Archief

Onze toekomstige thuis zou een nieuwbouw appartement worden aan het station in Dendermonde.
Mijn Pa en ik zijn daar eens gaan kijken, het is nog in aanbouw: een blok van 9 verdiepingen waar ze nog enkel binnen moeten afwerken op de hoogste verdiepen .
We leggen het vast aan de ingang waar er een kiosk staat om koop en kijklustigen te verwelkomen en tevens als verhuur makelaar dienst te doen.
Het is een ruim appartement met een grote living, een kleine maar functionele keuken, 1 grote en 1 kleine slaapkamer, een hall en een bad en WC ruimte zonder invallend licht, maar dat is niet erg.  
De andere plaatsen zijn goed verlicht, dat is genoeg.  En er is centrale verwarming.  Er is ook een aparte kelderruimte voorzien voor elk appartement.

Het ligt op 5 minuten stappen van het station van Dendermonde, dus ideaal voor mijn beroepsbezigheden  in Brussel.   Ik ben dan een 3/4 uur dichterbij.
Het is wel prijzig voor die tijd  16.000 fr. + elk jaar een deel van de onderhoudskosten + stookkosten + de consierge.  Daar gaat elk jaar onze vakantiepremie aan op.
We zouden er 3 jaar blijven wonen, zo stond in de overeenkomst.

We trouwen met een huwelijkscontract, zo willen het mijn ouders.
Dus hebben we een afspraakje met de Notaris: Meester Andre Ide uit Hamme.
Vader heeft daar nog geschilderd, vandaar.
Nu is dat eigenlijk een beetje aan mij voorbij gegaan want meer dan een heleboel papierwerk is dat niet voor ons;  wij moeten nadat de notaris de hele zaak afgerammeld heeft en , waar wij beiden eigenlijk niks van snapten, wel 5 keer onze handtekening plaatsen en that is it !
Dat vodje papier kost ons wel een aardig centje.  pff !

Ons appartement was gelegen op een hoek, we konden naar 2 straten kijken.
En toch was dat niet genoeg om te zien hoe onze auto gepikt werd.
Het was onze eerste auto, een lichtblauw ford escortje,  We waren er de avond voordien mee naar huis gereden waar we oudjaar gevierd hadden en ze verwachtten ons opnieuw in Zele rond 10u30 om met de familie nieuwjaar te gaan wensen.
We maken ons klaar en Eric zegt dat hij alvast de auto gaat starten om op tijd te kunnen vertrekken.
Binnen de kortste keren is hij terug boven;  zeg zegt hij:  waar heb ik die auto vannacht gezet ?
Ik bekijk hem eens scheef en vraag of de wijn van vannacht nog in zijn hoofd zit.
Ik ga naar het venster en zeg ha daar hé, maar...daar  staat hij niet !  er staat iemand anders op onze plaats.  Waw, dat doet vies zeg. !  En wij hebben niks gehoord, niemand eigenlijk in gans de blok die bij navraag iets gezien of gehoord heeft.
Waren allemaal zat zeker ? 
De laatsten die thuis gekomen waren om 3 uur in de morgen ook niet.
Nou ja, en wat nu ? De politie dan maar gebeld  om vaststellingen te doen en te beginnen zoeken.
Er waren nog al vandalenstreken gebeurd op onze parking,  we waren dus de enige slachtoffers niet.
Zo was er eens iemand die zijn auto van zijn 4 banden ontdaan was en die stond dan maar op 4 bakstenen.  En ook toen heeft niemand iets gezien of gehoord.
Na een week  kwam hij boven water of liever boven veld, ergens in een zijstraatje in St Gillis Dendermonde rechtover de Delhaize, daar werd hij gevonden met een lege benzinetank en alle draden los getrokken.
Maar we waren al blij dat we ons karretje terug hadden.
Van de dieven nooit nog iets gehoord en van de politie evenmin.

Net nadat we getrouwd waren maakten we deel uit van een groepje van 7 koppels waaronder ook mijn ouders behoorden en we spraken af met de ganse groep om dan bij elk van ons allemaal samen te komen bij de koffie met taart en avondeten toe.   Dat duurde dan tot in de kleine uurtjes omdat we altijd veel plezier maakten.  We tapten moppen en vertelden verhalen en we hadden altijd veel plezier. 
Toen het onze beurt was om de groep te ontvangen was het net kerstmis, en dus dubbel zo gezellig als anders, bij onze eerste kertboom.   Het ging er soms luidruchtig aan toe en we kregen problemen met de buren.
Naast ons woonde een oude zeurkous en daarnaast nog een, die hadden  min of meer altijd commentaar.   Of er was teveel lawaai  van muziek of  teveel mensen.  Ze wisselden elkaar af om te klagen.
Over het algemeen woonde ik er graag, ik was er dicht bij de winkelstraat  en dicht bij het station.
Voor mij alvast heel makkelijk,  ook al omdat ik toen nog niet met de wagen reed en Eric tot 5x toe aan zijn teen werd geopereerd (ingegroeide nagel) en hij niet kon buiten komen de eerste weken.

Ons appartement is eigendom van 2 bevriende koppels, een uit Puurs en andere uit St Amands.
We zien ze nooit, maar betalen hen via de bank.
Nu komt er op een dag een rekening voor nog bijkomende kosten, en wij vinden dat we toch al heel veel betalen en dat dit even kan wachten.  bovendien is Eric net geopereerd aan zijn teen en kan moeilijk uit de voeten.
Na een paar weken krijgen we een aangetekend schrijven en dat op allerminst vriendelijke toon.
Dus besluit ik om even een woordje terug te schrijven,  ik had al een schrijfmachine, omdat ik moeilijk kan schrijven met de hand.  maar ik had geen deftig papier.  Dus neem ik een paar vellen mee van 't werk.  Dat doen er wel meer.
Dus ik schrijf de brief , post hem en drie dagen later staan ze allebei voor de deur ! tot onze grote verbazing.  Waar hebben  we dàt aan te danken ?
Ze beginnen ons uit te vragen en waarom ik officieel papier van de staat gebruik ?!!!!
Hein ?!!   officieel papier ???? Van de staat ?!!!  Ik haal het mapje met de bladen boven en leg uit vanwaar het komt.
Ja,  zeggen ze kijk maar eens naar het watermerk; en er staat inderdaad "Eendracht maakt macht".
Oei, nu begrijpen we het !!  waarom ze plots wel konden komen!
Ze kunnen er nu wel mee lachen natuurlijk  en ik heb het mapje zorgvuldig opgeborgen tot ik het weeer mee kon nemen naar 't werk.

Toen we bijna 3 jaar in het appartementsblok woonden werd het tijd om te beslissen: gaan we voor nog 3 jaar of zoeken we iets anders?
We woonden hier graag maar hadden stilaan onze buik vol van onhebbelijke geburen. En we wilden verder met ons leven, kinderen  en ja direct in t meervoud, ik was zelf enig kind en wist hoe het voelde  en een tuintje.
Er werd toen net een pand te koop aangeboden per opbod, niet ver van Eric's  thuis en we waagdden onze kans .
We hadden het niet maar kwamen op een idee:  vermits Eric toch het laatste stuk (met het ouderlijk huis) zou erven later konden we misschien nu al bouwen voor later.
Zo gezegd zo gedaan,   en we brachten de nodige formaliteiten in orde. 
De grond was 100 meter lang op 20  meter breed.   Omdat de rooilijn  midden in de voorste plaats loopt willen we alles neergooien en te midden van het terrein iets villa-achtig neer zetten.  Alles beneden gemakkelijk voor mij, geen trappen.
Doch dat mag niet, we moet aansluiten met het huis ernaast en naar boven.
Dat is dan goed  dus de plans worden getekend,  Maar er is nog een moeilijkheid, mijn schoonouders wonen daar nog en zij moesten er blijven wonen zolang ze leefden.
Als het huis af zou zijn moesten ze wel opnieuw met ons er intrekken.  Dat was geen probleem omdat we aan de architect gevraagd hadden om  voor hen apart, het hoogst nodige zouden voorzien.  3 kamers was genoeg,  1 om te slapen, 1 om te leven en 1 keuken en wasplaats met apart toilet, wat moet een oude mens nog meer hebben ?
De plans worden dus aangepast aan hun noden,  maar dan komt de kat op de koord, geen van de andere kinderen kon of wou die 2 in huis nemen  al was het maar tijdelijk voor 5 of 6 maanden tot het huis klaar was.   En zelf wilden ze eigenlijk ook niet weg.
en een woonwagen huren voor hen  konden wij financieel ook niet aan.  Zelf bezitten ze niks, enkel een klein pensioentje, daar konden ze het ook niet van doen. dus...
De oorspronkelijke nieuwbouw plans worden opgeborgen.  Ondertussen dringt de tijd voor het appartement.
Dan kom ik op de proppen met de oplossing, een halve nieuwbouw aan het achterhuis aanbouwen.
Zo omzeilen we  dat we in de hoogte moeten, en kunnen we alles beneden laten.
En de oudjes blijven gewoon (zoals ze willen) waar ze zijn. in hun bouwvallig krot ! "dat wel een deel van het onze is"
Intussen schuift de tijd voorbij, maar eens we bezig zijn kunnen we uitsel van verhuis vragen en telkens met 2 of drie maand de huur verlengen naar gelang de vorderingen.
We beginnen in augustus 1979  en  het is pas is maart dat we verhuizen,  het is nog niet af maar we willen van die huur af.
Ondertussen ben ik zwanger van ons eerste, het is voor september dus tegen die tijd zitten we dan wel al goed.
Schoonmama kan dan oppas spelen, dat heeft ze voor de anderen ook gedaan.  Ze moet bijna niet eens de deur uit.  Ze wordt wel een dagje ouder maar is nog goed te been.
We zorgen er wel voor dat we strikt gescheiden leefruimtes hebben, enkel wanneer we op de koer zijn kunnen we elkaar zien ...
Ze heeft er dan al 3 onder haar hoede, eentje van elke dochter, 2 meisjes en 1 jongen.
Haar opvoedkundige waarden zijn niet de mjne maar ja, we hebben geen keuze op dat moment.

Ergens in 1978 gaat mjn tante M-L op kontrole bij de dokter wegens een bolletje in haar borst en na een gesprek met Ma ontdekt die dat ze reeds lang hetzelfde heeft maar ja,  klagen staat niet in haar woordenboek en dus denkt ze er niet aan tot nu dus mijn tante naar het ziekenhuis moet.  En ze gaat mee.  Bij tante blijkt het onschuldig te zijn maar wordt het verwijderd.  Bij Ma daarentegen die moet binnen  enkele weken in het ziekenhuis opgenomen worden voor autopsie.
Blijkt dat het kanker is en de borst wordt weggenomen samen met een deel van de lymfeklieren onder de oksel.  bestraling hoeft niet en chemo ook niet.   Ik heb dan zoiets van: laat ik nu aan kinderen beginnen anders ziet zij ze misschien niet meer.  Dat was voor mij het startsein ! Niet langer uitstellen maar doen !
Ma herstelt en ze is er nu 78,  nog heel kwik voor haar leeftijd (beter dan ik eigenlijk)

Ondertussen gaat het op de werkvloer iets minder, ze spelen er met mijn voeten en ik durf niks terug doen of zeggen.   Ik hos van hier naar ginder en als ik dan vrij ben dan mag ik lezen.  Bij mijnheer De leeuw was het goed maar  er gaan geruchten dat de dienst ophoudt te bestaan en dat bovendien het ganse verdiep gaat verhuizen naar een ander gebouw aan de overkant van de straat.
Ondertussen gaan ze alle franstalige collega's weg werken want de hoofdzetel komt in Wallonie te liggen meer bepaald in Verviers.
Een kaakslag voor de meesten onder hen want ze zijn voor bijna de helft afkomstig uit Brussel of zijn er komen wonen, nog eens een kwart wonen in het Brabantse.   Zij die blijven  moeten mee naar Verviers  anders zit er niks anders op dan ander werk te zoeken.
En ik ben een geval apart, ze willen mij kwijt, dat is duidelijk, maar ik ben Nederlandstalig en bovendien ben ik benoemd.   Ze raken niet zo makkelijk van mij af.   Ze steken mij dan maar in een bureau met allemaal mannen, die erom bekend staan dat ze vrouwenhaters zijn.
Een poging om hogerop te raken mislukt omdat ik bij het examen dictee zo gestresseerd ben dat ik niet kan volgen met schrijven.  En ze houden totaal geen rekening met mij.
Wanneer ik in verwachting ben van de 1ste  komt er iemand zo hard op mijn bureau slaan met zijn vuist dat ik opspring van 't verschieten om dan met een poeslief stemmetje te vragen:
 Hoewist mee ha houes ?   (Hoe gaat het met uw huis)  we zijn nog aan 't bouwen.
Ik moet 2 keer met de koffie op ronde gaan, een keer om 8u30  en een keer om 13u30.
Een koffie kost zoals ik al zei eerst 3 frank  en later 5  fr.
Ik wist wie mjn klanten waren en als ze al eens weg waren dan schonk ik hen toch in al moest ik het dan zelf betalen en later van hen krijgen.   Er waren er die zich heel duidelijk profileerden als zijnde beter dan ik.  In de namiddag kon men ook frisdrank krijgen : spa , cola , limonade.  Ze mochten dan aan mij geld meegeven zodat ik het tegelijk met de koffie kon halen, maar er waren er een paar die er graag mee speelden en dan kwamen ze een half uur later af:   Marleen Haal mij eens een cola ?  En marleen kon weer lopen.

Op 3 augustus 1980, ik ben op dat moment 8 maanden zwanger,  we wonen nog maar een goede 4 maanden in ons nieuwe huis sta ik op wanneer eric al vertrokken is naar zijn werk.  En ik voel iets barsten en er komt een vloed van water van tussen mijn benen,  het is helder en het ruikt niet, heel raar !   ik probeer het op te houden maar het lukt niet.  Mijn schoonzus komt van bij haar moeder en ik vertel haar wat er aan de hand is.
Ze zegt dat het mijn vruchtwater is dat breekt en dat ik naar de gynecoloog moet bellen.  Ai en ik kan Eric niet meer bereiken.  Ik bel naar mijn moeder want de dokter zegt dat ik direct binnen moet komen in het ziekenhuis.  Pa zal mij komen halen en naar ginder doen en ondertussen zal iemand Eric proberen te bereiken.  Ik neem wat spullen bij elkaar die al klaarstonden en met een handdoek tussen mijn benen zijn we weg.  
Pa rijdt potverdikke dwars door het rode licht !  ik hou mijn hart vast.
Wanneer we in het ziekenhuis komen wordt ik direct aan de monitor gelegd en voila dat is het!
Pa rijdt terug naar huis en mijn gemoed loopt over.
Ik heb voor epidurale verdoving gekozen maar dat is nog niet aan de orde.  Ik heb immers geen ontsluiting en ik voel niks, ik ben wel misselijk maar dat ben ik 8 maanden geweest dus...
Net na de middag arriveert Eric,  nu ben ik tenminste niet meer alleen.  We wachten af, de gynecoloog zegt dat ze het in gang zullen steken met een pilletje want dat het kindje moet komen  vermits het vruchtwater weg is.  Het wordt een droge bevalling. 
Het word avond en nacht, slapen ken ik niet, ik heb barstende hoofdpijn maar krijg er geen medicatie voor en het gaat zo tergend langzaam vooruit.  Het is warm, ik ben moe, het gezoem van die machine werkt op mijn zenuwen.  Slapen gaat niet, ik mag het bed niet uit en doe niks anders dan overgeven.  Ik vraag Eric of hij mijn moeder wil vragen om te komen, ik kon wel wat steun gebruiken, maar ze wil niet komen. De volgende middag wordt er besloten om de epidurale toe te dienen.  Ik ben ondertussen al meer dan 24 u in de verloskamer, er komt geen schot in.
Ik ben uitgeput, ik voel geen weeën, ik voel niks dat erop wijst dat ik moet persen, op een bepaald ogenblik zitten ze met 2 verpleegsters op mijn buik te duwen,
En dan om 4u 15 is hij daar, nadat de dokter het welletjes vond en met behulp van de ijzers hem naar buiten getrokken heeft.  na meer dan 2 dagen  arbeid hebben we een zoon.
Christophe. 3kg 150  en 51cm

Omdat hij een beetje geel ziet (hij is immers prematuur) moet hij direct onder de lamp en ligt hij met een sonde in zijn armpje.
Dat blijft zo de hele tijd dat ik in het ziekenhuis ben,  wanneer ik naar huis mag moet hij nog blijven en mijn gemoed schiet vol, ik vind het een vreselijke gedachte: pas bevallen maar thuiskomen zonder kind en ik vraag of ik ook niet nog 1 dag kan blijven.  En het mag ! 
Zo kunnen we toch nog samen naar huis.   En hebben we de tijd om hulp voor mij te zoeken bij de verzorging van de kleine, want dat is nodig.  Brrr!   ik ben er bang voor !  om hem te laten vallen, om hem te baden, dat moet ik allemaal leren.  Daartoe wordt een verpleegster aangesteld van Kind en Gezin.  Die zal mij wegwijs maken de eerste dagen.

Onze "kleine puit"  zoals wij hem noemden, omdat hij op zijn buikje slaapt en dan zijn beentjes optrekt tot onder zijn poep, "net een kikker die gaat wegspringen" is een rustig kind, slaapt veel, eet goed en veel en verandert zienderogen.
Heeft maar 1 probleem: hij heeft het ontzettend moeilijk om grote boodschap te doen.
Dan huilt hij hartverscheurend en dat zal zo zijn hele peuter en kleutertijd blijven.
Het was Het gevecht van elke dag
Nu was er eens zo'n dag dat er weer moest geboodschapt worden en het niet ging.
Hij was toen een 8 à 9 maanden oud, en ik had hem verschoont, hij was moe en huilde op het kussen al toen ik hem opnam om hem in zijn bed te leggen voor een middagdutje.
Omdat hij vreselijk tegenspartelde en ik bang was hem te laten vallen houdt ik hem over mijn schouder terwijl ik mij omdraai zie ik mijn schoonzus voor het venster staan en ik schrik.
Ik ga dus naar de kamer en terwijl ik de kleine in zijn bed leg hoor ik stemmen op de gang die roepen en tieren en haastig dichterbij komen
De bewuste schoonzus met in haar kielzog mijn schoonouders stormen de kamer binnen !:
"-Gij zijt een franke beest !!"  roept ze wijzend naar mij ?
En mijn schoonmoeder, buigt zich voorover om direct naar de kleine te kijken.
Ik vraag wat er aan de hand is ?   Ochotte dat manneke !  zegt ze.
Ge hebt hem bijna met zijn hoofd tegen de deur geslagen en waarom huilde hij zo ?  hebt ge hem soms geslagen ?
Ik zeg watte ?  "Ik heb niks!  hij huilde omdat hij moe was en omdat hij niet kon afgaan, ja
want kijk, hij lacht al nu !  En zeg eens waar moeit gij u mee ?   Maak nu dat ge alle drie uit mijn kot zijt !" roep ik kwaad.
Ik ben direct beginnen wenen ! 
Diezelfde week ben ik een gordijn gaan kopen zodat in t vervolg binnenkijken niet meer mogelijk zou zijn.
DAT is nu het gemak van schoonouders naast de deur !

Omdat  ik enig kind was en wist hoe het voelde,  wil ik er zelf meer, en liefst niet te veel leeftijdsverschil er tussen. Ik had graag 2 meisjes gehad, maar de oudste was nu een jongen, misschien de volgende ?
Ik krijg jammer genoeg een  miskraam op 3 maanden.  Dus nu weer even wachten maar ook niet te lang want anders wordt het verschil  te groot.   3 maanden later (na de miskraam)opnieuw zwanger!
Nu is het goed,  en weer ben ik misselijk de volle 8 maanden en half dat het duurt.
Christophe is  2 jaar en 4 maanden, als op 27 november 1982 zijn broer ter wereld komt.
Deze kerel is 52 cm groot en weegt 3.250 g.  Dit is een heel ander karacter, zou toen al blijken.
Is veel minder rustig, heeft zichzelf naar buiten gewerkt in anderhalf uur.
Ik wou geen epidurale meer en dat was ook niet nodig, zo vlug ging het allemaal.
We noemen hem "Dominique"  zoals ik mezelf beloofd had,  als pleister op de wonde dat het weer een jongen was. 
Daarmee kom ik ook mijn belofte aan Dominique Flabat na.

Toen Dominique op 3 jaar naar school ging kwam hij 's namiddags al met vuile woorden thuis "kakkescheet".  Het is een woord dat wij nog nooit gehoord hadden.   Hij vond het prachtig want hij zei niks anders meer,  hoe wij ook reageerden;  wij dus bij de juf om te vragen van waar dat woordje kwam.  Ze zei ons dat het van het zoontje van een landbouwer was: Jan.   "Die zegt ook niks anders." zegt ze.  "Ik reageer er niet te veel op"
Dominique was dus een imitator  en dat zou hij zijn ganse jeugd blijven.
wanneer hij iets hoorde of zag  wou hij het ook doen.  Hoe stom of gevaarlijk ook.
Hij kwam steeds weer met matchboxautotjes naar huis  die wij nog niet gezien hadden (ze hadden er zelf ook wel)  als wij vroegen van waar die kwamen dan zei Christophe : van school  !  
Hadden ze iets  op school wat ze thuis nog niet hadden,  dan kwam Dominique er steevast mee naar huis.
Ging Dominique bij kindjes  spelen dat bracht hij wel eens een souveniertje mee.   Niks was veilig voor hem.