Berichten van 27 februari 2006 tot 5 maart 2006

Zondag 5 maart

Om 14uur30 kwamen zij eindelijk thuis. Nadat zij in ellenlange files is Oostenrijk hadden gestaan kwamen zij terecht in files rond Mϋnchen. Sjaak besloot om richting Nϋrnberg te rijden en bij het vliegveld daar zochten zij een hotel om te overnachten. Ondertussen was het al half een s ‘nachts. Na het ontbijt vertrokken zij even voor negen uur.

Wij hebben met veel plezier te video opnames bekeken en ik moet bekennen dat ik nu nog meer zin heb om mee te gaan skiën met Pasen. Het was ongelooflijk leuk om Jules en Olivier  bezig te zien. Zij kunnen al heel goed skiën en ik was ook helemaal onder de indruk van Jules op zijn snowboard.

Wj zij wel heel erg blij dat zij nu allemaal weer thuis zijn.

Zaterdag 4 maart

De afgelopen week passeerde zonder noemenswaardige moeilijkheden. Ik ben mijn lichaam erg dankbaar voor zijn weerbaarheid en herstelvermogen. Vind dat ie het ongelooflijk knap doet aangezien ik in november erg verzwakt was toen de chemo begon. Ondertussen hebben wij vernomen dat het met een van mijn medepatiënten, Manuel, die me telkens moed heeft ingesproken, allesbehalve goed gaat. Daar hebben wij het best moeilijk mee want Manuel heeft me altijd aangespoord om te vechten en om niet bij de pakken te blijven zitten.

Ondertussen proberen wij te volgen hoe de terugreis uit Campitello in de Dolomieten van onze dochter en schoonzoon en hun twee jongens gaat. De eerste 145 km duurde 4 uur en rond München werden files verwacht. In ieder geval lijkt het alsof zij zeer tevreden zijn met de skivakantie want zij wilden meteen boeken voor volgend jaar. Ik weet uit eigen ervaring hoe fijn het is om daar je wintersportvakantie door te brengen, fantastische skipistes, hele goede sneeuwcondities en niet te vergeten heerlijk lekker Italiaans eten.

 Maandag 27 februari

Omdat ik in het weekend na de 2^de sessie van de 4^de chemokuur me erg slapjes had gevoeld, had ik verwacht dat ik dit weekend me minstens even slap zou voelen. Maar blijkbaar was er toen iets anders bijkomstigs aan de hand want deze keer was van slapte en extra vermoeidheid weinig te merken. Gelukkig maar. Slaap steeds beter en de ochtendlijke hoestbuien durend steeds minder en minder lang. Voel me elke dag sterker en fitter en begin weer zin te krijgen om klusjes in huis op te knappen.

In de namiddag ging ik naar de tandarts. Had s‘morgens gebeld omdat ik de afgelopen dagen  vaker en vaker kiespijn had gehad. Hij maakte een “surroundfoto” en begon dan uit te leggen wat er allemaal aan de hand was. Het komt er op neer dat ik dinsdag a.s. in het Middelares ziekenhuis in Deurne 3 tanden moet laten trekken omdat er anders een te grote risico op infecties is en dat kan ik om de tandarts te citeren “missen als kiespijn” met mijn geschiedenis van kanker en chemo en verlaagde weerstand.