruk van sommigen van die persoonlijkheden.

De vreemdeling was zelfs een beetje opdringerig in onze gesprekken. Vader scheen dat niet zo te storen maar moeder stond soms op terwijl hij aan het vertellen was over allerlei vreemde plaatsen en ze trok zich dan terug op haar kamer om  te lezen en te bidden. Ik vraag me zelfs af of ze nooit in stilte bad dat die vreemdeling uit ons leven zou verdwijnen.

Want mijn vader probeerde ons allemaal wel bepaalde morele waarden bij te brengen maar onze vreemde gast scheen zich daar helemaal niet zo aan te storen. Vloeken werd in ons huis bijvoorbeeld niet getolereerd, niet voor ons, kinderen, niet voor vrienden, ook niet voor andere volwassen bezoekers. Maar onze vreemdeling liet regelmatig krachttermen horen die mijn oren deden tuiten en die mijn vader deden zuchten. Voor zover ik mij herinner werd de vreemdeling daar nooit voor terechtgewezen. Mijn vader was een geheelonthouder en er kwam bij ons geen druppel alcohol in huis, zelfs niet in de keuken. Maar de vreemdeling vond dat we alle dingen in het leven moesten leren smaken en hij prees ons bier en andere alcoholische dranken aan.

Hij zei dat sigaretten erg goed smaakten, dat een sigaar of een pijp mannelijk waren. Hij praatte vrijuit over seks. Zijn commentaren hierop spraken vaak sterk tot de verbeelding en waren soms wel vervelend. Ik weet dat mijn eerste ideeën over de relaties tussen mannen en vrouwen sterk beïnvloed waren door deze vreemdeling.

De vreemdeling begon ook vaker persoonlijke onderwerpen aan te snijden zonder zich te bekommeren om diegenen die eventueel meeluisterden. Hij hield er in zijn conversatie ook geen rekening mee dat we bijvoorbeeld zaten te eten; soms was het zelfs zo erg dat moeder van tafel weg liep.

Als ik er nu aan terugdenk dan kan ik nog steeds niet begrijpen hoe we door die vreemdeling werden beïnvloed. Keer op keer weerlegde hij de opvattingen en de waarden van mijn ouders. En toch werd hem nooit gevraagd om hiermee op te houden of om te vertrekken.

Het is nu al heel lang geleden dat die vreemdeling introk bij dat jonge gezin waar ik in opgroeide. Mijn vader is al lang niet meer zo geboeid door hem als in die eerste jaren. Maar wanneer ik vandaag bij mijn ouders op bezoek kom dan zit hij daar nog altijd op zijn vaste plaats te wachten op iemand die naar hem wil luisteren, aan wie hij zijn verhalen kwijt kan.

Hij heeft ook nooit verteld hoe hij heette.
Wij noemden hem altijd bij zijn initialen: T.V. .....

Geef ieder levend wezen, hoe groot of klein, het recht om te blijven leven, auteur onbekend:

Op een strand in India liggen honderden zoniet duizenden zeesterren. Door de brandende zon, drogen ze uit en gaan dood. Op een dag loopt een jongen langs het strand en gebukt speurt hij naar nog levende zeesterren. Hij pakt ze op en gooit ze terug in zee. Op een gegeven moment komt er een grijze, wijze, verstandige man aanlopen. Hij bekijkt het tafereel van een afstand en loopt vervolgens op de jongen af.

De Verstandige, wijze, grijze man vraagt ‘jongen, wat ben je daar aan het doen?’ ‘Ik vis de levende zeesterren ertussen uit en gooi ze terug in zee. ‘Ja, maar moet je zien hoeveel er op het strand liggen. Het is water naar de zee dragen, wat maakt het voor verschil. De jongen kijkt rond en  zoekt een levende zeester, pakt hem op en zegt: " Voor al die andere zeesterren maakt het misschien niet zoveel uit, maar voor deze wel en hij gooit hem terug in zee."

Het gaat om de enkeling.
Je kan niet de wereld veranderen, maar wel het leven van een enkel ander dier of mens.

Een oude timmerman was aan zijn pensioen toe. Hij vertelde zijn baas van zijn plannen om de bouw te verlaten en het kalmer aan te gaan doen, samen met zijn vrouw en familie. Hoewel hij in inkomen achteruit zou gaan, zou hij het wel redden en hij was er sowieso aan toe.

Zijn baas vond het jammer zo'n goede kracht te zien vertrekken en vroeg of hij nog één huis wilde bouwen, als een persoonlijke gunst. De timmerman ging akkoord maar het werd al snel duidelijk dat zijn hart er niet in zat. Het werd tamelijk rommelig gebouwd, en ook het materiaal was niet echt geweldig. Zijn loopbaan had een betere afsluiting verdiend.

Toen het huis klaar was, kwam zijn baas het inspecteren. Hij gaf de sleutel aan de timmerman en zei: "Dit is jouw huis, mijn cadeau voor jou." De timmerman was geschokt en schaamde zich. Als hij had geweten dat hij dit huis voor zichzelf bouwde, had hij het heel anders aangepakt.

Zo is het ook met ons. We bouwen ons levenshuis, dag voor dag, en vaak stoppen we er niet onze beste krachten in. Wat een schok als we tot de ontdekking komen dat we in het huis moeten leven dat we hebben gebouwd! Als we het over konden doen, hadden we het vast anders gedaan. Maar we kunnen niet terug.

Jij bent de timmerman. Elke dag sla je een spijker, plaats je een plank, of stel je een kozijn. "Het leven is een doe het zelf project", heeft iemand eens gezegd. Jouw houding en de keuzes die je vandaag maakt, bouwen het 'huis' waar je morgen in leeft. Bouw dus met verstand!

Er was eens een arme boer die het erg moeilijk vond om zich staande te houden in deze wereld. Want hoewel hij erg hard werkte en zuinig leefde, lukte het hem niet om ook maar een beetje geld te sparen. Het leek wel of hij na een leven lang hard werken er nog even slecht aan toe was als op de dag dat hij werd geboren. En op een ochtend begreep hij, dat als hij ooit iets wilde bezitten in deze wereld, dat het hem gewoon in de schoot geworpen zou moeten worden. Hij wenste dan ook dat hij op een morgen wakker zou worden en bergen met geld zou aantreffen op zijn schoorsteenmantel. Hij vond dat het geld op zijn eigen haard moest staan, zodat hij zeker zou weten dat het voor hem bestemd was. Hier dacht hij aan terwijl hij zijn dagelijkse werkzaamheden op het land verrichtte.

Op een dag toen hij op het land aan het werk was, bleven de kleren van de arme boer aan een braamstruik hangen. Om te voorkomen dat dit nog eens zou gebeuren, groef de man de wortels van de braamstruik uit en trok hem uit de grond. Terwijl hij dit deed, stootte hij op het deksel van een grote aarden pot. Opgewonden groef hij nog wat verder en verwijderde toen het deksel van de pot. Hij ontdekte dat de pot tot barstens toe gevuld was met zilveren munten. Eerst was hij verrukt, maar toen hij een paar minuten had nagedacht, zei hij: "Ik vroeg om geld op mijn eigen haard, maar nu vind ik dit geld hier in de grond. Ik kan dit niet meenemen. Want als dit voor mij bestemd was geweest, zou het vast en zeker gewoon op mijn eigen haard hebben gestaan, zoals ik wenste."

Dus liet de man de schat waar hij hem gevonden had en ging naar huis. Toen hij thuiskwam vertelde hij zijn vrouw over zijn vondst. Die werd kwaad op de dwaasheid van haar man om het geld op het land te laten. En toen haar man lag te slapen, ging ze naar het huis van een buurman en vertelde hem alles en zei: "Mijn domme man vond een geheime schat vol geld op het land, maar de stijfkop weigert hem mee naar huis te nemen. Ga er heen en haal de schat op en deel hem met mij."

De buurman was blij met het voorstel en hij ging op weg naar de aangegeven plek om naar de schat te zoeken. En daar waar de braamstruik omver gewoeld lag, vond hij inderdaad een aarden pot. Hij nam de pot op en opende hem. Maar toen hij het deksel optilde zag hij geen zilveren munten, maar een pot vol giftige slangen. En bij de buurman kwam de gedachte op: "Ah, die vrouw moet mijn vijand zijn! Ze hoopte natuurlijk dat ik mijn hand in de pot zou steken en gebeten en vergiftigd zou worden!"

En dus draaide hij de deksel weer op de pot en nam hem mee naar huis. En toen de nacht gevallen was, ging hij naar het huis van zijn arme buurman, klom op het dak en leegde de pot met giftige slangen in de schoorsteen.

Toen het ochtend werd ontwaakte de arme boer die als eerste de pot had gevonden om aan het werk te gaan. Maar toen de ochtendstralen van de zon op de haard vielen, gingen zijn ogen wijd open. Want de haard was bedekt met zilveren munten! Vol dankbaarheid zei hij: "Oh! Eindelijk! Dit geld kan ik accepteren! Ik weet nu zeker dat het voor mij bestemd is, omdat het hier op mijn eigen haard staat, precies zoals ik wenste!"

moraal : verdien je rijkdom en wordt niet rijk door een ander

mooie afscheidstekst geschreven door H. Andreus:







Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad,
hoe lief ik je had.

Maar zeg het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man alleen maar een vrouw,
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.

Hier een prachtig gedichtje geschreven door T. De Rode:







Laat ze maar komen.
Laat ze maar stromen.
Ze reinigen je ziel.
Ze verzachten je wonden.
Ze helen oud zeer.
Huil maar.
Tranen hebben genezende kracht.
Vandaar dat men na het huilen weer lacht.
Je voelt je lichter, je adem is dieper.
De mens is er op ingesteld om te huilen bij verdriet,
omdat het verzacht.
Dus hou het natuurlijk proces niet tegen,
kom maar op met die regen.
Laat de stortvloed maar komen.
Laat je tranen maar stromen.

Mooie wensen die ik mocht ontvangen ter gelegenheid van mijn verjaardag:







Ik wens je een wereld vol bloemen
Ik wens je een wereld vol licht
Ik wens je van alles het beste
een glimlach op je gezicht

Ik wens je een leven vol liefde
Geen tranen, geen zorgen, geen pijn
Dat iedere dag hier op aarde
Voor jou een cadeautje mag zijn
uit met liefs

Hier een prachtig oud spreekwoord met een diepe waarheid:

Mooi anoniem geschreven citaat:








Kleine druppels water, kleine korrels zand,
vormen oceanen en het vasteland.
Kleine liefdesdiensten en een vriendelijk woord,
maken de aarde van heden tot een zalig oord.

Een bakker kreeg boter van een boer. In ruil daarvoor kreeg de boer brood van de bakker. Na een tijdje viel het de bakker op dat de stukken boter van de boer steeds lichter werden. De boter zou steeds drie pond moeten wegen, maar het leek iedere keer minder te zijn.

De boer woog de boter op zijn weegschaal. Die gaf hem gelijk en hij klaagde zijn boterleverancier aan bij de rechter.
"Uw stukken boter zouden niet het vereiste gewicht hebben", zei de rechter tegen de boer. "Dit stuk zou drie pond moeten wegen, maar het weegt veel minder."

"Dat is uitgesloten, meneer de rechter", zei de boer. "Ik heb het elke keer nagewogen."
"Misschien kloppen uw gewichten niet", opperde de rechter.
"Hoezo gewichten?" vroeg de boer stomverbaasd. "Ik heb helemaal geen gewichten. Die gebruik ik nooit."
"Maar waar weegt u dan mee als u geen gewichten heeft?", vroeg de rechter.

"Heel eenvoudig", zei de boer. "Ik krijg mijn brood van de bakker en hij krijgt boter van mij. Een brood weegt drie pond dus leg ik mijn boter links op de weegschaal en een brood rechts en zo weeg ik dat af." ......

Het lezen van dit verhaal bezorgde me gewoon kippevel, ik wil het U niet onthouden:

Een jonge man bereidde zich voor om af te studeren. Al maanden bewonderde hij een prachtige sportauto in de showroom van een dealer en wetend dat zijn vader zich zoiets wel kon veroorloven, vertelde hij hem dat zo"n auto alles was wat hij wenste als afstudeer cadeau.

Terwijl de dag van de diploma uitreiking steeds dichter bij kwam, hield de jongeman zijn vader nauwlettend in de gaten, in de hoop dat hij aanwijzingen zou krijgen dat zijn vader de auto had gekocht. Uiteindelijk, op de morgen van het afstuderen, vroeg zijn vader hem om bij hem in zijn studeerkamer te komen. Zijn vader vertelde hem hoe trots hij was zo"n fijne zoon te hebben en hoeveel hij van hem hield. Hij overhandigde zijn zoon een prachtig ingepakt pakje. Nieuwsgierig, maar ietwat teleurgesteld, opende de jongeman het pakje en vond er een prachtige, in leer gebonden, Bijbel. Boos verhief hij zijn stem tegen zijn vader en zei: "je bulkt van het geld en je koopt een bijbel voor me?!" en stormde het huis uit, het boek achterlatend.

Vele jaren gingen voorbij en de jongeman had zich ondertussen ontpopt tot succesvol zakenman. Hij had een prachtig huis en een fantastisch gezin, maar realiseerde zich ineens dat zijn vader nu toch wel erg oud moest zijn en dat hij mogelijk toch maar een keer bij hem langs moest gaan. Hij had hem niet meer gezien sinds de dag van zijn afstuderen. Maar voordat het hem lukte om dat te doen, bereikte hem een telegram waarin het overlijden van zijn vader werd aangekondigd en waarin stond dat hij al zijn bezittingen aan zijn zoon had nagelaten. Hij moest onmiddellijk naar het huis van zijn vader komen om de zaken te regelen.

Toen hij bij zijn vaders huis aankwam raakte zijn hart plots vervuld van droefenis en spijt. Hij begon zijn vaders belangrijke papieren uit te zoeken toen zijn oog viel op een nog steeds nieuw uitziende bijbel, die er nog precies lag zoals hij hem jaren geleden achter had gelaten. Met tranen in de ogen opende hij de bijbel en begon de bladzijden om te slaan. Terwijl hij die woorden las, viel er een sleutel uit een enveloppe die achter op de bijbel met plakband vast zat. Het had een label met de naam van de dealer, de dealer die de sportauto verkocht die hij destijds zo graag wilde. Op het label stond de afstudeerdag afgedrukt en de woorden ... betaald.

Mooie levenswijsheid van Tucan:







Leer van gisteren,
Droom van morgen,
En leef vandaag

Prachtig verhaaltje over gelukkig zijn:

Prachtig anoniem geschreven gedicht over ware vriendschap:

Prachtige tekst voor hij of zij die je het liefste ziet:








Als jij een boom bent dan wil ik een wortel zijn
Om je te voeden
Om je te steunen
Om je vast te houden voor eeuwig

Als jij een blaadje bent dan wil ik jouw stengel zijn
Om je te beschermen
Om je tegen te houden
Om eeuwig bij je te zijn

Als jij een bloempje bent dan wil ik de zon zijn
Om je alles te geven wat je nodig hebt
Om je hart te verwarmen
Om je licht te geven in donkere tijden

Mooi citaat over vriendschap van E. Laridon:







Vrienden zijn als bomen:

bomen buigen niet,
maar ze wuiven.

Prachtig citaat over de liefde geschreven door K. Spiecker.







Liefde vindt het spoor,
trouw verlaat het niet.

vertederend anoniem geschreven citaat voor de enige ware liefde in je leven:










Als ik je naam
in het zand had geschreven
hadden de golven hem
na korte tijd uitgewist.

Als ik je naam
in een boom had gegrift
was de schors met de tijd vergaan.

Als ik je naam
in marmer had gekapt
was de steen na veel tijd gebroken.

Maar ik heb je naam
in mijn hart geborgen
en daar wordt hij
voor de eeuwigheid goed bewaard.

Prachtig gedicht over de ware liefde:







Eén keer in je leven,
ontmoet je iemand die perfect bij je past.
Daarvan is er maar eentje,
daar moet je zuinig op zijn,
want als je die kwijtraakt,
doet het de rest van je leven pijn.
Eén keer in je leven,
is de liefde een laaiend vuur,
als je er niet goed voor bent,
dan dooft het op den duur.
En als je het een keer hebt gehad,
een liefde zó intens,
blijft het voor de rest van je leven,
je allergrootste wens.

Prachtig anoniem citaat over roddelen:










Het ware te wensen
dat alle mensen
met hun gebreken
zichzelf eerst bekeken
dan zouden zij het praten
over een ander wel laten.

Prachtig citaat van John Wesley:







Doe al het goede dat je kunt,
met de middelen die je hebt,
op de manier die je gewoon bent,
op de plaats waar je staat,
in de tijd die je gegeven is,
voor de mensen die je kent,
zolang het je mogelijk is.

Deze mooie tekst over vriendschap kwam ik per toeval ergens tegen,schrijver onbekend:







Vriendschap

Wat is vriendschap vragen we ons soms af
Voor de één , een mens om tegen te praten,
Voor de ander een mens om op te kunnen
steunen als je het moeilijk hebt

Vriendschappen zijn snel gemaakt
Maar ook net zo snel weer stuk
Koester daarom een vriendschap als een bloem:
Ook vriendschap heeft aandacht nodig (water)
Ook vriendschap heeft liefde nodig (zon)
Zonder deze dingen zal een vriendschap verdorren
En uiteindelijk dood gaan…

Daarom wees erg zuinig op de vriendschappen die je hebt
En waak ervoor dat zoiets niet verdort
Vrienden heb je nodig
Al is het soms kort…

Met moederdag in het vooruitzicht een mooi gedicht ter ere van alle moeders:

Is een woord dat veel omvat,
moeder zijn dat is pas wat,
moeder zijn is warmte geven,
samen met je gezinnetje leven,
moeder is ’t die al haar liefde geeft,
’t is of ze voor ons alleen maar leeft,
haar grootste zorg voor groot en klein,
is dat we maar gelukkig zijn

Een boer had enkele jonge hondjes die hij nog moest verkopen.

Hij schilderde een advertentie op een bord met:

 4 puppies te koop

 En zette dit aan het begin van zijn erf aan de kant.

Net toen hij de laatste spijker in het bord sloeg werd hij reeds aan zijn mouw getrokken.

Hij keek naar beneden, recht in de ogen van een kleine jongen.

“Meneer” zei de jongen, “ik wil één van uw puppies kopen!”

“Wel”, zei de boer terwijl hij met zijn hand achter in zijn nek wreef,

“deze puppies hebben hele goede ouders en kosten aardig wat geld…”

De jongen liet voor een moment zijn hoofd hangen.

Toen reikte hij diep in zijn broekzak en haalde een handvol kleingeld voor de dag en liet het aan de boer zien.

“Ik heb 39 cent, is dat genoeg om te kijken?”

“Zeker” zei de boer en hij floot een deuntje.

“Dolly”, riep hij.

Uit het hondenhok en over het erf rende Dolly naar de boer toe, gevolgd door 4 kleine bolletjes wol.

De kleine jongen drukte zijn gezicht tegen het hek; zijn ogen straalden van verrukking.

Terwijl de honden  naar het hek kwamen aangerend, zag de jongen nog iets bewegen in het hondenhok.

Langzaam verscheen er nog een bolletje wol, maar dit was een zichtbaar kleiner bolletje dan de andere hondjes

Op  zijn achterpootjes gleed het bolletje het hok uit en op een wat onhandige wijze begon het hondje vooruit naar het hek te hobbelen terwijl het zijn best deed om de andere hondjes bij te houden.

“Ik wil die hebben!”, zei het kleine jongetje, terwijl hij naar het waggelende exemplaar wees.

De boer knielde naast het jongetje neer en zei: “vriendje, je wil dat hondje echt niet.

 Het is nooit in staat om te rennen of te spelen zoals de andere hondjes kunnen”.

Toen deed de jongen een stap naar achteren, boog naar voren en begon een broekspijp op te rollen.

Terwijl hij dit deed, werd een stalen beugel zichtbaar aan beide zijden van het beentje van de jongen;

 onderaan zat die beugel vast  aan de twee zijden van een speciaal gemaakt schoentje.

De boer aankijkend zei hij: “weet u meneer,

ik kan zelf ook niet zo goed rennen en hij heeft iemand nodig die hem begrijpt”.

De boer boog zich voorover om het kreupele hondje op te pakken

en toen hij zich weer oprichtte had hij tranen in zijn ogen.

Hij hield het diertje heel voorzichtig vast toen hij het aan de jongen gaf.

“Hoeveel kost het?” vroeg de kleine jongen.

“Niets, het is gratis”, zei de boer.
Er is geen prijs voor liefde, de wereld is vol van mensen die iemand nodig hebben die hen begrijpt…

Bomen hebben wortels

blad en tak en stam….

Bomen groeien langzaam

en hun weg is lang.

Hun wortels vinden voedsel

in de aarde, sap.

De stam die geeft het door aan

vrucht en blad en tak.

Mensen hebben wortels

in het verleden ver.

Vinden daar hun oorsprong

komen langzaam her.

Mensen geven leven

aan hun takken door.

Nieuwe mensen leven:

zo gaat het steeds maar voort.

Bomen kunnen nooit

zonder grond bestaan.

Raken ze ontworteld

is het snel met hen gedaan.

Mensen zijn als bomen

Leven niet alleen.

Zonder grond en wortels

Leeft geen mens, niet één.

Er was eens een boom die van een kleine jongen hield. Iedere dag ging de jongen naar de boom en raapte de bladeren bij elkaar. Daar vlocht hij dan een kroon van, zette hem op zijn hoofd en deed alsof hij koning van het hele bos was. Hij klauterde tegen de stam op en zwaaide aan de takken op en neer. De boom liet hem eten van zijn appels en ze speelden verstoppertje. Als de jongen moe was, ging hij slapen in de schaduw van de boom. En de jongen hield van de boom, heel erg veel. En de boom was gelukkig.

Maar het leven ging verder en de jongen werd groter en ging van school af. En de boom was vaak alleen.

Op een zekere dag kwam de jongen weer eens bij de boom en de boom zei: “Kom jongen, kom weer eens in mijn stam klimmen en aan mijn takken zwaaien. Eet weer van mijn appels, speel in mijn schaduw en wees gelukkig”. Maar de jongen zei: “Ik ben te groot geworden om te klimmen en te spelen. Ik heb geld nodig, want ik hou ervan om dingen te kopen en plezier te maken. Kun je me niet wat geld geven?” “Het spijt me wel”, zei de boom, “maar geld kan ik je niet geven. Ik heb alleen maar bladeren en appels. Neem mijn appels maar en verkoop die in de stad. Dan heb je geld en zul je gelukkig zijn”. En de jongen klom in de boom, plukte appels en bracht ze weg. En de boom was gelukkig.

Maar weer bleef de jongen een hele tijd weg. En de boom was bedroefd. Op een goede dag kwam de jongen weer terug. De boom fleurde helemaal op en zei: “Kom mijn jongen, klim weer in mijn stam en zwaai aan mijn takken en wees gelukkig”. “Ik heb het veel te druk om in bomen te klimmen” zei de jongen. Ïk wil een huis bouwen voor mijn vrouw en kinderen. “Kunt u mij geen huis geven?” “Ik heb geen huis” zei de boom, “maar je mag wel mijn takken afzagen om een huis te kunnen bouwen. Dan zul je gelukkig zijn”. En de jongen zaagde de takken af en bracht ze weg om er zijn huis mee te bouwen. En de boom was gelukkig.

En opnieuw bleef de jongen een lange tijd weg. Toen hij weer terug kwam, was de boom zo gelukkig dat hij nauwelijks kon praten. “Kom jongen”, fluisterde hij, “kom met me spelen”. “Ik ben te oud en heb geen zin om te spelen” zei de jongen. “Ik wil een boot, waarmee ik een heel eind hiervandaan kan. Kun je mij die boot geven?” “Hak mijn stam maar om en maak daar een boot van” zei de boom, “dan kun je wegzeilen en zul je gelukkig zijn”. En de jongen hakte de boom om, maakte er een boot van en zeilde weg.

En na een lange tijd kwam de jongen weer terug. “Het spijt me, jongen” zei de boom, “maar nu heb ik niets meer om je te geven”. “Mijn appels zijn op”. “Mijn tanden zijn te slecht om te eten” zei de jongen. “Mijn takken ben ik kwijt” zei de boom. “Je kunt er niet meer aan zwaaien”. “Ik ben te oud om aan takken te zwaaien” zei de jongen.”Ik heb zelfs geen stam meer” zei de boom, “om tegenop te klimmen”. “Ik ben te moe om te klimmen” zei de jongen.

“Ik vind het echt jammer”zuchtte de boom, “ik wou dat ik je nog wat kon geven, maar ik heb niets meer over. Ik ben nog maar een oude stomp. Het spijt me werkelijk”.”Ik heb niet meer veel nodig” zei de jongen, “alleen een rustig plekje om te zitten, ik ben doodmoe”. “Nou” zei de boom, die zo goed als het kon weer een beetje moed vatte, “een oude stomp is juist genoeg om stil op uit te rusten. Kom jongen, ga zitten en rust uit”. Dat deed de jongen. En de boom was gelukkig.

Deze waarden kreeg ik toegestuurd via een pps presentatie:








10 dingen die waarde geven aan je leven...

1) Een vriendelijke groet doet veel goed.

2) Lichter wordt je plicht met een lach op je gezicht.

3) Er ligt een speciale klank in het woordje "dank".

4) Weet dat een onbedachtzaam woord anderen soms pijnlijk stoort.

5) Til niet te zwaar aan problemen, probeer de zorgen weg te nemen.

6) Wie echt van het leven geniet, stoort zich aan kleinigheden niet.

7) Wie een goed humeur bewaart wordt veel last en zorg bespaard.

8) Voor de zorgen van morgen zal morgen wel zorgen.

9) Wie met alles lacht en gekt is daarom nog niet opgewekt.

10) Wees blij met het leven, het duurt maar even.