Donderdag 13 oktober

Woensdag 12 oktober
Omdat er nog geen plek vrij was op intensieve zorgen, bleef ik tot in de late namiddag op de spoedafdeling.

Eenmaal overgebracht naar de intensieve, werd door Dr. Bresseleers, een van de drie cardiologen die mij hebben onderzocht, een drain gestoken zodat het vocht in de hartzak kon afgevoerd worden. Best pijnlijk want door het wegsijpelen van dat vocht, droogden ook de slijmvliezen van mijn hartzak uit waardoor die vliezen tegen elkaar begonnen de schuren. Ik gilde het uit van de pijn maar een pijnstiller bracht gauw soelaas.

Om 9uur s’ avonds kreeg ik mijn eerste eten die dag, een paar boterhammen en een kopje thee.

Smaakte best lekker al was mijn honger heel snel gestild.

Omdat ik aangesloten lag op een automatische bloeddrukmeter die om het kwartier mijn arm oppompte, heb ik die nacht niet al te best geslapen. Dat ik ook constant  naar de hartmonitor lag te kijken om mijn polsslag, mijn zuurstofsaturatie en wat dies meer in de gaten te houden, maakte het niet beter. Bovendien lag er naast mij een oudere man die om de haverklap zijn infuus en ook alle draden die hem met de monitoren verbond uittrok.

     Voelde me in ieder geval heel wat beter nu de druk op de ketel, dwz het vocht rond mijn hart,  begon af te nemen. Er viel letterlijk en figuurlijk een druk van me af. In totaal hebben ze 816 cc vloeistof opgevangen. Begreep toen ik dat zakje zag waarom ik me zo ellendig had gevoeld.

Ÿ         Dinsdag 11 oktober:

Mijn vrouw en dochter vonden ‘s middags dat het niet beterde met mij maar integendeel bergafwaarts ging. Ik was heel bleek, mijn keel was opgezwollen en de aders in mijn nek waren dik en lagen er bovenop. Mijn vrouw belde de huisarts op  en hij drong erop aan dat ik dringend naar de spoedafdeling van het Jan Palfijn ziekenhuis in Merksem moest gebracht worden zodat ze daar alle cardiologische testen konden uitvoeren. Nadat ik even onder de douche was gestapt (men wil toch propertjes het ziekenhuis ingaan) brachten ze me weg.

Moet eerlijk toegeven dat ik me er niet bewust was wat er allemaal met en om me heen gebeurde en hoe slecht het eigelijk met me was op dat moment. Ik heb maar flarden opgevangen van wat er gebeurde moet dus de hulp van mijn vrouw en dochter en zoon inroepen, om het allemaal op een rijtje te kunnen zetten.

Ik werd meteen onderzocht door een dokteres en verbonden met een hartmonitor. Omdat zij het niet vertrouwde, mijn buik was aardig opgezwollen, werd ik naar interne geneeskunde gebracht waar men een echoscopie uitvoerde en ontdekte dat er heel wat vocht in mijn hartzak zat. Door dat vocht kwam mijn hart klem te zitten en moest het heel hart werken om mijn bloed rond te pompen. Bracht de nacht door op de spoedafdeling.

Belde voor de lunch onze huisarts en hij is mij s’ middags thuis komen onderzoeken. Hij stelde vast dat ik last had van een maag en darmontsteking en schreef de geschikte medicamenten voor. Mijn vrouw ging ze meteen halen en ik begon met de inname ervan zoals voorgeschreven.

Nadat mijn vrouw en ik op zaterdagavond 8 oktober hadden opgepast op onze 2 oudste kleinkindjes, Jules en Olivier, waren wij s‘nachts rond een uur of een thuis en gingen wij slapen. Wat later werd ik wakker omdat ik dringend naar de wc moest. Ging zitten op de rand van mijn bed en ben toen flauwgevallen. Het eerstvolgende wat ik weet is dat mijn lieve vrouw me aan het verzorgen was. Ik was met mijn voorhoofd op de grond terechtgekomen en had daarbij mijn wenkbrauw zodanig bezeerd dat er best wat bloed aan te pas kwam. Na de verzorging ging ik voorzichtig naar de wc en dan terug naar bed. In de loop van zondag was ik wat slapjes, had ik maar weinig eetlust en voelde ik me niet al te best.

Nadat ik in de loop van de laatste week van september en de eerste van oktober wat last had gehad van een verkoudheid vergezeld door een voorhoofdsholteontsteking oftewel sinusitis (en er zijn blijkbaar heel wat holtes in mijn hoofd die kunnen ontsteken) leek dat op 6 oktober over te zijn. Bracht toen een heerlijk dagje door in Oisterwijk samen met mijn vrouw Margriet en Liliane, een hele goede vriendin van ons.

Ik ben Gunnar, op dit moment 57 jaar oud, geboren in Enskede, een gemeente ten zuiden van Stockholm in Zweden. Toen ik net 21 jaar was geworden trok ik naar Eindhoven in Nederland met de bedoeling wat ervaring op te doen in het buitenland voordat ik finaal aan de slag zou gaan in mijn moederland. Meteen nadat ik bij Philips was begonnen stage te lopen, kon ik geregeld kregen om mijn stage het jaar daarop bij Philips in Parijs voort te zetten. Bij Philips in Eindhoven kwam ik een meisje tegen, Margriet, op wie ik onmiddellijk verliefd werd. Na een jaar in Nederland en nog een in Parijs, kwam ik in september 1971 België terecht, bij Bell Telephone in Antwerpen, waar ik, als uiteindelijk mijn werk- en verblijfsvergunningen in orde waren, in januari 1972 begon te werken. In juli 1972 trouwden Margriet en ik en gingen wij in Merksem wonen. Wij hebben 2volwassen kinderen, een dochter, Babette, en een zoon, Christiaan. Babette is getrouwd met Sjaak en zij hebben 2 zonen, Jules en Olivier. Christiaan is getrouwd met Karianne en ze hebben 3 kinderen, Isaac, Helena en Cecilia. Ben bij “den Bell” werkzaam gebleven tot 1 april 2003, werd toen met brugpensioen naar huis gestuurd.

Onlangs werd bij mij vastgesteld dat ik aan longkanker lijd. Toen mijn nichtje, Ingeborg, de dochter van de zuster van mij vrouw, verleden week me weer eens belde om te horen hoe het met haar oompie ging, zei ik dat het soms een beetje vermoeiend werd om alweer voor de zoveelste keer dezelfde uitleg aan iemand te geven en dat ik het gevoel had dat mijn verhaal telkens korter en korter werd. Mijn nichtje zei toen: ”waarom begin je niet een webpagina?” Dus……..

Ondertussen heb ik ook ontdekt dat het me deugd doet om te proberen mijn verhaal neer te pennen en alles op een rijtje te zetten.

Zaterdag 24 december

Dit was best een drukke dag. Nadat Margriet en ik hadden ontbeten en ons hadden gewassen en aangekleed, gingen wij eerst naar Ekeren om een paar kerstkaarten bij mensen in hun brievenbus te doen. Dan dedenen wij boodschappen bij Delhaize in Brasschaat. Ongelooflijk wat een lekkernijen ze daar hebben. Daarna reden wij naar Ikea in Breda om een cadeautje voor Babette aan te schaffen. Evetjes een klein lunchje bij Ikea. Dan weer terug naar België en naar het shoppingcenter de Promenade in Kapellen. Daar kochten wij o.a. oorbellen en een halssnoer voor Babette. Daarna nog naar Inno in Schoten voor een geurtje voor Margriet’s zuster Ingrid. Eindelijk naar huis. In de oorspronkelijke planning was er een uurtje tijd geweest voor mij om uit te rusten. In de realiteit bleef van dat rusten maar 5 minuten over. Voor pakjesavond moesten wij eerst nog een aantal cadeautjes inpakken.

Kerstavond brachten wij traditiegetrouw door samen met onze kinderen, Babette en Christiaan, onze schoonkinderen, Sjaak en Karianne en onze kleinkinderen Jules, Olivier, Isaac, Helena en, voor het eerst, Cecilia. Dit jaar kwamen wij bij Babette thuis bijeen. Allemaal pakjes onder de boom. De kinderen waren nat