Danny Lenseclaes

Danny (nederlandstalig) kwam in het home toen ik er zo 'n  2 à 3 jaar was.
En zoals ieder van ons was hij verdrietig toen zijn ouders vertrokken.
Nu wilden wij hem troosten, we wisten immers allemaal hoe het voelde .
Wat we niet wisten was dat Danny heel agressief was en terwijl er een paar kinderen, onder wie ikzelf hem meetroonden om hem af te leiden begint die daar toch in het wild te slaan en te schoppen dat wij allemaal op de grond lagen.  Amaai !  die  had een oerkracht in zich,  niet normaal.
Hij was bovendien heel explosief;  we moesten er maar naar wijzen en opla,  hij begon te slaan.
Met zijn ene vuist in zijn mond in een gekke uitdrukking en een gezicht vol haat (hij beet dan in zijn hand van koleire) kwam hij dan op ons af.    Hij had ook epilepsie geloof ik .
Zelfs de opvoedsters hadden er moeite mee om hem te kalmeren.
Het gevolg was dat we hem beter links lieten liggen, hij  wou altijd de baas zijn  en dat dwong hij dan af met zijn kracht,  die was echt niet op zijn plaats bij ons!

André Lemmens

Andre was een leeftijdgenoot van mij en had kinderverlamming gehad (dacht ik toch) 
Hij had een ijzeren beugel aan zijn been tot zijn grote ergernis.
Hij was een stoer manneke waar niemand echt vat op had,  hij was de durfal van de home.
Durfde al eens tegen de opvoedsters in te gaan, was beslist niet op zijn mond gevallen.
Ik weet eigenlijk heel weinig over hem, hij was nederlandstalig en zat bij mij in de klas, maar van waar hij afkomstig was weet ik niet.

Nicole Jacqmain

Als er iemand was die de moeite van het vermelden waard is, dan is het dit meisje wel.
Nicole Jacqmain uit Kaggevinne  bij Diest. 
Nicoleke kwam bij ons in de fraiteur  op een moment tussen mijn negende en 11 de verjaardag.
Het was een bijzonder kind,  Ze had een gezwel aan de linkerkant van haar hoofd, tussen haar kaaksbeen en haar oor.  Ze had een mentale achterstand.
Ze was ongeletterd maar sprak binnen de kortste keren frans net als wij.
Ze kon razernij crises krijgen en had epilepsie, ze draaide met haar ogen.
Ze was heel lichtgeraakt, we moesten haar op kousenvoeten benaderen.
Ze slikte medikatie zonder water.
Soms kon ze ook heel lief zijn.
We plaagden haar soms om haar naam, dan zeiden wij:  Jacqmottte. 
Daar kon ze heel kwaad om worden "je ne suis pas Jacqmotte": zei ze dan.
Nicoleke hield haar hoofd altijd zo 'n beetje schuin net als een vogeltje.
Ze werd geopereerd aan het gezwel en was een paar maanden uit onze omgeving.   Maar ze kwam terug zonder gezwel maar met een flinke snee.
Later kwam het gezwel terug en moest ze weer onder het mes.  Toen namen ze haar schedel er af om het gezwel opnieuw te verwijderen.
Het drukte blijkbaar op haar gezichtzenuw want ze werd blind.  Toen ik al een tijdje uit de instelling was heb ik een artikel gezien in de krant.  een kreet om hulp vanwege haar moeder.
Het menske was altijd in 't zwart gekleed, en zo mager, maar in haar ogen blonk een nooit geziene vechtlust om het beste voor haar dochter.
Ze vertelde dat Nicole met alles smeet wat ze kon vastkrijgen en ze het niet aankon om haar thuis op te vangen. en terwijl gaan werken.   Het was geen leven.
Het mens smeekte om een goede instelling te vinden voor haar dochter die de leeftijd had om de Fraiteur te verlaten.   Ze was een paar jaar jonger dan ik
Waar ze zich nu bevindt en of ze nog leeft weet ik niet

Dominique Flabat

Dominique was van mijn leeftijd, misschien iets jonger, Ze had een dubbel probeem, Ze was spastisch en ook nog eens doofstom. En daarmee was ze de enige in onze instelling die moest schoollopen buiten het internaat.  Men kon immers geen doven klas oprichten voor 1 persoon.
Dominique was pienter hoor, want ze kon perfect mee, met de groep maar als het op converseren aankwam, tja  dan werd ze kwaad omdat ze voelde dat er over haar gepraat werd en ze niks kon terug zeggen.
Ze had ook nog moeilijkheid van de zenuwtrekkingen die zo kenmerkend zijn voor spastische patïenten, Die moest zij onder bedwang zien te houden voor de gebarentaal.
Ik hield zo van die naam: "Dominique" dat ik haar zei dat als ik ooit een kind zou hebben het een Dominique zou wezen. (mede door het liedje van Soeur Sourire)
En ik heb woord gehouden !
Mijn jongste zoon heet Dominique !
Ik heb haar nog eens gezien op een Fancy Fair  later, en heb het haar verteld en glunderen dat ze deed.

Jean-Marie Giullaume

Jean Marie zat in een rolstoel  en kon helemaal niks, maar was wel bij zijn volle verstand, maar praten lukte hem moeizaam.
Was enige zoon van rijke ouders, dat zagen we als  ze op bezoek kwamen.  Hij had nog een zus geloof ik.
Ik verstond hem bijna nooit, hij maakte zo'n grimassen wanneer hij wou praten, Ik verstond hem bijna nooit, hij had een soort afkeer voor mij,  ik zou echt niet weten waarom.
Hij was de kamergenoot van Michouke, misschien daarom dat hij van mij niks moest hebben.
Ik heb onlangs vernomen dat hij reeds overleden is.

Marie-Therese Drooghaag

Zij had precies dezelfde handikap als Jean-Marie maar kon wel normaal praten.
Zij zaten dikwijls in elkaars gezelschap, alsof ze verkering hadden.  De Tantes konden gerust zijn, ze konden niks doen.
Zij is ooit eens geopereerd geweest aan haar liezen, omdat haar benen altijd gekruist waren.
Dan moest zij een aantal maanden een ijzeren corset met beugels aan doen die haar benen gewoon recht moesten houden.
Ook schuurde zij haar duim kapot door er met de wijsvingernagel steeds tegen te schuren, in een krampachtige onkontroleerbare beweging.

Martine Paree

Martine was redelijk normaal net als ik, maar had polio gehad en daardoor was haar ene been niet volgroeid en droeg ze een schoen met een beugel.  Martine was mijn boezemmaatje.  Zij kon soms zo gek doen.   Wij hebben veel plezier gemaakt samen.

Jean Veughelen

Voor Jean begon de dag steeds hetzelfde,  Met het aftrekken van zijn bed en met lakens en al verdween hij dan in de badkamer.
Jean plaste elke dag in zijn bed.  Nu bestaan er Panpers maar toen nog niet.  
Hij kon zijn water niet ophouden.  een enkele keer gebeurde het eens  dat hij droog opstond, maar dat was dan eerder uitzondering dan regel.
Hij kon er niks aan doen, maar kinderen onder elkaar, lachten wij hem uit .
Hij droeg ook een beugelschoen geloof ik.

Geatana Talutto

Zij is pas de laatste 2 jaar van mijn verblijf binnengekomen in de home,  Zij was dus al boven de 10 jaar.
Ook zij was mijn boezemvriendin.   Met haar heb ik ook veel plezier gemaakt.  Zij leerde mij enkele woordjes italiaans.  
Zij had een verlamde hand geloof ik.  Misschien door een accident ?
Het is vreemd maar over onze handicaps hebben wij nooit gepraat of zelfs maar bij stilgestaan;   iedereen had iets!  nou ja  en dan ? 
We accepteerden elkaar zoals we waren en maakten er samen het beste van.  voila !

Nadine Maloto

Klinkt grieks  vindt ik nu !

Had eigenlijk niks speciaals,  maar was een beetje labiel.
Zij was mijn kamergenote,  samen met Laurette Marchal.   Omdat wij nogal vroeg moesten gaan slapen nam ik altijd boeken mee naar bed, die ik verstopte onder de matras.
Ik trok het rolluik dan zo omhoog dat er door de kleine gaatjes genoeg licht binnenkwam om te lezen tot ongeveer 9  à 10 uur.
Soms kwam de tante nog even kijken en zag het rolluik, dan deed ze het volledig  naar beneden, pas was ze weg of het stond weer op de gaatjes.

Laurette Marchal
Haar heb ik de eerste jaren dat ik weg was uit de home nog geschreven via haar moeder, want Laurette zelf kon niks,  maar ze was lief.
Zij was een beetje mijn zusje,  doordat ik voor haar moest zorgen op de kamer.
Ik ben haar uit het oog verloren nadat ze verhuist was.  Ik was het adres kwijt;  en het was niet makkelijk om haar te schrijven in 't Frans.
Toen kon ik het wel lezen en praten maar schrijven ?  dat was een ander paar mouwen!
Woont ze nog steeds in La Louvière ?  ik weet het niet.

Jonnhy Ducarme

Was een blonde robuuste gast.    Franstalig.  Wat ik mij vooral van hem herinner is dat hij soms met houten skilatten aan zijn voeten moest rondopen  en al schuivend  bewegen.  Vooral  om te draaien  had hij het moeilijk .  hij stootte dan ook overal tegenaan.

In de home was het zoals in elk gezin waar meerdere kinderen zijn, soms prettig en soms niet.
Omdat ik thuis enig kind was vond ik het wel fijn om te kunnen praten met leeftijd genootjes maar het probleem was dat we soms zoveel verschilden qua handiap, dat we weing konden doen samen.
Het merendeel van de kinderen zat in een rostoel, en zij die konden lopen hadden meestal van alles mee te sleuren zoals ijzeren beugels aan de benen en speciale bottines.
Desalnietemin hebben we toch fijn kunnen spelen met elkaar.  We kwamen uit alle hoeken van Belgie en toch kan ik mij niet herinneren dat we ooit veel tegen elkaar vertelden over thuis.
Hier was thuis !   en thuis was op logement.
Ik weet bijgevolg heel weinig over hen.  Argiro Delchiopo was franstalig maar van Griekse origine, Jean Veughelen was van Tienen, en Marie-Therese Drooghaag was van Moeskroen, Laurette Marchal was van La Louviere, Michel Cools was van Anderlecht, Anny Janssens ( die prachtig kon tekenen) was van Duisburg. Anny Louesse was franstalig,   Jean-Pierre Leclerc ook franstalig.  Renee Geerooms van Aalst. Martine Paree: franstalig, Nadine Malotto franstalig. Geatana Talutto van Italiaanse afkomst: franstalig  en er was zelfs op een gegeven moment een zwartje in ons midden: Apôtre.
Eduard Van Zwol  Nederlands talig   Extern
Viviane Reniers   Nederlands talig  Extern
Johnny Vercammen Franstalig
Jean-Marie Guillaume Franstalig
Danny Lefevre was van Poperinge ( hebben ze de eerste jaren in een verkeerde groep gestopt, bij de franstaligen terwijl hij nederlandstalig was van origine)
Danny Lenseclaes  Nederlandstalig
een zekere Daniel Laidèr Franstalig
Marie-françoise  Dubois (eentje van het eerste uur)
Josephe (kleine dreumes van 3 jaar)
En natuurlijk Nicole Jacqmain

sommige waren er al toen ik aankwam
anderen zijn na mij binnen gekomen.
Ik zal proberen om elk van hen te beschrijven en/of er iets over te vertellen.