quizvraag 68 - de oplossing

Een bezoek aan Brugge als oudere toerist kan toch zo vermoeiend zijn. 
"Schat, laat me even op adem komen voor we terugkeren naar onze parkeerplaats.  Is die nog veraf?"
"Ik weet het niet.  Wacht, ik zal even kijken op het kaartje. ...   Hmm, ..  Ik denk nog zo'n twee kilometer."
"Waaaat?  Twee kilometer?"
"Ja, twee kilometer.  Het kunnen er ook drie zijn!"
"Ochot, ochot, waar zijn wij op onze oude dag toch aan begonnen.  Als ik dit overleef ga ik nooit, neen nooit meer op reis en ab-so-luut nooit meer naar dit !X?!&%!! (*)  Brugge."

(*) gecensureerd

Een bredere kijk op de bewuste plaats in het centrum van Brugge die we zoeken.  Herkent u het nu?

Verkiezingen.  Automatisch denkt u nu aan de gemeenteraadsverkiezingen en de in ons land nog altijd verplichte stembusgang.  Maar ik bedoel andere verkiezingen.  Verkiezingen van woorden.  Het mooiste Nederlandse woord werd liefde.  Het mooiste Vlaamse goesting.  Het mooiste Brugse fietematrulle.  En het mooiste West-Vlaamse wrikkelgat.  Wat zeker ook bij het kransje van mooie West-Vlaamse woorden hoort is het woord tiengel, een brandnetel.  Nu denkt u misschien wat heeft dat met de binnenstad van Brugge te maken?  Tiengels in Brugge?  Jawel, tiengels in Brugge!  Al moet ik bekennen dat men al goed moet zoeken om er te vinden.  De binnenkoer van het voormalig klooster van de ongeschoeide karmelietessen (ook Theresianenklooster genoemd) dat in de Ezelstraat staat te verkommeren staat er bijvoorbeeld vol van.  Maar daar geraakt niemand meer bij want alle ingangen werden dichtgetimmerd en zelfs dichtgemetseld.

Brillenzaak schreef ik daarstraks.  Optiek klinkt mooier.  Om de concurrenten van de vorige zaak niet tegen het hoofd te stoten toon ik hier nog een etalage van een optiek.  Maar verwacht nu niet dat ik het hele rijtje ga aflopen.   Ik heb er enkel een paar getoond omdat zij een opvallende etalage hebben. Hier bijvoorbeeld staan de kunstwerkjes zomaar tussen de collecties brillen in.  Dus, ja, ik weet het dat er ook nog een Blomme Alain, BM optiek, Brugs Kontaktlenscentrum, enz... enz... tot Pearle en Serry in de binnenstad bestaan die allemaal erop gebrand zijn om ons als mens een klaardere kijk op de wereld bieden.

Eveneens te zien in de tuin van het Guido Gezellemuseum.  Rucola, ook raketsla, notensla of mosterdkruid genoemd.
De biodiversiteit over heel de wereld neemt jaar na jaar af.  Ook in de landbouw.  Veel gewassen zijn er de laatste jaren weggevallen maar er zijn er gelukkig ook bijgekomen.  De groenten die wij op ons bord krijgen verschillen van die die Guido Gezelle vroeger at en verschillen nog sterker natuurlijk met de groenten die men in de middeleeuwen teelde.  En over het verschil van smaak met vroeger zullen we maar zwijgen zeker?

Kunst ligt in Brugge overal voor het grijpen, zelfs op plaatsen waar men het zo op het eerste zicht niet verwacht.  Zoals hier bijvoorbeeld in Guido's groententuintje.  Het opschrift liegt er niet om: 'Art-i-sjok'. 
Voor alle duidelijkheid: dit is te zien in de ecologische groententuin die men aangelegd heeft in de hof van het Guido Gezellemuseum.  Toen Gezelle hier met zijn familie woonde was de tuin wel vijf keer zo groot als nu het geval is en een deel ervan werd effectief gebruikt als moestuin.  De groenten die ze er toen verbouwden zullen waarschijnlijk heel anders geweest zijn dan de groenten die men tegenwoordig in een doorsnee moestuintje aantreft.
Kijk, had Guido Gezelle nu nog geleefd, hij zou er uit de losse pols een kleengedichtje over geschreven hebben.  Maar onze grote dichter is dood, daarom probeer ik het zelf:

Artisjok, sjok, sjok
Groei mor op, rop, rop
Groensels stoan zo diere
W' hen 't gratis hiere
   

Toen ik in de Vlamingstraat op zoek was naar een wijntaverne zoals Marie Delanghe het in een reactie op mijn bericht zo mooi beschreef botste ik op deze in het oog springende brillenzaak.

Heeft u gisterenavond ook naar de nieuwe aflevering van Aspe gekeken?  Ondanks het feit dat ik het geen goeie televisie vind (Flikken bijvoorbeeld doet mijn scherm veel schoner flikkeren) ben ik toch altijd benieuwd wat ze er bij Aspe van bakken.  Een der hoofdrolspelers in deze misdaadreeks is toch nog altijd Brugge en ik ben altijd curieus hoe ze deze hoofdrolspeler aan bod laten komen.
Als u Aspe vanuit deze invalshoek bekijkt zult u, net als ik, regelmatig van verbazing uit uw luie zetel vallen.  Gaat commissaris Van In van punt A naar punt B in Brugge, dan lijkt het alsof hij een verdoolde toerist is want hij doet de vreemdste straten aan die helemaal niet op het parcours liggen.  Maar toch komt hij altijd ter plekke.  Eigenaardig.   Dat ze in  Aspe het hoofdcommissariaat van de Politie van de Hoedenmakersstraat naar enkele zalen van het Oud Sint-Jan verplaatst hebben, daar heb ik me ondertussen al mee verzoend.  Maar heeft u gisteren ook gezien waar die omkleedruimte vlak voor de Heilig Bloedprocessie zich bevond?  Ik kon het niet meteen thuiswijzen maar het was alleszins ergens in een historisch gebouw met fraaie venstertjes.    Terwijl iedereen weet dat de hele ploeg van figuranten aan de Heilig Bloedprocessie zich gereed maken en opstellen in en voor de Beurshalle en dat gebouw heeft niks historisch over zich.  Integendeel, het is een naar Brugse maatstaven heel recent massief betonnen blok zonder vensters.

In sommige kringen wordt er graag beweerd dat er in Brugge veel te weinig moderne kunst aanwezig is en dat er nood is aan een degelijk beleid in dat verband.  Of dat nu waar is of niet en of men reden heeft tot klagen of niet en wie of wat recht tot spreken heeft, dat laat ik nu even in het midden.  Ik vraag alleen maar dat men, als men ooit een degelijke inventaris van het Brugse kunstpatrimonium opmaakt, dat men a.u.b. dit werk dat te zien is onderaan de Kazernevest (kant Coupure) niet over het hoofd ziet.  Het is getiteld Het Dilemma.  Persoonlijk vind ik het een der meest geslaagde moderne kunstwerken die onze binnenstad herbergt.  Ronduit subliem, dat sobere wit en blauw, die universele in dubio expressie in slechts enkele vlakken bewerkstelligd!

Een nieuwe fotovraag aangezien Nolfinarium de vorige al na 1 foto oploste.  We starten met een beeldje.  Misschien is dit voor sommigen onder u al voldoende om te weten waar dit is.  Waar in de binnenstad is dit?

Prachtig hoe de Halletoren en omringende gebouwen 's avonds in een gouden gloed gevangen zitten.  We zijn opnieuw in een periode met aangenamer weer aanbeland.  Na die zotte, sombere augustusmaand mag het wel. 

Dis is te zien aan de Rolweg nummer 60, heel dicht bij het Guido Gezellemuseum.  Het stelt de Onze Lieve Vrouw van de Rozenkrans voor.  Het is een halfverheven reliëf van de heilige Maagd omgeven door een ovale krans van rozen.  Het werk is gemaakt door Karel Lateur.  Lateur, ... Lateur?  Waar hebben we dat nog gehoord?  Oh ja, hebbes:   Stijns Streuvels noemde in 't echt Frank Lateur en deze Karel die dit werk gemaakt heeft was zijn broer.  Samen moesten zij "dag nonkel paster" zeggen tegen Guido Gezelle. 

Nolfinarium wist meteen waar dit was, namelijk in de zuidmuur van de Onze-Lieve-Vrouwkerk.  Hij had meteen ook de naam Khnopff herkend en, inderdaad, dat is een familielid van de gekende kunstenaar Fernand Khnopff die zijn jeugdjaren in Brugge doorbracht (van 1860 tot 1866).  In ruim dertig symbolistische werken vereeuwigde hij ons Brugge op dezelfde wijze als zijn vriend Georges Rodenbach het beschreef, namelijk als een grijze, grauwe, dode stad.  Als volwassene kwam Fernand Khnopff nog één keer naar Brugge terug.  Hij liet er zich weggedoken in een koets in rondrijden en zette met opzet een donkere bril op omdat het beeld van  Brugge dat hij zich uit zijn kinderjaren herinnerde niet te veel zou afwijken van wat hij later als volwassene zag.  Die kunstenaars, hé!  Het is een apart ras.  Daarom stel ik voor om deze grafsteen nooit te restaureren.  Dit Sepulture van Anna Khnopff zoals ze er nu uit ziet zou Fernand Khnopff ongetwijfeld fantastisch gevonden hebben.

Als basis voor het volgende fragment stond een middelnederlandse tekst uit Brugge in het Bougondische tijdperk.  Het werd in het Frans vertaald en staat o.a. in Het Brusche "Livre de Mestiers" en zijn navolgingen.  Vier aloude coversatieboekjes op Fransch te leren.  Brugge 1931, J. Gessler, Het boek van de ambachten.

"Aubin, waar verkoopt men de beste wijn van de stad?  Zeg het ons, ik smeek het u."
"Andries, de beste verkoopt men in de Vlamingstraat, want ik heb het zelf geproefd.  Het wordt uit een groot vat getapt voor vijf engelsen (= kleine zilveren munten), in het eerste wijnhuis dat je ziet."
"Adriaan, ga eens anderhalve kruik halen, en wel meteen.  Dan zullen we een slok drinken en we zullen worstjes laten komen.  Zo zullen wij gezellig samen drinken."

Dit is de Vlamingstraat en men kan er wijn kopen maar niet meer in een wijnhuis en zeker niet van het vat.  Daarvoor moet men nu eerder in de Raamstraat zijn bijvoorbeeld.  Het enige van winkel in de Vlamingstraat waar tegenwoordig wijn te vinden is - buiten de restaurants en bistro's - is hier links in deze nachtwinkel.  Want dat is de trend van de laatste tijd.  Iedere straat van Brugge krijgt zijn nachtwinkel.  Sommige straten hebben er zelfs nu al twee. 

   VTM is over de schreef gegaan.  Zoveel is duidelijk.  Om de uitzending van de eerste aflevering vanavond van de misdaadreeks Aspe, die voor een groot deel in Brugge opgenomen werd, nog meer in de verf te zetten vonden ze er niets beters op dan op verschillende locaties in de stad dergelijke figuren te schilderen.  Stad en politie zijn furieus.  Eerst en vooral had VTM geen toelating om dit te doen en bovendien gaat de verf af aan de schoenen.  De geschilderde figuren zullen zo snel mogelijk verwijderd worden en de rekening voor het verwijderen wordt gestuurd naar de Medialaan in Vilvoorde.
En zeg nu zelf: is dit een houding waarin een slachtoffer van een moord op deze kasseien aangetroffen kan worden?  Neen toch!

Twee weken geleden keken de eigenaar en eigenares van deze oldtimer al sip toen ze te horen kregen dat zij uitgerekend Herbert Flack door de Brugse straten voeren moesten.  Flack, die omhooggevallen armoedzaaier met zijn Antwerps accent die denkt dat hij commissaris Van Ien is omdat hij vijf Duvels na elkaar kan binnengieten en daarna perfect een gedicht van Gezelle achterstevoren kan debiteren terwijl hij aan zijn vrouwelijk gezelschap zit te friemelen. 

Is Brugge saai?  Oervervelend?  Eén groot openluchtmuseum voor bejaarde cultuursnuivers?  Laten we deze stad dan maar eens lekker een muzikaal leven inblazen.    Deze avond omtrent acht uur.  Twintig fuifnummers in één bootje verzameld.

"Zo verschillend voor het oog:
twee soorten vacht,
twee keer huid.
Zo anders om te zien,
maar voor wie aanraakt en voelt:
zo nauw verwant:
zo zacht."

Dit is te zien en te lezen, naast nog vele andere foto's en teksten in het Guido Gezellemuseum.
Als ik er bij vertel dat de begeleidende tekst van onze kardinaal Godfried Danneels komt, dan ben ik er zeker van dat u de tekst en foto minstens nog eens herleest/herbekijkt.  De foto's zijn van Jan Breyne.    Nog te zien en te lezen tot acht oktober.

Nog maar eens een plaats in het centrum van Brugge waarvan u raden moogt waar dit te zien is.