Berichten van 28 augustus 2006 tot 3 september 2006

Op 3 augustus 1980, ik ben op dat moment 8 maanden zwanger,  we wonen nog maar een goede 4 maanden in ons nieuwe huis sta ik op wanneer eric al vertrokken is naar zijn werk.  En ik voel iets barsten en er komt een vloed van water van tussen mijn benen,  het is helder en het ruikt niet, heel raar !   ik probeer het op te houden maar het lukt niet.  Mijn schoonzus komt van bij haar moeder en ik vertel haar wat er aan de hand is.
Ze zegt dat het mijn vruchtwater is dat breekt en dat ik naar de gynecoloog moet bellen.  Ai en ik kan Eric niet meer bereiken.  Ik bel naar mijn moeder want de dokter zegt dat ik direct binnen moet komen in het ziekenhuis.  Pa zal mij komen halen en naar ginder doen en ondertussen zal iemand Eric proberen te bereiken.  Ik neem wat spullen bij elkaar die al klaarstonden en met een handdoek tussen mijn benen zijn we weg.  
Pa rijdt potverdikke dwars door het rode licht !  ik hou mijn hart vast.
Wanneer we in het ziekenhuis komen wordt ik direct aan de monitor gelegd en voila dat is het!
Pa rijdt terug naar huis en mijn gemoed loopt over.
Ik heb voor epidurale verdoving gekozen maar dat is nog niet aan de orde.  Ik heb immers geen ontsluiting en ik voel niks, ik ben wel misselijk maar dat ben ik 8 maanden geweest dus...
Net na de middag arriveert Eric,  nu ben ik tenminste niet meer alleen.  We wachten af, de gynecoloog zegt dat ze het in gang zullen steken met een pilletje want dat het kindje moet komen  vermits het vruchtwater weg is.  Het wordt een droge bevalling. 
Het word avond en nacht, slapen ken ik niet, ik heb barstende hoofdpijn maar krijg er geen medicatie voor en het gaat zo tergend langzaam vooruit.  Het is warm, ik ben moe, het gezoem van die machine werkt op mijn zenuwen.  Slapen gaat niet, ik mag het bed niet uit en doe niks anders dan overgeven.  Ik vraag Eric of hij mijn moeder wil vragen om te komen, ik kon wel wat steun gebruiken, maar ze wil niet komen. De volgende middag wordt er besloten om de epidurale toe te dienen.  Ik ben ondertussen al meer dan 24 u in de verloskamer, er komt geen schot in.
Ik ben uitgeput, ik voel geen weeën, ik voel niks dat erop wijst dat ik moet persen, op een bepaald ogenblik zitten ze met 2 verpleegsters op mijn buik te duwen,
En dan om 4u 15 is hij daar, nadat de dokter het welletjes vond en met behulp van de ijzers hem naar buiten getrokken heeft.  na meer dan 2 dagen  arbeid hebben we een zoon.
Christophe. 3kg 150  en 51cm

Omdat hij een beetje geel ziet (hij is immers prematuur) moet hij direct onder de lamp en ligt hij met een sonde in zijn armpje.
Dat blijft zo de hele tijd dat ik in het ziekenhuis ben,  wanneer ik naar huis mag moet hij nog blijven en mijn gemoed schiet vol, ik vind het een vreselijke gedachte: pas bevallen maar thuiskomen zonder kind en ik vraag of ik ook niet nog 1 dag kan blijven.  En het mag ! 
Zo kunnen we toch nog samen naar huis.   En hebben we de tijd om hulp voor mij te zoeken bij de verzorging van de kleine, want dat is nodig.  Brrr!   ik ben er bang voor !  om hem te laten vallen, om hem te baden, dat moet ik allemaal leren.  Daartoe wordt een verpleegster aangesteld van Kind en Gezin.  Die zal mij wegwijs maken de eerste dagen.

Onze "kleine puit"  zoals wij hem noemden, omdat hij op zijn buikje slaapt en dan zijn beentjes optrekt tot onder zijn poep, "net een kikker die gaat wegspringen" is een rustig kind, slaapt veel, eet goed en veel en verandert zienderogen.
Heeft maar 1 probleem: hij heeft het ontzettend moeilijk om grote boodschap te doen.
Dan huilt hij hartverscheurend en dat zal zo zijn hele peuter en kleutertijd blijven.
Het was Het gevecht van elke dag
Nu was er eens zo'n dag dat er weer moest geboodschapt worden en het niet ging.
Hij was toen een 8 à 9 maanden oud, en ik had hem verschoont, hij was moe en huilde op het kussen al toen ik hem opnam om hem in zijn bed te leggen voor een middagdutje.
Omdat hij vreselijk tegenspartelde en ik bang was hem te laten vallen houdt ik hem over mijn schouder terwijl ik mij omdraai zie ik mijn schoonzus voor het venster staan en ik schrik.
Ik ga dus naar de kamer en terwijl ik de kleine in zijn bed leg hoor ik stemmen op de gang die roepen en tieren en haastig dichterbij komen
De bewuste schoonzus met in haar kielzog mijn schoonouders stormen de kamer binnen !:
"-Gij zijt een franke beest !!"  roept ze wijzend naar mij ?
En mijn schoonmoeder, buigt zich voorover om direct naar de kleine te kijken.
Ik vraag wat er aan de hand is ?   Ochotte dat manneke !  zegt ze.
Ge hebt hem bijna met zijn hoofd tegen de deur geslagen en waarom huilde hij zo ?  hebt ge hem soms geslagen ?
Ik zeg watte ?  "Ik heb niks!  hij huilde omdat hij moe was en omdat hij niet kon afgaan, ja
want kijk, hij lacht al nu !  En zeg eens waar moeit gij u mee ?   Maak nu dat ge alle drie uit mijn kot zijt !" roep ik kwaad.
Ik ben direct beginnen wenen ! 
Diezelfde week ben ik een gordijn gaan kopen zodat in t vervolg binnenkijken niet meer mogelijk zou zijn.
DAT is nu het gemak van schoonouders naast de deur !

Omdat  ik enig kind was en wist hoe het voelde,  wil ik er zelf meer, en liefst niet te veel leeftijdsverschil er tussen. Ik had graag 2 meisjes gehad, maar de oudste was nu een jongen, misschien de volgende ?
Ik krijg jammer genoeg een  miskraam op 3 maanden.  Dus nu weer even wachten maar ook niet te lang want anders wordt het verschil  te groot.   3 maanden later (na de miskraam)opnieuw zwanger!
Nu is het goed,  en weer ben ik misselijk de volle 8 maanden en half dat het duurt.
Christophe is  2 jaar en 4 maanden, als op 27 november 1982 zijn broer ter wereld komt.
Deze kerel is 52 cm groot en weegt 3.250 g.  Dit is een heel ander karacter, zou toen al blijken.
Is veel minder rustig, heeft zichzelf naar buiten gewerkt in anderhalf uur.
Ik wou geen epidurale meer en dat was ook niet nodig, zo vlug ging het allemaal.
We noemen hem "Dominique"  zoals ik mezelf beloofd had,  als pleister op de wonde dat het weer een jongen was. 
Daarmee kom ik ook mijn belofte aan Dominique Flabat na.

Toen Dominique op 3 jaar naar school ging kwam hij 's namiddags al met vuile woorden thuis "kakkescheet".  Het is een woord dat wij nog nooit gehoord hadden.   Hij vond het prachtig want hij zei niks anders meer,  hoe wij ook reageerden;  wij dus bij de juf om te vragen van waar dat woordje kwam.  Ze zei ons dat het van het zoontje van een landbouwer was: Jan.   "Die zegt ook niks anders." zegt ze.  "Ik reageer er niet te veel op"
Dominique was dus een imitator  en dat zou hij zijn ganse jeugd blijven.
wanneer hij iets hoorde of zag  wou hij het ook doen.  Hoe stom of gevaarlijk ook.
Hij kwam steeds weer met matchboxautotjes naar huis  die wij nog niet gezien hadden (ze hadden er zelf ook wel)  als wij vroegen van waar die kwamen dan zei Christophe : van school  !  
Hadden ze iets  op school wat ze thuis nog niet hadden,  dan kwam Dominique er steevast mee naar huis.
Ging Dominique bij kindjes  spelen dat bracht hij wel eens een souveniertje mee.   Niks was veilig voor hem.