Een hele goede buurman van mij is heel erg ziek.  Hij heeft keelkanker. Hij is laatst geopereerd en die operatie duurde 9 uur. Hij is daar goed doorgekomen ondanks dat ie in april alweer 71 wordt. Ze hebben bij hem een deel van de slokdarm weggehaald en ze hebben ervoor gezorgd dat ie kan praten met een robot stem. Hij moet nu weer leren eten, drinken en praten. Het zal nog heel lang duren voor ie dat allemaal weer kan. Nu heeft hij ook nog last gekregen van doorligplekken op zijn achterhoofd. Erg pijnlijk allemaal. Maar verder bleek alles goed te gaan. Tot ik 31 januari een berichtje kreeg dat ie een hartaanval had gehad, ik schrok me rot. Ik dacht bij me zelf nee he als ie het maar overleeft. Gelukkig kreeg ik gisteren een telefoontje dat het alweer iets beter met hem gaat. Hij ligt nog wel op intensive care maar hij knapt alweer iets op. Ik hoop dat ie er weer helemaal boven op komt wat mijn buurman betekend heel veel voor me. Hij heeft heel erg veel voor ons gedaan de afgelopen jaren en daar ben ik hem heel erg dankbaar voor.

Altijd heb ik gezegd dat als ik zwanger word stop ik met roken. En op  10 oktober 2003 was het dan zover. Ik was zwanger en dat betekende dat ik moest stoppen met roken. Ik heb hier helemaal geen problemen meegehad omdat ik dit voor mijn kindje deed. En omdat ik via een icsi behandeling zwanger was geworden moest ik ook stoppen. Dat was een eis die ze stelden. Want de kans dat het dan mis gaat is enorm. Nu is het inmiddels 22 januari 2007 en ik rook nog steeds niet. Vind ik heel erg knap van mezelf. Soms heb ik er wel moeite mee. Met verjaardagen of als ik uitga. Maar ik ben sterk genoeg om het niet te doen. Ik denk dan bij mezelf: Meid je bent al 3 jaar gestopt kom op weest sterk. En dan denk ik de volgende ochtend ben blij dat ik het niet gedaan heb.

liefs brighteyes

Toen mijn zoontje geboren was was ik ontzettend blij. Maar ik voelde me ook erg verdrietig en drukte iedereen van me weg. De dokter zei tegen me dat dat wel normaal was en dat mijn hormonen in de war waren. Ik voelde me zelf ook erg verandert. Was ontzettend snel boos en heel erg kattig. De enige die nog wat goeds kon doen was mijn man.

Ben best een tijdje depressief geweest maar het gaat nu steeds beter. Ik praat veel met mijn man over hoe ik me voel. Er is gewoon heel veel verandert sinds de geboorte van mijn zoontje. Ik heb meer verantwoordelijkheden gekregen.

Maar ik ben nog steeds de zelfde meid als voordat ik justin kreeg.
Moet alleen alles wat ik meegemaakt heb een plaatsje geven. Daarom schrijf ik dit in mijn blog. Want 1 ding heb ik al geleerd en dat je je gevoelens van je af moet schrijven. Als je dat niet doet val je in een diep gat en dan is het nog maar de vraag of je er uit komt.

Onze hond was 8 maanden toen mijn man hem gekocht heeft. Hij was heel erg bang. Voor alles en iedereen. Hij luisterde niet naar zijn naam, was bang voor de riem, bang om naar buiten en naar binnen te gaan, bang voor auto's vrachtwagens. Eigenlijk voor alles dus. Mijn man heeft heel erg hard met nero getraind. Dit heeft heel veel energie en tijd gekost maar het was zeker de moeite waard.
Want toen nero nog bij die andere man woonde lag hij alleen maar in de garage of tuin. Hij moest vechten voor zijn eten, want er zat nog een rottweiler teefje van toen 1 bij hem in de tuin en ja die was de baas. Die man heeft onze hond zo verwaarloost.

Ik snap zulke mensen niet. Wie kan een hond nou zo behandelen. We zijn nu inmiddels 9 jaar 4 maanden verder, maar hij blijft nog steeds bang voor alles wat ritselt.

Nu krijgt hij wat meer kwaaltjes. Zo hebben we vorig jaar bij hem een kwaadaardige tumor in zijn heup laten weghalen.