't Keerske (5)

Zelfde tafereel als het voorgaande.  De laatste noten van het allerlaatste lied sterven weg.  Kort daarop davert, galmt en zindert de Markt van het stampen op de grond, van het joelen en het goedkeurend fluiten en van het minutenlange applaus van het opeengepakte publiek

Een klein tussendoortje.  De Markt blijft de uitgelezen plek voor straatmuzikanten om het beste van zichzelf te geven en ondertussen te hopen dat het toevallig voorbijkomende publiek hen leuk vindt en blijft staan.  De muziek van deze man klonk vanmiddag niet slecht en toch is er van de talrijke passanten niemand blijven staan.   Maar gelukkig is er iemand  bij gaan zitten.  Hij heeft er sinds vandaag een vurige fan bijgekregen.

Binnenzicht van de kapel.  Ze is amper 7,75 meter breed en 11,56 m lang.  Voor de voetballers onder u: dat is iets breder dan een doel en iets verder dan de penaltystip.  Niet groot dus.  Maar wel relatief hoog.  In tegenstelling tot de meeste (christelijke) kerken en kapellen is deze kapel nagenoeg onversierd.

Het gebouwtje van de keersgieters in Brugge die er van de 16de tot de 18de eeuw hun gildehuis hadden.  Eind de 18de eeuw kwamen de Fransen aan het bewind maar gelukkig werden het huis en de bijhorende kapel niet gesloopt.  Ze kregen wel een totaal andere bestemming.  Van 1792 tot 1866 was dit de woning van herbergiers en de kapel was omgevormd tot een herberg.   Daarna kwam het in handen van  bakkers die het een eeuw lang gebruikten als magazijn.  Na die periode werd het de bibliotheek en vergaderruimte van de Koninklijke Gidsenbond.  In 1993 werd alles grondig gerestaureerd en de bestemming die het nadien kreeg en tot nu nog altijd heeft is opnieuw religieus gericht.  De Verenigde Protestantse Kerk heeft er zijn stek gevonden en elke zondag om 10 uur houden zij er hun eredienst.

Uitleg hierbij hoef ik niet te geven.  U kunt ook lezen, vermoed ik?  Alleen die oprichtingsdatum heeft iemand willen veranderen in 1180 maar het is wel degelijk 1080.  Ach, honderd jaar ouder of niet, eigenlijk maakt het niet uit want, met uitzondering misschien van enkele onderdelen in de kelder, is van die oorspronkelijke dubbelkapel niets maar dan ook niets meer terug te vinden.  Nu is hier een protestantse kerk in ondergebracht maar de benaming 'keerske' blijft nog altijd bestaan in Brugge.  Het wordt wel helemaal anders uitgesproken dan het officieel geschreven word.  Het klinkt meer als 't kèirstje want het is genoemd naar deze oorspronkelijke kapel van de keersgieters en ook dat wordt hier uitgesproken als de kèirs(e)gieters.  Vergelijk het met de wijk op Assebroek het Peerdeke.   Dat ziet er geschreven ook zo stom uit want die wijk noemt 't Pèrretje.

Vandaag krijgt u nog een laatste snoepje van mij uit de snoepdoos waarop een sticker geplakt is met daarop de woorden:  Open Monumentendag 2006.   Dit snoepje is 't Keerske en u bent er ongetwijfeld al voorbijgewandeld of -gereden.  Het is gelegen in de Philipstockstraat op een zucht van de Markt.  De echte ingang ervan is wel te vinden in een zijstraatje die de toepasselijke naam Keersstraat heeft..

Eergisteren had ik nog één iets vergeten te tonen van de voormalige Sint Jozefkliniek waarin nu de hotelschool van Spermalie gevestigd is.
Dit is het operatiekwartier van vroeger.  Er wordt net als vroeger nog altijd in het vlees gesneden.  In een gemarineerde kotelet of een sappige biefstuk bijvoorbeeld. 

... of mag het een ietsje meer zijn?  Dit prachtige beeld van Octave Rotsaert (jawel, hij weer!)  stelt twee monniken voor.  Zelf noemde de kunstenaar dit werk PAX.   Vrede dus.  Volgens mij volgde hierna de kus.  Let maar eens op die armen, op die kloeke mannelijke tederheid.  Monniken zijn ook maar mensen.  Veel moet kunnen.  Tolerantie is Brugges troef.  Homohuwelijken mogen.  Vreemdelingen zijn vrienden.  Paters kunnen elkaar openlijk innig omarmen.  Wij kijken desnoods de andere richting uit.

Vindt u deze plaats in het centrum echt nog niet na deze foto, dan zal ik me morgen verplicht zien om me 180 graden om te draaien en u de andere kant eens te laten zien.  Waar in de binnenstad van Brugge is dit?  Antwoorden kan door te klikken op het woord reacties onderaan dit bericht.

Aan de opendeurdag van de Gistfabriek was ook een bescheiden tentoonstelling verbonden.  Dit is het hoekje met zwart-witfoto's die een idee moeten geven van hoe het er vroeger allemaal uitzag.  Op de grond staan de afbeeldingen van twee belangrijke figuren die de fabriek groot gemaakt hebben.  Reken er maar op dat het geen gewone werknemers geweest zijn want die soort staat - ondanks het feit dat zij het bedrijf schragen - nooit in de schijnwerpers.

Een maquette toont hoe het bedrijf Genencor, gelegen tussen de Komvest, de Wulpestraat en het Fort Lapin er tegenwoordig uitziet.  Het vroegere kantoorgebouw van de Gistfabriek staat op de maquette uiterst rechts vooraan en is dus echt maar een klein onderdeel van het hele bedrijf.  Naar aanleiding van het 100-jarige bestaan van de fabriek werd het gebouw in 1997 al eens een eerste keer op het programma van de Open Monumentendagen geplaats.  Afgelopen weekend was dat opnieuw het geval.
Vandaag de dag wordt er in deze fabriek geen gist meer gemaakt maar wel industriële enzymen.  Er zijn ongeveer honderd personeelsleden hier in Brugge tewerkgesteld.
Genencor International is opgericht in 1982 en is een van de leidende biotechnologische bedrijven in de wereld met een omzet van 380 miljoen dollar  (cijfers dateren van 2003).  De grootste afdelingen bevinden zich in Palo Alto en Rochester (V.S) en in Leiden (Nl).

Dit glasraam kwam er in 1947 naar aanleiding van het 50-jarige bestaan van de fabriek NGSF, de Nederlandse Gist- en Spiritusfabriek.  Het werd geschonken door het personeel aan de toenmalige directie.  In het glasraam worden de twee vestigingen van de fabriek, de Brugse en de Delftse, gesymboliseerd als vrouwen.  Aan u om te herkennen wie Delft en wie Brugge uitbeeldt.  De nogal hoogdravende tekst "de fabriek voor allen, allen voor de fabriek" ruikt sterk naar de leuze die we op de IJzertoren aantreffen "alles voor Vlaanderen, Vlaanderen voor Kristus".  Ze kunnen hun mosterd ook bij de Drie Musketiers gehaald hebben, natuurlijk.
De maker van dit glasraam is André Vlaanderen (1881-1955) en zoals zijn naam al doet vermoeden was het een geboren ... Amsterdammer.

Nog een zicht op de binnenhal van het kantoorgebouw van de vroegere Gistfabriek die sinds 1995 opgeslokt werd door Genencor International.  Globalisatie, nietwaar!  Het is de trend van onze moderne tijd.  Gelukkig kreeg dit gebouw sinds 16 april 2004 dankzij een ministerieel besluit een beschermde status als monument en mag er weinig of niets meer aan veranderd worden.  Herkent u in deze hal bepaalde dingen die ook in de hal van de voormalige Sint Jozefkliniek terug te vinden waren?  Een bijna zelfde soort marmer?  De zwarte afboording, de zwarte tegels, ja zelfs de verlichtingsarmaturen?  Alleen de luchter aan de trap komt nog van de oorspronkelijke stokerij Verstraete, zelf honderd jaar geleden opgeslokt door de Gistfabriek.  Hij is afgewerkt met een arend die herinnert aan de oorspronkelijke naam van het bedrijf.

Net als de Sint Jozefkliniek heeft ook het kantoorgebouw van de Gistfabriek een centrale hal.  Alleen is de hal hier groter, zo groot zelfs dat die de helft van het gebouw in beslag neemt.  Dit is de bovenverdieping met het meest opvallende aan het gebouw, namelijk de glazen koepel met geometrische panelen van gekleurd glas, opgehangen aan een metalen spant.

Ziezo, mijn wekelijkse bezoek aan de tandarts zit er weer op.  Volgende week mag ik eens schrikkelen maar de week daarop heb ik opnieuw prijs.  Gelukkig kunt u me enkel lezen en niet horen want de helft van mijn mond is nog verdoofd.  Mocht ik eventueel toch met dubbele pen schrijven: het is de tandarts zijn schuld.
Lwaten wij onz' open Molunementendwag vwerder zetten ....
Neen, grapje.  Laten wij de Open Monumentendag eens verder bekijken.  Goed aansluitend bij de voormalige Sint Jozefkliniek is dit kantoorgebouw van Genencor, beter bekend als de Gistfabriek.  Eerst en vooral is het gebouw gelegen langs dezelfde straat, namelijk de Komvest.  Ten tweede omdat de architect  van het gebouw voor u sinds gisteren geen onbekende meer is, want het is Maurice De Meester.  Het is die man die de art-deco inkomhal van de Sint Jozefkliniek ontworpen heeft.  Gentenaar van afkomst geraakte deze Maurice De Meester dankzij een vriend van hem, de Brugse dokter Louis De Winter, in Brugge verzeild in de jaren 1920.  Een van zijn eerste opdrachten in Brugge was meteen een heel belangrijke, namelijk het ontwerpen van het kantoorgebouw van de Nederlandse Gist- en Spiritusfabriek.  De plannen waren zo verschillend van wat in Brugge in die tijd als een  aanvaardbaar gebouw bestempeld kon worden dat het College van Burgemeester en Schepenen van de stad aanstuurde op een "meer plaatselijk karaker van de gebouwen".  Desondanks is dit kantoorgebouw er in  1925 gekomen  op de manier zoals de directie van de Gistfabriek én de architect het gewild hadden.  Tijdens WO I had architect De Meester in Nederland verbleven en de man toont met dit gebouw dat hij onmiskenbaar door de baksteenarchitectuur van de Amsterdamse school (een variant van de art deco) beïnvloed geweest is.

Twee mogelijke oplossingen kwamen er totnogtoe binnen.  Enerzijds de Blekerstraat, anderzijds de Meestraat.  Allebei zijn ze verkeerd.  Qua gelijkenis was de Meestraat de beste poging, maar met die oplossing bevinden we ons op privé terrein (namelijk achter het huis de Zeven Torens) en dit hier waarvan u nu een tweede foto krijgt bevindt zich niet echt op privé terrein.  U of ik mogen/kunnen dit vrijelijk betreden.  En raar maar waar: 't is ook de binnenstad van Brugge.  Weet u dankzij deze tweede foto al waar dit is?

De kapel van de voormalige Sint Jozefkliniek van buitenaf gezien.  Niets buiten doet vermoeden dat deze kapel vanbinnen een waar juweeltje is.

Nog eens de voormalige kapel van de al even gewezen kliniek Sint-Jozef.  Hier was ik tot voor de Open Monumentendag van afgelopen zondag nog nooit geweest en velen onder u waarschijnlijk ook niet.  Het is weer maar eens het zoveelste bewijs dat Brugge stampvol publiek verborgen schatten zit. 
Men voelt hier duidelijk aan dat de architect Huib Hoste een totaalconcept beoogde.  Net zoals de art-deco stijl van de inkomhal één geheel vormt, is ook hier elk detail belangrijk om tot dat éne totaalbeeld te komen.  Er is eigenlijk te veel om op te noemen, maar let bijvoorbeeld eens op het speciale kleurgebruik, op de aparte brandglazen en op hoe zelfs de verwarmingselementen het beeld helemaal niet verstoren.

We zijn aanbeland in de kapel van de vroegere Sint Jozefkliniek.  De oorspronkelijke functie, een ruimte om te bidden en de mis te lezen, heeft dit gedeelte van de kliniek die ook door architect Huib Hoste ontworpen werd ondertussen al verloren, maar er straalt nog altijd iets magisch van uit.