Berichten van 7 augustus 2006 tot 13 augustus 2006

Wanneer ik 19 wordt moet ik trakteren in de dienst waar ik werk, dan komen we rond 14 uur allen samen in mijn bureau en  worden coctails gemixt en schaaltjes chips en nootjes genuttigd.
Meestal is dat sterke drank met of zonder fruitsap.  Gin, Wisky, Martini.
voor elk wat wils.   Dan mogen de vrienden van de andere verdiepingen ook iets komen drinken.
We moeten dat wel allemaal gaan halen ter plaatse ofwel brengen we het mee van thuis.
En later dan tipsy naar de trein waggelen !

Doordat ik nu werk heb in een openbare dienst kan ik mij een reisje veroorloven met Eric.
Onze eerste reis ging naar BernerOberland Zwitserland.
Iedereen gaat op reis op onze dienst , de ene naar hier de ander naar ginder, hoe verder hoe liever en dan sturen we een kaartje naar onze bureau.  die kleefden we dan allemaal op de kast, zodoende krijgen we de smaak ook te pakken.
Intussen kennen wij elkaar al 3 jaar, maar aan trouwen denken we nog niet, mogen we ook niet denken.  Eric is immers de jongste van 5 kinderen, zijn vader is invalide en hij is steun van het huisgezin zoals ze dat zeggen; en dus moet hij thuis blijven tot zijn 25 ste.
Eric studeerde niet zo goed en hij ging al vroeg werken.  Maar ook dat lukte niet zo best.
De bekende 13 stielen 14 ongelukken.
Nu was dat een doorn in het oog van mijn vader en hij deed er alles aan om ons uit elkaar te drijven,  we mochten elkaar niet elke dag zien en gebeurde dat soms wel dan draaide hij er zijn hand niet voor om om hem buiten te shotten.  Ja, je leest het goed ! shotten !
We waren beiden fan van Will Tura en gingen soms naar optredens in de omtrek met de brommer.
Dan kwamen we veel te laat thuis en dan bleef ik soms slapen bij Eric.  Als jongste kreeg hij heel veel toe.  Dan kwam mijn vader op de deur bonken  om te vragen of wij terug waren.
Erics moeder moest hem dan kalmeren en liegen voor ons.

Paling eten in Hamme

Ik mag dan al volwassen zijn en verkering hebben; moeder kan het niet laten ze koejoneert mij nog altijd.
Op een dag gaan we paling eten naar aanleiding van de kermis en in afwachting dat de bestelling opgediend wordt kunnen we, dank zij het mooie weer buiten wachten en genieten van een drankje.  Nu komt daar een hele dikke dame voorbij en die gaat naar binnen, waarop mijn vader zegt: " Amaai ze mogen met de paling al  komen zenne, voor dat die alles opeet !"
We lachen er allemaal om,  maar bij mij blijft dat altijd nog wat hangen.  
Laat die vrouw nu net voor mij gaan zitten schransen aan tafel,   zotte doos als ik ben: ik proest het uit !  De dame had niet eens door dat het om haar was.  Telkens ik voor mij keek dacht ik aan de woorden van mij Pa.
 Moeder geeft mij een klets in mijn gezicht te midden van dat restaurant waar mijn lief bij staat.   Ik moet er van bekomen en ik zeg later als we weggaan dat, als ze dàt nog één keer doet, ze garantie ene terug krijgt  ! Dan vecht ik, gelijk waar ik ben of waar ik sta!  en ze heeft blijkbaar door dat ik het meen, want het was de laatste keer dat ze zoiets gedaan heeft.

Maùa is ziek (keelontsteking)
Op een dag kom ik thuis en moeder ligt in bed, Ze heeft een keelontsteking en migraine.
Nu ben ik niet gewoon dat zij in haar bed kruipt, dus dan zal het wel heel erg zijn.
En na een bezoek aan de NKO arts besluiten ze te opereren, de amandels moeten eruit.
Moeder had blijkbaar al veel last gehad van haar keel maar hoe zou ik dat kunnen weten, ze zei nooit wat tegen mij.  Eerst kon het niet omdat ik er nooit was, later omdat ze het zo gewoon was mij overal buiten te houden.
Dus opereren, moeder is dan 45  jaar.   Is dat niet gevaarlijk ? op die leeftijd ?
Maar de operatie slaagt en de eerste dagen erna ligt ze nog in bed.
Ze eet enkel yogourt, en ik breng haar die op bed.
Ik loop ook af en aan met natte washandjes voor op haar hoofd.
Ik voel dat ik in een soort tweestrijd zit, enerzijds wil ik haar helpen(moet ik haar helpen ook) anderzijds is er weer dat gevoel van "waarom doe ik dit, het zal toch weer niet goed zijn"   Ik ben eigenlijk blij haar ook eens hulpbehoevend te zien, hoe raar dat dit ook mag klinken.
Nu is ze eens afhankelijk van mij ! En kan ik eens tonen dat ik ook mijn plan kan trekken zonder haar.

Ik was een hevige Turafan en als we naar optredens gingen dan viel het ons op dat Will soms heel gemoedelijk een praatje maakte met sommige mensen. Bij ons was dat altijd maar hello, foto en hop dan maakten we  plaats voor de volgende. We vonden ook niet zo meteen een onderwerp waar je met Will kon over praten op de paar minuutjes dat we bij hem stonden.  Hij is altijd zo haastig.  En meestal kent hij ons niet eens meer wanneer het een jaar geleden is. Dus besluiten we dat hij ons beter zou kennen mochten we elke week naar otredens gaan. Dus vanaf dan doorkuisen we elke week vlaanderen, in het kielzog van Will Tura. Dan was onze ontspanning.   Van Oostende tot in Bree, gingen wij met Tura mee ! We hebben dan ook massa's borden en tassen en andere zaken die ons aan die tijd herinneren, niet van Will... nee,  maar van de pompstations die bij het tanken zegels of stempels gaven. Liters benzine hebben we zo verreden. We gingen ook eens per jaar naar Wills thuis in Steenokkerzeel bij zijn ouders, zijn zus en zijn broers en later ook zijn vrouw en hun kinderen. We hebben daar nog foto's van. Ons opzet slaagde want na een tijdje kon hij ons al van ver zien staan en wuifde hij naar ons. Hij is zelfs bij ons thuis eens geweest op uitnodiging. Daar hebben we een filmpje van .

Eric was de jongste van 5 kinderen,  Zijn broer is de oudste en verschilt 15 jaar met hem.
Dan komen 3 zussen  waarvan de jongste nog 7 jaar verschilt met Eric
Eric's ouders zijn beiden thuis, moeder heeft jarenlang een winkeltje met voedingswaren uitgebaat en is er net mee gestopt voordat ik er kwam. Zijn vader is al jaren invalide, hij heeft een zwakke rug en is verschillende keer geopereerd geweest.
Zij wonen in een klein huisje van 5 kamers gelijkvloers en een kleine zolder.
Maar de tuin is des te groter.   Ze hebben dit alles via erfenis verkregen. 
In de tuin was een boomgaard met fruitbomen  maar  die hebben ze aan de 4 kinderen geschonken waarvan er 3 op gebouwd hebben, de 3 dochters.
Het is een beetje een vreemde situatie,  De hovingen waren zo groot dat ze uitmondden in een andere straat die van vooraan gezien op 50 meter  van het huis ligt.
Zij hebben geen oprit vooraan, maar achteraan is er wel een doorgang, die moet open blijven.
Nu hebben de zussen , gezien het leeftijdsverschil allen gebouwd op hun stuk gekregen grond terwijl Eric nog kind was.  De ouders bedachten dat Eric zijn deel zou zijn later, dat waar zij nu nog in woonden.  Zolang hij  of iemand van zijn naasten  er woont moet hij de doorgang krijgen, zo staat in het testament  (maar als jong koppel bij hen gaan inwonen, zagen wij niet zo zitten, en wie weet voor hoelang dan ?)  Hij mocht dan al het grootste stuk hebben, hij moest er het langst op wachten.
Bovendien moeten wij nu nog steeds de kwade blikken trotseren wanneer we er langsrijden.
Wij zien steeds alles wat zij doen als we er passeren,  niet plezant... maar niet onze schuld !
Zij hebben ook een verlies van grond over een lengte van 5  op  3  meter (een smalle strook dus.)
Het is een vergifigde erfenis !