Berichten van 23 januari 2006 tot 29 januari 2006

Donderdag 26 januari

Tijd voor de eerste sessie van de 4^de chemokuur. Wij waren er al om kwart na acht. Omdat ik deze keer niet langs de dokter moest, liep het niet helemaal zo als het had gekund. Het duurde allemaal wat langer dan normaal. Uiteindelijk na bijna 2 uur kon het toedienen van de chemo eindelijk beginnen. Het was bijna 3 uur voordat het allemaal klaar was.

      Maandag 23 januari

De grote dag. De afspraak met de oncologe was gepland voor 9uur30. Bijna alle stoelen in de gang van oncologie waren bezet met wachtende mensen. Sjaak en Babette kwamen er ook aan. Een beetje later dan de afspraak mochten wij binnen bij de dokter. Zoals gewoonlijk vroeg zij eerst hoe het was geweest sinds de vorige keer. Ik vertelde dat het niet mijn beste periode was geweest. Ondertussen zaten Margriet en ik op hete kolen. Wij wilden zo snel mogelijk weten hoe de scan eruit zag. Uiteindelijk begon zij te vertellen dat de scan eigenlijk goed was, zelfs beter dan stabilisatie, ja in feite waren allen tumoren en klieren tot minder dan de helft gereduceerd. Ongelooflijk hoe ik mij voelde. Ik kon wel vliegen. Was al heel tevreden al de toestand was gestabiliseerd geweest, ik had wel met momenten durven hopen dat de gezwellen ietwat kleiner zouden zijn geworden maar dit. Dan werden wij betrokken bij de verdere behandeling. De oncologe zei dat er drie mogelijkheden waren en dat vanwege het feit dat cis-platinum niet meer dan zes keer toegediend kan worden, daarna worden de bijwerkingen te hevig. De opties waren:

Ÿ         meteen een rustperiode van 2 maanden

Ÿ         nog een kuurtje en dan een rustperiode van 2 maanden

Ÿ         meteen doorgaan met nog 3 cycli

Zij zei dat het onmogelijk was om te voorspellen wat in mijn geval het beste zou zijn maar op haar aanraden kwamen wij overeen dat de tweede misschien het beste zou zijn. Zij beloofde ondertussen contact op te nemen met een professor in Brussel die wat meer ervaring heeft met behandeling van kankers om zijn advies in te winnen. Dan was het tijd om mij te onderzoeken. Margriet vroeg of zij even naar buiten kon gaan om Babette en Sjaak het goede nieuws te vertellen. Dat mocht natuurlijk. Dan luisterde zij naar mijn hart en longen, voelde over mijn buik, nam mijn pols en mijn bloeddruk. Mijn bloeddruk was 10 over 6, een beetje aan de lage kant. Dan even op de weegschaal. Zij constateerde dat ik een kilo lichter was geworden maar dat liet zich verklaren door die ellendige buikgriep. Dan ging zij even naar het secretariaat om een dag voor de vierde kuur vast te leggen. Babette kwam even naar mij toe. Zij huilde van geluk.

Nadat datum en tijd voor de volgende chemo waren vastgelegd, gingen wij met z’n vieren meteen naar de Green Garden om te vieren.

Sjaak en Babette gingen naar school om de jongens af te halen en Margriet en ik wilden net naar Putte in Nederland gaan voor wat boodschappen toen onze Christiaan belde. Hij had het goede nieuws al gehoord en wilde graag met ons een pintje gaan drinken. Dus eerst naar Chris en dan naar de Melkerij. Daar hebben wij meteen maar geluncht. Dan naar Putte. Toen wij net klaar waren met de boodschappen belde Sjaak om te vertellen dat deze dag niet zomaar voorbij kon gaan. Hij had al gereserveerd voor ons allemaal om te gaan eten in de Melkerij. Op de terugweg van Putte zei Margriet dat als ik er zin in had, wij even konden kijken of de meisjes, Ria, Monique, Godelieve, Mieke en Hilda, er waren in de Green Garden. Zo gezegd zo gedaan. Zij waren er en ook de oudste dochter van Godelieve, Ilse. Babette had al een SMS’je gestuurd naar Ria dus de dames waren al op de hoogte van het goede nieuws.

Om zes uur kwamen wij bijeen in de Melkerij. Mijn kindjes, mijn schoonkindjes en al mijn kleinkindjes waren er al. Het was formidabel. Wij hebben lekker gegeten en gedronken en genoten en gelachen. Wie had dat kunnen denken toen me in oktober werd verteld dat ik kwaadardige cellen in mijn lijf had. Ik vind het ongelooflijk wat mijn lijf gepresteerd heeft sinds ik met de chemo begonnen ben. Knap

     Zondag 22 januari

Heb veel last van slijmen gehad. Gelukkig was de buikgriep bijna helemaal over. Wij hadden graag een wandeling gemaakt maar ik was er te slapjes voor. ‘s avonds kwam Babette weer trouw langs. Zij vroeg of ik nog niet in spanning was. Eigenlijk niet antwoordde ik. Er waren maar 3 opties: de tumoren zijn groter geworden of zij  zijn stabiel of ze zijn kleiner geworden. Aangezien de 2 laatste opties positief waren, vond ik mijn kansen redelijk goed. Rustig de Maandag afwachten.

        Zaterdag 21 januari

Dit was de slechtste dag tot nu toe. Had waarschijnlijk de buikgriep die mijn zoon afgelopen Maandag teisterde overgekregen. Kort na het ontbijt kwam die er in een golf eruit. Rond 11 uur had mijn fruitcocktail gedronken, een appelsien, een appel, een banaan en een paar flinke lepels yoghurt. Na de lunch, een paar sneetjes brood liep het weer mis. Alles eruit.

S’ middags kwam Ingrid op bezoek. Eerst lag ik op bed maar na een tijdje ging ik toch bij de meisjes zitten. Vroeg Margriet voor een glaasje melk en een zacht wafeltje. Had een beetje maagpijn omdat mijn maag leeg was. Het deed me deugd. Nadat Ingrid was vertrokken moest ik even naar de wc. En ja hoor, de wafel kwam er ook uit. Daarna heb ik allen kleine teugjes water gedronken.

        Vrijdag 20 januari

Margriet had een moeilijke dag. Denk vaak dat het voor haar veel moeilijker is dan voor mij. Ik heb nu eenmaal een vrij berustend mentaliteit. Maak me bij voorbaat niet druk over wat er zal komen. Ik ben natuurlijk ook best gespannen naar de uitslag die wij Maandag aanstaande zullen horen. Heeft de chemo effect gehad. Is de groei van de tumoren tot stilstand gebracht, zijn ze nog gegroeid of zijn ze kleiner geworden. Dat zijn de drie opties.

Donderdag 19 januari

Om Karianne een beetje te ontlasten had Margriet beloofd om stoofvlees klaar te maken. Tegen vijf uur kwamen wij allemaal bijeen bij Karianne. Het stoofvlees was weer subliem en iedereen heeft er heerlijk van genoten.