antiekmarkt Dijver

  Geniet mee van dit prachtig uitzicht op de Dijver, gezien vanop het terras van het gebouw van het ziekenfonds CM in de Oude Burg.

Achteraan de kapel van Onze Lieve Vrouw van Blindekens hangt deze uitleg over de vroegere traditie van bedevaartsvaantjes.  Mag ik er u gelijk op wijzen dat het op donderdag 15 augustus weer zover is.  Want dan is het Onze Lieve Vrouw hemelvaart en op die dag gaat de processie van OLV van Blindekens door Brugges straten.  Deze 'Brugse belofte' start om kwart voor negen 's ochtends aan de kapel en eindigt aan de Potterie dat al in de middeleeuwen een bedevaartsoord was.  In 1304 trokken Vlaamse krijgers, waaronder talrijke Bruggelingen, naar de streek van de Pevelenberg om er voor hun vrijheid en rechten te strijden tegen de Franse koning en zijn leger.
De vrouwen en moeders van de strijders beloofden jaarlijks een kaars van 36 pond te offeren als hun echtgenoten en zones heelhuids van het slagveld terugkwamen. Deze belofte getrouw wordt sindsdien jaarlijks processiegewijs een offerkaars gebracht naar de kapel van de O.-L.-V. van de Potterie.  Elk jaar gaat deze processie uit, nu al meer dan 700 (ZEVENHONDERD) jaar lang !

Vanavond en vannacht kunnen we ons (zo voorspelt men het toch) aan flink wat regen en wind verwachten.  De Brugse kinderkopjes zullen weer blinken van plezier.  Afgelopen julimaand is er in onze stad veel te weinig water 'uit de hemel neergedaald'.  Ik vrees er voor dat augustus dat tekort zal compenseren en ons regen voor twee maanden zal geven.  Voor land- en tuinbouw komt die regen jammer genoeg hopeloos te laat.  We zullen het de komende winter wel in onze portemonnee voelen als we ons groenten en fruit zullen aanschaffen.

Herkent u op de foto de Balsemboomstraat?

Een laatste blik werpen we op de tuin van de Sint Sebastiaansgilde met daarachter de vele torens van Brugge.  Dit kunt u zien van door het kijkgat in de Sint Janshuismolen.

Ik wil u nog even lastig vallen met twee artikeltje over de Sint Sebastiaansgilde en dan mag dit hoofdstuk als afgesloten verklaard worden.  In de tuin van de schuttersgilde staat het zomergebouw dat pas in 1810 daar gebouwd werd, nadat de Fransen uit Brugge vertrokken waren.  Al die tijd van het Franse bewind was men veel te bang geweest dat de gebouwen van de gilde verbeurd verklaard zou worden en afgebroken.  Gelukkig is dat niet gebeurd en later, in 1810 dus,  begon men aan de bouw van dit paviljoen.

Dit was eigenlijk een grapje van mijnentwege.  Een test om te zien hoe goed u mijn blog leest en of iemand bij de les was.  Op 1 juni 2006, 2 maanden geleden was dit theehuisje achteraan de tuin van het huis in de Hoogstraat nummer 28 al eens aan bod gekomen.  Ik vertelde toen dat die wereldbol met windwijzer een 'armilaarsfeer' noemt en de de rijke burgerij vanaf de 18de eeuw graag pronkte met  zo een tuinhuisje en ook met zo'n armilaarsfeer alsof ze ermee willen zeggen: "kijk eens hoe goed onze wereldse kennis wel is!".  Carlos Dejaegher was blijkbaar bij de les en hij mag bijgevolg een bank vooruit.  Hij wist ook nog te vertellen dat dit gezien kan worden vanaf de Groene Rei.

50 bijzondere plekken in de binnenstad werden door u al herkend.  Hier is plaats nummer 51.  Waar in Brugge is dit?  En deze keer zeg ik er zelf totaal niks over want elk woord kan u op het juiste spoor brengen. 

De Sint Sebastiaansgilde bevat twee overdekte galerijen met doelhuizen.  Dit is de galerij met liggende wip op 18 meter.  Beide galerijen werden gebouwd omstreeks 1578 met afbraakmateriaal van het Franciscanenklooster dat toen langs de Braamberg lag maar door de Calvinisten afgebroken moest worden.  De brandglazen die er nu in zitten dateren pas van 1950. 

Drie jaar voor de Sint-Sebastiaansgilde het gebouw en de toren langs de Carmersstraat in 1573 aankocht liet de vorige eigenares Anna de Boodt samen met haar man Cornelis de Blois in de toren nog twee medaillons aanbrengen met daarop hun beider beeltenis.  Uiteraard ziet u hier het medaillon van Cornelis de Blois.

Natuurlijk moet ik het nog eens hebben over de merkwaardige traptoren die zich tegen de zuidgevel van het oude huis van de gilde bevindt.  Huis en toren waren al een kleine dertig jaar gebouwd in opdracht van de Brugse makelaarsfamilie De Boodt vooraleer de Sint Sebastiaansgilde die eerder hun 'clublokaal' in de Rolweg hadden dit in 1573 aankochten. Iedere etage van de toren heeft een andere vorm, van vier- over achtzijdig naar rond en zeszijdig.

Het bestuur van een schuttersgilde bestaat uit de hoofdman, de stadhouder, de dekens, raadsleden of zorgers en hofmeesters.  In de Koningszaal van de handboogschuttersgilde Sint Sebastiaan te Brugge staan enkele vitrines opgesteld met daarin verschillende kostbare stukken zoals deze symbolische sleutel van hun stadhouder, hangende aan een ketting.

Minstens even interessant als het schilderij van Hendrik, graaf van Gloucester, met zijn jeugdige gelaat, is de prachtige lijst die eromheen zit. 
Dit is te zien in de 'Koningszaal' van de schuttersgilde Sint Sebastiaan in de Carmersstraat. 

In het Engels bestaat er een uitdrukking: "Every Picture Tells A Story".  Het betekent min of meer dat er aan elke foto of schilderij een lang verhaal vast zit.  Wat dit schilderij betreft is dat zeker zo.  Waarom hangt dit schilderij hier in Brugge, uitgerekend een schilderij van een Engelse hertog?  Welnu, geboren op 8 juli 1640, was hij een jongere broer van koning Charles II, de man in ballingschap in Brugge gedurende de jaren 1656 tot 1658.  Denk nu niet dat die twee broers hier een volledige twee jaar in Brugge zaten, neen ze werden ook gesignaleerd in Spa, Keulen, Brussel en ook in Parijs waar hun moeder, Mariette Henri van Bourbon, een dochter van de Franse koning die zelf getrouwd was met Charles I van Engeland, naar teruggekeerd was nadat haar man in Engeland geëxecuteerd was (jan. 1649).
1656 staat er op dit schilderij onderaan te lezen en dus was deze Henry Tudor pas een knaap van 16 jaar toen ook hij hier in Brugge in ballingschap was.  Hijzelf hield er, in tegenstelling tot zijn moeder die streng katholiek was, protestantse ideeën op na en op een gegeven ogenblik griefde dat zijn moeder zo erg dat zij hem, Hendrik Tudor, uit Parijs wegjoeg.  Hendrik, hertog van Gloucester was hier zo door gestoord dat hij, samen met nog andere Britse en Ierse royalisten (onder wie de hertog van York, nog een andere broer van Charles II) een alliantie aanging met de Spanjaarden.  Zeker is geweten dat hij in 1657, toen 17 jaar oud, in Brugge een eigen regiment bezat onder Spaanse vlag.  Op 14 juni 1658 streden de Spanjaarden samen met de Britse en Ierse Royalisten (waaronder dus de hertogen van York en Gloucester) voor Duinkerke een strijd tegen de Fransen en de Engelsen in wat achteraf genoemd werd 'the Battle of the Dunes' vanwege de hevige strijd die o.a. geleverd werd op een 50 meter hoge duin.  Spanje was in totaal met zowat 15.000 manschappen en de Fransen en Engelsen samen met ongeveer 26.000.  Laatstgenoemden wonnen de strijd.  'slechts' 500 van hun manschappen waren gedood, gewond of gevangen genomen terwijl dat aantal bij de Spanjaarden opgelopen was tot 2000 doden en gewonden en 4000 gevangen genomenen.  De Spanjaarden bliezen de aftocht terwijl de Britse en Ierse royalisten besloten om niet meer verder te strijden tegen de Engelsen op vreemd grondgebied.  Hendrik Tudor kwam heelhuids uit de strijd, maar toen iedereen twee jaar later, in 1660 naar Engeland terugkeerde en zijn broer Charles II opnieuw op de troon zat werd hij door de toen in Londen fel woedende pokkenplaag geveld en stierf er op 13 september van 1660.  Hij werd bijgelegd in de beroemde kapel van Hendrik VII in Westminster Abby.  Hij was 20 jaar oud geworden.  Pittig detail: zijn oudere zuster Maria Henrietta Stuart I was getrouwd geweest met Willem II, prins van Oranje en die Willem II was al in 1650 ook aan pokken overleden.  Op het ogenblik dat Maria Henrietta naar Engeland terugkeerde (sept. 1660) vernam ze dat deze Hendrik, hertog van Gloucester pas overleden was en amper twee maanden later werd ze zelf ook ziek, kreeg aderlatingen, zwakte uit en stierf eind december 1660 op 29-jarige leeftijd.  Zij ligt begraven naast haar geliefde broer in de kapel in Westminster Abby.

Vandaag blijf ik opnieuw hangen in de gebouwen en tuin van de Sint-Sebastiaansgilde langs de Carmersstraat.  Omdat het - ten onrechte - een der minder gekende en bezochte gebouwen van Brugge is terwijl het daarentegen toch zo enorm  historisch waardevol is.  De meest prestigieuze zaal van de gilde is zonder twijfel de Koningszaal, zo genoemd zoals ik gisteren al vertelde omdat koning Charles II van Engeland in ballingschap hier enkele jaren regelmatig vertoefde en lid was van de schuttersverening en achteraf de kosten voor renovatie en uitbreiding van deze zaal bijna volledig op zich nam.  Daarom verwijzen heel wat zaken in deze zaal naar Engeland.  Zo vooral de buste van Charles II boven de schouw.  De buste werd in 1662 door François-Christophe Dieusart gemaakt.  Verder bevat dit kunstwerk o.a. de vlaggen van Engeland en de leeuw en eenhoorn plus schild met de spreuk 'honi soit qui mal y pense', het motto van de orde van de kousenband.

Het schijnt dat ik niet te veel commentaar mag schrijven bij de quizvragen want elk woord kan voldoende zijn om naar de oplossing te leiden.  Mijn opmerking gisteren dat dit geen gewoon huis was, was voldoende voor Marie-Rose Van Acker om te gaan zoeken naar foto's van scholen, restaurants of hotels in Brugge en zo kwam ze terecht bij het hotel 'Relais Oud Huis Amsterdam' langs de Spiegelrei.  En inderdaad, het was dit hotel dat ik in beeld gebracht had.  Op het eerste zicht zou men niet vermoeden dat dit een 17de eeuws herenhuis is en dat er zelfs een Engelse binnentuin aan verbonden is.
Vanavond is er een nieuwe fotovraag.

Het lijkt misschien een gewoon huis te zijn, maar het is het niet.  Wat is het dan wel?  Waar in Brugge is het?

Deze boogschutter, lid van de Sint Sebastiaansgilde in de Carmersstraat, demonstreert hoe een handboog opgespannen wordt.

Deze zaal wordt koningszaal genoemd omdat deze zaal in 1662 vergroot en heringericht werd in Louis XV-stijl op kosten van koning Charles II van Engeland als dank voor de goeie ontvangst die hij in Brugge genoten had tijdens zijn ballingschapsjaren 1656 tot 1658.  In die periode was de koning van Engeland ook lid geweest van de Sint-Sebastiaansgilde.