Zaterdag 24 dec

Vrijdag 23 december

‘s middags om drie uur was er kerstevocatie op de St Lutgardisschool. Omdat het er altijd gezellig is als er iets te doen is op school maar vooral omdat een heleboel vriendinnen van Babette hadden gevraagd om Margriet en ik er zouden zijn, wou ik er echt bij zijn. Eerst zongen de kleuterklasjes, dan het 1^ste, 2^de en 3^de leerjaar, dan de 4^de, het 5^de en het 6^de leerjaar en uiteindelijk de juffen en de meesters. Leuk en sfeervol. Daarna was er gelegenheid om een borreltje of een glaasje wijn te drinken. Er was ook erwtensoep. Het was heel leuk om al de vriendinnen van Babette weer eens te zien. Ik kreeg een heel warm onthaal. Het was nu al een hele tijd geleden dat Margriet en ik aan de schoolpoort hadden gestaan om onze kleinkindjes op te halen.

Heb deze week gemerkt dat ik meer last heb van de zeepsmaak in mijn mond. Na de eerste in november had ik die smaak eerst alleen na het drinken van water, later na het eten of drinken van wat dan ook. Nu heb ik de zeepsmaak vrijwel constant behalve als ik iets eet of drink dat een redelijk sterke smaak heeft. Heb wel de hoop dat het in de loop van de komende week wat zal afnemen.

Donderdag 22 december

Omdat onze Christiaan geen verlof meer had voor dit jaar en Kariannes oma werd begraven, hadden Margriet en ik besloten om met Karianne mee te gaan naar de begrafenis in Putte. Wij hadden afgesproken dat wij om half negen ’s morgens bij Karianne zouden zijn. Met ons drieen vertrokken we op tijd. Omdat wij door het weinige verkeer ruim op tijd waren, gingen wij in Maxiems Place aan de Lierbaan in Putte eerst een koffietje drinken.

Het was een hele mooie dienst in een hele mooie kerk. Prachtig orgelspel en een hele goede koor die blijkbaar geheel uit bejaarden bestond. Was een paar keer heel erg geëmotioneerd.

Omdat het zo koud weer was gingen Margriet en ik niet mee naar de begraafplaats.

Karianne kwam ons halen voor de koffietafel. Ik was blij om Kariannes mamma en pappa en haar zusjes te zien. Kariannes pappa zei dat ik vooral niet mag vergeten om te schrijven op internet want hij gaat elke dag kijken of er iets nieuws te lezen valt.

Dinsdag 20 december

‘s middags gingen Margriet en ik naar Antwerpen om kerstcadeautjes voor Karianne te zoeken. Omdat het alles behalve leuk is om met de wagen naar de stad te gaan en omdat jij je blauw betaalt aan parkeergelden, besloten wij om met de tram te gaan. Eerst wilden wij de auto parkeren om de parking van de Carrrefour in Schoten maar die was vol. Dan naar de overkant, naar de park&ride parking van Keizershoek. Die was ook vol. Dan maar naar de Bredabaan in Merksem ter hoogte van de Rerum Novarumlaan. Vol goeie moed liepen wij naar de tramhalte. Wij zagen de tram al aankomen maar moesten nog onze tickets kopen aan de automaat. Omdat ik zonder mijn leesbril niet goed kon zien welke muntsoorten de automaat aanvaarde, probeerde ik eerst met een stuk van 2 euro. Die viel er recht doorheen. Dan een stukje van 1 euro. Muntje erin en dan op die grote groene knop duwen. Maar geen ticket te zien. Aangezien ik alleen maar stukken van 2 euro op zak had, wou ik al opgeven. Margriet had 2 stukken van 50 cent en voordat ik iets kon zeggen, had zij die erin gestopt. En tot mijn grote verbazing kwamen er 2 tickets eruit. De eerste had opzij vastgezeten. De tram was ondertussen al lang vertrokken en wij moesten dus wachtten op de volgende. Als je in de auto zit, lijkt het alsof er een tram om de 2 minuten passeert, maar als je aan een halte op een staat te wachten, duurt het echt 15 minuten. Maar hij kwam. Natuurlijk werkte de eerste ontwaardingautomaat niet maar daar werden wij op gewezen door een vriendelijke medereiziger.

Aan een van de haltes aan de Bredabaan in Merksem, stapte een meisje aan boord. Zij liep meteen naar de trambestuurster om te zeggen dat zij wel een euro, haar laatste, in de automaat op het perron had gestoken, maar dat zij geen ticket had gekregen. Het meisje vroeg of zij nou wel of niet mocht meerijden. De trambestuurster antwoordde op zeer onvriendelijk toon, dat zij daar geen zaakjes mee had. Bij een volgende halte ging een vriendelijke vrouw de trambestuurster vertellen dat de ontwaardingautomaat niet werkte. De trambestuurster antwoordde nors dat zij het maar nog eens moest proberen. Een winkelier die zijn klanten zo zou behandelen zou binnen een paar weken zijn zaak kunnen sluiten maar de Lijn daarentegen……….

Wij reden mee tot aan de Groenplaats en kwamen uit de grond in het GB shoppingcenter. Bij Habitat lukte het ons heel snel om een paar leuke dingetjes voor Karianne te kopen. Dan nog een poging om iets te vinden voor Babette. Margriet had gehoopt iets bij Dille en Kamille te vinden maar helaas. Ondertussen was het me wel opgevallen dat er onderweg langs de Eiermark en in de Vleminckstraat heel weinig kerstversiering en kerststemming te bespeuren viel. Jammer dat er in Antwerpen zo weinig gebeurt. Misschien dat er om de hoek wat te beleven valt.

Dan weer terug. Wij maakten ons zorgen over het feit dat wij nog steeds niet los geld voor twee tramkaartjes hadden maar wij gingen er van uit dat het mogelijk moest zijn om dat in het ondergrondse station te krijgen. Op het perron van tram 3 vonden wij gauw de ticketautomaat. In eerste instantie dacht ik dat je allen met proton kon betalen maar dan zag ik plots een gleufje. Begon op allerlei knopjes te duwen en stak er dan een 2 euromunt in. Door alle onzekerheid nam ik niet 2 tickets in een keer maar slechts eentje. Kreeg wisselgeld terug, een stuk van 50 cent, twee van 20 cent en eentje van 10 cent. Dan weer de hele operatie herhalen. Ondertussen stonden er al een paar andere passagiers achter mij die vol ongeduld aan het wachtten waren op die oude sukkel die alles verkeerd deed. Toen wij eindelijk weer in Merksem waren gingen wij meteen naar the Green Garden bij tuincentrum Van Gastel om iets lekkers te drinken en zodoenden terug op plooi te komen. De drukte van de stad is niets voor ons.

Maandag 19 december

De spierpijn was gelukkig bijna helemaal verdwenen.

Weer tijd voor chemo. Omdat Dr. Vermeij er niet was had ik om 12u00 een afspraak met haar collega Dr. Nielander. Dus meldde ik me ruim een half uur eerder bij de verpleegsters voor de bloedafname. Dat was zo gebeurt. Ging dan maar in de gang voor Dr. Nielanders spreekkamer zitten. Om kwart voor twaalf kwam Ingrid Verbunt vragen of ik kwam eten. Dat leek me een goed idee want er was net een patiënt bij de dokter binnengestapt dus ik had wel 15 minuten tijd. Om 12 uur zat ik weer in de gang. Veertig minuten later wou ik net aan de secretaresse vragen hoe het zat met mijn doktersafspraak als zij me net voor was. Het bleek dat de dokter na die andere patiënt in de gang had gekeken en dat ik er niet was. Hij dacht dus dat de behandeling van mij zonder bezoek bij hem was doorgegaan. Met een half uur vertraging kon de behandeling dan beginnen. Tegen twee uur was het al achter de rug.

‘s avonds belde Ko. Hij vertelde dat hij dagelijks naar mijn blog kijkt om te zien of er wat nieuws is maar dat hij belde omdat hij ook eens mijn stem wou horen. Een gesprek met Ko is altijd opbeurend.

Zondag 18 december

Heel de dag ongelooflijk last gehad van spierpijn. Had me blijkbaar overschat met het tillen van de bank. Van mijn leven nog nooit zo’n sperpijn gehad. Kon geen enkele houding vinden dat het niet zeer deed. Mijn armen en mijn bovenbenen bleven maar zeer doen. Eigen schuld. Ben ‘s avonds in slaap gevallen maar terug wakker geworden van de pijn in mijn armen. Eventjes zelf gemasseerd en dan kon ik weer slapen.

Zaterdag 17 december

‘s morgens belde Margriet met onze Christiaan om te horen of hij bij de Troc wou gaan kijken naar een mooie Chesterfieldsalon die daar te koop stond. Chris wou net vertrekken dus hij kwam bij ons eerst langs. Met 2 wagens er naar toe. Eerst twijfelde Chris een beetje maar na een telefoontje met Karianne wist hij wat hij wou. Ze zei dat als Margriet zei dat het goed was, dan kon hij daar zeker van zijn. Dus hij betaalde en met ons tweetjes begonnen wij de bank naar buiten te dragen. Ik liep achteruit en Margriet probeerde mij zo goed mogelijk langs alle spullen te loodsen. Vlak voor de deur zat een van de medewerkers van de Troc op z’n hurhen. Hij was bezig spullen die een klant net had binnengebracht te prijzen. Ik had hen niet gezien maar voelde dat ik bijna op zijn rug ging liggen met de bank erbovenop. Gelukkig kon ik overeind komen en een stap terugzetten. Eenmaal buiten de deur zetten wij de bank gauw neer want hij was heel zwaar. Dan de laatste meters naar de auto. Met Margriets hulp kregen wij de bank erin. Hij paste net in breedte en hoogte maar was 30 cm te lang. Had een afdekplastic meegenomen waarmee wij het uiteinde van de bank afdekten. Dan richting naar huis. Bij Karianne en Chris thuis de bank naar binnen gebracht. Had met Margriet afgesproken dat wij de bank zouden nemen als Karianne hem niet mooi vond maar helaas. De kinderen vonden hem meteen prachtig.

Woensdag 14 december

Opnieuw goed geslapen. Twee kilo vocht was al weg. Had heel de dag enorme honger. 's middags gingen Margriet en ik naar tuincentrum Van Uytsel. Het is er enorm groot sinds de verbouwing. Nadat wij alle planten hadden bekeken gingen wij even naar boven naar Mezzanino. Ik weet niet hoe het komt maar daarboven kreeg ik last van mijn ogen en werd ik een beetje duizelig. Ging dus meteen terug naar beneden. Het nare gevoel was meteen over. Als Margriet ook terug was, gingen wij iets drinken in de cafetaria. Koffie verkeerd en een groot stuk pruimencake. Lekker. Daarna gingen wij naar de Troc. Daar vonden wij een superschattig poppenbedje die wij voor Cecilia hebben gekocht. Dan naar Ikea waar wij een Kelim voor de living kochten. Bij het weggaan kocht ik nog een hot dog die eigenlijk niet al te best smaakte. Maar wat kan je nou verwachten voor 50 cent.

Bij het avondeten viel het me op dat het eten me voor het eerst niet smaakte sinds ik met de chemo ben begonnen. Had zelfs een beetje een misselijk gevoel en nam na het eten een pilletje in. Eigenlijk hoort men die pil voor het eten te nemen maar toen was ik nog niet misselijk. Heb verstandig genoeg een beetje eten laten staan. Later op de avond besefte ik dat ik niet misselijk was door de chemo maar gewoon doordat ik te veel had gegeten heel de dag.

Dinsdag 13 december

Goed geslapen van kort na middernacht tot bij zessen. Werd wakker omdat ik moest plassen. Stond dus op en kreeg meteen een hevige hoestbui. Het leek alsof ik iets bezeerde in de buik en ik liep krom van de pijn. Ging niet terug naar bed maar ging liggen over twee zetels in de living. Margriet maakte een lekker kopt thee met honing klaar voor me en een sneetje kruidkoek met boter. Dronk ook meteen een zakje Movicol opgelost in een glaasje water om constipatie tegen te gaan. Heb daarna dik nog een uur geslapen en als ik opnieuw wakker werd waren alle klachten verdwenen.

Maandag 12 december

Voordat ik begin te vertellen over de eerste dag van tweede cyclus van de chemo, wil ik eventjes een samenvatting geven van de drie eerste weken chemo.

Moet toegeven dat het tot nu toe allemaal enorm is meegevallen. Ben geen moment misselijk geweest, heb geen ogenblik aan overgeven gedacht. Blijkbaar zijn de medicamenten die ze bij de chemo toevoegen voldoende om alle nare bijwerkingen van de chemo te onderdrukken. Mensen die me zien kunnen niet geloven dat ik chemo krijg en als ik niet 100% vertrouwen zou hebben in het verplegend personeel zou ik ook gaan twijfelen. Maar ik heb me dus heel de tijd goed gevoeld. Over een beetje zeepsmaak na het drinken van eerst water, later ook na het drinken of eten van eender wat moet ik niet klagen. Goed gekruid eten heeft me telkens weer lekker gesmaakt. Af en toe ‘s nachts een bloedneusje was ook niet te erg. Heb me dus eigenlijk naar omstandigheden enorm goed gevoeld.

Vandaag was het dus tijd voor de eerste chemodag van de tweede cyclus. Dat hield in dat ik na het voorspoelen twee soorten chemo na elkaar toegediend zou krijgen gevolgd door het naspoelen op voorwaarde dat mijn bloedwaarden goed genoeg waren. Aangezien ik om 09u00 een afspraak met de oncologe had, meldde ik me dus netjes een half uurtje eerder bij de verpleegsters zodat zij via mijn poortje wat bloed konden aftappen en laten analyseren. Om 09u00 werd ik binnengeroepen bij de oncologe. Na de gewone vragen over hoe het was geweest na mijn laatste chemo twee weken geleden, onderzocht zij me weer. Alles was goed dus ik mocht naar de verpleegsters toe. Zij vroeg zich alleen (lachend) af of ik wel echt chemo toegediend had gekregen aangezien ik nauwelijks last had gehad van enige bijwerkingen. Zij was blijkbaar ook erg onder de indruk van de positieve manier dat ik en mijn hele familie met mijn kanker omgaan. En dat geeft dan weer een stimulans voor ons om door te gaan met ons gevecht.

Rond half tien begon het voorspoelen (de voorwas) en rond half elf was het tijd voor de eerste hoofdwas, het meest gemene van de twee chemo’s. Tegen twaalf uur, vlak voor de warme lunch (lekker: soep, kabeljauwfilet met mosselen en garnalen saus en aardappelpuree en een vanillevlaatje) kreeg ik dan de tweede chemo. Rond een uur was het dan tijd voor het naspoelen (de wasverzachter) en om 10 voor  2 was ik klaar. Wij belden Sjaak op en hij kwam ons meteen halen. Eerst gingen wij naar huis om bijna meteen weer door te gaan naar de Green Garden om iets te gaan drinken. Daar troffen wij Ria, Monique, Godelieve, Mieke en Hilda aan.Wij mochten plaats nemen aan hun tafel. Godelieve kon het niet geloven dat wij bijna rechtstreeks van de chemo kwamen.

Het was heel gezellig.

Zondag 11 december

Nadat ik de kerstboom naar boven had gesjouwd en de lichtjes erin had gedaan, heeft Margriet de boom volledig versierd. Hij is heel mooi geworden. Wat later zijn wij met ons tweetjes een eindje gaan wandelen in het Peerdsbos. Wij waren van plan om iets te gaan drinken in de Melkerij. Omdat het zo druk was en alleen buiten plek was, zijn wij maar teruggekeerd naar onze auto.

Zaterdag 10 december

‘s middags samen met Margriet even naar de kerstmarkt in Barendrecht (onder Rotterdam) gereden om er en kijkje te nemen en om Ingrid en Laura te verrassen. Heel goed geslaagd. Toen wij al onze auto vlakbij hadden geparkeerd probeerde Margriet eerst Ingrid en dan Laura op de GSM te bereiken maar dat lukte niet. Toen wij al binnen waren had Ingrid ontdekt dat zij een gesprek van haar zusje had gemist en was zij ijverig bezig om Margriet te bellen. Die arme Ingrid dacht natuurlijk dat er iets aan de hand was. Een heleboel mensen die via Ingrid op de hoogte waren gesteld van mijn ziekte waren erg verrast om ons daar te zien.

Margriet kocht een kerstboom voor 10 Euro, een Nordmann met kluit. Die vulde onze kleine auto bijna volledig. De kluit lag achter in de koffer en de top stak onder de achteruitkijkspiegel.

 Onderweg naar huis stopten wij bij IKEA in Breda om er te gaan eten. Omdat het heel druk was gingen wij eerst wat rond kijken. Margriet kocht er 3 kerstrozen. Dan gingen wij eten. Veel goedkoper dan bij IKEA in België maar dan ook bijlange niet zo lekker.

Vrijdag 9 december

Nadat ik in de week van 28 november de indruk had dat mijn gewicht elke dag met 100, 200 of 300 gram aan het afnemen was, is die de afgelopen week weer toegenomen. Vanmorgen woog ik 69,5 kg, 3 kilo meer dan toen ik uit het ziekenhuis kwam op 27 oktober.

 Donderdag 8 december

Had om 11h45 afgesproken met een aantal oud collega’s om weer eens een pintje te drinken in de Midi. Herman, Filip, Leo, Danny, Gaston, Jos, Miet, Katrien en Annemie waren erbij. Enorm leuk. Hoop dat zij er even veel aan hadden als ik. Zoals gewoonlijk liep het wat uit en ik was pas na vieren weer thuis.

Woensdag 7 december

Nadat ik eerst last had van heel erg jeukend tandvlees, het jeukte zo hard dat het pijn deed, kon ik na het innemen van een Dafalgan toch heerlijk slapen, bijna 7 uur zonder onderbreking.

Lekker Zweeds ontbijt: Zweedse haring, zachtgekookt eitje, roggebrood met Kalles Kaviar.

‘ S middags naar het Shoppingcenter om Margriets horloge op te halen. Zoals beloofd was die klaar en het eerste batterijtje was inderdaad gratis.

Maandag 5 december

Deze week geen chemo. Heb heel de week goed geslapen. Samen met Liliane en Margriet naar de TROC en IKEA in Wilrijk en het Shoppingcenter in Wijnegem geweest.

Bij de TROC kocht Liliane en poezenschilderij en een stoel. Margriet kocht een rekje.

Bij IKEA hebben wij geluncht, ik een halve kreeft. Lekker.

In het shoppingcenter moest Margriet bij juwelier Jan Maes zijn voor een nieuw batterij voor haar horloge. Omdat zij haar horloge niet open konden maken, moest die naar de werkplaats in StNiklaas. Als het goed gaat zal die woensdag klaar zijn.

Dinsdag 29 november

Voor het eerst sinds ik thuis ben weer in mijn bed geslapen. Al de tijd daarvoor lukte dat niet vanwege de rugpijn maar nu dus wel. Toen ik in het ziekenhuis lag, had ik bijna elke nacht last van rugpijn. In het begin was een Dafalgan voldoende om de pijn te stillen maar toen ik thuis was hielp dat niet meer. Heb toen Voltaren voorgeschreven gekregen en dat was wel beter. Maar sinds de eerste chemo met de hevige spoelbeurt is de rugpijn sterk verminderd.

Maandag 28 november

Niet al te best geslapen,. Moest regelmatig naar het toilet. Waarschijnlijk is dat toch de zenuwen voor de chemo.  Lekker een grote bord havermoutpap gegeten als ontbijt met de bedoeling om zeker geen honger te krijgen tijdens de behandeling.

De afspraak bij de oncologe was om 9u15. Dat hield in dat ik me een half uur eerder bij de verpleegsters moest melden zodat ze alvast bloed konden trekken en laten analyseren in het labo. Als wij, Margriet en ik, bij Dr. Vermeij zaten was de uitslag van het bloed nog niet aanwezig maar zij begon met te vragen hoe de week was geweest en hoe ik me had gevoeld. Vertelde dat ik me die ochtend een beetje slapjes had gevoeld en dat ik een beetje een vermoeid gevoel in mijn benen had gehad. Vertelde ook dat ik Zondag middag heel eventjes wat wazig aan de rand van mijn linkeroog zag, een paar minuten maar. Zij vroeg mij om het in de gaten te houden en dat ik het moet laten weten als het weer gebeurt. Het zou kunnen dat het komt van de chemo. Nadat ze me had onderzocht, naar mijn longen geluisterd en mijn buik had onderzocht, mocht ik me weer begeven naar de verpleegsters. Nam daar weer plaats op een van de vier bedden en dan werd het eerste zakje toegediend, een soort voorbereidende spoeling. Na een klein halfuurtje werd dan het zakje chemo, herkenbaar door de gele fluosticker, aangesloten. En toen die na een halfuurtje leeg was volgde de naspoeling. Ondertussen had Ewa, een van de verpleegsters, mij ook een spuitje in mijn buik met EPO gegeven. Ben dus klaar om met de grote jongens te gaan koersen. Kwart na elf was het allemaal achter de rug. Margriet had Sjaak al gebeld om te vragen dat hij ons zou komen halen als hij Jules en Olivier van school had gehaald. Terwijl wij aan de draaideur aan de hoofdingang stonden te wachten, kwam plots Cecilia Verbruggen, een van de lieve verpleegsters van afdeling 5B naar binnen. Het was sinds eind oktober geleden dat wij elkaar hadden gezien dus het weerzien was heel warm. Wij gaven elkaar 3 dikke kussen zoals dat hoort als je iemand heel graag ziet en babbelden nog wat. Heel leuk. Vroeg Cecilia om mijn groeten over te brengen naar iedereen op 5B wat zij meteen beloofde te doen.

Dan gingen wij naar buiten in de zon staan. Lekker. Omdat Margriet en ik begonnen te twijfelen of ik wel of niet Medrol zou moeten slikken, liep ik gauw terug naar oncologie. Op mijn vraag antwoordde Ewa dat dat alleen moet als ik Zis-platinum ook heb gekregen. Dus dat moet pas weer over twee weken.

Als ik terug buiten kom, is Sjaak er al. De jongens zijn laaiend enthousiast aan het vertellen dat ze gisteren al cadeautjes hebben gekregen van Sinterklaas. Formidabel. “Bompa, wij hebben 3 spelletjes gehad“. Prachtig.

Dan naar huis. Sjaak de lieve jongen had voor Margriet en mij ieder twee tijgerpistolets gekocht. Wat lief. Met z’n tweetjes eten wij lekker ons lunch en dan was het tijd voor mij om een dutje te doen om een beetje van de verloren slaap van de afgelopen nacht in te halen; Wat deed dat deugd. Toen ik weer wakker werd kreeg ik lekker een beker vanille-ijs en een bakje koffie van Margriet. Christiaan was ondertussen ijverig bezig een “winkeltje” voor Helena te herstellen en timmerde er vrolijk op los. Was net 2 minuten wakker toen Babette belde om te horen hoe het met me ging.

 Zondag 27 november

Heel goed geslapen, maar een keertje wakker geweest om naar het toilet te gaan.

Goed ontbeten,  een mandarijntje (onbedaarlijke drang om er eentje te eten), koffie en boterhammen met tonijnsalade, oude kaas, rookvlees en chocopasta. Lekker.

Onze Christiaan kwam eventjes langs en Liliane belde. Lang en goed met Liliane gesproken, denk dat het ons allebei deugd heeft gedaan.

Wou eigelijk graag gaan wandelen maar het weer wilde niet meewerken. Moet een beetje voorzichtig zijn dat ik geen verkoudheid opscharrel want met de chemo is mijn weerstand wat aan de lage kant. Dus dat werd dat heel de dag binnen blijven.

Ingrid is op bezoek geweest. Gezellig. Margriet maakte lekkere wok-groenten met koolvis en rijst klaar. Ze gaf me een hele grote portie die ik gretig opat.

Steun mails ontvangen van Jos&Odette, Ingeborg, Gaston&Josefine en Henk&Els voor de chemo voor morgen. Tof.

Woensdag 23 - Zaterdag 26 november

Alle nachten goed geslapen. Het begint bij me door te dringen dat ik sinds de eerste chemosessie met 3 liter spoelvloeistof voor mijn nieren, veel minder last heb van mijn rug. Kan zelfs voor het eerst sinds mijn ziekenhuisopname plat op mijn rug slapen. En dat doet deugd.

Zaterdag rond 3 uur ‘s middags naar Leo en Ludwine gebeld. Wij hebben al maanden, bijna jaren geprobeerd om een afspraak te maken om samen iets te gaan drinken en ik vind het nu echt hoogste tijd. Gelukkig waren ze vrij en wij spraken af in de Melkerij in het Peerdsbos om 17 uur. Margriet en ik waren er op tijd, zij kwamen ietwat later. Wij waren allemaal best blij om elkaar te zien, het was al maanden geleden. Ludwine kon haar verhaal over de perikelen op haar werk kwijt en Margriet en ik konden ons verhaal aan hun vertellen. Door alle gezelligheid bleven wij wat langer dan ik vooraf had gedacht maar dat is juist goed. Genieten terwijl het kan. Geniet ook ervan dat ik tot nu toe, even hout vasthouden, geen enkele keer misselijk ben geweest en dat ik dus ook niet heb moeten overgeven.