Berichten van 19 juni 2006 tot 25 juni 2006

Donderdag 22 juni

Het was tijd voor de eerste chemosessie van de 2^de kuur. Zoals gewoonlijk meldde ik me ruim op tijd bij de medische secretaresse van afdeling oncologie zodat zij zo snel mogelijk bloed konden aftappen voor controle. Wat later mochten wij bij de oncologe komen. Mijn bloedwaarden waren heel goed en zij leek ook heel tevreden te zijn nadat zij mij had onderzocht. Ik mocht dus starten met de nieuwe chemo, Taxotere. Deze chemo zal me hoogst waarschijnlijk vermoeidheid, aangetaste nagel en haarverlies bezorgen. Maar als dat de prijs is die ik moet betalen om de kanker te bestrijden, dan graag.

Christiaan vertelde aan Isaac dat Bompa weer een beetje ziek is en dat hij misschien zijn baard en zijn haar zal verliezen. Isaac dacht even na en zei toen:”Dan heb ik twee nonkels net als nonkel Sjakie”. Zijn nonkel Sjakie heeft namelijk een hele korte haargroei.

Om 12uur kreeg ik lunch in het ziekenhuis. Paardenbiefstuk. Dat had ik nog nooit gegeten maar het viel goed in de smaak. Een beetje taai maar zeker lekker.

Om 13 uur, na wat voorbereidende spoelingen en medicamenten, was het tijd voor de Taxotere. Tegen 14 uur was dat klaar en dan nog even een naspoeling. Een half uurtje later was het klaar. Omdat ik me goed voelde stelde ik voor om in goede traditie iets te gaan drinken in de Green Garden. Een bruine Leffe en wat bitterballetjes smaakten heel goed.

Al met al moet ik zeggen dat ik deze eerste dag van de nieuwe chemo boven alle verwachting heb door staan. Als ik dit zit te schrijven voel ik me beter dan sinds begin mei. Heerlijk. Ik kan allen maar hopen dat het zo blijft lopen. Ik zal er in ieder geval mijn uiterste best voor doen.

Maandag 19 juni

. Wij hadden allebei denk maar weinig tijd voor een praatje. Omdat ik vanaf zondag avond best wat pijn in de nierstreek had, belde ik s’morgens naar mijn oncologe. Ik kreeg meteen een afspraak voor 11u30. Fantastisch. Op weg naar de oncologe in het ziekenhuis kwamen wij Roger tegen. Hij was op weg naar de kinesist omdat zijn benen niet meewilden.

De oncologe vermoedde,uitgaande van de CT-scan, dat de pijn werd veroorzaakt door de druk van de klierpaketten die terug zijn gaan groeien. Om zeker te zijn stuurde ze mij voor een echo van mijn abdomen. Daaruit bleek dat ik niet zwanger was maar dat het inderdaad de schuld van de klieren was. Kreeg een pijnstiller en een spoeling van de nieren. De oncologe verwacht dat de klieren zullen verminderen als ik donderdag chemo krijg en dat dan ook de pijn zal verdwijnen. Ik vind het nog steeds ongelooflijk hoe zij daar open staan voor hun patiënten. Geweldig.

Zondag 18 juni 

Stond rond 8 uur op en voelde me uitgeslapen. Gelukkig kwam mijn stoelgang weer op gang. Het eten smaakte me de hel dag goed en ik had vrijwel geen last meer van mijn darmen. Maar tijdens het terugrijden naar huis, begon mijn rug zeer te doen. Het leek op de pijn die ik had toen ik vorig jaar in oktober in het ziekenhuis lag. Toen dachten wij achteraf dat ik misschien last had van niersteentjes maar dat is nooit vastgesteld. Eenmaal thuis nam ik weer 2 Dafalgan in tegen de pijn.

Zaterdag 17 juni

Margriet en ik reden eerst nµaar Bergen op Zoom om onze vriendin Els alis een van mijn 2 mental coaches op te halen. Daarna via Steenbergen naar Ouddorp, naar Ingrid en haar buitenhuisje. S ‘avonds na het eten maakten wij een wandeling maar dat beviel mij niet goed. Ik had al een beetje last van mijn darmen en tijdens de wandeling werd het helemaal pijnlijk.  Had heel veel lucht in mij darmen en samen met de gegroeide klierpakketten in mijn buik, zorgde dat voor heel wat pijn. Ondanks het bloed wat ik de dag ervoor had gekregen, zag ik heel bleek. In de loop van de avond begon mijn  kleur wat te beteren. Toen ik rond 1 uur s‘nachts naar bed ging, had ik zo veel pijn dat ik weer opstond. Geen denken aan slapen. Nam 2 Dafalgan in. Toen die eindelijk werkten, kon ik gaan slapen.