Berichten van 12 juni 2006 tot 18 juni 2006

Vrijdag 16 juni

Omdat ik me al een paar dagen slapjes voelde, dacht aan bloedarmoede, belde ik gisteren naar mijn oncologe. Ik mocht meteen vanmorgen om 9 uur komen. De analyse van mijn bloed wees inderdaad op bloedarmoede. Er werd meteen besloten dat ik 2 zakken bloed moest krijgen. De oncologe wou me vertellen over de uitslag van de CT-scan van afgelopen maandag. Ik had toen al s ‘avonds aan mijn dochter en mijn vrouw verteld dat ik vermoedde dat ik binnenkort weer aan de chemo zou moeten. Mijn vermoeden bleek alweer juist. De tumor in mijn buik is in grootte toegenomen. Aanstaande donderdag beginnen wij met een nieuwe chemokuur. Daarna volgt er een sessie 3 weken later en nog eens een alweer 3 weken later. Daarna is het weer tijd voor evaluatie.  
Het mag misschien een beetje vreemd klinken maar doordat ik al een voorgevoel had, ben ik niet teleurgesteld in de uitslag. Integendeel ga ik er weer met volle moed ertegen aan.

Maandag 12 juni

Tijd voor de vierde CT-scan. Margriet en ik waren ruim op tijd in het ziekenhuis. Er waren drie langen rijen met mensen die allemaal moesten inschrijven. Gelukkig ging het best vlot. Dan naar afdeling “medische beeldvorming” waar ik alle papieren aan de balie moest afgeven. Na een hele tijd kwam eindelijk een jonge verpleger met mijn “drankje”, een liter contrastvloeistof. Tijdens het wachten dook een Chileense vrouw op. De eerst keer dat wij elkaar zagen moet op 9 januari geweest zijn. Zij kwam toen heel bang z-de zaal binnen waar ik lag om de 6^e chemo te krijgen. Zij had mij toen gevraagd of het voor mij ook de eerste keer was. Toen ik mijn chemo had gehad en wegging, zei zij dat zij heel blij was dat zij in het bed naast mij had gelegen want zei ze: “you look so happy, you are so cheerie”. Terwijl ik onder de scanner lag, vertelde zij haar verhaal aan Margriet. Bij haar was door een bloeding een tumor aan haar eierstokken ontdekt. Na operatie begon voor haar de chemo. Nu was zij terug voor een CT-scan na 6 chemosessies. Terwijl ik nauwelijks last heb gehad van de chemo, was zij telkens heel ziek. De vierde dag was het ergst. Op de zevende dag stond zij weer op. Ondanks alle klachten en alle last, is zij nog vol levenslust. Daar heb ik enorme bewondering voor. 

Na dik een uur werd ik dan binnengeroepen voor de scan. Alle kleren behalve onderbroek moeten uit. Badjasje aan en weer een paar minuten wachten. Dan werd ik gehaald om een infuus te steken. Alweer wachten. Dan eindelijk naar de scanner. Tot 3 keer toe werd gevraagd:”diep inademen en adem ophouden.” Dan weer de sensatie van het warme gevoel als de vloeistof van de infuus zich verspreidt door het lichaam. En dan was het klaar. Over 2 weken gaan wij de resultaten bekijken en bespreken met de oncologe.