Naar de inhoud

Het leven als gehandicapte

Snikylou heet u welkom

Zaterdag 17 juni 2006

foto van mij en Eric en ... Bijou

Geschreven door snikylou om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Zaterdag 17 juni 2006

Beelden uit mijn kinderjaren.
Uit mijn jeugd zo vrij en blij.
Trekken somtijds kalm en rustig,
aan mijn peinzend oog voorbij.

Geschreven door snikylou om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht

Meer van Ma Vie

Over mijzelf

Ik ben Marleen, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Snikylou.
Ik ben een vrouw en woon in Zele (Belgie) en mijn beroep is Niks nemeer.
Ik ben geboren op 18/6/1954 en ben nu dus 72 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: cursiefjes schrijven, lezen, computerspelletjes spelen.

Ik ging als 6 jarige op internaat in Brussel wegens mijn spastische handicap. Ik zou er 8 jaar van mijn leven doorbengen.Daarover schrijf ik : "ma vie" en ook over mijn leven in 't algemeen.

Als je moe bent
als je geen raad meer weet
en je diep ongelukkig voelt...
Denk dan even terug aan de mooie dagen,
dat je lachte en danste,
dat je tegen iedereen vriendelijk was...

Vergeet de mooie dagen niet,
als de horizon zover je kunt kijken,
donker blijft zonder een teken van licht.
als je hart vol verdriet is en misschien
vol bitterheid.
Als schijnbaar alle hoop op nieuwe vreugd
en geluk verwenen is.
Zoek dan toch zorgvuldig in je herinnering
ik vraag het je,
de mooie dagen;
de dagen dat alles goed was,
geen wolkje aan de hemel,

Want als je ze vergeet,
komen ze nooit meer terug.
Neem jezelf opnieuw in handen.
Vergeet de mooie dagen niet...

Voor elkeen wiens huis werd afgebroken
Tot stof en as werd neergehaald
een sprankje hoop opnieuw ontloken
't was weer de mens die heeft gefaald

Voor elkeen die drugs zijn pasie noemt
En langzaam sterft, elke dag, iets meer
Een vleugje moed, voor een nieuw begin
De weg terug, hard zonder verweer

Voor elkeen die geweld moet incasseren
En de wonden niet meer kan helen
Een dosis hoop, de tijd zal leren
Je bent niet alleen tussen zovelen

Voor elkeen die zich ziek en verlaten voelt
En eigenlijk geen uitweg ziet
Een portie vreugde, goedbedoeld
Als pleister op klein of groot verdriet.

Als ik er morgen niet meer ben

Als ik er morgen niet meer ben,
herinner jij je dan nog mijn beeld en mijn stem ?
Als ik er morgen niet meer zou zijn,
zou je dan verdriet hebben en pijn ?
Hoe zou je verder door 't leven gaan ?
als je geen grond vindt om op te staan.
Ik hield van jou, dat blijft bestaan,
en zal in je wezen als een traan.
Herinneringen komen
angst omklemt je in je dromen.
Maar je houdt nog van mij,
de liefde voor mij blijft je altijd bij.
Door je tranen heen roep je mijn naam,
en vraagt waarom ik heen ben gegaan.
Het verdriet is voor jou nu nog groot ,
en je denkt zeker: was ik ook maar dood.
neen liefste, zo mag je niet denken,
het leven heeft je vast nog wat moois schenken.
Dit zijn mijn laatste woorden van leven en geest,
Bedankt voor die fijne tijd met jou,
Lieveling, van jou hield ik het meest.

Depressies overwin je niet met een pil.
Hier tien tips waarmee het beter zal lukken.

1 - Durf boosheid en verdriet te uiten.
2 - Stop het slikgedrag: soms moet je iets durven uitspuwen;
3 - Zoek persoonlijke warme contacten bij échte vrienden;
4 - Twee uur per dag voor jezelf alleen is geen luxe;
5 - Wees minder met geld bezig;
6 - Expressie zoals zingen, tekenen, schrijven, toneel spelen en sporten kan depressie vermijden;
7 - Leer foert zeggen;
8 - Het heeft geen zin om je voortdurend met anderen te vergelijken;
9 - Lachen is gezond;
10- leer afscheid nemen en loslaten. De grootste ziekte is helemaal niets kunnen vergeten en vergeven.
Verlies hoort bij het leven.

Om de mensen eens een voorbeeld te geven:

Doof of Blind, aan U de keuze:

Er waren eens een dove en een blinde. Ze namen beiden de trein van Hasselt naar Brussel.
De dove zette zich neer en keek door het raam. Veel meer kon hij niet doen. De blinde werd op de trein geholpen en begon een praatje met de mensen rondom hem. In Brussel werd de blinde van de trein geholpen, en aan de deur van het station vertelden vriendelijke mensen hem welke tram hij moest nemen en na hoeveel haltes hij moest uitstappen. Tegen 10 uur was de blinde man ter plaatse.
De dove stapte uit de trein, verliet het station en kende ook de weg niet. Hij klampte een voorbijganger aan en sprak hem toe op de specifieke toon van de doven. De man liep verstoord weg. Drie, vier keer werd hij weggehoond. Niemand verstond hem tot een geduldig man probeerde hem te begrijpen en hem het nummer van de tram op papier zette. De dove nam eerst de verkeerde richting, keerde toen terug en kwam na de middag op zijn bestemming aan. Heel die tijd had hij met niemand enig contact. Dat is het verschil tussen een dove en een blinde.
En natuurlijk is elke handicap een spijtig verschijnsel.

aan iemand in het bijzonder

Ik vraag me af vandaag
wat jij morgen zal doen.
Je ben ontoereikbaar (voor mij) nu,
maar in de toekomst
zal jij mij de hand reiken.
Misschien denk je dan
aan de dag dat ik dit schreef
en ik zal misschien denken
aan de dag dat jij dit leest.
Nog één ding wil ik je zeggen
Wees een bloem die ontluikt
als er mensen zijn
die om je geven.
En wees een oester die zich sluit
als je alleen bent en niet omgeven.
Luister dan naar de stilte.
Hoor wat ze je te zeggen heeft
Misschien ontdek je dan
het hoe en waarom je leeft.

Doof nu 't licht en sluit je ogen
en vergeet de strijd
Jouw leven hier is omgevlogen
maar je liefde blijft
Maar waar je gaat zijn zon en maan gelijk
De kleinste bloem
is daar als de hoogste eik
en alle koningen en kinderen zijn daar gelijk
Laat nu die laatste droom maar komen
en wees niet meer bang
Jouw nacht van vrede is gekomen na een levenlang

En waar jij gaat daar is geen haat of pijn
Het heetste vuur
wordt dat als van een kaars zo klein
Zoals de zon schijnt na de regen
Zo zal het zijn
En waar jij gaat daar zullen vriend en vijand
samen gaan
Wat stof is zal tot stof vergaan
En elke storm komt weer tot rust daar
Zo zal het gaan
En waar jij gaat laat ik mijn hart en ziel
met jou mee gaan
jouw taak op aarde is voldaan
Zoals je was in alle liefde
Zo zal je gaan

Mijn naam

Mijn naam? Wat maakt hij jou toch uit.
Hij gaat verloren als droevig klotsen
van golven tegen verre rotsen
als in het woud een dof geluid.

Hij laat een spoor na, bleek en vaal
hier op je albumblad, wat lijnen
Waarvan de inhoud zal verdwijnen,
Een grafschrift in een vreemde taal.

Mijn naam? Hij zal vergeten zijn
In nieuwe stormen van je leven
En zo zal hij geen tere schijn
Aan jou herinneringen geven.

Maar spreek mijn naam heel zachtjes uit
En zeg, als je verdriet voelt knagen:
Er is een hart dat mij omsluit,
Waarin mijn beeld nooit zal vervagen.

↑ Terug naar de berichten