Hof Lanchals (7de en laatste)

   Aan weerskanten van de tuin is er een loofgang van gewone haagbeuk.

    Mooi deze buxus in deze vorm die gebaseerd is op 18de eeuwse motieven maar toch een eigen stempel opgedrukt kreeg.  Ontwerper van dienst: landschapsarchitect Paul de Roose.

Dit is de binnentuin van 'Hof Lanchals'.  Aangelegd in 1995 door landschapsarchitect Paul de Roose in opdracht van de Christelijke Mutualiteit, de nieuwe eigenaars van het gebouw.  Van 1858 tot 1991 was het in handen van de familie de Halleux.  Niet meer in Brugge willen wonen en de hoge (herstelling-)kosten niet meer willen dragen noopten die familie om het hele pand te koop te zetten.  Toen was de tuin niet meer in overeenstemming met vooral de rococostijl van de oranjerie die eerst gerestaureerd was.  Door de heraanleg van de tuin sluit alles opnieuw perfect aan met het huis.
De mutualiteit gaf het huis de naam 'Hof Lanchals' mee omdat ze vermoedden dat de fameuze heer Lanchals (die van de zwanenlegende) hier eigenaar van was en ook gewoond heeft.  Ondertussen is gebleken dat ook dit een fabeltje is.  Hij heeft er nooit gewoond.  Toch blijven ze vasthouden aan die naam 'Hof Lanchals' (klinkt leuker hé) terwijl 'huis de Halleux' juister is. 

Zoals overal in Brugge binnenstad: de Halletoren is nooit ver af.

Hetzelfde als de vorige foto, maar nu omgekeerd: de binnentuin gezien vanuit de oranjerie.

Laat ik het vanaf nu 'Hof Lanchals' noemen zoals het ook vanaf de straatkant, de Oude Burg, geafficheerd wordt, dit bijzonder huis in Brugge.  Deze namiddag zal ik nog wat meer vertellen over het huis maar nu laat ik u voorlopig genieten van de prachtige beelden.  En wat nog meer is: de mooiste foto's komen pas deze namiddag.
Dit is de oranjerie gezien vanuit de binnentuin.

  Gevonden door Flater alhoewel hij niet op de naam van het park kon komen.  Heel typisch want het is het minst gekende park van Brugge, dit Sincfalpark.  Gelegen in het noorden tussen de Komvest, Sint-Claradreef en Calvariebergstraat in.  De straat die u hier rechtop ziet is trouwens de Sint-Claradreef.  Weet ook dat de plaats hier aan het vijvertje met het bruggetje slecht een deel van het park is.  Er zijn bijvoorbeeld ook toestellen aanwezig voor de kinderen om te spelen, er zijn enkele bankjes, een bosje, ...  Net zoals elk park in Brugge was het grootste deel ooit een kloostertuin.  Eerst van de rijke klaren en sinds 1867 van de paters capucijnen die hier langs de Komvest ook de schipperschool gesticht hebben.  Sinds 1974 is het een openbaar park geworden en onlangs was er nieuws dat het park nog zal uitbreiden.

Dit is 'm dan: die echte die-hard Bruggetoerist.  Gewapend met alles wat een cultuurtoerist zich wensen kan.  Een zakje links, een zakje recht, de camera schietensgereed op de borst en - ontontbeerlijk - het Bruggegidsje waarin alles waar deze man zich op dit eigenste ogenblik bevindt haarfijn uitgelegd wordt.  Dat zich boven zijn hoofd zo een schoon tafereel afspeelt, een der weinige Mariabeelden in het Brugse standbeeld die haar kind Jezus de borst geeft, dat gegeven is onze cultureel begaafde toerist even ontgaan.  Dit is de prachtige Spinolarei.

Dit stukje reien heet niet voor niets Groenerei.

Een beetje onscherp maar het ontwapenende van het moment maakt alles goed.

Vanavond krijgt u alleen nog wat foto's vanuit de bootjes gericht op de toeristen die wandelen langs de reitjes.  U zult snel doorhebben dat ze van overal over de wereld naar Brugge afgezakt komen.  Hier enkele gesluierden, elk met hun klein digitaal fotoapparaatje in de hand.  Dit is de Dijver.

Tussen haakjes: de fotoquiz nummer 33 werd door Flater opgelost.  Meer daarover morgen.

Nog altijd geen respons.  Dan maar een derde foto van deze plek in Brugge centrum op u loslaten.  Waar is dit?

En dit is dan die fameuze oranjerie.  Alles is in Lodewijk XVI stijl.  Hier kregen wij koffie en taart.  Doorheen de ramen hebt u een apart uitzicht op de Dijver.  Weet dat deze ruimte voor feesten kan afgehuurd worden.

  Dat het begrip 'mantelzorger' rekbaar is bewijst deze foto. 
De mantelzorger is deze hond die speciaal opgeleid is om dit kind te helpen.  Valt er al eens iets op de grond bijvoorbeeld, dan is de hond er om ervoor te zorgen dat zij het opnieuw in handen krijgt.

Dit is dan de fototentoonstelling 'Mantelzorg in beeld' op de zolders van Hof Lanchals.  Alle personen die rondlopen zijn zelf mantelzorgers, mensen die dag in dag uit klaar staan om een ziek, bejaard of gehandicapt familielid of kennis te helpen.  Zelf help ik mijn vrouw die gehandicapt is.  Het feit dat ik zo vroeg op pensioen geplaatst werd heeft ook met haar handicap en hulpbehoevendheid te maken.  Doordat in 2004 de werkdruk verhoogde kon ik werk, hobby's en thuiszorg niet meer combineren.  Ik sliep de laatste jaren toen ik nog werkte per etmaal meestal maar 4-5 uur.  Tot ik er onderdoor ging.  Nu heb ik me gelukkig kunnen herpakken en dit Bruggeblog is mijn uitlaatklep.

Dit is toen we ons boottochtje op de Reien al achter de rug hadden en uitstapten.  De komende dagen kunt u verschillende foto's van dat boottochtje verwachten maar laat me eerst nog wat vertellen en tonen over die 'dag van de mantelzorger' én over het huis Lanckhals waarvan u op deze foto trouwens de achterzijde langsheen de Dijver, de oranjerie, bewonderen kunt.  Tijdens de Reiefeesten worden van dit gebouw de ramen wagenwijd opengezet en wordt hier altijd wel iets uitgebeeld.  Zo was er tijdens een van die Reiefeesten eens het ballet Olivia Geerolf present om op de plankenvloer een danschoreografie uit te voeren.

Vanuit de Christelijke Mutualiteit werd vandaag de 'dag van de mantelzorger' gevierd.  Aangezien ik ook mantelzorger ben werd ik tot het feestgebeuren uitgenodigd.   Op het programma stond er
1. een boottochtje op de Reien 
2. een rondleiding op de fototentoonstelling 'mantelzorg in beeld' op de zolderverdieping van het Hof Lanckhals
3. een gezellige babbel in de oranjerie van het Hof Lanckhals bij een stuk taart met koffie.
U kunt begrijpen dat ik toehapte.  Een boottochtje op de Reien is altijd leuk en vooral het Hof Lanckhals is een der meest opmerkelijke gebouwen in Brugge en daar komt men ook niet elke dag.
In de inkomhal van het huis dat ook huis de Halleux genoemd wordt valt dit kunstwerk te bewonderen.  Het noemt 'de mantelzorger' en heeft een tijdje op de Burg naast het paviljoentje van Toyo Ito gestaan maar nu staat het hier.

  Die kegels aan de ingang van de musea veranderen constant van kleur.