Donderdag


Vandaag ben ik nog eens bij ons Emmily geweest. Joséphientje groeit dat ge het ziet. En braaf dat ze is. Haar mama kent ze op een draadje. Ze mag niet ver uit haar buurt zijn of ze weet het. Maar het is een rustig kindje, echt een schatje. Ze eet of ze slaapt, als dat niet plezant is. En het is moeilijk te geloven, maar het is echt waar, ze lacht naar ons.
Ik heb ze op mijn schoot mogen nemen van Emmily terwijl ze bezig was in de keuken en ik was er tegen bezig en ze viel in slaap. Teken dat ze rustig is hé bij mij. Ik zo fier als ne gieter natuurlijk! We zien ze allemaal zooooo graag, dat is normaal hé. Wie houdt er nu niet van zo een lief klein babytje! En Emmily, dat is een echt moedertje. Haar kindje komt uit een doosje.
Het doet me denken aan haar toen ze klein was. Mijn zus was ook zo. Emmilyke lag ook altijd te stralen in haar wiegske.
Als ik binnen kwam en ik keek naar haar begon ze te lachen en kreeg ze de hik! En dat is altijd zo gebleven hé, nu krijgt ze de hik niet meer maar ze is nog altijd blij als ze me ziet.
Er staan ons nog mooie tijden te wachten als ons klein dolleke aan het groeien is.
En het gaat allemaal zo vlug. Veel te vlug!




















.gif)









