Natuurlijk, de spiegel drukt mij dagelijks met de neus op de feiten, net als mijn stijve spieren en andere kleine en grote mankementjes die zich met de jaren aandienden.

Het zijn deze zaken, die vooral de ouder wordende mens, vaak stilaan, als een langzaam vergif, het plezier in het leven doen verliezen. Kankeren, zagen en klagen, vitten op iedere kleine ergernis, al deze eigenschappen die wij als jongeren zo verafschuwden in de “oudjes”… Nu moeten we uitkijken of we verzeilen in hetzelfde patroon.

Enkele jaren geleden was ik bijna ongemerkt ook in zo een dal gesukkeld. Ik verveelde mij, had geen doel meer in het leven. Het leven was zo een sleur, lichamelijk werden mijn mogelijkheden beperkt door ziekte. Natuurlijk waren er lichtpunten maar niet genoeg om te kunnen zeggen, "ik ben gelukkig". De leegte bracht met zich mee dat ik mij de kleinste zaken ging aantrekken en ze opblies tot grote problemen waardoor ik me vaak dagenlang depressief voelde. De ene negatieve gedachte was de perfecte voedingsbodem voor de volgende. Ik benijdde mensen met een hobby die ze passioneel beoefenden.

Zelf ben ik een accordeoniste en muziek spelen was altijd mijn grote vreugde. De laatste jaren heb ik spijtig genoeg niet meer de fysieke kracht om daar uren per dag mee bezig te zijn, al speel ik nog regelmatig. Ik speel ook elektronisch orgel maar dat instrument heeft mij nooit zo kunnen boeien. Ik vond voor mezelf geen andere hobby die me echt kon begeesteren. Ik was zo ontevreden.

Foto gemaakt door Viva op 12 maart 2006.

Drie jaar geleden kreeg ik van één of andere firma een gratis elektronische agenda toegestuurd. Ik begon hier al mijn adressen in te brengen, afspraken en verjaardagen in te noteren en telefoonlijsten aan te leggen. Wekenlang was ik er mee in de weer en iedereen in mijn omgeving stond versteld van het feit dat dit mijn nieuwe hobby was. Een elektronische agenda is maar een stapje verwijderd van een PC en dank zij mijn dochter Viva en zoon Ferdi, stond er al vlug een ouder model in mijn living. Nog hadden ze het moeilijk om te geloven dat hun moeder met dit ding wilde leren werken. Mijn man schudde al helemaal met zijn hoofd … Maar al vlug waren ze enthousiast en steunden mij voor de volle 100% in mijn nieuwe hobby.

Twee jaar geleden kwam ik dan in de wereld van het internet terecht. Nooit had ik kunnen denken dat dit mijn leven in zo een positieve zin zou veranderen. Ik ben vooral SeniorenNet heel dankbaar; voor de mailgroepen en sinds een jaar ook voor mijn blogje, "Utta’s paradijsje". Gedichten, spreuken, mooie plaatjes en foto’s, altijd hebben ze mij een goed gevoel gegeven. Ik wou met mijn mailtjes op de mailgroepen en in mijn paradijsje een droomwereld creëren. Een wereld van schoonheid, niet alleen uiterlijk maar ook innerlijk. Vooral voor mezelf maar ook voor anderen.

Er zijn vele prachtige gedichten over droefheid en pijn; donkere spreuken die ontzettend veel waarheid bevatten. Ik heb er echter bewust voor gekozen om alleen maar positieve gedachten in mijn paradijsje toe te laten. Dit was en is mijn droomland, mijn paradijsje waar ik graag in vertoef.

Tot mijn verwondering ben ik zo stilaan weer anders tegen het leven gaan aankijken. Door zoveel tijd te besteden aan het creëren van een mooie, positieve wereld en de wijze spreuken dagelijks te lezen ben ik zelf weer een gelukkiger mens geworden. Niet in het minst door de vriendschap die ik van de andere mailers, bloggers en mijn bezoekers mag ervaren. De vele enthousiaste reacties die ik dagelijks krijg via mail of gastenboek doen mij zo ontzettend goed. De vriendschappen die hieruit voort vloeiden betekenen heel veel voor mij. Ik geniet er ook van om andere blogs te bezoeken en de creativiteit van andere senioren te bewonderen. De ene met schrijftalent, de andere met humor, met fotografie, PSP of met simpelweg het bijeen sprokkelen van interessante weetjes. Ieder blog is weer anders en de moeite waard.

Positief denken, het is geen wondermiddel tegen problemen maar het leert je wel om anders tegen deze problemen aan te kijken. Ik hoop dat ik met mijn paradijsje nog veel andere mensen wat meer levensvreugde kunnen schenken heb ... Wat zeg ik? Als ik hier een paar mensen enkele vreugdevolle momenten mee kunnen bezorgen heb, ben ik reeds lang tevreden.

Graag wil ik mijn dochter Viva nog eens extra bedanken
voor alles wat ze mij met veel geduld heeft aangeleerd. Nog elke dag kan ik op haar steun rekenen, net zoals bij het schrijven van dit verhaal. Ze heeft mij ook nu weer geholpen om mijn gedachten ordelijk op te schrijven. Schrijven is niet mijn grote talent, maar dank zij haar heb ik ook dit weer tot een goed einde weten te brengen. Tevens dank aan mijn man, André, die wel vaak klaagt over de vele tijd die ik aan de pc besteed maar toch ook een zeer grote steun voor me is.

Bij deze wil ik jullie van harte welkom heten in mijn paradijsje. Aan de rechterkant van mijn blogje vind je tal van nuttige links met plaatjessites, wallpapers, gedichtensites, kaartjes en nog zo veel meer. Vergeet zeker het archief niet te raadplegen (per maand) want in totaal staan er nu al meer dan honderd spreuken en gedichtjes op mijn blog, stuk voor stuk woorden die een mens weer moed geven om gelukkig door het leven te gaan. Veel kijk en leesplezier! Natuurlijk mag je ze ook kopiëren voor op een e-mail te plakken of voor jullie eigen blogje te versieren.

https://blog.seniorennet.be/utta/

Mijn blog Romantica is mijn eigen plaatjessite, waar ik de mooiste animaties die ik vond op het internet verzamelde en zelf oplaadde naar Imageshack. Velen vragen of ze een plaatje mogen gebruiken voor op hun blog … Natuurlijk!! Daar is deze site voor gemaakt! Ik hoop dat jullie nog veel plezier aan dit blogje mogen beleven!

http://www.bloggen.be/romantica/
http://www.bloggen.be/romantiek/

Tot slot wil ik Madammeke bedanken omdat ik hier mijn verhaal mogen schrijven heb.

Vele lieve groetjes van Utta

Ik ben/was lerares Plastische Kunsten en heb vele jaren Kunstgeschiedenis en Modetekenen gegeven.
Hoe verliepen de lessen Modetekenen? De leerlingen maakten bij het begin van een nieuwe collectie altijd een collage waar de nieuwe modelijn en kleuren worden op een artistieke manier weergeven.

In de eerste jaren vertrokken de leerlingen van getekende modefigurinen die ze van mij kregen, dan begonnen ze aan hun ontwerpen in potlood en dan werden de fouten verbeterd.

Daarna werden er een vijftal ontwerpen uitgezocht die ze dan ik verschillende technieken uitwerkten zoals; potloodtechniek, houtskool, ecoline, plakkaatverf, gescheurd en geknipt illustratiepapier.

Het was een heel project dat veel fantasie en creativiteit vroeg!! Zoals iedereen kan ik een boekje schrijven maar dat is niet de bedoeling om een heel levensverhaal te vertellen als je voor de eerste keer bij Madammeke op bezoek komt.
Misschien zijn er bloggers bij die al eens gedacht hadden waar blijft ze de inspiratie halen, nu heb ik het geheim verklapt. 

Mijn computer interesse is begonnen toen de kleinkindjes spelletjes begonnen te spelen, ik ben dan lessen gaan volgen, initiatie, word, internet en dan photoshop 1 en 2.

Door dat mijn zus op een dag de link doorstuurde van het SeniorenNet was ik helemaal verkocht, en toen onze Webmaster dan het idee kwam van dat je een blog kon beginnen, ben ik daar dadelijk aan begonnen … Toen is er voor mij en nieuwe wereld opengegaan en ben in een een ietsie, bitsie verslaafde blogger geworden!!

Hoe begin ik aan mijn werkje met photoshop… ik hoor iets, of ik zie iets en denk daar zou ik een oefening kunnen over maken die mijn bezoekertjes zou interesseren. Ik ga op zoek naar foto´s ofwel uit mijn dokumenten of van het internet, ik maak er met wat technieken die ik geleerd heb in de lessen een nieuwe voorstelling van !! Bij elke oefening besteed ik veel aandacht aan kleur en compositie, ik maak een tekstje of ga even op zoek op het internet, want jammerlijk heb ik niet echt de gave om goed te schrijven, want ik altijd als een gemis heb ervaren, en zo is er een nieuw ontwerp geboren, dus mijn prenten zijn allemaal ontstaan uit mijn eigen gedachten en gevoelswereld ...

Groetjes,

             
https://blog.seniorennet.be/vera/


 

Mijn vader introduceerde me in deze parfumwereld. Als je mijn blog regelmatig leest dan weet je dat vader, na onze immigratie, eindelijk een job als buschauffeur in Antwerpen had gevonden, maar hij was na een seizoen weer werkloos, hij sprak op dat ogenblik nog geen woord Nederlands en zat zijn verdriet te verdrinken in een café op de hoek.

(dit volgend stukje past bij de kerstsfeer ...)

Naast hem zat een vriendelijke oudere heer en hoe gaat dat in een café, ge geraakt aan de praat over een pintje of twee, drie ... zes. Diezelfde avond zijn ze als de beste maatjes zwalpend naar buiten gegaan en mijn vader kreeg bij die heer een job en deze had een parfumfabriekje. Ontroerend mooi, hé? Ge ziet dat er nog lieve mensen op de wereld zijn. Ons moeder was nog het meest blij want nu had ze weer wat centjes voor boterhammekes.

Daarna mochten we als kind tijdens de vakanties om beurt, af en toe eens mee met vader de goederen gaan afleveren en de rest van zijn dag hielp hij mee bij bepaalde producties en wij mochten dus meerijden en toekijken.

In die tijd, late jaren vijftig, werden er vooral producten voor kappers gemaakt. Brilliantine, Fixateur, extra sterke haarlak, eau de Cologne en ook parfum. Echte parfum. Mini flesjes met parfum voor oudere dames: rozengeur, jasmijn ... heel sterk geconcentreerd. Je moest toen maar een druppeltje achter elk oor doen en eventueel op andere strategische plaatsen van je lichaam. Eau de Toilette en al de ander watertjes bestonden toen nog niet . Een man was geen man als hij geparfumeerd rook. Eau de Cologne (aftershave) met een licht Vetiver geurtje was al heel gedurfd. Rond die tijd werd ook heel veel eau de Cologne "in’t groot" bij de apothekers geleverd. Je hebt ze misschien ooit zien staan, die grote bokalen met een pomp waar je je flesje terug kon laten vullen? Jaja, die waren van ons. Ecologisch en groen avant la lettre. De Bodyshop heeft dat niet uitgevonden, dat is een uitvinding van het enige parfum fabriekje in België: Fraver. ’t Was toen de mode als iemand zich ziekjes of flauw voelde, dat je een doekje met Eau de Cologne op hun voorhoofd legde of liet ruiken.

Vele jaren later, om precies te zijn begin jaren ’80, waren de kindjes al wat groter en was de tijd aangebroken om terug buitenhuis te gaan werken. We hadden centjes nodig.

De oude baas en vriend van vader was gestorven en de zaak was nu in handen van zijn zoon en schoondochter. Hun drie kinderen werkten er nu ook. Ze kenden me als sinds mijn prille kindertijd en dus mocht ik er onmiddellijk beginnen werken.

De zaak was nu wel verhuisd naar Kontich en veel groter geworden. Er was een gescheiden afdeling chemie en een labo voor de creaties van parfum en er stond een echt essence orgel. De dochter, die scheikundig ingenieur is, had ook nog bijkomende studies aromatherapie gedaan en had daar een thesis over geschreven. Zij was "de neus" van de firma, na haar vader.

Zoals in alle soortgelijke firma’s zijn de ingrediënten en bereidingswijze van de producten het best bewaard familiegeheim. Het Labo was heilig en enkel voor familie toegankelijk.

Ik werkte op het bureel. Jaren ben in doordrongen geweest van een ondefinieerbare "geur". Mijn jongens noemde dit de "Fraver" geur. De mix van al die chemische producten met al die parfums samen vormden een unieke geur. Ik kreeg twee soorten klanten over de vloer: ofwel kwamen ze binnen zeiden ze "amaai da riekt hier goed ..." ofwel "amaai da stinkt hier, hoe kunde dà uithouden?". Ik moet eerlijk zeggen dat ik totaal niets meer rook. Als je er dag in dag uit in werkt dan ruik je dat niet meer.

Ik heb hierboven durven vermelden dat "ik" mee bepaalde wat er op de toonbank kwam: àààààh ja ... ons "neusje" werkte aan een nieuw parfum en kwam dan met papierkes onder mijne neus staan zwaaien om te zien wat ik ervan vond. Mijn antwoord ging van: "bwaaaa ... doet da weg", tot: " hmmmm ... nie slecht ... tot: "goe zenne neuske, daar moet ge werk van maken."

Over dit werk kan ik nog uren doorvertellen, zo interessant was het, maar dan gaat het stukje van ons Madammeke veel te lang worden. De rest zal nog wel eens op mijn blog komen hoor.

 
https://blog.seniorennet.be/bojako/

Iets over mezelf ... Ik ben bojako.
Ik ben een vrouw en woon in Antwerpen en mijn beroep is blogster en PC maniak. Ik ben geboren op 15/03/1948 en ben nu dus 59 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: schrijven, lezen, schilderen en computer.
Ik ben al sinds 1968 gelukkig getrouwd, ik heb twee zonen, twee lieve schoondochters en vier kleinkinderen. Ik hou van de lente- en herfstzon. Ik reis niet graag maar ik doe het voor mijn ventje, ikzelf hou van de zee. Ik ben in Engeland geboren.

  

Ik was 9 op het einde van de oorlog en heb geleidelijk alles zo'n beetje zien voorbij defileren ... blokhakken ... naaldhakken ... ballerina's ... van die kurken plateauzolen ... Ik ben juist op tijd gestopt met werken voor m'n voeten naar de knoppen waren door de hele dag op kantoor op schoenen te lopen met naaldhakken en smalle neuzen.

De mode van de pruiken ... had er één om mee uit te gaan ... Als ik de truc met de scanner onder de knie krijg zal ik jullie wat foto's uit die lang vervlogen oude tijd laten zien ... Als ik die oude albums doorblader krijg ik er bijna de tranen van in d' ogen ... zo jong ... zo slank ... helaas!

   

Ik was nu ook niet bepaald een anorexia type, nee, meer Betty Boop dan en als ik, die maar een gewoon alledaags meisje was, me al zo voel vraag ik me weleens af hoe die beroemde filmdiva's zich moeten voelen als ze naar hun vroegere films kijken ... belabberd denk ik ... dat vind ik nog het ergste aan oud worden! Niet die toenemende kwaaltjes, als ze tenminste binnen de perken blijven ... maar het feit dat je uiteindelijk zo lelijk wordt. Nu zul je me natuurlijk een ijdele trut vinden en dat ben ik ook ... ik beken ... maar het is nu eenmaal zoals ik het voel ...

Enige tijd geleden zaten we met vrienden te kletsen en het ging ook over de dreiging van de Islam, dat we binnen een aantal jaren allemaal in een burka zouden moeten lopen en dat dat voor ons helemaal niet zo erg zou zijn want dan konden we meteen alle ontsierende zaken aan het oog onttrekken ... dus laat maar komen die burka's ...

Met deze strijdkreet laat ik jullie, om van deze dag te genieten...

Tot later en welkom op mijn blogje:
 
https://blog.seniorennet.be/myette34

 

Ik laat u, als uw persoonlijke gids, maar al te graag genieten van wat Antwerpen te bieden heeft.

Antwerpen is een stad waar handel moeiteloos hand in hand gaat met cultuur. Zo heeft Antwerpen niet alleen een prachtige en historisch waardevolle oude stad, het heeft ook een internationale keuken, zo'n 400 lokale bieren en een bruisend nachtleven in de aanbieding. Van gezellige bruine cafés tot hippe nachtclubs en de rosse buurt, Antwerpen heeft het allemaal.

De musea combineren moderne kunst feilloos met het werk van de Vlaamse Primitieven en de meesterwerken van Rubens. Vele van zijn meesterwerken sieren vandaag kerken of zijn terug te vinden in musea.

Tegenwoordig wordt de artistieke traditie mee vorm gegeven door modeontwerpers van meesterklasse. Modeontwerpers als Ann Demeulemeester, Dries Van Noten, Martin Margiela, Dirk Bikkembergs, Dirk Van Saene, Walter Van Beirendonck, Filip Arickx, Jurgi Persoons, Veronique Branquinho en Bernhard Willhelm, studeerden één voor één af aan de vermaarde Antwerpse Koninklijke Academie voor Schone Kunsten, heeft nu ook een Modemuseum, dat gelegen is in de Nationalestraat, vlak bij de Groenplaats.

 

Dirk Bikkembergs geniet op het moment de meest internationale faam, misschien herinnert u zich zijn collectie met bekende voetballers. Hun nieuwe en soms radicale ontwerpen zijn verspreid over de Antwerpse stad terug te vinden.

De Huidevetterstraat is zeker de bekendste winkelstraat met prachtige winkels met de nieuwste modellen, maar spijtig genoeg geen spek voor mijn bekje. Dan komen wij op de Meir en flaneren daar verder langs de mooie winkels en magazijnen en komen zo op de Keyserlei, met zijn unieke juwelenwinkels, Antwerpen is veel meer dan een bruisende koopvaardijstad waar de diamantindustrie hoogtij viert met het grootste deel van de wereld-diamanthandel, waar wij hier in zijn volle pracht kunnen van genieten. En zo komen wij aan het Centraal Station, dat in volle expansie is, en dan daarnaast niet te vergeten, de Antwerpse Zoo.

Als einde van mijn thema, waarvoor ik Madammeke hartelijk dank, dat ik hier deze week op de koffie mocht komen, stel ik voor dat jullie nu de apotheose even op mijn blog komen bekijken:

https://blog.seniorennet.be/fernanda1951/ 



Fernanda