"Tante"  Ann  (Anna Detobel)
Als er iemand was waarmee ik nog lang contact zou houden was het Tante Ann (Anna Detobel)
Tante Ann kwam in de instelling toen ik ongeveer 12 was.
Eindelijk nog eens iemand die nederlands praatte, maar eigenlijk maaakte dat niet zoveel meer uit voor mij want frans was de voertaal van het internaat.
Eerst als stagaire, daarna definitief.
Ze was van Vlaams Brabant  (Dworp)  en was ongehuwd.

het eerste oorapparaat

Het was al langer bekend dat ik slecht hoorde, maar  men wou toch eens testen of  er ik baat zou bij hebben mocht ik een oorappareil dragen, eigenljk zou ik er twee nodig hebben maar men wilde proberen met 1.
Men had allerhande testen gedaan, met toeters en bellen, en ja het was een feit, de wereld mocht vergaan,  Marleen bougeerde niet.
Ik kreeg zo'n ijzeren bakje (net een scheerapparaat) mee met aan een draadje van ongeveer 1 meter een oorstukje.
Het was de bedoeling dat ik het bakje in de zak van mijn schort zou steken maar ik liep er constant mee in mijn handen, (ik was net een repporter) alleen  zo had het nog een zeker nut, in mijn zakken hoorde ik alleen zbzzzzzzzzzz   zzzzzbzzzz ! En dat was zo zenuwslopend dat  geschuur tegen mijn kleding dat ik nog minder hoorde.  Ik werd er gek van  !
Ik heb altijd gezegd het is niet een kwestie van niet horen,  maar een kwestie van verstaan.
M.a.w. als ik mij omdraai en je spreekt hoor ik je wel iets zeggen maar ik hoor niet wàt je zegt.
Het dringt als het ware niet door.
Natuurlijk is ook de frequentie belangrijk  fluisteren en zo, of gewoon maar de vogels die fluiten hoor ik niet zonder apparaat.
Maar nu terug naar toen ! 
We speelden spion met mijn apparaat, net als in de films wanneer ze door microfoons  praatten, en ik was altijd James Bond,  die had ook altijd de laatste snufjes.
Ik heb op een dag thuis het apparaat in het toilet laten vallen en het was over en out!
Oeps !!

Ik weet niet hoe hij er gekomen is  (ik denk dat wij hem gewonnen hadden met zaken te sparen"  maar plots was er een fiets en die ging de kelder in.  Er was immers niemand die er kon op rijden.
Telkens als ik in de kelder moest zijn zag ik hem staan en probeerde ik even.
En als ge iets maar hard genoeg wilt, dan lukt het wel !
Ik kon een of andere "tante" er op een zondag toe overhalen om de fiets uit de kelder te halen en er mij te leren op rijden.  Nu was dat geen sinecure want de fiets had geen remmen, geen gewone altans, maar torpedo "een terugtraprem".
In het begin wst ik dat niet en liet mij uitbollen tot een of andere boom of struik zodat ik wel tot stilstand kwam maar mijn benen bont en blauw werden van het vallen. 
Maar met vallen en opstaan leert ge en ik gaf niet op, eerst moest ik  op de grasmat blijven, onder toezicht maar omdat fietsen op gras nogal moeilijk is kreeg ik later de toelating om de paden te gebruiken die de homes onderling verbonden en dat was toch een kilometer of 3, 4.
Oefening baart kunst en ik was mijn grenzen aan 't verleggen , want binnen de 4 maanden kon ik fietsen en zo kwam het dat ik later een grotere fiets kreeg van thuis en hem mocht meenemen  naar Brussel. 
Er kwam zelfs een "tante" af met een antieke fiets, met een heel groot wiel en een heel klein wiel.
Wij hebben daar nogal wat mee afgelachen toen.

De rol schaatsen.

Omdat het mij gelukt was om te leren fietsen, wat toch met evenwicht te maken had,   besloot men mij te leren roschaatsen.    Dat was een ander paar mouwen !   Maar durf-al die ik was  probeerde ik het toch.    Ik kon mij echter niet recht en stil houden  en het werd gauw afgeblazen voor ik iets zou breken.  
De vrienden van mijn ouders

Henry en Fabienne waren een koppel waar mijn ouders mee bevriend waren en zij kwamen soms mee de zondag avond wanneer ik terug moest naar de Fraiteur.  We moesten om 18 uur binnen zijn.  Dan begon ik later altijd te fantaseren dat ze nog uit geweest waren nadat ik weg was.
Zij verzekerden mij van niet, maar ik geloofde dat niet.
Ik dacht altijd dat zij plezier maakten terwijl ik op school zat.
Mijn vader zei  nochtans altijd : dat hij 2 bleiters had,  ééntje in het vertrek en ééntje bij het naar huis terug keren. 

Nog een bevriend koppel waren Robert Van Suyt en Simonne Dobbelaere uit Maldegem-Donk.
Robert kende mijn vader van in 't leger en ze zijn met elkaar in kontact gebleven.
En gezien de grote afstand bleven ze als ze kwamen soms slapen. 
Dan was het altijd grote pret.
Ik had dat graag, dat bracht leven in brouwerij.
Ze kwamen met kermis en soms eens tussendoor.
Ook zij hebben het ganse groeiproces doorgemaakt van mijn eerstestapjes tot en met het grote  Brusselse avontuur en nog later mijn trouwen.
Robert was een legermakker van Pa, en ze staken mekaar soms de loef af.
Zo was afgesproken dat ze allebei hun dochters Marleen gingen noemen.
En bij Robert was 't van moetens dus was hij de eerste die een Marleen had.  Pa volgde 2 jaar later met het bekende gevolg: Marleen n° 1 stierf na 3 maand en daarna  kwam ik.

In de zomer gingen we na het eten buiten zitten op een stoel om de mensen te groeten die op straat passeerden ( er was nog niet zoveel op TV te zien als nu)  en de mensen praatten nog met elkaar !
Pet Jef zat dan wat hij "scarlabeen " noemde op de stoel, dat is achterste voren met zijn armen op de rugleuning  en ik deed hem na natuurlijk.
Het was een tijd dat iedereen een bijnaam had:  de rosten, de neus, de langen, de beuze, den bok, den bïer, de krommen, de fijnen ...  en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.
Zo was Jeanne beirmoa (te vertalen als Jeanne mestrups) een boerin op een vuil boeren hof.
De meeste mensen kenden elkaar soms enkel maar met hun bijnaam, dat was de normaalste zaak van de wereld.   En het was Djeur van hier en Hoi Jef ! van ginder.

 Dat was ons tijdsverdrijf toen.    Met Pa en Ma ging ik soms naar de Donk (Het Donkmeer in Overmere) op zaterdagavond, dat was altijd de uitgaansdag bij ons.
Dan mocht ik zondagse kleren aan.
Ook wanneer Robert en Simonne langs kwamen met hun kinderen.  Soms gingen we naar de "Riva"  in Deurle,  "De Pigalle" in Berlare,  "Den Dierentuin" in Lokeren, maar eindigden soms ook wel eens met een bezoek aan de het café "het acht uren huis" in Zele zelf.  Het werd uitgebaat door de zus van mijn Peter Piere.   Ester en Rudolf en hun  2 grote dochters die mee de dienst uitmaakten.   De 3 andere kinderen van het gezin, waarvan de middelste even oud was als ik,waren ook altijd in de buurt.  Ik weet nog dat in het super vond, dat ik mee naar achter mocht, als familie zijnde, terwijl de gewone klanten in het café bleven.  Het was er steeds ambiance doordat de jukebox altijd volle bak stond te spelen.  En hoewel er eigenlijk niet mocht gedanst worden werd er af en toe wel eens gehuppeld op de tonen van:     Jai pleuré...,  Tom Pillibi...,  Moustapha...
Dat was de goede oude tijd nog !   En het zal wel geen toeval zijn dat het net 3 franse liedjes zijn die als eerste in mij opkomen.

Mét en Maria verblijven in een hotel  ik  en Paul gaan naar het hopital St Pierre.
Doordat wij als zieken meegaan worden wij in een soort van grote zaal ondergebracht met bedden en  stoelen.  We krijgen geen kans meer om te praten want Paul moet aan de andere kant van de zaal gaan slapen.  Wij liggen met 30 kinderen naast elkaar, alle nationaliteiten ondereen.
Gelukkig praat ik frans en kan ik mij verstaanbaar maken;  En Paul ,  tja maar die kent het hier al wel,  het is immers niet de eerste keer voor hem.
Bij het eten zit ik wel naast Paul, bij de kinderen die een dieet menu hebben.  Paul mag geen vet eten, dus geen friet, geen vet vlees enz.
En soms denken ze dat ik ook geen friet mag hebben, maar dat help ik wel uit de lucht.
Maria doet nogal stoeferig tegen Mét vanwege die communie morgen van Paul.
En soms laat ze mét staan wachten en komt niet opdagen.
Maar zo ben ik dan het slachtoffer want Mét verstaat geen frans en weet ook de weg niet alleen naar mij toe.  
Maar ik trek mijn plan wel en ik heb het naar mijn zin.   Ze verstaan mij en ik versta hen;  meer moet dat niet zijn!     En ik ben het immers gewoon dat ik er alleen voor sta.

Ik kreeg mijn eerste maandstonden toen ik negen was, vrij vroeg ja.    Nu had ik in de badkamer ook al wel gezien dat sommige van de grote meisjes soms een witte doek  in een emmer smeet en er dan wat soda 'witte korrels'  op deden.   bij navraag  werd er altijd hééél geheimzinnig over gedaan.   Niks voor kleine kinderen  heette het dan.
Groot was hun verbazing  toen ik als negen jarige aankwam met de melding dat ik bloedingen had zonder dat ik wist waarvan.   De Dokter zag en vond niks speciaals  en dus werd ik tot grote meid gebombardeerd  en moest ik die avond met nog een aantal meisjes bij Tante Marie op haar kamer komen.    Tante Marie  droeg een pruik,  dat wisten we,  maar toch was ze soms anders gekapt en dan wisten we het niet goed meer !     En dat  raadsel werd zowaar opgelost toen we die avond naar de voorlichting gingen,  want daar stond Tante Marie haar coiffure  op een staander,  terwijl ze toch haar op haar hoofd had  tot onze grote verbazing.  Tante Marie had dus meer dan één pruik.èn in verschillende lengtes.   Van de voorlichting herinner ik mij niet veel meer, want het nieuws sloeg in als een bom (het Tante Marie raadsel opgelost)
Ik weet nog wel dat wij allen (met  4 geloof ik)  op haar bed mochten zitten  en zij zelf  op een stoel zat.