32) De eerste reis samen

Ondertussen ging ik nog steeds met Eric om, we spraken af de zaterdag na de middag, in het bushokje aan de grote kerk.  We stonden daar droog en we konden zitten.  Het zal waarschijnlijk aan mijn ouders hun oren gekomen zijn dat ik daar elk week-end zat met een jongen want op een dag passeerden ze voorbij ons en stopten.  Pa vroeg wie dat was ? "ik zei immers dat ik ging winkelen met mijn vriendin"  Ik zei zo gewoon mogelijk : "dat is Eric".
Ach zo, zei Pa op een toon die niks goeds voorspelde.
Die avond was het huis te klein.

Na een tijdje stempelen ga ik eens op bezoek bij de Bond voor Spastische Kinderen in Brussel waar ik mijn geval uiteen zet.  En zij besluiten dat ik alle dagen bij hen mag komen helpen in de administratie om zo eens te zien of ik wel een job in die branche zou aankunnen.  Ik volg tegelijkertijd ook avondcursussen dactylo in het koninklijk Atheneum van Dendermonde van 19 uur tot 22 uur 's avonds, dus laten ze mij op de Bond  lijsten maken van alle dossiers van kinderen die ingeschreven staan als hersenverlamd.   Ik begin mijn dag ginder om 8u30  tot 12 uur  dan ga ik op restaurant eten tot 13u30.  en dan werk ik door tot ongeveer 16u.  (Onbezoldigd, ik geniet wel mijn stempelgeld nog, amper 25 fr per uur zo was afgesproken met de R.V.A.)
 Dan moet ik de bus nemen tot aan het noordstation waar ik de trein naar Dendermonde neem en om 18u30 in de school arriveer.
Daar sla ik een praatje met de poetsrouw tot wanneer de meester en de andere cursisten binnenkomen.  Om 22 u komt mijn Papa  mij dan halen. Zo gaat het 3 keer per week.   Lange dagen, maar ik heb het er voor over.  Ik wil absoluut bewijzen dat ik meer en beter kan dan in een sociale werkplaats mijn broek te verslijten.
Wanneer ik na een jaar te horen krijg dat er zich een proefproject aan 't  ontwikkelen is om mensen zoals ik een kans te geven in de ministeries en openbare diensten spring ik een gat in de lucht.
Er is echter nog een kandidaat: de Heer Guido V.D.B.  die de eer krijgt om te starten in een bedrijf van openbaar nut bij wijze van proef en als hij het goed doet mag ik ook beginnen.
Ik volg ondertussen mijn 2de jaar school in 't Atheneum Dendermode;  Franse taal om de  franse woordenschat te leren schrijven, lezen en praten dat kon ik al.
Ondertussen laten ze mij inschrijven in een beschutte werkplaats in Brussel,  een paar 100 meer van de Bond verwijderd. Ik had eerst zoiets van bwa, alweer een beschutte werkplaats, maar daar zou  ik op terugkomen !  ze waren daar véél vriendelijker en wereldser dan bij ons.  Je kreeg daar echt de indruk dat je iemand was. Er werd koffiepauze gehouden met een koekje om 15 u (daartoe gaven we elke week 5fr. aan mijnheer Jef of Jos ?, onze meestergast.)  
De baas was een zekere Mijnheer Lemoine, soms kwam zijn vrouw mee om te helpen;  Heel anders dan die platvloerse bedoening in Dendermonde waar er over niets anders gepraat werd dan over sex in al zijn varieteiten.  En waar er moest gepresteerd worden !  
Verder waren er nog Madame Van De Vijver, Mijnheer Dedrie en Zita.
Genevieve en Anne.  En nog andere maar die ben ik vergeten.
Zita was een mooie vrouw met een rare handicap: ze had haar hoofd in zo'n rare houding dat je dacht hoe kan dat mens zo iets doen.
Mijheeer Dedrie en Zita waren een koppel.  
Mevrouw Vandevijver was een al wat oudere persoon die met krukken liep, maar vriendelijk jongens jongens 't heeft geen naam.
Genevieve was een oude bekende uit de Fraiteur, zij was er extern.
Kunt ge geloven dat ik bijna spijt kreeg toen het verlossende bericht kwam dat ik mocht beginnen in de Nationale maatschappij ....

Papa, was een niet onverdienstelijk muziekspeler op zijn mondhamonica,  Hij speelt op het gehoor liedjes na en die zijn herkenbaar.

Nooit naar de muziek academie geweest, daar was geen geld voor in die tijd.  Zelf heb ik zijn talent niet ge-erfd wat ook niet kon wegens mijn gehoor handikap.  Maar mijn drie charels zijn wel naar de muziekschol geweest.  Papa was ook een gebegenadigd verteller en moppentapper.  Hij zei altijd: "Ik zou een boek kunnen schrijven over wat ik allemaal meegemaakt heb tijdens de oorlog"  Dan antwoordde ik:" Je moet dat doen ipv te zeggen" maar daar had hij niet het geduld voor, denk ik.  Wanneer hij begon te vertellen vergat hij soms de tijd.  En wat hij vertelde was steeds hetzelfde.  Ik kon mij niet voorstellen dat hij daar een boek mee zou kunnen vullen.  Maar ik ken die verhalen uit het hoofd en bij deze vertel ik ze u zoals in mijn herinneringen...  En citeer ik hem:

"In de laatste jaren van de oorlog is hij mee gemoeten met zijn vader "die op verlof was geweest" naar Duitsland.  Hij 17 jaar, werd er opgedragen de krijgsgevangenen te bewaken.  En daar kon hij het goed mee vinden, sociaal als hij was.  Dat waren Polen en 1 van hen vroeg hem om een sigaret.  Vader gaf hem die en die man was hem zo dankbaar en begon een conversatie. zo goed en zo kwaad als het kon in het Half Duits/Pools.  Hij liet hem een blikken saxophoon zien die hij gemaakt had van conservendozen, Hij legde uit dat hij er niet kon op spelen want dan zou hij roesten. door het speeksel.  Bleek dat die man in het burgerleven instrumentenbouwer was.  Papa was een en al bewondering voor het kunnen van die mens en hij vroeg hem om hem die sax te geven.  Ach Rene, zei die man "das machen sie me nicht vragen", Het is een herinnering aan dit kamp. 

Een 2 de verhaal situeert zich aan het eind van de oorlog als iedereen terug naar huis kon ! Toen was hij met Polen meegegaan om naar Polen te reizen met de maten die ginder gemaakt had  en zijn ze hem van de trein komen plukken,   Er was er ene die hem herkend had en die riep:  Gij Belgikski !  ander perron.   Hij hadt trouwens al kennis gemaakt met een Rusin (een Ruske )zoals hij ze noemde.  Die had hem blijkbaar goed in haar greep en vroeg hem in 't Russisch : Rene ; lyubish' ty menya  ?   (hou je van mij ?). 

Een 3de verhaal waar hij veel mee op had was dat hij  de dood gezien heeft in de ogen van een vrouw die te midden op straat werd neergeschoten door een Duits soldaat, Terwijl de vrouw op haar knieen valt en roept :"mein Gott, hilf mir !  En de soldaat schiet haar in het hoofd.   Het deed hem besluiten dat God niet bestaat !  "

Einde citaat.

En hij is altijd van wapens blijven houden.

In de jaren 70 Kwamen de ratten uit de riolen tot in de tuinen van de mensen op zoek naar etensresten.  En Pa begon ze te schieten, eerst illegaal, later bekwam hij een vergunning van de stads en gemeentebesturen om de ratten te verdelgen.  Hij kreeg er geen vergoeding voor maar hij was allang blij dat hij zijn geweren kon en mocht gebruiken zonder last te krijgen met de autoriteiten. Hij kwam ermee in de gazetten.  En zo gingen we samen op pad de Zaterdagavond en soms nacht.  We begonnen op de vuilnisbelten van Hamme, Zele  en omstreken.  Later kwamen de kerkhoven aan de beurt, nadat er mensen kwamen klagen van ratten die de bloemen van de graven opaten.   Dat is hij blijven doen ook later met een paar maten Willy, Aimé, nog een Willy en nog anderen die gewoon eens mee gingen voor de sensatie.

Ik wou dat mama een beetje dichter bij mij stond.
Zij is altijd zo afstandelijk tegenover mij geweest.  Het was alsof zij zich afschermde van mij.
Alsof ze het  mij kwalijk nam om gehandikapt te zijn. 
Ze had immers een normale dochter gehad en die had ze moeten afgeven.
Ik heb mij dikwijls de vraag gesteld of zij wel van mij hield.
Ze doet altijd zo koel.
Als ze mij op zaterdagmiddag kwamen halen om de 2 weken dan vloog ik in de armen van papa
en hij moest mij altijd pushen: geef mama ook een bees hé.  Ik deed het dan, maar niet van harte.
en ik voelde altijd een zekere terughoudendheid die ik vertaalde als: ziet ge wel, ze houdt niet van mij ! Waarom zou 'k nog moeite doen voor dat mens ?
 Moeder komt zo koel over en zegt geen 2 woorden teveel (toch niet tegen mij)
Eens uitleggen hoe de zaken er voor staan en waarom het nu eenmaal is, zoals het is, dat zijn zaken die niet aan mama besteed zijn,  zij was nogal snel geirriteerd en dan kreeg ik een draai rond mijn oren, als ik niet direct deed wat zij vroeg.
Ik moest in die tijd mij nogal veel gaan bewijzen als gehandikapte, naar Gent, naar Brussel, naar Leuven...
Ik kwam er nooit verder dan 65 %   terwijl mijn behandelende artsen spraken van minstens 80 %
Veel had te maken met het feit dat ik tegenwerkte, ik wou niet gehandikapt zijn, en in feite was ik dat ook niet (in mijn ogen)  ik kon zoveel meer dan de andere kinderen en ik beschikte bovendien over al mijn geestelijke vermogens.
Ik denk dat ik schrik had, dat als ze mij blijvend  80% zouden geven, dat ik dan de home's niet meer buiten zou komen.   Dat heeft zeker een rol gespeeld. Ik had het al zo moeilijk met deze, laat staan dat ik van de ene naar de andere zou gestuurd worden...   Brrr !
Hadden ze wat meer respect gehad en mij er meer bij betrokken over het hoe en waarom,  ik zou misschien niet zo gereageerd hebben.
Het percentage schommelde steeds tussen 60 en 65%  maar de 66% die vereist zijn om een tegemoetkoming of zoals toen gebruikelijk was: dubbele kinderbijslag, kreeg ik niet.
Natuurlijk begrijp ik nu dat de speciale school + het internaat hen veel geld gekost heeft en dat het daarom was dat ze mij graag wilden invalide verklaart zien.
Het kontroversiele was dat zowel moeder als vader opspeelden als ik iets niet kon,  dan kreeg ik ervan langs omdat ik bevoorbeeeld mijn voet niet recht zette bij het stappen, ik liep immers met mijn rechter voet op zijn kant, dit gebeurde meestal op een onbewaakt moment of wanneer ik zo geconcentreerd met iets bezig was, dat ik niet oplette. 
Er was met die voet niks speciaals aan de hand op het eerste zicht,  maar het was langs deze voet dat men na de geboorte het bloed veranderde langs  een snede van ong. 4 centimeter. 
hebben ze zenuwen doorgesneden toen ? ik weet het niet.
Ook kon ik mijn water niet ophouden als ik ontspannen was, wanneer er iemand mij kittelde dan kon het zijn dat door het lachen mijn spieren zich ontspanden en dan liet ik alles lopen of later moest ik gaan lopen naar het toilet.
Om al deze zaken, waaraan ik toch geen schuld had, werd moeder dan kwaad.
Ik heb dus geen al te beste herinneringen aan haar toen ik kind was .

Naast Sinterkaas kwam ook nog de kerstman,  die bracht niks maar kwam met de gezelligheid onder de kerstboom mee.
Kerstmis vierden we in de home, Nieuwjaar thuis.
We versierden de living (feestzaal) met slingers en lampions en op de avond zelf zongen we:
Petit Papa Noël  Dat klonk altijd zo weemoedig :

Petit Papa Noël
Quand tu descendras du ciel
Avec des jouets par milliers
N'oublie pas mon petit soulier

Mais, avant de partir,
Il faudra bien te couvrir
Dehors tu vas avoir si froid
C'est un peu à cause de moi

Il me tarde tant que le jour se lève
Pour voir si tu m'as apporté
Tous les beaux joujoux que je vois en rêve
Et que je t'ai commandés

"Tante"  Ann  (Anna Detobel)
Als er iemand was waarmee ik nog lang contact zou houden was het Tante Ann (Anna Detobel)
Tante Ann kwam in de instelling toen ik ongeveer 12 was.
Eindelijk nog eens iemand die nederlands praatte, maar eigenlijk maaakte dat niet zoveel meer uit voor mij want frans was de voertaal van het internaat.
Eerst als stagaire, daarna definitief.
Ze was van Vlaams Brabant  (Dworp)  en was ongehuwd.

het eerste oorapparaat

Het was al langer bekend dat ik slecht hoorde, maar  men wou toch eens testen of  er ik baat zou bij hebben mocht ik een oorappareil dragen, eigenljk zou ik er twee nodig hebben maar men wilde proberen met 1.
Men had allerhande testen gedaan, met toeters en bellen, en ja het was een feit, de wereld mocht vergaan,  Marleen bougeerde niet.
Ik kreeg zo'n ijzeren bakje (net een scheerapparaat) mee met aan een draadje van ongeveer 1 meter een oorstukje.
Het was de bedoeling dat ik het bakje in de zak van mijn schort zou steken maar ik liep er constant mee in mijn handen, (ik was net een repporter) alleen  zo had het nog een zeker nut, in mijn zakken hoorde ik alleen zbzzzzzzzzzz   zzzzzbzzzz ! En dat was zo zenuwslopend dat  geschuur tegen mijn kleding dat ik nog minder hoorde.  Ik werd er gek van  !
Ik heb altijd gezegd het is niet een kwestie van niet horen,  maar een kwestie van verstaan.
M.a.w. als ik mij omdraai en je spreekt hoor ik je wel iets zeggen maar ik hoor niet wàt je zegt.
Het dringt als het ware niet door.
Natuurlijk is ook de frequentie belangrijk  fluisteren en zo, of gewoon maar de vogels die fluiten hoor ik niet zonder apparaat.
Maar nu terug naar toen ! 
We speelden spion met mijn apparaat, net als in de films wanneer ze door microfoons  praatten, en ik was altijd James Bond,  die had ook altijd de laatste snufjes.
Ik heb op een dag thuis het apparaat in het toilet laten vallen en het was over en out!
Oeps !!