Mijn zin om een dochter te hebben is dus nog niet helemaal verdwenen.
En voel het in heel mijn wezen dit is anders.
Ik ben veel minder misselijk, maar ja ik hou me gedeinsd, ik ben 32 jaar en ik heb van mijn dokter het bewuste briefje gekregen om thuis te kunnen blijven.
Toch heb ik in de 7de maand een klein bloedinkje, en de maand daarop nog een, telkens moet ik naar het ziekenhuis voor een paar dagen. Een aantal dagen platte rust en het gaat weer over, op de echo's is te zien dat er een grote zwarte streep op de wand zit, de dokters denken dat de placenta gescheurd is en vandaar ook die bloedingen.
Wanneer ik mij kwaad maak op de twee andere dan heb ik er van, zo ook die laatste keer in de 8ste maand, het kleintje is redelijk goed en ik vraag of ze niet gewoon mag geboren worden, ik lijk wel en abonnement te hebben op het ziekenhuis. Ook door nieuwsgierigheid gedreven naar wat die bloedingen veroorzaakt stemt de dokter toe. En ik blijf daar, ze steken het in gang met een pilletje.
En deze keer zonder baxters hé, op mijn manier, het is mijn laatste keer en ik wil ervan "genieten".
Ik mag redelijk vlug naar de verloskamer en het is weer week-end, De dienst is onderbemand
De dokter komt even zien en zegt dat het nog niet voor direct is en verdwijnt weer naar zijn wachtkamer die vol patienten zit.
De verpleegter gaat even iets halen op de gang.
Wanneer ik met eric alleen ben voel ik nattigheid en ik voel iets glijden, ik zeg tegen Eric: Het komt, roep de verpleegster. zij komt net op tijd om ons Anneke op te vangen. Amai dat was een fluitje van een cent. Zo wil ik wel 10 kinderen krijgen; de kleine wordt weggebracht voor onderzoek door de kinderarts en de gynecoloog wordt op de hoogte gesteld. hij komt het scheurtje dichten en is weer naar zijn kabinet. Terwijl de verpleegster mij vraagt wat ik het liefste heb : mij eerst wassen en dan slapen of eerst wat slapen ? ik kies voor het eeste, mijn hoofd staat niet naar slapen nu.
Ik ben niet moe, ik ben alleen maar gelukkig! Wij hebben een dochter!
Ondertussen is Anneke al gewassen en gekleed en ik mag haar even vasthouden, 't is een schoontje zegt de kinderarts. Nu weten we nog altijd niet wat die bloedingen waren hé !
De placenta is er ook al uit en wanneer de verpleegster mij aan 't verzorgen is, ze heeft er een prop watte in gestopt, voel ik plots de drang om opnieuw te persen, ik zeg nog tegen de verpleegster er komt precies nog een, en zij zegt bah neen, dat zijn na-weeen, ik zeg dat dit mijn derde kind is en dat ik weet wat na-weeen zijn maar dit voelt anders.
Zij drukt even op mijn buik en een zee van bloed spuit eruit. Ze loopt naar de telefoon om de dokter te verwittigen. ondertusssen duwt ze proppen in mijn vagina.
De dokter komt aangesneld en zegt we gaan eens kijken he , Ze vliegen met ons door de gangen naar het operatiekwartier. Daar aan gekomen zit de anestesist met zijn handen in het haar omdat ik geen baxter heb(ik wou er geen) en hij zodoende nog moet beginnen prikken en er is haast bij.
Ik glijdt stillaan weg, ik heb nog 8 bloeddruk. Ik voel wel nog prikken in mijn benen, in mijn armen maar heel erg flauw;
Hier stopt het voor mij !
Eric zit in de wachtkamer wanneer plots de gynecoloog bij hem komt en vraagt of hij een hysterectomie mag toepassen, het is de baarmoeder die gescheurd is en er helpt niks meer aan. Ik krijg het niet dicht: zegt hij
Willen jullie nog kinderen?: vraagt de man: nee dus, onze wens is vervuld, we hebben nu een meisje, laat ons hopen dat zij er nog kan van genieten. zegt Eric.
Meter was al een tijdje ziek toen ze toch nog plots kwam te overlijden 1 maand voor de geboorte van mijn dochter. Op 7maart 1988. Het was de verjaardag van pèt Jef, haar echtgenoot.
Ze vonden haar 's morgens, overleden in haar slaap
liedjes van toen probeersels
