Ik weet niet hoe hij er gekomen is  (ik denk dat wij hem gewonnen hadden met zaken te sparen"  maar plots was er een fiets en die ging de kelder in.  Er was immers niemand die er kon op rijden.
Telkens als ik in de kelder moest zijn zag ik hem staan en probeerde ik even.
En als ge iets maar hard genoeg wilt, dan lukt het wel !
Ik kon een of andere "tante" er op een zondag toe overhalen om de fiets uit de kelder te halen en er mij te leren op rijden.  Nu was dat geen sinecure want de fiets had geen remmen, geen gewone altans, maar torpedo "een terugtraprem".
In het begin wst ik dat niet en liet mij uitbollen tot een of andere boom of struik zodat ik wel tot stilstand kwam maar mijn benen bont en blauw werden van het vallen. 
Maar met vallen en opstaan leert ge en ik gaf niet op, eerst moest ik  op de grasmat blijven, onder toezicht maar omdat fietsen op gras nogal moeilijk is kreeg ik later de toelating om de paden te gebruiken die de homes onderling verbonden en dat was toch een kilometer of 3, 4.
Oefening baart kunst en ik was mijn grenzen aan 't verleggen , want binnen de 4 maanden kon ik fietsen en zo kwam het dat ik later een grotere fiets kreeg van thuis en hem mocht meenemen  naar Brussel. 
Er kwam zelfs een "tante" af met een antieke fiets, met een heel groot wiel en een heel klein wiel.
Wij hebben daar nogal wat mee afgelachen toen.

De rol schaatsen.

Omdat het mij gelukt was om te leren fietsen, wat toch met evenwicht te maken had,   besloot men mij te leren roschaatsen.    Dat was een ander paar mouwen !   Maar durf-al die ik was  probeerde ik het toch.    Ik kon mij echter niet recht en stil houden  en het werd gauw afgeblazen voor ik iets zou breken.  
De vrienden van mijn ouders

Henry en Fabienne waren een koppel waar mijn ouders mee bevriend waren en zij kwamen soms mee de zondag avond wanneer ik terug moest naar de Fraiteur.  We moesten om 18 uur binnen zijn.  Dan begon ik later altijd te fantaseren dat ze nog uit geweest waren nadat ik weg was.
Zij verzekerden mij van niet, maar ik geloofde dat niet.
Ik dacht altijd dat zij plezier maakten terwijl ik op school zat.
Mijn vader zei  nochtans altijd : dat hij 2 bleiters had,  ééntje in het vertrek en ééntje bij het naar huis terug keren. 

Nog een bevriend koppel waren Robert Van Suyt en Simonne Dobbelaere uit Maldegem-Donk.
Robert kende mijn vader van in 't leger en ze zijn met elkaar in kontact gebleven.
En gezien de grote afstand bleven ze als ze kwamen soms slapen. 
Dan was het altijd grote pret.
Ik had dat graag, dat bracht leven in brouwerij.
Ze kwamen met kermis en soms eens tussendoor.
Ook zij hebben het ganse groeiproces doorgemaakt van mijn eerstestapjes tot en met het grote  Brusselse avontuur en nog later mijn trouwen.
Robert was een legermakker van Pa, en ze staken mekaar soms de loef af.
Zo was afgesproken dat ze allebei hun dochters Marleen gingen noemen.
En bij Robert was 't van moetens dus was hij de eerste die een Marleen had.  Pa volgde 2 jaar later met het bekende gevolg: Marleen n° 1 stierf na 3 maand en daarna  kwam ik.

In de zomer gingen we na het eten buiten zitten op een stoel om de mensen te groeten die op straat passeerden ( er was nog niet zoveel op TV te zien als nu)  en de mensen praatten nog met elkaar !
Pet Jef zat dan wat hij "scarlabeen " noemde op de stoel, dat is achterste voren met zijn armen op de rugleuning  en ik deed hem na natuurlijk.
Het was een tijd dat iedereen een bijnaam had:  de rosten, de neus, de langen, de beuze, den bok, den bïer, de krommen, de fijnen ...  en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.
Zo was Jeanne beirmoa (te vertalen als Jeanne mestrups) een boerin op een vuil boeren hof.
De meeste mensen kenden elkaar soms enkel maar met hun bijnaam, dat was de normaalste zaak van de wereld.   En het was Djeur van hier en Hoi Jef ! van ginder.

 Dat was ons tijdsverdrijf toen.    Met Pa en Ma ging ik soms naar de Donk (Het Donkmeer in Overmere) op zaterdagavond, dat was altijd de uitgaansdag bij ons.
Dan mocht ik zondagse kleren aan.
Ook wanneer Robert en Simonne langs kwamen met hun kinderen.  Soms gingen we naar de "Riva"  in Deurle,  "De Pigalle" in Berlare,  "Den Dierentuin" in Lokeren, maar eindigden soms ook wel eens met een bezoek aan de het café "het acht uren huis" in Zele zelf.  Het werd uitgebaat door de zus van mijn Peter Piere.   Ester en Rudolf en hun  2 grote dochters die mee de dienst uitmaakten.   De 3 andere kinderen van het gezin, waarvan de middelste even oud was als ik,waren ook altijd in de buurt.  Ik weet nog dat in het super vond, dat ik mee naar achter mocht, als familie zijnde, terwijl de gewone klanten in het café bleven.  Het was er steeds ambiance doordat de jukebox altijd volle bak stond te spelen.  En hoewel er eigenlijk niet mocht gedanst worden werd er af en toe wel eens gehuppeld op de tonen van:     Jai pleuré...,  Tom Pillibi...,  Moustapha...
Dat was de goede oude tijd nog !   En het zal wel geen toeval zijn dat het net 3 franse liedjes zijn die als eerste in mij opkomen.

Mét en Maria verblijven in een hotel  ik  en Paul gaan naar het hopital St Pierre.
Doordat wij als zieken meegaan worden wij in een soort van grote zaal ondergebracht met bedden en  stoelen.  We krijgen geen kans meer om te praten want Paul moet aan de andere kant van de zaal gaan slapen.  Wij liggen met 30 kinderen naast elkaar, alle nationaliteiten ondereen.
Gelukkig praat ik frans en kan ik mij verstaanbaar maken;  En Paul ,  tja maar die kent het hier al wel,  het is immers niet de eerste keer voor hem.
Bij het eten zit ik wel naast Paul, bij de kinderen die een dieet menu hebben.  Paul mag geen vet eten, dus geen friet, geen vet vlees enz.
En soms denken ze dat ik ook geen friet mag hebben, maar dat help ik wel uit de lucht.
Maria doet nogal stoeferig tegen Mét vanwege die communie morgen van Paul.
En soms laat ze mét staan wachten en komt niet opdagen.
Maar zo ben ik dan het slachtoffer want Mét verstaat geen frans en weet ook de weg niet alleen naar mij toe.  
Maar ik trek mijn plan wel en ik heb het naar mijn zin.   Ze verstaan mij en ik versta hen;  meer moet dat niet zijn!     En ik ben het immers gewoon dat ik er alleen voor sta.

Ik kreeg mijn eerste maandstonden toen ik negen was, vrij vroeg ja.    Nu had ik in de badkamer ook al wel gezien dat sommige van de grote meisjes soms een witte doek  in een emmer smeet en er dan wat soda 'witte korrels'  op deden.   bij navraag  werd er altijd hééél geheimzinnig over gedaan.   Niks voor kleine kinderen  heette het dan.
Groot was hun verbazing  toen ik als negen jarige aankwam met de melding dat ik bloedingen had zonder dat ik wist waarvan.   De Dokter zag en vond niks speciaals  en dus werd ik tot grote meid gebombardeerd  en moest ik die avond met nog een aantal meisjes bij Tante Marie op haar kamer komen.    Tante Marie  droeg een pruik,  dat wisten we,  maar toch was ze soms anders gekapt en dan wisten we het niet goed meer !     En dat  raadsel werd zowaar opgelost toen we die avond naar de voorlichting gingen,  want daar stond Tante Marie haar coiffure  op een staander,  terwijl ze toch haar op haar hoofd had  tot onze grote verbazing.  Tante Marie had dus meer dan één pruik.èn in verschillende lengtes.   Van de voorlichting herinner ik mij niet veel meer, want het nieuws sloeg in als een bom (het Tante Marie raadsel opgelost)
Ik weet nog wel dat wij allen (met  4 geloof ik)  op haar bed mochten zitten  en zij zelf  op een stoel zat.

Toen ik zo'n 9 jaar was werd het stort achter ons verblijf plots opgeruimd en de geruchten deden de ronde dat er een spiksplinter nieuw internaat zou worden gebouwd.
En ja hoor binnen het jaar konden we er in terecht,  nu hoefden we niet meer naar de klas in het andere gebouw, we konden van in de living naar de klas bij wijze van spreken.
Er was een grote inkomhall en vlak daarnaast de bureau van de directrice.
Nu was de oude Directrice al een tijdje vervangen door Tante Marie  en dat was geen gemakkelijke,   Die had niet het lieve uitzicht van een oude dame die Tante Gaby was.               Het was even wennen;
Er waren nog veranderingen.: nu verbleven de Tantes allen in een daartoe  private gang in aparte kamertjes, net aan de inkomhall, en bleef er nog eentje (om beurt) op het eind van de gang van onze kamers, in geval van nood of ruzie.
Wijzelf werden per 3 te slapen gelegd  en wel steeds zo; dat 1 van de 3  goed te been was om de anderen te helpen en 1 waarvan we niets konden verwachten en de 3de daartussen in.  En nog steeds:  grote jongens, kleine jongens, grote meisjes, kleine meisjes.
Er was ook een cabinet voor dokter en tandarts.  er was een feest zaal, die tevens dienst deed als TV zaal, ja ondertussen hadden we televisie.  maar enkel voor franse zenders.
Ik ben heel lang de enige vlaamse geweest in het internaat,   Er waren er nog in mijn klas maar die waren extern  of verbleven in een ander home omdat ze niet gehandikapt waren;

Eens per maand gingen we naar concerten in een nabijgelegen home "Het centre Jamblinne de Meux"  soms waren dat plezante dingen  zoals goochelaars en jongleurs maar soms ook saaie bedoeningen  zoals pianoconcerten en fluitserenades.  Dat ging gepaard met een hele volksverhuis voor ons, immers de meesten van ons zaten in een rolstoel, konden amper praten, laat staan dat ze genoten van het spectakel, maar soit.
Zij die konden lopen gingen met begeleiding  met de tram  dat was eerst een eindje lopen van het foyer en dan namen we de tram aan de Gentsesteenweg tot in het centrum van de stad.
De rest kwam met Polleke in zijn bus.
We kwamen dan voorbij een snoepwinketje en soms mochten we daar naar binnen, dat was afhankelijk van de begeleidster.  We kregen soms al eens 5 frank mee van thuis  en mochten daar dan snoep mee kopen.  Nu is daar voor mij een anekdote aan verbonden die ik nooit meer vergeet.  Ik stond dus in het winkeltje " die winkeljuf keek altijd zo wantrouwend naar ons "
en ik wou het laatste nieuwe snoepje kopen nl. "een Zip"  dat koste 5 frank en ik had er maar 4 meer,naast mij stond een oud madammeke en toen de winkeljuf zei dat ik geen Zip kreeg aan 4 fr.
 stopte het mensje mij 1 frank toe, ik zei: merci madamme en legde de frank bij de rest onder het afkeurend oog van de winkeljuf die tegen het menske protesteerde: Mais enfin, madamme !
Het heeft mij de waarde van het geld geleerd.
En op de terugweg 's avonds keken we onze ogen uit naar de neon reclame van de "Martini" en "Bastos Filtre" en zoveel andere.  Dat maakte grote indruk op ons.  Al die lichtjes die aan en uit floepten in een onveranderd tempo  en dat gedraai om zijn as.   waw

Omdat we soms de zondagen in het home doorbrachten konden we lid worden van de wolfjes, dat was een groep zoals de scouts en dat doorbrak voor ons de sleur een beetje op de zondagen dat we in het home moesten blijven.
We gingen er heen met Pol en vertrokken na de middag in ons uniform; dat bestond uit een donkerblauwe rok en een donkerblauw hemd met lange mouwen en opgestikte zakken en epauletten.
We gingen dan in een klein  huisje ergens in Watermael-Bosvoorde* midden in een bos zoals in de sprookjes, het rook er heerlijk naar een mengsel van afgevallen bladeren en rot fruit .  Daar speelden we,  leerden we knopen leggen en soms deden we een achtervolging .
Dan vertrok de ene groep een half uurtje vroeger dan de andere en verstopte dan allerlei zaken waar we dan moesten naar zoeken of eerst raadsels oplossen of  dingen opzoeken.
Alles stond in verband met Mogli en het jungleboek en  Baaden Powell :de stichter van de scouts Het draaide rond regels en plichten, we leerden speciale knopen leggen en leerden  bloemen en planten kennen en herkennen.  Wij voelden de koning te rijk   Die namiddagen waren altijd veel te gauw voorbij!
En eens per jaar gingen we naar een bijeenkomst in het Terkameren Bos met scouts en Gidsen van over gans Belgie.  Meestal vertrokken we dan al van 's morgens met een lunchpakket, de drankjes kregen we ter plaatse. Heel indrukwekkend allemaal voor ons was die algemene groet:  met ons hand op de boezem riep de leiding iets en allen riepen wij iets terug, maar ik weet niet meer wàt ?

Onze verjaardagen werd met de groepen per maand gevierd, er was wel elke maand iemand jarig en dat vierden we meestal op een woensdagamiddag in de grote living   die ronde tafels had en waar we meestal mochten gaan zitten bij wie men wou.   Er werd dan één taart met kaarsjes  voor de jarigen  gebracht en de rest kreeg dezelfde taart maar zonder kaarsjes.
we kregen er chocomelk bij. en mochten kiezen warme of koude en nadien rozijnenbrood toe.
De jarige was vooraf reeds gepolst wat hij graag zou hebben voor zijn verjaardag en in de mate van het mogelijke werd dat dan gekocht. 
Wij hadden een aantal rijke weldoensters die ervoor zorgden dat dit in orde kwam, dat waren onze meters en peters.
Ik herinner mij vooral dat ik steeds een plaatje van Will Tura vroeg en het nooit gekregen heb.  Ze waren waarschijnlijk niet van gedacht om mij als vlaamse te laten voortbestaan.  Ik kreeg plaatjes van Michel Polnaref en Marc Arian,  van Sheila en Hermans Hermits.  Nu was dat voor mij al lang goed want dat waren de liedjes die wij samen zongen en die in de Salut les Copains stonden afgedrukt.   Ik kon ondertussen zowel vlaams als frans lezen en spreken.  Zelfs met de vlamingen onder ons (er waren er intussen toch al een mondjesmaat) spraken wij frans onder elkaar.
hier zijn enkele namen : Jean Veugelen, Danny Lenseclaes, Renee Geerooms.
En dan 's avonds mochten we soms bij ons op de kamer naar muziek luisteren. Le chemin mène à la fontaine
               Tu voudrais remplir ton seau
               Arrête-toi Marie-Madeleine
               Pour eux ton corps ne vaut pas l'eau     Inch Allah ! Inch Allah

We mochten ook naar Tv kijken  tot het nieuws.   we keken vooral naar :"Sebastien parmi les hommes" met het bekende liedje:  " Je connait... les brümes claire, La neige rose des matins d'hiver ..." dan kwam het zandmannetje op zijn wolk de kindjes,  goud glinsterend zand in de ogen strooien  en moesten we slapen gaan.