Zaterdag 15 juli 2006
Dit is dokter Daelemans De huisarts van de home
dokter Daelemans
Geschreven door snikylou om 00:00
Reageer op dit bericht
Snikylou heet u welkom
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Zaterdag 15 juli 2006
15) Dr Daelemans
Vanaf de eerste dag dat ik er was werd ik opgevolgd door de huisarts van dienst: Dokter Daelemans (wij allemaal trouwens) die trouwens ook de arts ws van de bond van spastische kinderen, om de vorderingen te kunnen bespreken en de remedies aan te passen daar waar nodig. Nu was de eerste keer ook weer zo'n hilarisch moment om aan terug te denken, dat ik u dit niet kan onthouden.
Toen ik al een poosje in het internaat verbleef begon ik een aardig mondje frans te kennen maar dan wel de allernoodzakelijkste dingen zoals bol, assiette, fourchette, couteau, froid, chaud, en toen de dokter mij vroeg : ou tu as mal ? begon ik aan mijn franse woordenschat.
De dokter lag dubbel.
Hij heeft daarna de vraag in t nederands gesteld.
Toen ik al een poosje in het internaat verbleef begon ik een aardig mondje frans te kennen maar dan wel de allernoodzakelijkste dingen zoals bol, assiette, fourchette, couteau, froid, chaud, en toen de dokter mij vroeg : ou tu as mal ? begon ik aan mijn franse woordenschat.
De dokter lag dubbel.
Hij heeft daarna de vraag in t nederands gesteld.
Geschreven door snikylou om 00:00
Reageer op dit bericht
Vrijdag 14 juli 2006
14) Mevrouw Hublou : mijn godsdienstlerares
Naast Tante Josee, kregen wij ook nog les van Mevrouw Hublou, (Ik hoop dat ik haar naam goed schrijf ) Meer bepaald godsdienstles.
Wij mochten haar Tante Fienje noemen, Het was een klein madammeke dat een beetje leek op mijn oma langs moeders zijde.
Tante Fientje gaf dus godsdienst, een van mijn favoriete vakken om dat zij prachtig vertellen kon over allerhande zaken en omdat we dan niks anders moesten doen dan luisteren, maar ook omdat ik dat kon gaan vertellen aan mijn mèt Adrienne.
Zij kwam 1 of 2 maal per week bij ons. De rest van de dagen doceerde zij elders.
Iedereen volgde gosdienst behalve Renee, die ging dan mee met tante Josee naar een ander lokaaltje waar zij zedenleer kreeg.
Ik heb nog steeds mijn oude catechese boekje van toen met alle gebeden, en alle aktes:
Van liefde tot berouw .
Waar is God ? - God is overal, in de hemel, op de aarde en op alle plaatsen !
Dat wou zij horen en niks anders en... wee diegene die durfde afwijken van deze zin.
Vreemd maar ik heb haar later nooit meer gezien.
Wij mochten haar Tante Fienje noemen, Het was een klein madammeke dat een beetje leek op mijn oma langs moeders zijde.
Tante Fientje gaf dus godsdienst, een van mijn favoriete vakken om dat zij prachtig vertellen kon over allerhande zaken en omdat we dan niks anders moesten doen dan luisteren, maar ook omdat ik dat kon gaan vertellen aan mijn mèt Adrienne.
Zij kwam 1 of 2 maal per week bij ons. De rest van de dagen doceerde zij elders.
Iedereen volgde gosdienst behalve Renee, die ging dan mee met tante Josee naar een ander lokaaltje waar zij zedenleer kreeg.
Ik heb nog steeds mijn oude catechese boekje van toen met alle gebeden, en alle aktes:
Van liefde tot berouw .
Waar is God ? - God is overal, in de hemel, op de aarde en op alle plaatsen !
Dat wou zij horen en niks anders en... wee diegene die durfde afwijken van deze zin.
Vreemd maar ik heb haar later nooit meer gezien.
Maandag 3 juli 2006
Rita (niet dezelfde)
Er was bij ons ook nog een Rita, die had een speciale handicap; nl.: ze kon haar ogen niet openhouden, figuurlijk dan. Zo waren er geen 2 bij ons in fraiteur.
Ze had een verlamming van haar oogleden, die bleven dus dicht.
Rita kon wel zien hé maar enkel door haar wimpers heen en moest daarbij haar hoofd zodanig achteruit houden dat het niet confortabel was om zo een ganse dag rond te lopen .
Ze liep overal tegenaan.
De tantes kleefden dan met tape haar oogleden aan haar wenkbrauwen maar dat was maar kortstondig, immers er is weinig plaats hé om daar te kleven, bovendien ook een gevoelige plek en door de zwaarte van haar oogleden kwam de tape na een tijdje los. Bovendien werden haar ogen daar droog van, immers knipperen met de ogen dient om de vochtigheid in de ogen te behouden en stofjes te weren.
Het was ook geen kind om zonder handschoenen aan te pakken, ze schopte en sloeg waar ze kon in het wilde weg als haar iets in de weg werd gelegd.
Ze had een verlamming van haar oogleden, die bleven dus dicht.
Rita kon wel zien hé maar enkel door haar wimpers heen en moest daarbij haar hoofd zodanig achteruit houden dat het niet confortabel was om zo een ganse dag rond te lopen .
Ze liep overal tegenaan.
De tantes kleefden dan met tape haar oogleden aan haar wenkbrauwen maar dat was maar kortstondig, immers er is weinig plaats hé om daar te kleven, bovendien ook een gevoelige plek en door de zwaarte van haar oogleden kwam de tape na een tijdje los. Bovendien werden haar ogen daar droog van, immers knipperen met de ogen dient om de vochtigheid in de ogen te behouden en stofjes te weren.
Het was ook geen kind om zonder handschoenen aan te pakken, ze schopte en sloeg waar ze kon in het wilde weg als haar iets in de weg werd gelegd.
Geschreven door snikylou om 00:00
Reageer op dit bericht
Maandag 3 juli 2006
De externen helpen.
Ik heb al verteld dat er een 10 tal kinderen extern waren bij ons in fraiteur.
Zij bleven echter wel 4 dagen per week middagmalen bij ons in de home.
Er was daartoe een speciale tafel enkel en alleen voor hen gedekt.
Vanaf een zekere leeftijd mochten sommigen van ons daar de plak zwaaien, dwz. wij hielpen dan met opdienen, vlees snijden, de kleinsten helpen om te eten, opruimen bij gemors enz. enz.
Ik deed dat graag, temeer omdat ik dan zelf niet onder toezicht stond, niet direct tenminste, en omdat ik gaag hielp.
Vivianne Reniers, en Eduard Van Zwol waren de externen die bij mij in de klas zaten, dan was er nog Genevieve en nog een paar kleinere kinderen van wie ik de namen niet meer weet.
De woensdagmiddag gingen allen direct naar huis.
Zij bleven echter wel 4 dagen per week middagmalen bij ons in de home.
Er was daartoe een speciale tafel enkel en alleen voor hen gedekt.
Vanaf een zekere leeftijd mochten sommigen van ons daar de plak zwaaien, dwz. wij hielpen dan met opdienen, vlees snijden, de kleinsten helpen om te eten, opruimen bij gemors enz. enz.
Ik deed dat graag, temeer omdat ik dan zelf niet onder toezicht stond, niet direct tenminste, en omdat ik gaag hielp.
Vivianne Reniers, en Eduard Van Zwol waren de externen die bij mij in de klas zaten, dan was er nog Genevieve en nog een paar kleinere kinderen van wie ik de namen niet meer weet.
De woensdagmiddag gingen allen direct naar huis.
Geschreven door snikylou om 00:00
Reageer op dit bericht
Zondag 2 juli 2006
Ongepelde garnalen
We gingen ook eens per jaar op schoolreis.
Zo gingen we eens naar zee, naar een of andere zeehaven en brachten we ongepelde garnalen mee om er 's anderendaags over te leren en ook met de bedoeling om het te leren eten want dat was in die tijd toch een beetje rijkemans eten.
Ik wist wat garnalen waren en luste dat ook graag maar thuis kochten we gepelde garnaal en deze was ongepeld.
Nu was dat niet evident voor ons, dat gepel, we prutsten maar wat en trokken de beestjes vaneen.
en zo hielden we nog minder over om te eten. Tot ik een ganse ongepelde garnaal in mijn mond stak en dat ook lekker vond, wel wat meer te bijten maar dat ging nog, de smaak bleef hetzelfde.
Zo ging het vlugger vooruit natuurlijk.
Ik had onderling zo'n gevoel van beikes! maar zette dat opzij, het moest maar zo lekker niet zijn ! en bovendien maar niet zo moeilijk om die schalen er af te krijgen. !
Tot een paar uur later de garnalen met kop en staart begonnen te zwemmen in mijn maag en alles op de muur van de klas terecht kwam.
Tante Josée heeft dat voorval meer dan eens verteld later.
Jaja, Marleen die lustte garnalen. Met kop en staart wel te verstaan !
Zo gingen we eens naar zee, naar een of andere zeehaven en brachten we ongepelde garnalen mee om er 's anderendaags over te leren en ook met de bedoeling om het te leren eten want dat was in die tijd toch een beetje rijkemans eten.
Ik wist wat garnalen waren en luste dat ook graag maar thuis kochten we gepelde garnaal en deze was ongepeld.
Nu was dat niet evident voor ons, dat gepel, we prutsten maar wat en trokken de beestjes vaneen.
en zo hielden we nog minder over om te eten. Tot ik een ganse ongepelde garnaal in mijn mond stak en dat ook lekker vond, wel wat meer te bijten maar dat ging nog, de smaak bleef hetzelfde.
Zo ging het vlugger vooruit natuurlijk.
Ik had onderling zo'n gevoel van beikes! maar zette dat opzij, het moest maar zo lekker niet zijn ! en bovendien maar niet zo moeilijk om die schalen er af te krijgen. !
Tot een paar uur later de garnalen met kop en staart begonnen te zwemmen in mijn maag en alles op de muur van de klas terecht kwam.
Tante Josée heeft dat voorval meer dan eens verteld later.
Jaja, Marleen die lustte garnalen. Met kop en staart wel te verstaan !
Geschreven door snikylou om 00:00
Reageer op dit bericht
Zaterdag 1 juli 2006
Wafelen bak
Af en toe, maakte Tante Josée dat we eens verwend werden en bracht ze haar wafelijzer mee.
dan mochten we helpen "het had ook een beetje een educatief karacter" bloem en suiker en boter afwegen.
Zij bakte heel andere wafels dan mijn meter Adrienne. Zij bakte suikerwafels en die konden we een tijdje bewaren in een goed afgesloten blikken doos.
Daar waar het deeg van meter lopend was en met de pollepel tot in het het ijzer moest geschept worden, was dit deeg vast en stijf.
Wanneer het deeg klaar was moest het even rusten om te rijzen maar eens we konden met bakken beginnen moesten we stil zitten om ongelukken te vermijden.
Ze liet ons ook eens proeven van het deeg en ik at dit zo graag dat bakken voor mij niet eens hoefde; ik at mijn part zo op, terwijl we met lepels stukjes deeg schepten die we in bolletjes rolden. Die bolletjes werden dan gebakken in het wafelijzer.
Wanneer de wafels dan afgekoeld waren mochten we er een paar van opeten en de rest ging in de kast.
Ik heb het later, véél later, zelf eens geprobeerd en het lukte niet.
Ik heb er Tante Josée nog eens over geschreven om haar het juiste recept te vragen, wat ze me dan ook gegeven heeft maar ze zei er bij dat ze het best lukten met Plantaboter.
En er is nauurlijk ook veel gelegen aan het ijzer en de baktijd.
Gelukkig lust ik het deeg zo , dus telkens het mislukt eet ik het deeg zonder het te bakken.
dan mochten we helpen "het had ook een beetje een educatief karacter" bloem en suiker en boter afwegen.
Zij bakte heel andere wafels dan mijn meter Adrienne. Zij bakte suikerwafels en die konden we een tijdje bewaren in een goed afgesloten blikken doos.
Daar waar het deeg van meter lopend was en met de pollepel tot in het het ijzer moest geschept worden, was dit deeg vast en stijf.
Wanneer het deeg klaar was moest het even rusten om te rijzen maar eens we konden met bakken beginnen moesten we stil zitten om ongelukken te vermijden.
Ze liet ons ook eens proeven van het deeg en ik at dit zo graag dat bakken voor mij niet eens hoefde; ik at mijn part zo op, terwijl we met lepels stukjes deeg schepten die we in bolletjes rolden. Die bolletjes werden dan gebakken in het wafelijzer.
Wanneer de wafels dan afgekoeld waren mochten we er een paar van opeten en de rest ging in de kast.
Ik heb het later, véél later, zelf eens geprobeerd en het lukte niet.
Ik heb er Tante Josée nog eens over geschreven om haar het juiste recept te vragen, wat ze me dan ook gegeven heeft maar ze zei er bij dat ze het best lukten met Plantaboter.
En er is nauurlijk ook veel gelegen aan het ijzer en de baktijd.
Gelukkig lust ik het deeg zo , dus telkens het mislukt eet ik het deeg zonder het te bakken.
Geschreven door snikylou om 00:00
Reageer op dit bericht
Vrijdag 30 juni 2006
13) De fiets
Ik weet niet hoe hij er gekomen is (ik denk dat wij hem gewonnen hadden met zaken te sparen" maar plots was er een fiets en die ging de kelder in. Er was immers niemand die er kon op rijden.
Telkens als ik in de kelder moest zijn zag ik hem staan en probeerde ik even.
En als ge iets maar hard genoeg wilt, dan lukt het wel !
Ik kon een of andere "tante" er op een zondag toe overhalen om de fiets uit de kelder te halen en er mij te leren op rijden. Nu was dat geen sinecure want de fiets had geen remmen, geen gewone altans, maar torpedo "een terugtraprem".
In het begin wst ik dat niet en liet mij uitbollen tot een of andere boom of struik zodat ik wel tot stilstand kwam maar mijn benen bont en blauw werden van het vallen.
Maar met vallen en opstaan leert ge en ik gaf niet op, eerst moest ik op de grasmat blijven, onder toezicht maar omdat fietsen op gras nogal moeilijk is kreeg ik later de toelating om de paden te gebruiken die de homes onderling verbonden en dat was toch een kilometer of 3, 4.
Oefening baart kunst en ik was mijn grenzen aan 't verleggen , want binnen de 4 maanden kon ik fietsen en zo kwam het dat ik later een grotere fiets kreeg van thuis en hem mocht meenemen naar Brussel.
Er kwam zelfs een "tante" af met een antieke fiets, met een heel groot wiel en een heel klein wiel.
Wij hebben daar nogal wat mee afgelachen toen.
De rol schaatsen.
Omdat het mij gelukt was om te leren fietsen, wat toch met evenwicht te maken had, besloot men mij te leren roschaatsen. Dat was een ander paar mouwen ! Maar durf-al die ik was probeerde ik het toch. Ik kon mij echter niet recht en stil houden en het werd gauw afgeblazen voor ik iets zou breken.
De vrienden van mijn ouders
Henry en Fabienne waren een koppel waar mijn ouders mee bevriend waren en zij kwamen soms mee de zondag avond wanneer ik terug moest naar de Fraiteur. We moesten om 18 uur binnen zijn. Dan begon ik later altijd te fantaseren dat ze nog uit geweest waren nadat ik weg was.
Zij verzekerden mij van niet, maar ik geloofde dat niet.
Ik dacht altijd dat zij plezier maakten terwijl ik op school zat.
Mijn vader zei nochtans altijd : dat hij 2 bleiters had, ééntje in het vertrek en ééntje bij het naar huis terug keren.
Nog een bevriend koppel waren Robert Van Suyt en Simonne Dobbelaere uit Maldegem-Donk.
Robert kende mijn vader van in 't leger en ze zijn met elkaar in kontact gebleven.
En gezien de grote afstand bleven ze als ze kwamen soms slapen.
Dan was het altijd grote pret.
Ik had dat graag, dat bracht leven in brouwerij.
Ze kwamen met kermis en soms eens tussendoor.
Ook zij hebben het ganse groeiproces doorgemaakt van mijn eerstestapjes tot en met het grote Brusselse avontuur en nog later mijn trouwen.
Robert was een legermakker van Pa, en ze staken mekaar soms de loef af.
Zo was afgesproken dat ze allebei hun dochters Marleen gingen noemen.
En bij Robert was 't van moetens dus was hij de eerste die een Marleen had. Pa volgde 2 jaar later met het bekende gevolg: Marleen n° 1 stierf na 3 maand en daarna kwam ik.
Geschreven door snikylou om 00:00
Reageer op dit bericht
Donderdag 29 juni 2006
12 (bis)Het ravijn
Op het einde van ons speelterrein ging het plots heel stijl naar beneden (immers; ik heb al verteld dat wij op een heuvel zaten ) en kwamen we in een ravijn, dat was een grote diepe kloof die bestond uit kleizand en waar wij soms (met de tantes) mochten gaan spelen, dan lieten wij ons glijden van boven naar beneden langs die natuurlijk uitgesleten groeven. En dan weer gauw naar boven klauteren om opnieuw naar beneden te kunnen glijden. Voor ons was dat als het strand, maar dan zonder zee.
Soms bleven al eens hangen aan de stukken takken en pampagras dat daar groeide.
En onze kleren, die zagen er niet uit natuurlijk !
Soms bleven al eens hangen aan de stukken takken en pampagras dat daar groeide.
En onze kleren, die zagen er niet uit natuurlijk !
Geschreven door snikylou om 00:00
Reageer op dit bericht
Donderdag 29 juni 2006
12) De muurtekening in de hall
Toen we een maand of twee in de nieuwe home zaten, kwam er een juffrouw met verf en penselen om de witte smetloze muur van de hall te beschilderen. Ze begon met een potloodtekening van een kermispaardenmolen waarop een aantal kinderen zaten op de paardjes. Ze tekende ook vogels in de lucht en wolkjes en een eetkraampje.
Daarna kleurde ze het geheel in een soort fletse kleuren zoals fresco's in de oudheid.
De paardenmolen intrigeerde mij omdat er een fout in staat. Ik weet niet meer precies wàt maar ik geloof dat hij niet goed bevestigd is. Er is iets wat niet kan ! Hij zweeft in de lucht of zoiets.
Ik kon mij daar heel ambetant bij voelen ! Het liet mij niet los.
Van in de hall keek je recht in het bureau van de directrice, Er stond een divan in de hall tegen de muur om de directrice te spreken. of om in alle rust afscheid te nemen.
Mijn plechtige comunie
Als 11 jarge keek ik uitteraard uit naar mijn plechtige communie.
Ik had neefjes en nichtjes die het al megemaakt hadden. Die dan bij ons cadeautjes kregen en die zich dan lieten bewonderen door de rest van de familie.
Nu was het bij mij de vraag wààr moet zij die doen ?
In Brussel waar ik school liep of thuis ? maar ik kon niet naar de catechese gaan omdat ik er niet echt woonde.
En ze in Brussel doen ging ook niet want dat was in t frans. en mijn ouders verstonden dat niet;
Het scheelde niet veel of ik had ze niet gedaan;
Ik had immers door 'omstandigheden' mijn kleine communie niet gedaan.
En er moest aan gewerkt worden en wel zo vlug mogelijk.
Dus in het paas verlof werden er een 2 tal meisjes bij wie ik normaal in de klas zou gezeten hebben als ik in de plaatselijke school gebleven was, afgevaardigd om bij mij thuis te komen repeteren. Hoe, wat en wanneer, er iets moest gedaan worden in de kerk.
Marie-Claire Van Lokeren. en Bernadette Verbelen.
Met de kerkboek en de liedjesboek.
Terwijl mijn ouders werken waren, gingen wij in de living zitten zingen.
Uw boodschap dragen wij, O Heer door de wereld wijd!
Uw woorden zeggen wij, Opdat allen U looo ...ooven !
Hallelouyaaaa !!
En...
God is mijn Herder, die waakt over mij
Die mij geleid langs de groenende weiden
God is mijn herder .....
We hebben natuurlijk ook nog wat over andere zaken gepraat toen.
Maar het opzet was geslaagd, Ik mocht mijn communie doen in Zele
Een maand later ! was het zover
Nu ben ik altijd al een zotte doos geweest en toen mijn neef die 1 jaar ouder is, mij vertelde dat de bisschop mij een klets in mijn gezicht zou geven bij het vormsel lag ik plat!
Ik zei dat hij dan een klets terug kon verwachten !
Natuurlijk dacht ik daaraan toen het zover was en ik proestte het uit, toen ik in de kerk aan de beurt was, liep bijna moeder overste omver omdat ik niet gauw genoeg terug op mijn plaats kon zitten om te bekomen van "de klets" !
Zo heb ik mijn communie gedaan!
Daarna kleurde ze het geheel in een soort fletse kleuren zoals fresco's in de oudheid.
De paardenmolen intrigeerde mij omdat er een fout in staat. Ik weet niet meer precies wàt maar ik geloof dat hij niet goed bevestigd is. Er is iets wat niet kan ! Hij zweeft in de lucht of zoiets.
Ik kon mij daar heel ambetant bij voelen ! Het liet mij niet los.
Van in de hall keek je recht in het bureau van de directrice, Er stond een divan in de hall tegen de muur om de directrice te spreken. of om in alle rust afscheid te nemen.
Mijn plechtige comunie
Als 11 jarge keek ik uitteraard uit naar mijn plechtige communie.
Ik had neefjes en nichtjes die het al megemaakt hadden. Die dan bij ons cadeautjes kregen en die zich dan lieten bewonderen door de rest van de familie.
Nu was het bij mij de vraag wààr moet zij die doen ?
In Brussel waar ik school liep of thuis ? maar ik kon niet naar de catechese gaan omdat ik er niet echt woonde.
En ze in Brussel doen ging ook niet want dat was in t frans. en mijn ouders verstonden dat niet;
Het scheelde niet veel of ik had ze niet gedaan;
Ik had immers door 'omstandigheden' mijn kleine communie niet gedaan.
En er moest aan gewerkt worden en wel zo vlug mogelijk.
Dus in het paas verlof werden er een 2 tal meisjes bij wie ik normaal in de klas zou gezeten hebben als ik in de plaatselijke school gebleven was, afgevaardigd om bij mij thuis te komen repeteren. Hoe, wat en wanneer, er iets moest gedaan worden in de kerk.
Marie-Claire Van Lokeren. en Bernadette Verbelen.
Met de kerkboek en de liedjesboek.
Terwijl mijn ouders werken waren, gingen wij in de living zitten zingen.
Uw boodschap dragen wij, O Heer door de wereld wijd!
Uw woorden zeggen wij, Opdat allen U looo ...ooven !
Hallelouyaaaa !!
En...
God is mijn Herder, die waakt over mij
Die mij geleid langs de groenende weiden
God is mijn herder .....
We hebben natuurlijk ook nog wat over andere zaken gepraat toen.
Maar het opzet was geslaagd, Ik mocht mijn communie doen in Zele
Een maand later ! was het zover
Nu ben ik altijd al een zotte doos geweest en toen mijn neef die 1 jaar ouder is, mij vertelde dat de bisschop mij een klets in mijn gezicht zou geven bij het vormsel lag ik plat!
Ik zei dat hij dan een klets terug kon verwachten !
Natuurlijk dacht ik daaraan toen het zover was en ik proestte het uit, toen ik in de kerk aan de beurt was, liep bijna moeder overste omver omdat ik niet gauw genoeg terug op mijn plaats kon zitten om te bekomen van "de klets" !
Zo heb ik mijn communie gedaan!
Geschreven door snikylou om 00:00
Reageer op dit bericht
Woensdag 28 juni 2006
De broers en zus van pét jef
Mijn vader was enig kind net als ik, maar zijn vader "pét Jef" die waren met velen. 10of 11.
Er was een nonkel René, een nonkel Henry, een tante Tille, een nonkel Georges, dat zijn zowat de enigen die ik ken.
Nonkel René had een café in het dorp en ook Tante Tille had een café, Nonkel Henry die was uitgeweken naar Antwerpen en kwam zo af en toe, meestal met kermis en oudjaar of trouwfeesten en begrafenissen.
Nonkel René was de jongste geloof ik en was getrouwd met Elvire Clemminck Ze hadden 2 dochters, Liliane en Diane. Tante Mathilde zoals ze officieel heette had geen kinderen. En van Nonkel Henry weet ik niet of hij getrouwd en of hij kinderen had.. Wanneer hij kwam was 't meestal alleen.
Nonkel Georges was gehuwd met Tante Margriet en woonde naast de spoorweg, zij hadden 1 dochter Christiane.
Er was een nonkel René, een nonkel Henry, een tante Tille, een nonkel Georges, dat zijn zowat de enigen die ik ken.
Nonkel René had een café in het dorp en ook Tante Tille had een café, Nonkel Henry die was uitgeweken naar Antwerpen en kwam zo af en toe, meestal met kermis en oudjaar of trouwfeesten en begrafenissen.
Nonkel René was de jongste geloof ik en was getrouwd met Elvire Clemminck Ze hadden 2 dochters, Liliane en Diane. Tante Mathilde zoals ze officieel heette had geen kinderen. En van Nonkel Henry weet ik niet of hij getrouwd en of hij kinderen had.. Wanneer hij kwam was 't meestal alleen.
Nonkel Georges was gehuwd met Tante Margriet en woonde naast de spoorweg, zij hadden 1 dochter Christiane.
Geschreven door snikylou om 00:00
Reageer op dit bericht
Woensdag 28 juni 2006
11) Mijn grootouders langs vaders zijde
Ik had, zoals ik al zei, een heel goede band met mijn Grootouders, Grootmoeder Adrienne was de 2de vrouw van mijn Grootvader Jozef (langs vaders zijde) Zijn eerste vrouw en dus de moeder van mijn vader was vroeg gestorven (toen mijn vader 7 jaar was) en hij was nadien hertrouwd.
Pet Jef zoals ik hem noemde was meubelmaker - schrijnwerker en wanneer ik thuis was dan verbleef ik meestal bij hen. Zij namen de tijd voor mij; met meter ging ik naar de markt, bakte ik wafels, zong ik liedjes en nog zo veel meer. Met Pet mocht ik nagels in het hout kloppen en ging ik vliegeren in de weide met zelfgemaakte vliegers.
Mèt kon zingen als de beste (was in haar tijd naar de bloemenschool geweest) een soort van artistieke school avant la lettre. kon kantklossen en vertellen. Zij had haar ganse leven op fabriek gewerkt als stopster(juttezakken stoppen waar gaten in zaten)
Pet Jef, had maar 1 long meer(en hoe dat gekomen is weet ik niet) en had zich een snorfiets aangeschaft om niet meer te moeten trappen op de fiets, ik mocht dan achterop zitten en dan gingen we door de velden en bij vrienden en familie op bezoek. We lachten wat af samen en er bestond toen een plaatje van Janneman: Bonpapa heette dat en dat omschreef precies mijn gevoel voor hem.
"Ik heb een Pa en een Mama
Maar daarbij heb ik nog een Bonpapa
Hij is mijn beste kameraad,
Hij weet steeds op alles weer raad.
Ik ga zo graag naar mijn Bonpapa, Bonpapa.
Ik ga zo graag naar mijn Bonpapa, Bonpapa
Bonpapa doet alsof hij niet ziet
wat mijn Papa mij altijd verbiedt
Ik reis op de knie van mijn Bonpapa, Bonpapa
Hij vertelt sprookjes mijn Bonpapa, Bonpapa
Wij zijn de béste vrienden, ja! ik en mijn Bonpapa, Bonpapa, Bonpapa, Mijn Bonpapa"
Met oudejaar dat altijd gevierd werd bij ons thuis, dan kwamen de grootouders vieren en dan kwam ik mee met mét en pét . Ze deden het omdat ik nooit mee kon met de andere kinderen uit het dorp die het deden.
Dan gingen we voor de lol zingen aan de deuren van de buren en bij ons thuis:
"'t Was in die koude winterse dagen
dat wij hier zijn al op onzen toer
Wij komen binnen zonder te vragen
Wij gaan bij burger en bij boer
en wij komen maar eens in 't jaar
't Is met die dagen van 't nieuw jaar
en wij wensen U al te gààr
Een gelukzalig nieuwe jaar"
---------------
het overlijden van mijn grootvader
De laatste keer dat ik Pet Jef gezien heb lag hij in bed, dat was ik niet gewoon van hem.
Ik mocht er maar een paar tellen bij.
Ik probeerde grapjes te maken maar voor het eerst in mijn leven ging hij er niet op in.
Ik wist mij geen houding te geven.
Ik wist intuitief dat het de laatste keer zou zijn dat ik hem zou zien.
En jawel de volgende 2 weken waren om
en net voordat we de kerk van Asse passeerden zei mijn moeder mij:
"Er is iemand naar de hemel gegaan."
Ik antwoordde Pet Jef zeker? Ja zei ze Hij was ziek.
Hij was 54 jaar. en had een longontsteking opgedaan op zijn brommertje.
Als we van Brussel kwamen was het de gewoonte om te gaan eten bij Met en Pet omdat het dan rond 13 uur was. En dat was nu niet anders. Pet was er niet meer en dat was even wennen.
Hij maakte altijd grapjes met mij toen we aan 't eten waren zei hij soms kijk! daar! en wees naar het venster en had intussen iets van mijn bord gepikt.
Hij leerde mij kaarten en kienen.
Hij leerde mij vliegers plakken.
Maar hij leerde mij vooral van het leven genieten.
En de volgende stap was kruiswoordraadsels invullen. Dat zou hij mij nog leren, het heeft niet mogen zijn, maar ik heb het mijzelf geleerd en hij zou fier geweest zijn.
En hoewel hij niet gelovig was liet hij mijn meter in haar waarde, want zij was het wèl.
Hij zei altijd: Als er iets is hierboven, dat de moeite is, dan kom ik het zeggen ! Dan geef ik een teken ! ..Maaaa....aaar, we hebben hem niet meer gezien en op een teken wachten we nog!
Ach, konden we toch maar één keer opnieuw contact hebben en weten dat het hierboven goed is, dat ze daar allemaal samen zitten te wachten op ons, we zouden zoveel schrik niet hebben als onze tijd gekomen is !
Pet Jef zoals ik hem noemde was meubelmaker - schrijnwerker en wanneer ik thuis was dan verbleef ik meestal bij hen. Zij namen de tijd voor mij; met meter ging ik naar de markt, bakte ik wafels, zong ik liedjes en nog zo veel meer. Met Pet mocht ik nagels in het hout kloppen en ging ik vliegeren in de weide met zelfgemaakte vliegers.
Mèt kon zingen als de beste (was in haar tijd naar de bloemenschool geweest) een soort van artistieke school avant la lettre. kon kantklossen en vertellen. Zij had haar ganse leven op fabriek gewerkt als stopster(juttezakken stoppen waar gaten in zaten)
Pet Jef, had maar 1 long meer(en hoe dat gekomen is weet ik niet) en had zich een snorfiets aangeschaft om niet meer te moeten trappen op de fiets, ik mocht dan achterop zitten en dan gingen we door de velden en bij vrienden en familie op bezoek. We lachten wat af samen en er bestond toen een plaatje van Janneman: Bonpapa heette dat en dat omschreef precies mijn gevoel voor hem.
"Ik heb een Pa en een Mama
Maar daarbij heb ik nog een Bonpapa
Hij is mijn beste kameraad,
Hij weet steeds op alles weer raad.
Ik ga zo graag naar mijn Bonpapa, Bonpapa.
Ik ga zo graag naar mijn Bonpapa, Bonpapa
Bonpapa doet alsof hij niet ziet
wat mijn Papa mij altijd verbiedt
Ik reis op de knie van mijn Bonpapa, Bonpapa
Hij vertelt sprookjes mijn Bonpapa, Bonpapa
Wij zijn de béste vrienden, ja! ik en mijn Bonpapa, Bonpapa, Bonpapa, Mijn Bonpapa"
Met oudejaar dat altijd gevierd werd bij ons thuis, dan kwamen de grootouders vieren en dan kwam ik mee met mét en pét . Ze deden het omdat ik nooit mee kon met de andere kinderen uit het dorp die het deden.
Dan gingen we voor de lol zingen aan de deuren van de buren en bij ons thuis:
"'t Was in die koude winterse dagen
dat wij hier zijn al op onzen toer
Wij komen binnen zonder te vragen
Wij gaan bij burger en bij boer
en wij komen maar eens in 't jaar
't Is met die dagen van 't nieuw jaar
en wij wensen U al te gààr
Een gelukzalig nieuwe jaar"
---------------
het overlijden van mijn grootvader
De laatste keer dat ik Pet Jef gezien heb lag hij in bed, dat was ik niet gewoon van hem.
Ik mocht er maar een paar tellen bij.
Ik probeerde grapjes te maken maar voor het eerst in mijn leven ging hij er niet op in.
Ik wist mij geen houding te geven.
Ik wist intuitief dat het de laatste keer zou zijn dat ik hem zou zien.
En jawel de volgende 2 weken waren om
en net voordat we de kerk van Asse passeerden zei mijn moeder mij:
"Er is iemand naar de hemel gegaan."
Ik antwoordde Pet Jef zeker? Ja zei ze Hij was ziek.
Hij was 54 jaar. en had een longontsteking opgedaan op zijn brommertje.
Als we van Brussel kwamen was het de gewoonte om te gaan eten bij Met en Pet omdat het dan rond 13 uur was. En dat was nu niet anders. Pet was er niet meer en dat was even wennen.
Hij maakte altijd grapjes met mij toen we aan 't eten waren zei hij soms kijk! daar! en wees naar het venster en had intussen iets van mijn bord gepikt.
Hij leerde mij kaarten en kienen.
Hij leerde mij vliegers plakken.
Maar hij leerde mij vooral van het leven genieten.
En de volgende stap was kruiswoordraadsels invullen. Dat zou hij mij nog leren, het heeft niet mogen zijn, maar ik heb het mijzelf geleerd en hij zou fier geweest zijn.
En hoewel hij niet gelovig was liet hij mijn meter in haar waarde, want zij was het wèl.
Hij zei altijd: Als er iets is hierboven, dat de moeite is, dan kom ik het zeggen ! Dan geef ik een teken ! ..Maaaa....aaar, we hebben hem niet meer gezien en op een teken wachten we nog!
Ach, konden we toch maar één keer opnieuw contact hebben en weten dat het hierboven goed is, dat ze daar allemaal samen zitten te wachten op ons, we zouden zoveel schrik niet hebben als onze tijd gekomen is !
Geschreven door snikylou om 00:00
Reageer op dit bericht
Dinsdag 27 juni 2006
Onze vrijetijdsbesteding (thuis)
In de zomer gingen we na het eten buiten zitten op een stoel om de mensen te groeten die op straat passeerden ( er was nog niet zoveel op TV te zien als nu) en de mensen praatten nog met elkaar !
Pet Jef zat dan wat hij "scarlabeen " noemde op de stoel, dat is achterste voren met zijn armen op de rugleuning en ik deed hem na natuurlijk.
Het was een tijd dat iedereen een bijnaam had: de rosten, de neus, de langen, de beuze, den bok, den bïer, de krommen, de fijnen ... en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.
Zo was Jeanne beirmoa (te vertalen als Jeanne mestrups) een boerin op een vuil boeren hof.
De meeste mensen kenden elkaar soms enkel maar met hun bijnaam, dat was de normaalste zaak van de wereld. En het was Djeur van hier en Hoi Jef ! van ginder.
Dat was ons tijdsverdrijf toen. Met Pa en Ma ging ik soms naar de Donk (Het Donkmeer in Overmere) op zaterdagavond, dat was altijd de uitgaansdag bij ons.
Dan mocht ik zondagse kleren aan.
Ook wanneer Robert en Simonne langs kwamen met hun kinderen. Soms gingen we naar de "Riva" in Deurle, "De Pigalle" in Berlare, "Den Dierentuin" in Lokeren, maar eindigden soms ook wel eens met een bezoek aan de het café "het acht uren huis" in Zele zelf. Het werd uitgebaat door de zus van mijn Peter Piere. Ester en Rudolf en hun 2 grote dochters die mee de dienst uitmaakten. De 3 andere kinderen van het gezin, waarvan de middelste even oud was als ik,waren ook altijd in de buurt. Ik weet nog dat in het super vond, dat ik mee naar achter mocht, als familie zijnde, terwijl de gewone klanten in het café bleven. Het was er steeds ambiance doordat de jukebox altijd volle bak stond te spelen. En hoewel er eigenlijk niet mocht gedanst worden werd er af en toe wel eens gehuppeld op de tonen van: Jai pleuré..., Tom Pillibi..., Moustapha...
Dat was de goede oude tijd nog ! En het zal wel geen toeval zijn dat het net 3 franse liedjes zijn die als eerste in mij opkomen.
Geschreven door snikylou om 00:00
Reageer op dit bericht
Dinsdag 27 juni 2006
10) Naar Lourdes Frankrijk
Ik had er al zoveel over gefantaseerd en gepraat met mijn Mét Adrienne, over Lourdes Frankrijk.
Nu was het voor mij moeilijk om door de plaatselijke pastoor aanvaard te worden als lid van zijn gemeenschap omdat ik in Brussel verbleef, maar Mét kende hij wel.
En er was een nieuwe onderpastoor gekomen van de missies: EH D'Hooghe.
Hij vond blijkbaar iedereen gelijk voor de wet en maakte het mogelijk dat ik met ziekenzorg mee kon met Mét naar Lourdes Frankrijk met de Witte trein, zoals die trein in de volksmond heette.
Samen met een nicht langs moeders kant "Maria" en haar zoon Paul, die ginder zijn communie zou doen. Maria was een stoeferig mens en paul een kleurloze tiener "een echt moederskindje".
Het was voor Maria en Paul de zoveelste maal dat zij naar Lourdes gingen.
We vertokken met de "wittte" groene nachttrein, en zaten in coupé's van 6 personen.
Onze coupé bleef echter voor ons alleen, er hadden 2 mensen afgezegd en daardoor konden ik en paul toch een beetje vrijer bewegen. We vertrokken in Dendermonde en al rijdend hoorden we de pastoor door de luidsprekers bidden;
Wees gegroet Maria, vol van genade, de Heer is met u ...
tot halfweg het gebed en dan moesten wij overnemen..
Heilige Maria Moeder Gods bidt voor ons ...
Zo een ganse rozenkrans tot het eten van ons lunchpakket.
's Avonds konden Paul en ik redelijk goed slapen omdat we konden ligggen.
Tegen de morgen werden we wakker en het eerste wat ik wou zien waren de bergen.
Men zong immers: Te Lourdes op de bergen ...
Het landschap was al wel veranderd maar er waren nog geen bergen te zien.
veel weiden met koeien en koren en af en toe een paar huisjes waar de mensen buiten stonden te kijken en wij maar wuiven.
Toen er dan toch een beetje meer reliëf in het landschap kwam hoorden we plots in de microfoon:
"Te Lourdes op de bergen
Verscheen er in een grot
Vol glans en vol luister
De Moeder van God
Avé, Avé, Avé,Maria
Avé Avé ...."
Nog een half uurtje sporen en we waren op onze bestemming.
En dan plots vanachter de laatste bocht zien we de grot en horen we zachtjes zingen.
Het zijn de mensen die aan de grot staan.
De trein vertraagt als uit respect voor de menigte die ginder staat te zingen en waarvan de tonen langszaam maar zeker luider worden.
We zien de Gave glinsteren in de avondzon en we worden er stil van.
We zijn in Lourdes.
Nu was het voor mij moeilijk om door de plaatselijke pastoor aanvaard te worden als lid van zijn gemeenschap omdat ik in Brussel verbleef, maar Mét kende hij wel.
En er was een nieuwe onderpastoor gekomen van de missies: EH D'Hooghe.
Hij vond blijkbaar iedereen gelijk voor de wet en maakte het mogelijk dat ik met ziekenzorg mee kon met Mét naar Lourdes Frankrijk met de Witte trein, zoals die trein in de volksmond heette.
Samen met een nicht langs moeders kant "Maria" en haar zoon Paul, die ginder zijn communie zou doen. Maria was een stoeferig mens en paul een kleurloze tiener "een echt moederskindje".
Het was voor Maria en Paul de zoveelste maal dat zij naar Lourdes gingen.
We vertokken met de "wittte" groene nachttrein, en zaten in coupé's van 6 personen.
Onze coupé bleef echter voor ons alleen, er hadden 2 mensen afgezegd en daardoor konden ik en paul toch een beetje vrijer bewegen. We vertrokken in Dendermonde en al rijdend hoorden we de pastoor door de luidsprekers bidden;
Wees gegroet Maria, vol van genade, de Heer is met u ...
tot halfweg het gebed en dan moesten wij overnemen..
Heilige Maria Moeder Gods bidt voor ons ...
Zo een ganse rozenkrans tot het eten van ons lunchpakket.
's Avonds konden Paul en ik redelijk goed slapen omdat we konden ligggen.
Tegen de morgen werden we wakker en het eerste wat ik wou zien waren de bergen.
Men zong immers: Te Lourdes op de bergen ...
Het landschap was al wel veranderd maar er waren nog geen bergen te zien.
veel weiden met koeien en koren en af en toe een paar huisjes waar de mensen buiten stonden te kijken en wij maar wuiven.
Toen er dan toch een beetje meer reliëf in het landschap kwam hoorden we plots in de microfoon:
"Te Lourdes op de bergen
Verscheen er in een grot
Vol glans en vol luister
De Moeder van God
Avé, Avé, Avé,Maria
Avé Avé ...."
Nog een half uurtje sporen en we waren op onze bestemming.
En dan plots vanachter de laatste bocht zien we de grot en horen we zachtjes zingen.
Het zijn de mensen die aan de grot staan.
De trein vertraagt als uit respect voor de menigte die ginder staat te zingen en waarvan de tonen langszaam maar zeker luider worden.
We zien de Gave glinsteren in de avondzon en we worden er stil van.
We zijn in Lourdes.
Mét en Maria verblijven in een hotel ik en Paul gaan naar het hopital St Pierre.
Doordat wij als zieken meegaan worden wij in een soort van grote zaal ondergebracht met bedden en stoelen. We krijgen geen kans meer om te praten want Paul moet aan de andere kant van de zaal gaan slapen. Wij liggen met 30 kinderen naast elkaar, alle nationaliteiten ondereen.
Gelukkig praat ik frans en kan ik mij verstaanbaar maken; En Paul , tja maar die kent het hier al wel, het is immers niet de eerste keer voor hem.
Bij het eten zit ik wel naast Paul, bij de kinderen die een dieet menu hebben. Paul mag geen vet eten, dus geen friet, geen vet vlees enz.
En soms denken ze dat ik ook geen friet mag hebben, maar dat help ik wel uit de lucht.
Maria doet nogal stoeferig tegen Mét vanwege die communie morgen van Paul.
En soms laat ze mét staan wachten en komt niet opdagen.
Maar zo ben ik dan het slachtoffer want Mét verstaat geen frans en weet ook de weg niet alleen naar mij toe.
Maar ik trek mijn plan wel en ik heb het naar mijn zin. Ze verstaan mij en ik versta hen; meer moet dat niet zijn! En ik ben het immers gewoon dat ik er alleen voor sta.
Geschreven door snikylou om 00:00
Reageer op dit bericht
Maandag 26 juni 2006
9(bis) Mijn eerste regels
Ik kreeg mijn eerste maandstonden toen ik negen was, vrij vroeg ja. Nu had ik in de badkamer ook al wel gezien dat sommige van de grote meisjes soms een witte doek in een emmer smeet en er dan wat soda 'witte korrels' op deden. bij navraag werd er altijd hééél geheimzinnig over gedaan. Niks voor kleine kinderen heette het dan.
Groot was hun verbazing toen ik als negen jarige aankwam met de melding dat ik bloedingen had zonder dat ik wist waarvan. De Dokter zag en vond niks speciaals en dus werd ik tot grote meid gebombardeerd en moest ik die avond met nog een aantal meisjes bij Tante Marie op haar kamer komen. Tante Marie droeg een pruik, dat wisten we, maar toch was ze soms anders gekapt en dan wisten we het niet goed meer ! En dat raadsel werd zowaar opgelost toen we die avond naar de voorlichting gingen, want daar stond Tante Marie haar coiffure op een staander, terwijl ze toch haar op haar hoofd had tot onze grote verbazing. Tante Marie had dus meer dan één pruik.èn in verschillende lengtes. Van de voorlichting herinner ik mij niet veel meer, want het nieuws sloeg in als een bom (het Tante Marie raadsel opgelost)
Ik weet nog wel dat wij allen (met 4 geloof ik) op haar bed mochten zitten en zij zelf op een stoel zat.
Geschreven door snikylou om 00:00
Reageer op dit bericht
Maandag 26 juni 2006
9) Mijn eerste liefde Michel (Michou)
Mijn hormonen begonnen reeds vroeg in werking te treden, al vanaf mijn 11de werd ik verliefd op een van de jongens toen 13jaar, en het was wederzijds. Michel C. alias Michou, zoals hij in het home genoemd werd, omdat er zich voor hem nog een Michel aangediend had. Nu kregen we echter nooit veel tijd om samen door te brengen zonder dat er een van de "tantes" zich kwam moeien. Behalve een blik in elkaars richting konden we weinig ondernemen. Soms al eens een gemeenschappelijk spel spelen :zakdoek leggen of pom-da-pi, of ronde dansjes waarbij er iemand in 't midden van de kring moet staan en er iemand uit kiezen die hem of haar 3 kussen moest geven (dat was ons favoriete spel uiteraard) waarbij we zongen " (naam van degene die in de ronde stond) me la donnée, son coeur, son coeur, (naam) me la donnée, son coeur pour un baiser"
Zo konden we ongestraft kussen, maar we wilden meer, we wilden bij elkaar kunnen zijn , gewoon handje vast houden en praten over wat ons op dat moment bezig hield.
Tot we op een avond beiden in de gang van de toiletten stonden toevallig ?! Dàt was de oplossing en als er iemand aankwam ging een van ons beiden snel binnen in het toilet.
Natuurlijk werd dat spelletje al gauw doorzien en ze begonnen ons in t oog te houden. Het overkwam ons meer en meer dat we betrapt werden. Dus op zoek naar andere middelen.
Ik weet niet meer wie er mee aankwam, maar opeens besloten we, dat als we elkaar overdag niet konden spreken, dat we het dan maar 's nachts zouden doen. En vanaf toen kwam Michou bijna elke nacht bij mij in bed liggen en lagen we te fluisteren en te kussen. En ..... Neen, echt niks méér !
We waren kinderen! Hij had een volwassen uiterlijk: Gitzwart haar en donderbruine ogen, een bruine huid en hij was groot en slank. Hij had kinderverlamming gekregen toen hij 2 jaar was en dat had zich op zijn rechterzijde gericht. Daardoor was zijn rechterarm verlamd, hij kon er niks mee, die hing daar maar wat te bengelen. en zakte hij door zijn ene been dat minder ontwikkeld was dan het andere en waarvoor hij speciale schoenen nodig had.
Maar we waren verliefden voor het leven. We waren dan ook een mooi koppel : zo donker als hij was, zo blond en licht was ik ! Michel was van Anderlecht zoals ik al eerder schreef en toen we eens op uitstap gingen, zijn wij ooit eens binnen kunnen springen bij zijn ouders en zijn zus.
We gingen soms naar zee met een of andere organisatie (naar DeHaan als ik mij niet vergis) en daar konden we dan hand in hand lopen zonder dat er tantes in de buurt waren.
Het heeft geduurd tot dat hij oud genoeg was om de instelling te verlaten.
En weer voelde ik mij verlaten; eerst mijn beste vriendin, dan Michel !
Ik heb hem nooit meer terug gezien tot over een jaar of 2 . Ik ging hem opzoeken om hem te vragen samen met mij eens op zoek te gaan naar de anderen om een reunie te houden en of hij soms nog adressen had van toen. Hij is nooit getrouwd, woont nog steeds bij zijn ouders en werkt op een ministerie. Hij zag er oud en moe uit en ik heb niet verder aangedrongen.
Op kamp tijdens de schoolvakanties
Zoals ik al zei: de helft van de schoolvakanties brachten we door in het home. Zo ook de grote vakantie: 1 maand thuis (en dat was al lang genoeg voor mijn moeder) en de andere maand gingen we op kamp voor 2 weken en de rest bleven we waar we waren.
Nu was het zomerkamp altijd wel iets om naar uit te kijken.
Dan gingen we echt op kamp met tenten en al.
Meestal was dat ergens in de ardennen.
Dat was altijd tof, Elke dag kampvuur met zang en spelletjes.
Ne m'oublier pas, petit chemin de mouse
Ne m'oublier pas, fleur bleue du petit bois
N'oublier pas le chant
N'oublier pas le camp
N'oublier pas le chant du camp
Mais oublier si sa vous chatte ou aller a la miniut
Gentilment suiver la plage, le chemin vous y conduit
Maar 1 maal was het iets speciaals, ik weet niet hoe het kwam: hadden we iets gewonnen of zo ?
We gingen naar de Ardeche in het zuiden van Frankrijk.
We verbleven op het domein van Ricard; je weet wel die elexir-achtige drank
We sliepen in een soort grote schuur, op veldbedden, het was er prachtig weer alle dagen en er werd een plaatselijk lied gezongen bij alles wat we deden. ..." Chez Ricard.. il y à du boulot..."
En de grote baas werd er aangesproken als Ricard
Een soort Ere boer die op zijn domein laveerde en commandeerde.
Er werkt wel 100 man. En die liepen allemaal door elkaar op die grote binnenplaats.
Toen we terug naar huis gingen kregen we elk 2 kleine flesjes van Ricard mee
Een groen en een geel
Dàt was een kamp om nooit meer te vergeten !
Ik herinner mij ook nog een ander kamp op een camping (dat was anders want meestal was het terrein voor ons alleen) ergens in de ardennen
En naast ons was een koppel neergestreken waarvan de man een pijp rookte en aangesproken werd als kapitein Haddock !
jaja die van Kuifje, daar leek hij als twee druppels water op: zwart haar en dito baard, met een schipperspet op het hoofd.
Zelfs de kleding leek erop altijd blauw ! Hij had ook tatoo's op zijn armen net als een echte piraat van de zee.
Hij had bovendien een hond en die noemde milou ! Echt waar !
En wij waren zot van hem, a ja kunt ge u dàt voorstellen zeg, naast kapitein Haddock kamperen !
De brave man speelde het spel mee en algauw werd hij onze held en gingen we naar hem met onze grote en kleine probleempjes.
Die mens had geen seconde rust meer in zijn tent en als er bij ons eentje vermist was wisten ze altijd waar ze die konden vinden.
Toen wij weg gingen bleef hij nog even geloof ik we zijn uitgebreid afscheid komen nemen en vroegen hem of hij volgend jaar weer van de partij zou zijn ? Die mens zei JaJa maar wist wel beter denk ik nu .!!
Geschreven door snikylou om 00:00
Reageer op dit bericht
Zondag 25 juni 2006
8) Verloren
Op een van de zondagen dat wij eens niet naar huis mochten zouden wij gaan kijken naar een voorstelling van "Reddy Kilowatt" in een of ander theater in Brussel stad. We gingen er heen met de tram. Toen we er bijna zijn horen we de sirenes van de ambulances en kijken we geboeid naar het ongeval op straat. Ik ben zo gefacineerd aan 't kijken dat ik niet door heb dat de ganse groep afstapt zonder mij. Pas toen ik mijn vriendin Martine "die naast mij zat" wilde aanporren om eens te kijken zie ik dat ik een oud vrouwtje vast heb en dat de ganse groep verdwenen is. Hoelang en waar is natuurlijk de vraag.
Even voel ik paniek, maar dan herpak ik mij en besluit uit te stappen en te proberen om Reddy Kilowatt zelf te vinden en zoniet naar de politie te gaan en mezelf als vermist op te geven.
Ik loop langs een park en zie een man de eendjes voederen en vertel wat er gebeurd is en vraag hem of hij weet waar dat theater is ? hij troost mij en geeft mij wat brood voor de eendjes.
Ik besluit al dat Reddy Kilowatt mij gestolen kan worden "dit is veel leuker, eendjes voederen" tot ik "tante" Odette in paniek op mij zie afstevenen, en ik zie aan haar gezicht dat ze mij liefst van al een flinke uitbrander zou geven maar ze is te content dat ze me terug heeft gevonden dat ze plots heel vriendelijk is, ze praat even met die mijnheer en dan gaan we verder. Ik heb de halve voorstelling nog gezien en wist dat het goed was wat ik gedaan had!
"Tante" Odette vertelde mij later dat ze steeds de kinderen telden en toen ze wisten dat er eentje ontbrak zij direct dacht aan de volgende halte en zodoende op haar stappen teruggekeerd was.
Eind goed ! Al goed!
Daniel Laidèr
Daniel was een grote niet al te snuggere slungel en had blonde krullen en vooruitstekende tanden.
Hij was net als wij allemaaal slecht te been en op een dag viel hij in de badkamer op zijn gezicht.
Toen hij rechtstond merkten we door al het bloed heen dat hij zijn twee voorste tanden miste.
Terwijl daniel naar het ziekenhuis moest om misschien zijn tanden nog te redden ging iedereen op zoek in de badkamer.
We vonden ze niet. De kans was dus groot dat hij ze ingeslikt had.
Na een uurtje kwam het bericht dat Daniel zijn tanden in zijn tandvlees gevallen had. Die waren gewoon naar binnen geschoven.
Wat men toen gedaan heeft weet ik niet maar hij is teruggekomen zonder tanden en is later (toen hij de leeftijd had) weggegaan ook zonder tanden.
Het stort wordt opgeruimd
Even voel ik paniek, maar dan herpak ik mij en besluit uit te stappen en te proberen om Reddy Kilowatt zelf te vinden en zoniet naar de politie te gaan en mezelf als vermist op te geven.
Ik loop langs een park en zie een man de eendjes voederen en vertel wat er gebeurd is en vraag hem of hij weet waar dat theater is ? hij troost mij en geeft mij wat brood voor de eendjes.
Ik besluit al dat Reddy Kilowatt mij gestolen kan worden "dit is veel leuker, eendjes voederen" tot ik "tante" Odette in paniek op mij zie afstevenen, en ik zie aan haar gezicht dat ze mij liefst van al een flinke uitbrander zou geven maar ze is te content dat ze me terug heeft gevonden dat ze plots heel vriendelijk is, ze praat even met die mijnheer en dan gaan we verder. Ik heb de halve voorstelling nog gezien en wist dat het goed was wat ik gedaan had!
"Tante" Odette vertelde mij later dat ze steeds de kinderen telden en toen ze wisten dat er eentje ontbrak zij direct dacht aan de volgende halte en zodoende op haar stappen teruggekeerd was.
Eind goed ! Al goed!
Daniel Laidèr
Daniel was een grote niet al te snuggere slungel en had blonde krullen en vooruitstekende tanden.
Hij was net als wij allemaaal slecht te been en op een dag viel hij in de badkamer op zijn gezicht.
Toen hij rechtstond merkten we door al het bloed heen dat hij zijn twee voorste tanden miste.
Terwijl daniel naar het ziekenhuis moest om misschien zijn tanden nog te redden ging iedereen op zoek in de badkamer.
We vonden ze niet. De kans was dus groot dat hij ze ingeslikt had.
Na een uurtje kwam het bericht dat Daniel zijn tanden in zijn tandvlees gevallen had. Die waren gewoon naar binnen geschoven.
Wat men toen gedaan heeft weet ik niet maar hij is teruggekomen zonder tanden en is later (toen hij de leeftijd had) weggegaan ook zonder tanden.
Het stort wordt opgeruimd
Toen ik zo'n 9 jaar was werd het stort achter ons verblijf plots opgeruimd en de geruchten deden de ronde dat er een spiksplinter nieuw internaat zou worden gebouwd.
En ja hoor binnen het jaar konden we er in terecht, nu hoefden we niet meer naar de klas in het andere gebouw, we konden van in de living naar de klas bij wijze van spreken.
Er was een grote inkomhall en vlak daarnaast de bureau van de directrice.
Nu was de oude Directrice al een tijdje vervangen door Tante Marie en dat was geen gemakkelijke, Die had niet het lieve uitzicht van een oude dame die Tante Gaby was. Het was even wennen;
Er waren nog veranderingen.: nu verbleven de Tantes allen in een daartoe private gang in aparte kamertjes, net aan de inkomhall, en bleef er nog eentje (om beurt) op het eind van de gang van onze kamers, in geval van nood of ruzie.
Wijzelf werden per 3 te slapen gelegd en wel steeds zo; dat 1 van de 3 goed te been was om de anderen te helpen en 1 waarvan we niets konden verwachten en de 3de daartussen in. En nog steeds: grote jongens, kleine jongens, grote meisjes, kleine meisjes.
Er was ook een cabinet voor dokter en tandarts. er was een feest zaal, die tevens dienst deed als TV zaal, ja ondertussen hadden we televisie. maar enkel voor franse zenders.
Ik ben heel lang de enige vlaamse geweest in het internaat, Er waren er nog in mijn klas maar die waren extern of verbleven in een ander home omdat ze niet gehandikapt waren;
Geschreven door snikylou om 00:00
Reageer op dit bericht
Zaterdag 24 juni 2006
7) Cultuur
Eens per maand gingen we naar concerten in een nabijgelegen home "Het centre Jamblinne de Meux" soms waren dat plezante dingen zoals goochelaars en jongleurs maar soms ook saaie bedoeningen zoals pianoconcerten en fluitserenades. Dat ging gepaard met een hele volksverhuis voor ons, immers de meesten van ons zaten in een rolstoel, konden amper praten, laat staan dat ze genoten van het spectakel, maar soit.
Zij die konden lopen gingen met begeleiding met de tram dat was eerst een eindje lopen van het foyer en dan namen we de tram aan de Gentsesteenweg tot in het centrum van de stad.
De rest kwam met Polleke in zijn bus.
We kwamen dan voorbij een snoepwinketje en soms mochten we daar naar binnen, dat was afhankelijk van de begeleidster. We kregen soms al eens 5 frank mee van thuis en mochten daar dan snoep mee kopen. Nu is daar voor mij een anekdote aan verbonden die ik nooit meer vergeet. Ik stond dus in het winkeltje " die winkeljuf keek altijd zo wantrouwend naar ons "
en ik wou het laatste nieuwe snoepje kopen nl. "een Zip" dat koste 5 frank en ik had er maar 4 meer,naast mij stond een oud madammeke en toen de winkeljuf zei dat ik geen Zip kreeg aan 4 fr.
stopte het mensje mij 1 frank toe, ik zei: merci madamme en legde de frank bij de rest onder het afkeurend oog van de winkeljuf die tegen het menske protesteerde: Mais enfin, madamme !
Het heeft mij de waarde van het geld geleerd.
En op de terugweg 's avonds keken we onze ogen uit naar de neon reclame van de "Martini" en "Bastos Filtre" en zoveel andere. Dat maakte grote indruk op ons. Al die lichtjes die aan en uit floepten in een onveranderd tempo en dat gedraai om zijn as. waw
Omdat we soms de zondagen in het home doorbrachten konden we lid worden van de wolfjes, dat was een groep zoals de scouts en dat doorbrak voor ons de sleur een beetje op de zondagen dat we in het home moesten blijven.
We gingen er heen met Pol en vertrokken na de middag in ons uniform; dat bestond uit een donkerblauwe rok en een donkerblauw hemd met lange mouwen en opgestikte zakken en epauletten.
We gingen dan in een klein huisje ergens in Watermael-Bosvoorde* midden in een bos zoals in de sprookjes, het rook er heerlijk naar een mengsel van afgevallen bladeren en rot fruit . Daar speelden we, leerden we knopen leggen en soms deden we een achtervolging .
Dan vertrok de ene groep een half uurtje vroeger dan de andere en verstopte dan allerlei zaken waar we dan moesten naar zoeken of eerst raadsels oplossen of dingen opzoeken.
Alles stond in verband met Mogli en het jungleboek en Baaden Powell :de stichter van de scouts Het draaide rond regels en plichten, we leerden speciale knopen leggen en leerden bloemen en planten kennen en herkennen. Wij voelden de koning te rijk Die namiddagen waren altijd veel te gauw voorbij!
En eens per jaar gingen we naar een bijeenkomst in het Terkameren Bos met scouts en Gidsen van over gans Belgie. Meestal vertrokken we dan al van 's morgens met een lunchpakket, de drankjes kregen we ter plaatse. Heel indrukwekkend allemaal voor ons was die algemene groet: met ons hand op de boezem riep de leiding iets en allen riepen wij iets terug, maar ik weet niet meer wàt ?
Onze verjaardagen werd met de groepen per maand gevierd, er was wel elke maand iemand jarig en dat vierden we meestal op een woensdagamiddag in de grote living die ronde tafels had en waar we meestal mochten gaan zitten bij wie men wou. Er werd dan één taart met kaarsjes voor de jarigen gebracht en de rest kreeg dezelfde taart maar zonder kaarsjes.
we kregen er chocomelk bij. en mochten kiezen warme of koude en nadien rozijnenbrood toe.
De jarige was vooraf reeds gepolst wat hij graag zou hebben voor zijn verjaardag en in de mate van het mogelijke werd dat dan gekocht.
Wij hadden een aantal rijke weldoensters die ervoor zorgden dat dit in orde kwam, dat waren onze meters en peters.
Ik herinner mij vooral dat ik steeds een plaatje van Will Tura vroeg en het nooit gekregen heb. Ze waren waarschijnlijk niet van gedacht om mij als vlaamse te laten voortbestaan. Ik kreeg plaatjes van Michel Polnaref en Marc Arian, van Sheila en Hermans Hermits. Nu was dat voor mij al lang goed want dat waren de liedjes die wij samen zongen en die in de Salut les Copains stonden afgedrukt. Ik kon ondertussen zowel vlaams als frans lezen en spreken. Zelfs met de vlamingen onder ons (er waren er intussen toch al een mondjesmaat) spraken wij frans onder elkaar.
hier zijn enkele namen : Jean Veugelen, Danny Lenseclaes, Renee Geerooms.
En dan 's avonds mochten we soms bij ons op de kamer naar muziek luisteren. Le chemin mène à la fontaine
Tu voudrais remplir ton seau
Arrête-toi Marie-Madeleine
Pour eux ton corps ne vaut pas l'eau Inch Allah ! Inch Allah
We mochten ook naar Tv kijken tot het nieuws. we keken vooral naar :"Sebastien parmi les hommes" met het bekende liedje: " Je connait... les brümes claire, La neige rose des matins d'hiver ..." dan kwam het zandmannetje op zijn wolk de kindjes, goud glinsterend zand in de ogen strooien en moesten we slapen gaan.
Geschreven door snikylou om 00:00
Reageer op dit bericht
Vrijdag 23 juni 2006
6) Het Home als deel van...
Het home Arnaud Fraiteur maakte deel uit van een gemeenschap die kort na de oorlog gesticht geweest is "Le Foyer des Orphelins" wat "Tehuis der Wezen" betekent en in totaal 7 of 8 verschillende huizen bevatte. Er was 1 "Chares de Cronkel", 2 "de Leon Dupuis", 3 "de Gais Lurons" 4 de "Docteur Decroly "5 "de Herman Dons" 6 de"Victor Rossel" Er waren er waar enkel jongens toegelaten waren en enkel meisjes.
Er was een peuter tot kleuter home = de "Dupuis" en omdat er nogal weinig kindjes waren van die leeftijd werd ze ook gebruikt als infermerie, van de moment dat er kinderen uit de andere homes ernstig ziek waren, of besmettelijk werden die daar ondergebracht. Dat bestond uit glazen kooien zodat we continue onder bewaking stonden.
Dat waren allemaal bakstenen huizen, niet zoals "de fraiteur" die was in hout.
Naast de tuin van Fraiteur lag een stort, daar mochten we uiteraard niet komen.
De school lag zo 'n beetje in het midden, En we moesten er te voet naartoe. Ong. 100 meter
eerst onder begeleiding, later alleen. Het was immers een afgeschermde plaats, er reden geen auto's of fietsen en de bestelwagens kwamen wel als wij in de klas zaten.
In de andere homes waren er allemaal normale kinderen. Ook veel kinderen van foorkramers en schippers.
7 tehuizen van minstens 30 kinderen, reken maar uit.
Het geheel was een wirwar van straatjes en perken en pleinen.
Mooi om te zien, prettig om er te wandelen. Er was tegenover de school die de "Nicolas Smelten school" noemde, ook een tuinman en die heette Leon, die woondde en werkte daar, het gras maaien en het onderhoud van de wegen enz.
En er was een onderhoudsman technicus en manusje van alles: Pol.
Pol was extern en stond in voor het onderhoud van de huizen en speelde voor ons ook chauffeur.
Hij had een Volkswagen camionette met 8 plaatsen.
Polleke was de echtgenoot van Godelieve die samen met Lisa het keuken personeel vormde bij ons in de Fraiteur. Het eten kwam van de grootkeuken die gelegen was in een van de andere homes dicht tegen de uitgang maar de afwas en de boterhammen werden ter plaatse gedaan en gesmeerd. En zij waren ook de enigen die vlaams verstonden en praatten met elkaar, hetzij dan met een Brussels accent.
Er was tussen die homes ook nog een adminitratief centrum onder leiding van juffrouw De Decker, die ook tweetalig was.
Er was een peuter tot kleuter home = de "Dupuis" en omdat er nogal weinig kindjes waren van die leeftijd werd ze ook gebruikt als infermerie, van de moment dat er kinderen uit de andere homes ernstig ziek waren, of besmettelijk werden die daar ondergebracht. Dat bestond uit glazen kooien zodat we continue onder bewaking stonden.
Dat waren allemaal bakstenen huizen, niet zoals "de fraiteur" die was in hout.
Naast de tuin van Fraiteur lag een stort, daar mochten we uiteraard niet komen.
De school lag zo 'n beetje in het midden, En we moesten er te voet naartoe. Ong. 100 meter
eerst onder begeleiding, later alleen. Het was immers een afgeschermde plaats, er reden geen auto's of fietsen en de bestelwagens kwamen wel als wij in de klas zaten.
In de andere homes waren er allemaal normale kinderen. Ook veel kinderen van foorkramers en schippers.
7 tehuizen van minstens 30 kinderen, reken maar uit.
Het geheel was een wirwar van straatjes en perken en pleinen.
Mooi om te zien, prettig om er te wandelen. Er was tegenover de school die de "Nicolas Smelten school" noemde, ook een tuinman en die heette Leon, die woondde en werkte daar, het gras maaien en het onderhoud van de wegen enz.
En er was een onderhoudsman technicus en manusje van alles: Pol.
Pol was extern en stond in voor het onderhoud van de huizen en speelde voor ons ook chauffeur.
Hij had een Volkswagen camionette met 8 plaatsen.
Polleke was de echtgenoot van Godelieve die samen met Lisa het keuken personeel vormde bij ons in de Fraiteur. Het eten kwam van de grootkeuken die gelegen was in een van de andere homes dicht tegen de uitgang maar de afwas en de boterhammen werden ter plaatse gedaan en gesmeerd. En zij waren ook de enigen die vlaams verstonden en praatten met elkaar, hetzij dan met een Brussels accent.
Er was tussen die homes ook nog een adminitratief centrum onder leiding van juffrouw De Decker, die ook tweetalig was.
Geschreven door snikylou om 00:00
Reageer op dit bericht
Donderdag 22 juni 2006
Wanneer ik "thuis" was verbleef ik altijd bij mét en pét; ik had er mijn eigen kamer en mijn eigen bed. Dat was boven, daartoe moest ik een steile trap op waar je zowel op als af moest komen met je gezicht naar de trap gekeeerd, dus er achterwaards afgaan omdat de treden niet breed waren.
Het was daar bijna altijd opstaan met de geur van vers gebakken eieren op de leuvense stoof.
Mét kon ook iets maken dat ik nergens anders nog gezien heb: Als ik verkouden was maakte ze thee van iets wat zij begijnenbout noemde (een soort drop) en samen met zoethout en grove kandijsuiker liet trekken tot een zwarte drank (net koffie) Ik luste dat wel .
We zongen oude liedjes mét en ik zoals "Marleentje" Dat ging zo:
Ik pakte dat mrleentje al bij de hand
Marleentje,mareentje vond dat plezant
Ze liet zich leiden,langs groene weiden
Och, wat zijn er toch meisjes in t land.
Ref.:
Maar mijn marleentje, marleentje, marleentje
Zo is er maar eentje (x2)
Ik kuste dan marleentje op hare mond,
marleentje,marleentje vond dat gezond
Ze zou niet gèren, zich tegenwèren
Och , wat lopen hier meisjes in 't rond
Ref.:
Maar als mijn marleentje,marleentje, marleentje
zo is er maar eentje
Ik trouwde met marleentje een tijd nadien
Marleentje, marleentje werd graag gezien
Dra zong mijn vrouwke een douwiedouwke
Ach, er zijn er nog schoner misschien,
Ref.:
Dan mijn marleentje, marleentje, marleentje
alzo, is er maar eentje ! (x2)
Ik wilde dat marleentje niet vervenkon
marleentje, marleentje is mijne zon
want viel ik zonder, ik ging ten onder
geen meisje wie ik mijn harte nog jon (gunde)
Ref.:
Als mijn marleentje marleentje, marleentje
Zo is er maar eentje (x2)
----------------------
En ook:
Mooi is het zonlicht dat schijnt voor ons allen
mooi zijn de sterren aan het firmament
laat ons het leven door niemand vergallen
leef en vergeet, zorgen en leed
----------------------
En in mijn kamer kwam klokke (de paasklok) altijd iets op tafel zetten naast mijn bed en nooit was ik er wakker van geworden.
Ook Sint Maarten wist die weg te vinden.
Tot ik die keer zo nieuwsgierig was dat ik mijn innerlijke wekker had gezet en wakker was toen ze kwam. Het betekende meteen ook de laatste maal dat de klok kwam.
Liedjes die we samen zongen.
===================
Mijn grootvaders klok
+++++++
Mijn grootvaders klok was een deftige klok
Met haar uurwerk zo fijn en secuur
Zij tikte geregeld, al negentig jaar
verkondigde eerst hem steeds het uur
En met vrolijke slag, riep de klok steeds goeden dag,
als een gast in ons kleine huis verscheen,
Maar opeens was 't met haar gedaan
en voorgoed is ze stil blijven staan
En zij tikte altmaar door
tikke-tak tikke-tak
Altijd maar, dag en nacht
tikke-tak tikke-tak
Opeens was 't met haar gedaan,
en voorgoed is ze stil blijven staan.
Mijn grootvaders klok was een statige klok,
nooit liep zij een seconde maar voor
Zij zag heel wat getreur, heel veel liefs en veel leed,
maar haar slinger, die slingerde door
En zo tikte zij voort, door geen enkel ding gestoord,
deed zij negentig jaren lang haar picht
Maar opeens toen was 't met haar gedaan,
en voorgoed is ze stil blijven staan
En zij tikte altmaar door
tikke-tak tikke-tak
Altijd maar, dag en nacht
tikke-tak tikke-tak
Opeens was 't met haar gedaan,
toen mijn grootvader heen was gegaan.
En zo tikte zij voort, door geen enkel ding gestoord,
deed zij negentig jaren lang haar picht
Maar opeens toen, was 't met haar gedaan,
en voorgoed is ze stil blijven staan
En zij tikte altmaar door
tikke-tak tikke-tak
Altijd maar, dag en nacht
tikke-tak tikke-tak
Opeens was 't met haar gedaan,
toen mijn grootvader heen was gegaan.
============================
Het was daar bijna altijd opstaan met de geur van vers gebakken eieren op de leuvense stoof.
Mét kon ook iets maken dat ik nergens anders nog gezien heb: Als ik verkouden was maakte ze thee van iets wat zij begijnenbout noemde (een soort drop) en samen met zoethout en grove kandijsuiker liet trekken tot een zwarte drank (net koffie) Ik luste dat wel .
We zongen oude liedjes mét en ik zoals "Marleentje" Dat ging zo:
Ik pakte dat mrleentje al bij de hand
Marleentje,mareentje vond dat plezant
Ze liet zich leiden,langs groene weiden
Och, wat zijn er toch meisjes in t land.
Ref.:
Maar mijn marleentje, marleentje, marleentje
Zo is er maar eentje (x2)
Ik kuste dan marleentje op hare mond,
marleentje,marleentje vond dat gezond
Ze zou niet gèren, zich tegenwèren
Och , wat lopen hier meisjes in 't rond
Ref.:
Maar als mijn marleentje,marleentje, marleentje
zo is er maar eentje
Ik trouwde met marleentje een tijd nadien
Marleentje, marleentje werd graag gezien
Dra zong mijn vrouwke een douwiedouwke
Ach, er zijn er nog schoner misschien,
Ref.:
Dan mijn marleentje, marleentje, marleentje
alzo, is er maar eentje ! (x2)
Ik wilde dat marleentje niet vervenkon
marleentje, marleentje is mijne zon
want viel ik zonder, ik ging ten onder
geen meisje wie ik mijn harte nog jon (gunde)
Ref.:
Als mijn marleentje marleentje, marleentje
Zo is er maar eentje (x2)
----------------------
En ook:
Mooi is het zonlicht dat schijnt voor ons allen
mooi zijn de sterren aan het firmament
laat ons het leven door niemand vergallen
leef en vergeet, zorgen en leed
----------------------
En in mijn kamer kwam klokke (de paasklok) altijd iets op tafel zetten naast mijn bed en nooit was ik er wakker van geworden.
Ook Sint Maarten wist die weg te vinden.
Tot ik die keer zo nieuwsgierig was dat ik mijn innerlijke wekker had gezet en wakker was toen ze kwam. Het betekende meteen ook de laatste maal dat de klok kwam.
Liedjes die we samen zongen.
===================
Mijn grootvaders klok
+++++++
Mijn grootvaders klok was een deftige klok
Met haar uurwerk zo fijn en secuur
Zij tikte geregeld, al negentig jaar
verkondigde eerst hem steeds het uur
En met vrolijke slag, riep de klok steeds goeden dag,
als een gast in ons kleine huis verscheen,
Maar opeens was 't met haar gedaan
en voorgoed is ze stil blijven staan
En zij tikte altmaar door
tikke-tak tikke-tak
Altijd maar, dag en nacht
tikke-tak tikke-tak
Opeens was 't met haar gedaan,
en voorgoed is ze stil blijven staan.
Mijn grootvaders klok was een statige klok,
nooit liep zij een seconde maar voor
Zij zag heel wat getreur, heel veel liefs en veel leed,
maar haar slinger, die slingerde door
En zo tikte zij voort, door geen enkel ding gestoord,
deed zij negentig jaren lang haar picht
Maar opeens toen was 't met haar gedaan,
en voorgoed is ze stil blijven staan
En zij tikte altmaar door
tikke-tak tikke-tak
Altijd maar, dag en nacht
tikke-tak tikke-tak
Opeens was 't met haar gedaan,
toen mijn grootvader heen was gegaan.
En zo tikte zij voort, door geen enkel ding gestoord,
deed zij negentig jaren lang haar picht
Maar opeens toen, was 't met haar gedaan,
en voorgoed is ze stil blijven staan
En zij tikte altmaar door
tikke-tak tikke-tak
Altijd maar, dag en nacht
tikke-tak tikke-tak
Opeens was 't met haar gedaan,
toen mijn grootvader heen was gegaan.
============================
Mijn Lievelingslied was dit.:
Dit zong meter om mij rustig te krijgen, wat altijd wonderwel lukte. Al bij het 3 de couplet sliep ik.
Er liep een aap door bos en velden (2x)
Toen liep dat a-a-aapje in een strik (2x)
Er liep een boer door bos en velden (2x)
Die nam dat a-a-aapje mee naar huis (2x)
Het aapje mocht met de kind'ren spelen (2x)
Die dachten da-da-dat het een broertje was (2x)
Het ging somtijds ook mee ter schole (2x)
En allen aap, aap, aapten 't aapke na (2x)
Maar toen de kind'ren groter werden (2x)
Toen moest dat a-a-aapje aan het werk (2x)
Het aapje moest toen pannen schuren (2x)
En ook nog ka-ka-kamermeisje zijn (2x)
Op een nacht toen allen sliepen (2x)
Toen ging dat a-a-aapje er vandoor (2x)
Nu had het weer zijn vrije leven (2x)
En kon hij klim-klim-klimmen in een boom (2x)
MOEDERKE ALLEEN.
Wie zal er ons kindeke douwen
en doet het zijn moederke niet?
Wie zal er zijn dekentjes vouwen,
dat 't schaars door een holleke ziet?
Kleine, kleine
moederke alleen,
douw-douw-douwderideine,
kleine, kleine
moederke alleen
kan van uw wiegske niet scheên.
Wie zal naar ons kindeke kijken,
dien bleuzenden stouten kapoen?
Wie zal er zijn hemdekes strijken,
zijn haarken in krullekes doen?
Kleine, kleine
moederke alleen,
douw-douw-douwderideine,
kleine, kleine
moederke alleen
kan van uw wiegske niet scheên.
Wie zou voor ons kindeke derven
haar laatste kruimelke brood?
Wie zou er, wie zou er voor sterven,
en lachen op kind en op dood?
Kleine, kleine
moederke alleen,
douw-douw-douwderideine,
kleine, kleine
moederke alleen
kan van uw wiegske niet scheên.
Onder de lantaarn,
die op gas moest gaan.
stond Lily te wachten
op heure Amerikaan
Heur polshorlogeke stond stil
‘t was koud en donker in April
ze knauwde tutterfrut , ze knauwde tutterfrut. (allen)
Z’ad hem leren kennen
In de zoologie,
tussen 'd olifanten van Montgommery,
T’ was just Clark Gable , en der stak
In zijne zak , een fles cognac
hij knauwde tutterfrut , hij knauwde tutterfrut (allen)
Hij had is gebonken,
en daarmee was’t kleir,
samen al kabassend
trokke zo’ver de Meir.
« Y love you darling » zei hij « yes »
« ik ook » zei zij « hedde geen doos kaas »
Hij knauwde tutterfrut, hij knauwde tutterfrut. (allen)
Nog een paar maanden later
kocht Lily n’n spruit
Zij zei « zulle we trouwen ? »
mor hij zei « loat het uit »
« gij zé toch jonkman » zei ze kuis
« das right » zei hij « mor ni bij mij thuis »
ze knauwde tutterfrut, ze knauwde tutterfrut. (allen)
Nee, nee, ze knauwde bonen ! ! ! !
Dees was dan ‘d historie
Van Lily Marleen
Yankee Doodle dandy
Is na ribbedebie
Ter nagedachtenis van haar
Stel ik aan iedereen hier voor
Te knauwen tutterfrut, te knauwen tutterfrut (allen)
BRENG EENS EEN ZONNETJE
‘T LEVEN DAT IS GEEN PRETJE
IK WEET ER ALLES VAN
BEN JE BEDRUKT, VERZET JE !
MAAK ERVAN WAT JE KAN
ALS JE ‘T GELUK WIL ZOEKEN
‘T HANGT AAN EEN ZIJDEN DRAAD
EN JE SUCCES WIL BOEKEN
LUISTER DAN NAAR MIJN RAAD :
BRENG EENS EEN ZONNETJE
ONDER DE MENSEN
EEN BLIJ GEZICHT TE ZIEN
DOET JE ZO GOED
VERVUL ZO NU EN DAN
HUN LIEFSTE WENSEN
EEN BEETJE LEVENSVREUGD
SCHENKT NIEUWE MOED
BRENG EENS EEN ZONNETJE
ONDER DE MENSEN
EEN BLIJ GEZICHT TE ZIEN
DOET JE ZO GOED
VERVUL ZO NU EN DAN
HUN LIEFSTE WENSEN
HET SPREEKWOORD ZEGT :
WIE GOED DOET, GOED ONTMOET !
KAN JE WAT OVER SPAREN
GAAT HET JE ZAKELIJK GOED ?
BLIJF DAN NIET AAN ‘ T VERGAREN
MAAR GEEF WAT UIT, DAT MOET…
LEVEN EN LATEN LEVEN
DAAR KOMT HET HIER OP AAN
KAN JE EEN ANDER GEVEN
DOE HET GUL EN SPONTAAN !
DAAR BIJ DIE MOLEN
DIE MOOIE MOLEN
DAAR WOONT HET MEISJE
WAAR IK ZOVEEL VAN HOU
DAAR BIJ DIE MOLEN
DIE MOOIE MOLEN
DAAR WONEN WIJ : EENMAAL ALS MAN EN VROUW ! ! !
IK WEET EEN HEERLIJK PLEKJE GROND
DAAR WAAR DIE MOLEN STAAT
WAAR IK MIJN ALLERLIEFSTE VOND
WAARVOOR MIJN HARTJE SLAAT
IK ZAG HEM VOOR DE EERSTE KEER
AAN D’OEVER VAN DE VLIET
EN SINDS DIE TIJD KOMT HIJ STEEDS WEER
DIE PLEK VERGEET HIJ NIET…
DAAR BIJ DIE MOLEN
DIE MOOIE MOLEN
DAAR WOONT HET MEISJE
WAAR IK ZOVEEL VAN HOU
DAAR BIJ DIE MOLEN
DIE MOOIE MOLEN
DAAR WONEN WIJ : EENMAAL ALS MAN EN VROUW ! ! !
EENS ZAL DE MOLEN ZIJN VERSIERD
DAN STA JIJ AAN MIJN ZIJ
HET HELE DORP DAT BRUILOFT VIERT
WEET : JIJ BENT NU VAN MIJ
EN DAN NEEM IK ME VOOR
TERWIJL JE MIJ KUST OP MIJN MOND
NOOIT GA IK BIJ DE PLEK VANDAAN
WAAR IK MIJN LIEFSTE VOND !
DAAR BIJ DIE MOLEN
DIE MOOIE MOLEN
DAAR WOONT HET MEISJE
WAAR IK ZOVEEL VAN HOU
DAAR BIJ DIE MOLEN
DIE MOOIE MOLEN
DAAR WONEN WIJ : EENMAAL ALS MAN EN VROUW ! ! !
IK STA OP WACHT
IK STA OP WACHT
EN DENK AAN JOU
JIJ SCHREEF MIJ AF
BLEEF MIJ NIET TROUW
OOK EEN SOLDATENHART
IS NIET VAN STEEN
WAAROM SCHREEF JIJ DIE BRIEF
EN LIET MIJ ZO ALLEEN ?
IK STA OP WACHT
MIJN HART DOET PIJN
ALS IK VERLOF KRIJG
STAAT ER NIEMAND AAN DE TREIN ! ! !
IK HAD GEHOOPT, DAT JIJ OP MIJ ZOU WACHTEN,
MAAR JIJ KREEG PLOTSELING, AND’RE GEDACHTEN
‘K HEB ME VERGIST IN JOU, MIJN MARJOLEIN,
HET VALT NIET MEE, OM WEER ALLEEN TE ZIJN ! ! !
IK STA OP WACHT
EN DENK AAN JOU
JIJ SCHREEF MIJ AF
BLEEF MIJ NIET TROUW
OOK EEN SOLDATENHART
IS NIET VAN STEEN
WAAROM SCHREEF JIJ DIE BRIEF
EN LIET MIJ ZO ALLEEN ?
IK STA OP WACHT
MIJN HART DOET PIJN
ALS IK VERLOF KRIJG
STAAT ER NIEMAND AAN DE TREIN ! ! !
BIJ DE KAZERNEPOORT, STA IK NU STIL TE DROMEN,
IK ZIE DE MEISJES GAAN, EN OOK WEER KOMEN,
JIJ BENT ER NIET MEER BIJ, MIJN MARJOLEIN…
ZOALS HET WAS, ZO ZAL HET NOOIT MEER ZIJN !
IK STA OP WACHT
EN DENK AAN JOU
JIJ SCHREEF MIJ AF
BLEEF MIJ NIET TROUW
OOK EEN SOLDATENHART
IS NIET VAN STEEN
WAAROM SCHREEF JIJ DIE BRIEF
EN LIET MIJ ZO ALLEEN ?
MIJN HART DOET PIJN
ALS IK VERLOF KRIJG
STAAT ER NIEMAND AAN DE TREIN ! ! !
IK STA OP WACHT
MIJN HART DOET PIJN
ALS IK VERLOF KRIJG
STAAT ER NIEMAND AAN DE TREIN ! ! !
MIJN HART DOET PIJN
ALS IK VERLOF KRIJG
STAAT ER NIEMAND AAN DE TREIN ! ! !
==================================“Mooi is het zonlicht”
Als je in stemming bent moet je genieten
’t Leven is kort en ’t is gauw weer voorbij
Kun je nog vrolijk zijn, wees dan tevreden
Grijp het geluk, als je kunt, voel je vrij
Lap aan je laars wat ze ook van je denken
Kletsen ze van je, blijf in je humeur
Zoek al het mooie wat er is in dit leven
Zet van je af dat kleinzielig gezeur!
Refrein: Mooi is het zonlicht dat schijnt voor ons allen
Mooi zijn de sterren in flonk’rende pracht
Laat toch je leven door niemand vergallen
Lach en vergeet, zorgen en leed!
Zit niet te piek’ren voor wat nog moet komen
Zie toch geen bergen die er nog niet zijn
Wees niet jaloers en naijverig op anderen
Want dat bezorgt je het meeste chagrijn
Als je gezond bent, dank dan maar de hemel
Want je gezondheid die is alles waard
Niets op de wereld, geen rijkdom of weelde
Kun je vergelijken met die schat op aard
Refrein
Als het je meeloopt, wees niet overmoedig
Denk niet dat j’ alles kan want dat is fout
Zelfs van de hoogste top val j’ín de afgrond
Als je teveel op jezelven vertrouwt
’t Leven is rijk aan gedachten en daden
Vol energie en voortdurende strijd
Als je moet vechten voor ’t dagelijks bestaantje
Doe dat met eerlijke wapens altijd!
Refrein
Lieber Gott, lass die Sonne wieder scheinenLieber Gott, lass die Sonne wieder scheinen,
für Mama, für Papa und für mich!
Alle Leute, die großen und die kleinen,
haben Sehnsucht nach Sonne wie ich.Wenn die Wolken, die grauen, weiter weinen,
ja dann weine bald auch ich.
Darum lass doch die Sonne wieder scheinen,
für Mama, für Papa und für mich!Häschen auf der Wiese, Vöglein auf dem Baum,
schauen in den Regen, träumen einen Traum.
Träumen daß die Sonne lacht vom Himmelszelt
und mit ihren Strahlen glücklich macht die Welt.Und Ochs und Kuh die machen "muh" im grünen, grünen Gras,
die armen Tiere sind ja pitschenaß!Lieber Gott, lass die Sonne wieder scheinen,
für die Muh, für die Mäh und für mich.
Alle Tiere, die großen und die kleinen,
haben Sehnsucht nach Sonne wie ich.Wenn die Wolken, die grauen, weiter weinen,
ja dann weine bald auch ich.
Darum lass doch die Sonne wieder scheinen,
für Mama, für Papa und für mich!
Het geschenk
I
Hij trok het schuifken open,
Het knaapje stond aan zijn zij
En zag het uurwerk liggen:
‘Och, Grootvader, geef het mij!’
- ‘Ik zal ‘t u wel eens geven,
Toekomende jaar misschien,
Als gij wel leert en braaf zijt,’
Zeî de oude, - ‘wij zullen zien.’
‘Toekomend jaar!’, zei ‘t knaapje,
‘O, Grootvader, maar dan zoudt
Ge lang reeds kunnen dood zijn;
Ge zijt zoo ziek en zoo oud!’
En de oude stond te peinzen,
Hij dacht: ‘het is wel waar!’
En zijn lange vingeren streelden
Des knaapjes krullend haar.
Hij nam het zilvren uurwerk,
En de zware keten er bij,
En leî ze in de gretige handjes:
”t Komt nog van uw vader,’ sprak hij.
II
Daar was een grafje gedolven;
De scholieren stonden er rond,
En een oude man boog met moeite
Nog eene knie naar de grond.
Het koele morgenwindje
Speelde om zijne haren zacht;
Het gele kistje zonk neder;
Arm knaapje, wie had dat gedacht!
Hij keerde terug naar zijn woning,
De oude vader, en weende zoo zeer,
En lei het zilveren uurwerk
In ‘t oude schuifken weêr.
Geschreven door snikylou om 00:00
Reageer op dit bericht