voormalige Sint Jozefkliniek (6)

Wat nu een leeshoekje is met leeslampje was vroeger de balie waarachter patiënten in- of uitgeschreven werden.  Links ervan ziet u een parapluhouder.  De muren rondom zijn voorzien van schitterend grijs-wit geaderde marmeren lambrisering.  De bevloering bestaat uit twee variaties grijze cementtegels en een zwarte tegel tegen de wand.  Alles ademt art-deco uit, ook de lichtarmaturen, voorzien van opaak glas, gevat in metalen roeden.

De schitterende art-deco inkomhal van de voormalige Sint Jozefkliniek.  Die centrale hal is er later gekomen, meer bepaald in 1933-1935 en de architect die dit prachthalletje op zijn geweten heeft was de Gentenaar Maurice De Meester.  Bijna alles hieraan is nog authetiek.  Het zwart schilderen van de koperen platen tijdens WOII bijvoorbeeld is een van de weinige wijzigingen die achteraf gebeurd zijn.  Maar de tafeltjes en stoeltjes zijn volledig origineel.

Het beeld van Sint-Jozef met kind in de nis boven de ingang van de kliniek.  Sint-Jozef was al die jaren de patroonheilige van de kliniek.

Binnen in de voormalige Sint-Jozefkliniek hangt aan de muur van een der vele gangen die het gebouw rijk is deze foto die het roemrijke, statige verleden prachtig uitbeeldt.  Toen al reden grote ziekenwagens de zieken naar beneden tot binnen in het hospitaal.

Tijd staat nooit stil.  Wat tot in 1996 nog bekend stond als de kliniek van St.-Jozef en waar veel Bruggelingen herinneringen aan hebben omdat ze er ooit eens gehospitaliseerd waren, dat gebouw staat er nu nog altijd langsheen de Komvest maar het wordt gebruikt door de hotelschool Spermalie (afdeling De Veste zoals het nu heet).  De kamers waar vroeger ziekenhuisbedden waren zijn vervangen geworden door een internaat.  In 1910, toen het gebouw naar het ontwerp van de architect Huib Hoste er eenmaal stond, was dit voor die tijd een indrukwekkende kliniek, gebouwd in neo-Brugse stijl.  Dat indrukwekkende vertaalde zich ook in de naam die het toen meekreeg: Institut Chirurgical Saint-Joseph. 

OMD, Open Monumentendag, vergelijk ik voor mezelf altijd met een snoepdoos en een kind.  353 dagen van het jaar blijft die snoepdoos onherroepelijk hermetisch gesloten.  Slechts één dag, die 354ste dag (maar dan ook de volledige dag) krijgt het kind de kans om de snoepdoos te plunderen.  Resultaat: halfweg de middag ligt het kind ziek in bed.  Ziek van het snoepen.  Zo voel ik mij altijd de zondag van Open Monumentendag.
Ja maar, zegt u, in Brugge zijn er toch altijd twee dagen voorzien voor OMD?  Gelijk heeft u, maar niet voor mij!  Want die zaterdag in september word ikzelf steevast door de familie opgeëist voor een obligaat verjaardagsfeestje en daarom moet ik mijn OMD altijd samenpersen in die éne zondag en zodoende word ik steevast in de late namiddag onpasselijk wegens een obstipaat gevoel van cultuurophoping ter hoogte van mijn u weet wel... 
Dit plaatje kon ik gelukkig in de voormiddag nog schieten toen ik nog volop cultuur en geschiedenis aan het inslikken was.  Het situeert zich in het voormalige ziekenhuis Sint-Jozef en wie de dame rechts was weet ik niet maar zij was één der OMD-gidsen in dat voormalige ziekenhuis dat nu onderdeel geworden is van Spermalie.  Dat zij soms secondenlang nadenken moet over een naam die haar in haar discours die zij uit het hoofd geblokt had stiekem wilde ontglippen, dat werd haar door mijn groep die aan haar lippen hing met graagte vergeven.  Wie het sujet links verborstbeeldt, daar moest zij gelukkig niet te lang over nadenken.  Het is de vermaarde professor Sebrechts.  Maar over hem en deze vroegere kliniek leest u morgen meer.  Of beter gezegd vandaag, want we zijn voor ik het goed en wel besefte middernacht voorbij.

Een moderne manier misschien om zieltjes te winnen, deze open deurdag zullen we maar zeggen van de orthodoxe gemeenschap van Brugge.  Informatie geven is de absolute stap nummer één daarvoor.  Natuurlijk was dit hier in de godshuizen Sint-Joos in de eerste plaats bedoeld om het publiek met het historisch zo waardevolle gebouw, de kapel, het passantenhuis, de binnentuin en de godshuizen te laten kennismaken.  Dat de orthodoxe gemeenschap zich op die manier ook eens aan datzelfde publiek kon tonen was natuurlijk mooi meegenomen. 

... te zien in de gebedsruimte van de orthodoxe parochie van Brugge in de Ezelstraat.

Gisterennamiddag was het Godshuis Sint-Joos in de Ezelstraat te bezoeken als onderdeel van de Open Monumentendag.  Een klein deel ervan, namelijk de aloude passantenwoning, wordt op het ogenblik gebruikt als bidkapel voor de orthodoxe parochie van Brugge.
Dit is het altaar en de toegang ernaar.  Zoals te verwachten valt bij een orthodoxe gebedsruimte zijn ook hier de iconen alomtegenwoordig.

In de Ezelstraat op nummer 85, in het huis Sint-Joos wordt in deze voorlopige kapel elke zondagmorgen een orthodoxe eredienst gehouden.  De echte kapel ernaast wordt op het ogenblik nog gerestaureerd.

Nog een laatste keer de Gentpoort.  Via de twee achthoekige traptorens geraakt men eerst in de overwelfde wapenkamer en als men nog hoger klimt geraakt men hier op het dakterras zal ik maar zeggen.  Het zou evengoed gebruikt kunnen worden voor een fuif of barbecue.  Wist u trouwens dat deze Gentpoort in het begin van de 20ste eeuw nog dienst gedaan heeft als estaminet?

Bruggeblog heeft niet alleen oog voor de grote dingen in Brugge als kerken en torens.  Neen, Bruggeblog heeft ook oog voor de kleine dingen die in onze stad te zien zijn.  Al een halve dag parkeert dit appelblauwzeegroene koddige ding van 1 centimer lang zichzelft tegen mijn gevel.  Mocht u er het baasje van zijn, haast u, komt u het aub asap afhalen voor het wegvliegt en verder in de anonimiteit verdwijnt. 
Is er iemand op 't web die weet hoe dit minuscule ding noemt.  U als eigenaar moet het toch weten? 

Van bovenaf gezien lijkt Brugge precies nog veel groener dan hij al is. 

Interesseert de tentoonstelling in de Gentpoort u helemaal niet, dan nog is een bezoekje aan de poort meer dan waard.  Klimt u helemaal naar boven, dan zult u ronduit versteld staan van het uitzicht.

Onder deze benaming loopt er nog tot 15 oktober een tentoonstelling in de Gentpoort.  Pas op, want die Gentpoort is enkel op dinsdag en zaterdag toegankelijk.
De tentoonstelling schetst een klein beeld van de zeven poorten die Brugge vroeger had en waarvan er nu nog vier overgebleven zijn.   U ziet zeven rode zuilen staan.  Elke zuil stelt een der poorten voor.  En, zich baserend op een oude, middeleeuwse tekst krijgt ook hier elke poort een letter mee, een letter van het woord BRVCGHE.  Toevallig of niet, in die oude tekst wordt gestart met de Gentpoort en die krijgt de letter B mee wat staat voor Broederschap en Blijheid. 
De Katelijnepoort krijgt de letter R  (Recht en Rede)
De Boeveriepoort de letter V (Verstand en Vrijheid)
De Smedenpoort de letter C (Constantheid en Compassie)
De Ezelpoort de letter G (Goedgunstigheid en Goedertierenheid)
De Speiepoort de letter H (Hoop en Heil)
De Kruispoort de letter E (Eendracht en Eer)
Deze uitleg van de letters zult u op die tentoonstelling niet terugvinden.  U moet er maar naar raden zal men gedacht hebben.  Daarom krijgt u de uitleg hier van mij.

De problemen van gisteren ivm het uploaden van foto's lijken van de baan, gelukkig maar!  Verwacht u vandaag maar aan prachtige dingen van Brugge die te zien waren op de Open Monumentendag.  Maar eerst en vooral die quizvraag.  Als ook maar een klein stukje van de Halletoren (het belfort) van Brugge getoond wordt, dan verwacht men natuurlijk dat er snel iemand het stukje Halletoren herkent.  De eerste was in alle geval Carlos Dejaegher en, zoals hij schreef, herinnert deze plaat aan de oprichting van de kerk van Christus Koning in 1926. 

Gisteren kreeg u de tekst slechts gedeeltelijk.  Vandaag krijgt u het helemaal.  Waar in het centrum van Brugge kunt u dit lezen?
Sorry hoor,  als alles wat later doorkomt maar ik heb problemen met het uploaden van mijn foto's.  Toch zijn ze allemaal in het normale standaard JPEG formaat gezet.   Het is dikwijls onbegrijpelijk hoe iets met je PC of met Internet het ene ogenblik perfect werkt en het ogenblik daarop alles totaal mank loopt als mank maar lopen kan.  We zitten nu eenmaal nog maar in de aanvangsfase van de digitale revolutie.