Meebrug

Dit is het achterhofje waarvan sprake in het boek 'Een mei van vroomheid' uit 1903 van Maurits Sabbe.  Het kan zowel het koertje links als dat rechts geweest zijn.  Vanop deze koertjes kan men recht voor zich uit de Bonifaciusbrug zien liggen maar in 1903 had men er nog zicht op het Arentshuis.

Aan de Jan Van Eyckplaats moeten de bootjes noodgedwongen rechtsomkeer maken.  Vroeger was dat anders.  Links in de hoek kunt u nog zien dat de reitjes eigenlijk verder lopen.  Vroeger konden bootjes via daar verder varen tot langs de Markt en nog verder tot aan de Rozenhoedkaai.  Tegenwoordig is dat allemaal overwelfd en sedert 1971 zelfs drooggelegd om het overtollige slib te kunnen verwijderen.  Vroeger was er dus geen sprake van een Jan Van Eyckplaats maar liepen de reien hier links verder in de Kraanrei.  Maar in 1780 merkte men dat de brug die er stond, de Sint-Jansbrug in slechte staat was en dat ook de kaaimuren van de Kraanrei herstellingswerken nodig hadden.  In plaats van te herstellen heeft men de brug afgebroken, alles overkoepeld en hier een plein van gemaakt dat eerst nog het Academieplein noemde om dat in het gebouw hier rechtop, de Poortersloge nog de kunstacademie in gevestigd was.

Hier varen de bootjes onder de Gruuthusebrug, een stenen boogbrug die in 1388 door Jan van Oudenaerde werd gebouwd ter vervanging van een houten brug die exact een eeuw eerder op dezelfde plaats stond.  En bovenop het verste gedeelte van deze stenen Gruuthusebrug staat sinds het eind van de 18de eeuw  het Arentshuis zoals we het nu nog kennen.  In de verte herkennen we de contouren van de Bonifaciusbrug. 

Twee jaar ouder dan de Bonifaciusbrug is deze Koningsbrug uit 1910.  Voordien, van 1753 tot dan, lag hier een andere brug, een draaibrug om toe te laten dat zelfs grote schepen tot in het centrum van Brugge konden geraken .  Deze brug die we er nu hebben is een reconstructie van het exemplaar uit 1332 dat hier lag.  Het heeft aan de binnenzijde van de borstwering stenen banken die dienden voor de vrouwen om er hun koopwaar op uit te stallen.

Zoals ik eergisteren al zei, ik heb een tochtje met de bootjes gemaakt.  Natuurlijk had ik mijn camera mee, dat spreekt vanzelf.  Zo'n kans laat ik niet liggen.  En zo kunt u rustig meegenieten van de reitjes en de gebouwen rondom bekeken vanuit een bootje.   Vandaag zal ik het speciaal over de bruggen hebben.  En met welke brug kan je beter starten dan met dit Bonifaciusbruggetje, door velen ten onrechte beschouwd als het oudste maar het is een der jongste.   Nooit was hier een brug tot men er in 1911-1912 op deze plaats een bouwde.  Maurits Sabbe schreef in een van zijn boeken, 'een mei van vroomheid', het volgende:
"Leunend op 't half vermolmde latwerk, dat zijn achterhofje van het Gruthuzereitje scheidde, stond jonge Free de wedergeboorte van den Mei te genieten.  't Was alles teer, bleek goud, dat uit den hemel lichtte en de heele omgeving met ambergele klaarte vulde.  Een wonderbaar licht!  Het siddderde in de lucht, rondom den hoogen Lieve-Vrouwentoren; het daalde in 't water en trok een goudvoor tot onder den donkeren boog van het brughuis; het kleefde aan de grijze muren en blonk in de starende ruitjes van de oude heerenwoon."
Het achterhofje waar het personage Free uit het boek zich bevindt is er nu nog altijd en het ligt achter een der huizen van de Kastanjeboomstraat.  Vanuit dat achterhofje kon Free  kijken tot aan het brughuis en hiermee wordt het Arentshuis bedoeld dat over de reien gebouwd is.  Toen Maurits Sabbe dit schreef was het 1903 en toen kon van daaruit het Arentshuis onbelemmerd aanschouwd worden.   Pas vanaf 1912 onttrok deze Bonifaciusbrug het zicht erop, tenminste vanaf dat hofje in de Kastanjeboomstraat.  Van hieruit vanop het bootje zien we het nog vaag op de achtergrond, maar ook weer niet helemaal, dit Arentshuis.

Om deze langste dag stichtend te beëindigen dit poëtisch besluit.  Mocht u het niet helemaal ontcijferen kunnen, hier is de volledige tekst:
"Van wat voorbij is, hoor je de slag
in het water en van de spatten
blijft alleen de spot
die het leven drijft.

Het water is weer rustig
Het vergeet zo vlug
zijn rimpels."

De tekst is van Armand Van Assche.  Het ontwerp is van de beroemde kalligraaf van Texaanse afkomst Brody Neuenschwander (gekend bijvoorbeeld van zijn medewerking aan de films van Peter Greenaway).   De man is uitgerekend hier in Brugge blijven hangen.

Een laatste blik op deze merkwaardige binnentuin in Brugge die de rijkdom van de vroegere bewoners weerspiegelt.  De Oude Burg is gelegen in de oudste wijk van Brugge en vele eeuwen lang woonden in deze straat de rijkere burgers in luxueus ingerichte herenhuizen.  Terwijl enkele straten verderop mensen in erbarmelijke omstandigheden samenhokten in veel te kleine arbeidershuisjes.

   Aan weerskanten van de tuin is er een loofgang van gewone haagbeuk.

    Mooi deze buxus in deze vorm die gebaseerd is op 18de eeuwse motieven maar toch een eigen stempel opgedrukt kreeg.  Ontwerper van dienst: landschapsarchitect Paul de Roose.

Dit is de binnentuin van 'Hof Lanchals'.  Aangelegd in 1995 door landschapsarchitect Paul de Roose in opdracht van de Christelijke Mutualiteit, de nieuwe eigenaars van het gebouw.  Van 1858 tot 1991 was het in handen van de familie de Halleux.  Niet meer in Brugge willen wonen en de hoge (herstelling-)kosten niet meer willen dragen noopten die familie om het hele pand te koop te zetten.  Toen was de tuin niet meer in overeenstemming met vooral de rococostijl van de oranjerie die eerst gerestaureerd was.  Door de heraanleg van de tuin sluit alles opnieuw perfect aan met het huis.
De mutualiteit gaf het huis de naam 'Hof Lanchals' mee omdat ze vermoedden dat de fameuze heer Lanchals (die van de zwanenlegende) hier eigenaar van was en ook gewoond heeft.  Ondertussen is gebleken dat ook dit een fabeltje is.  Hij heeft er nooit gewoond.  Toch blijven ze vasthouden aan die naam 'Hof Lanchals' (klinkt leuker hé) terwijl 'huis de Halleux' juister is. 

Zoals overal in Brugge binnenstad: de Halletoren is nooit ver af.

Hetzelfde als de vorige foto, maar nu omgekeerd: de binnentuin gezien vanuit de oranjerie.

Laat ik het vanaf nu 'Hof Lanchals' noemen zoals het ook vanaf de straatkant, de Oude Burg, geafficheerd wordt, dit bijzonder huis in Brugge.  Deze namiddag zal ik nog wat meer vertellen over het huis maar nu laat ik u voorlopig genieten van de prachtige beelden.  En wat nog meer is: de mooiste foto's komen pas deze namiddag.
Dit is de oranjerie gezien vanuit de binnentuin.

  Gevonden door Flater alhoewel hij niet op de naam van het park kon komen.  Heel typisch want het is het minst gekende park van Brugge, dit Sincfalpark.  Gelegen in het noorden tussen de Komvest, Sint-Claradreef en Calvariebergstraat in.  De straat die u hier rechtop ziet is trouwens de Sint-Claradreef.  Weet ook dat de plaats hier aan het vijvertje met het bruggetje slecht een deel van het park is.  Er zijn bijvoorbeeld ook toestellen aanwezig voor de kinderen om te spelen, er zijn enkele bankjes, een bosje, ...  Net zoals elk park in Brugge was het grootste deel ooit een kloostertuin.  Eerst van de rijke klaren en sinds 1867 van de paters capucijnen die hier langs de Komvest ook de schipperschool gesticht hebben.  Sinds 1974 is het een openbaar park geworden en onlangs was er nieuws dat het park nog zal uitbreiden.

Dit is 'm dan: die echte die-hard Bruggetoerist.  Gewapend met alles wat een cultuurtoerist zich wensen kan.  Een zakje links, een zakje recht, de camera schietensgereed op de borst en - ontontbeerlijk - het Bruggegidsje waarin alles waar deze man zich op dit eigenste ogenblik bevindt haarfijn uitgelegd wordt.  Dat zich boven zijn hoofd zo een schoon tafereel afspeelt, een der weinige Mariabeelden in het Brugse standbeeld die haar kind Jezus de borst geeft, dat gegeven is onze cultureel begaafde toerist even ontgaan.  Dit is de prachtige Spinolarei.

Dit stukje reien heet niet voor niets Groenerei.

Een beetje onscherp maar het ontwapenende van het moment maakt alles goed.