Archief

Donderdag 22 Maart

Omdat het alweer lang geleden was, had ik een mailtje naar mijn oudcollega’s gestuurd om af te spreken voor een drankje in de Midi. Toen ik eraan kwam stond Bob Smits al voor de deur te draaien en Roger Vyvey, Roger Devrieze en Herman Vervoort zaten aan tafel. Dan kwamen Hilde Pellens en Alex, Leo Benneke, Danny Sioncke en Erwin Wuyts binnen. Heel gezellig. Sommige moesten op tijd terug aan het werk en met een klein groepje bleven wij tot half drie.

Maandag 20 Maart

Good news week, dat was de titel van het liedje dat in mijn kop draaide terwijl wij in de gang bij de oncologe zaten te wachten. En terecht. Nadat de oncologe zoals gewoonlijk eerst had gevraagd hoe het was geweest sinds onze laatste ontmoeting kwam zij terzake. Op de CT-scan was er kliervorming te zien zowel in de thorax als in mijn buik. Maar nog veel belangrijker was de uitslag van de PET-scan. De expert die de PET-scan had geanalyseerd had Dr. Vermeij speciaal gebeld omdat de uitslag zo uitzonderlijk was. Geen enkele metabolische activiteit meer waar te nemen. Dat houd in dat er op dit moment geen enkele reden is om eender welke behandeling te beginnen.

Het spreekt dus vanzelf dat ik mijn oncologe en alle verplegend personeel van de afdeling oncologie en alle lieve mensen, bekenden en onbekenden, die mij op allerlei manieren hebben gesteund,

ongelooflijk dankbaar ben. Dit betekent niet dat ik genezen ben maar het resultaat van de chemo is boven elke verwachting. Echt uniek.

Zondag 19 Maart

De afgelopen week was, behalve de pijn van de getrokken kiezen, een hele goeie. Heb me uitstekend gevoeld en mag echt niet klagen. Ik moet wel toegeven dat de spanning voor de bespreking morgen met de oncologe aan het stijgen is. Dan gaan wij zien op de PET-scan en de CT-scan hoe de toestand is.

Maandag 13 maart

Tijd voor de 3^de CT-scan van mijn thorax en abdomen in het Jan Palfijn ziekenhuis in Merksem. Toen wij na het inschrijven ons meldden bij de balie van de wachtklamer bleek dat ik geen voorschrift van de behandelende dokter had. Ik ging meteen naar oncologie en had geluk, Dr Vermeij dok vrijwel meteen op en maakte de voorschrift klaar. Toen ik thuiskwam bleek dat de voorschrift gewoon tussen al de papieren die verband houden met mijn behandeling zat. In de wachtkamer zat ook meester Jurgen van St Lutgardis Merksem. Hij had al zijn literflesje met anijssmakende vloeistof gekregen. Toen de mijne werd gebracht zei hij “Skol”. Na een uur was mijn fles leeg.

Samen werden wij binnengeroepen en naar onze kleedhokjes gewezen. Hij mocht eerst onder de scanner en daarna. Toen hij klaar was hebben wij even gebabbeld en heb ik uitgelegd wie ik ben. Hij herkende mij maar wist eerst niet vanwaar.

Zaterdag 11 maart

S’avonds handen wij een gezellig etentje samen met alle kinderen en kleinkinderen om Jules verjaardag te vieren. Het was voor ons de eerste keer dat wij in de Melkerij aten sinds het daar volledig rookvrij is geworden. Een goed initiatief van de eigenaar. Ik heb er vroeger ook menig pijpje een sigaartje gerookt maar eten in een rookvrije ruimte smaakt toch veel beter.

Woensdag 8 maart

Alweer een vroege morgen. Het was tijd voor de PET-scan in het Sint Augustinuskliniek in Wilrijk en de afspraak was voor kwart na acht s’ morgens.

Wij waren er op tijd na inschrijven als het restaurant om acht uur openging, ging Margriet daar wachten en ik trok naar de Da Vinci PET-Scanner.  Bij de vorige PET-scan op 10 November kreeg ik een half valium pilletje maar dat had volgens mij weinig effect. Deze keer werd iets ingespoten bij de infuus en zoals de dame die het toediende zei, werkte het meteen. Heb daar lekker liggen slapen terwijl het vloeistof van de infuus in mijn ader binnen liep. Na een uur was het tijd op het “bedje” van de PET-scanner plaats te nemen. Deze keer had ik gelukkig geen rugpijn zoals de vorige keer dus het was geen lijdensweg. Heb zelfs in de scanner gedut. Toen het klaar was tegen half elf ging ik Margriet zoeken in het restaurant. Tot mijn verbazing was zij niet alleen maar had zij gezelschap gekregen van Babette en Sjaak en Pascale. Leuk. Ik bestelde een koffie verkeerd en een broodje Martino want ik moest nuchter zijn voor de PET-scan en had dus ondertussen aardig wat honger.

Dinsdag 7 maart

S’ morgens om half acht vertrokken Margriet en ik richting het Onze Lieve Vrouw Middelares ziekenhuis in Deurne. Wij hadden geluk en konden parkeren op de middenberm tegenover de Spoedingang. Eens wij de hoofdingang binnen waren, waanden wij ons in een hotellobby van de jaren --tig. Ouderwets. Omdat men meestal moet inschrijven sloot ik aan achter in de rij van wachtende mensen. Er waren een stuk of twintig voor mij maar wij waren goed op tijd, tien minuten voor acht terwijl mijn afspraak met de tandchirurg pas om half negen was. Twee minuten voor tijd was ik eindelijk aan de beurt. Ik overhandigde mijn papieren aan de dame achter de balie en vertelde dat ik een afspraak had met Dr. Van Hove. Zij vroeg of het ging om een consultatie en ik antwoordde “drie tandextracties“. Zij herhaalde haar vraag en dan zei ik gewoon “ja” waarop zij zei dat men voor een consultatie niet moest inschrijven. Ik vroeg haar de weg en vertrok in de aangeduide richting. Vond meteen de spreekkamer en werd onmiddellijk geholpen. Mocht plaats nemen en de eerste verdovingsspuit werd toegediend, rechts van onder. Dan vroeg de assistente mij om haar aub te volgen. Door een gang, om de hoek, in een goederenlift naar een ander verdieping en dan waren wij bij de behandelkamer. De reden voor deze wandeling was dat zij aan het verbouwen waren.

In de behandelkamer begon de dokter meteen eraan. De kies was wat weerbarstig en hij moest hem in twee kappen om hem eruit te krijgen. Dan was het tijd voor de verdoving van links boven vanachter voor de twee andere kiezen. De eerste van de twee liet zich heel gemakkelijk trekken, de ander was niet even gewillig. Maar het lukte.

Terug naar beneden waar de dokter een penicillinekuur voorschreef.

Hij vroeg of ik een geschikt pijnstiller in huis had. Ibuprofen was ok. Hij gaf een koelzakje mee om de zwelling tegen te gaan en zei dat ik meteen na thuiskomst een pijnstiller moest nemen en een tweede vier uur later. Dat was zeker niet overbodig. Ik heb dagelijks drie pilletjes nodig gehad tegen de pijn gedurende een week.

Om eerlijk te zijn heb ik meer last gehad van de uitgetrokken tanden dan van alle chemo bij elkaar.

Zondag 5 maart

Om 14uur30 kwamen zij eindelijk thuis. Nadat zij in ellenlange files is Oostenrijk hadden gestaan kwamen zij terecht in files rond Mϋnchen. Sjaak besloot om richting Nϋrnberg te rijden en bij het vliegveld daar zochten zij een hotel om te overnachten. Ondertussen was het al half een s ‘nachts. Na het ontbijt vertrokken zij even voor negen uur.

Wij hebben met veel plezier te video opnames bekeken en ik moet bekennen dat ik nu nog meer zin heb om mee te gaan skiën met Pasen. Het was ongelooflijk leuk om Jules en Olivier  bezig te zien. Zij kunnen al heel goed skiën en ik was ook helemaal onder de indruk van Jules op zijn snowboard.

Wj zij wel heel erg blij dat zij nu allemaal weer thuis zijn.

Zaterdag 4 maart

De afgelopen week passeerde zonder noemenswaardige moeilijkheden. Ik ben mijn lichaam erg dankbaar voor zijn weerbaarheid en herstelvermogen. Vind dat ie het ongelooflijk knap doet aangezien ik in november erg verzwakt was toen de chemo begon. Ondertussen hebben wij vernomen dat het met een van mijn medepatiënten, Manuel, die me telkens moed heeft ingesproken, allesbehalve goed gaat. Daar hebben wij het best moeilijk mee want Manuel heeft me altijd aangespoord om te vechten en om niet bij de pakken te blijven zitten.

Ondertussen proberen wij te volgen hoe de terugreis uit Campitello in de Dolomieten van onze dochter en schoonzoon en hun twee jongens gaat. De eerste 145 km duurde 4 uur en rond München werden files verwacht. In ieder geval lijkt het alsof zij zeer tevreden zijn met de skivakantie want zij wilden meteen boeken voor volgend jaar. Ik weet uit eigen ervaring hoe fijn het is om daar je wintersportvakantie door te brengen, fantastische skipistes, hele goede sneeuwcondities en niet te vergeten heerlijk lekker Italiaans eten.

 Maandag 27 februari

Omdat ik in het weekend na de 2^de sessie van de 4^de chemokuur me erg slapjes had gevoeld, had ik verwacht dat ik dit weekend me minstens even slap zou voelen. Maar blijkbaar was er toen iets anders bijkomstigs aan de hand want deze keer was van slapte en extra vermoeidheid weinig te merken. Gelukkig maar. Slaap steeds beter en de ochtendlijke hoestbuien durend steeds minder en minder lang. Voel me elke dag sterker en fitter en begin weer zin te krijgen om klusjes in huis op te knappen.

In de namiddag ging ik naar de tandarts. Had s‘morgens gebeld omdat ik de afgelopen dagen  vaker en vaker kiespijn had gehad. Hij maakte een “surroundfoto” en begon dan uit te leggen wat er allemaal aan de hand was. Het komt er op neer dat ik dinsdag a.s. in het Middelares ziekenhuis in Deurne 3 tanden moet laten trekken omdat er anders een te grote risico op infecties is en dat kan ik om de tandarts te citeren “missen als kiespijn” met mijn geschiedenis van kanker en chemo en verlaagde weerstand.